Rekreacja i rozrywka w Szwajcarii
Lista 128 miejsc z kategorii Rekreacja i rozrywka w Szwajcarii — z opisami, zdjęciami i wizytami od społeczności NextOnTrip. Miejsca rozmieszczone są w 48 miejscowościach. Najpopularniejsze miejsca według społeczności: Arboretum national du vallon de l'Aubonne, Musée de la mine de sel de Bex, Parc Moynier.
-
Platzspitz park
Zurych
Platzspitz w Zurychu, oficjalnie Platzpromenade, to trójkątny park w samym centrum miasta, w dzielnicy Kreis 1. Leży tuż przy Muzeum Narodowym (Landesmuseum) i dworcu głównym, w widłach rzek Sihl i Limmat. Zieleń, z której dziś korzystają mieszkańcy i podróżni czekający na pociąg, ma za sobą burzliwą historię. Gdzie leży Platzspitz i jak tam dojść? Park zajmuje cypel między dwiema rzekami, w miejscu ich zbiegu. Z dworca głównego dojdziesz w kilka minut: wystarczy przejść na stronę Muzeum Narodowego, które sąsiaduje bezpośrednio z parkiem. To wygodny przystanek na przerwę między przesiadkami lub po zwiedzaniu starego miasta. Co zobaczysz w parku? Główną ozdobą są aleje starych drzew posadzone nad Limmat i Sihl w 1780 roku, kiedy teren urządzono jako promenadę. W XIX wieku dołożono sieć ścieżek oraz pawilon muzyczny. Estradę przesunięto o kilkadziesiąt metrów, gdy przy parku stawiano Muzeum Narodowe, a sam układ zieleni przebudowano. Miejsce było też areną pierwszej szwajcarskiej wystawy krajowej w 1883 roku. Nad wodą łatwo o spokojny spacer, a w cieniu drzew o ławkę. Jaka jest historia parku? Wcześniej było tu pastwisko, a od późnego średniowiecza teren służył zawodom strzeleckim; stąd wywodzi się tradycyjny zurychski konkurs strzelecki Knabenschiessen. W latach 80. XX wieku park stał się znany na świecie jako „Needle Park”: gromadziły się tu setki, a w szczytowych momentach nawet około 3000 osób dziennie, głównie uzależnionych od heroiny i handlarzy. W 1992 roku park zamknięto na rok, oczyszczono i odnowiono. Otwarta scena narkotykowa przeniosła się wtedy na teren dawnej stacji Letten, gdzie działała do 1995 roku. Dzisiaj to spokojne miejsce wypoczynku. Kiedy warto przyjść? Najlepiej w ciepłe miesiące, gdy trawniki i aleje są w pełni zielone. Na dziedzińcu Muzeum Narodowego organizowane są koncerty, pokazy filmów pod gwiazdami i inne wydarzenia, więc przed wizytą sprawdź program muzeum. Park dobrze łączy się ze zwiedzaniem samego muzeum, z którego wystaw wyjdziesz prosto na zieleń. Najczęstsze pytania Czy Platzspitz to ten sam park co Needle Park? Tak. „Needle Park” to przydomek z lat 80. i początku 90. XX wieku, kiedy park był miejscem otwartej sceny narkotykowej. Dziś nic nie przypomina tamtych czasów. Jak daleko jest do dworca głównego? Park sąsiaduje z dworcem i Muzeum Narodowym, dojście zajmuje kilka minut pieszo. Co jeszcze jest w okolicy? Muzeum Narodowe ze swoim dziedzińcem oraz nabrzeża rzek Limmat i Sihl, które otaczają park z obu stron. Czy w parku odbywają się wydarzenia? Koncerty i seanse plenerowe organizuje się na dziedzińcu Muzeum Narodowego przy parku.
-
Bäckeranlage
Zurych
Bäckeranlage to park miejski w Zurychu, w samym środku dzielnicy Aussersihl (Kreis 4), przy Feldstrasse. Zielona enklawa wśród gęstej, miejskiej zabudowy służy dziś mieszkańcom jako podwórko, plac zabaw i miejsce spotkań, a podróżnym pozwala zobaczyć Zurych poza głównymi szlakami turystycznymi. Czym jest Bäckeranlage i skąd ta nazwa? Park otwarto w 1901 roku. Nazwę wziął od Bäckerstrasse, ulicy, która pierwotnie biegła wzdłuż jego granicy. Ma około 47,378° szerokości północnej i 8,524° długości wschodniej, czyli leży w zachodniej części centrum miasta, w okolicy popularnej wśród młodych mieszkańców i miłośników życia kawiarnianego. Jaka jest historia parku? Projekt przygotował belgijski architekt ogrodowy Evariste Mertens. Zamierzano stworzyć elegancki park z krętymi alejkami, przeznaczony dla zamożniejszych warstw. Okolicę zamieszkiwali jednak głównie robotnicy, a wyższe sfery omijały to miejsce. Park przyciągał niewielu gości i szybko podupadł. W 1938 roku synowie projektanta, Walter i Oskar Mertens, przebudowali go całkowicie. Wąskie ścieżki ustąpiły dużemu trawnikowi do zabawy, pojawił się staw oraz pawilon muzyczny. Od tej pory park zdobył sympatię mieszkańców. Pod koniec XX wieku i na początku XXI wieku zyskał złą sławę jako miejsce spotkań osób uzależnionych i dilerów. Po konkursie architektonicznym wyremontowano go, a zurychskie biuro EM2N zaprojektowało nowoczesny budynek z kawiarnią i centrum kultury. Od tego czasu rodziny z dzielnicy odzyskały park dla siebie. Co zobaczysz i co możesz tu robić? Duży trawnik — miejsce na piknik, odpoczynek i zabawy ruchowe. Plac zabawy — polecany rodzicom małych dzieci, które chcą poznać rówieśników. Kawiarnia w nowym budynku — przez cały rok podaje proste dania, ciasta i kawę. Atmosfera dzielnicy — młodzi ludzie grają tu muzykę albo w ping-ponga, a pracownicy z okolicy jedzą w parku lunch. To dobry przystanek między spacerem po Kreis 4 a wizytą w okolicznych lokalach. Nie szukaj tu zabytków ani widoków na jezioro: wartością parku jest codzienne, lokalne życie miasta. Kiedy warto przyjść? Najprzyjemniej jest w ciepłe dni od późnej wiosny do początku jesieni, kiedy trawnik i plac zabaw są pełne ludzi, a kawiarnia ma najwięcej klientów. Ranek i wczesne popołudnie bywają spokojniejsze, natomiast wieczorem park tętni rozmowami i muzyką. Godziny otwarcia kawiarni sprawdź przed wizytą w oficjalnych źródłach miasta. Najczęstsze pytania Gdzie leży Bäckeranlage? W dzielnicy Aussersihl (Kreis 4) w Zurychu, przy Feldstrasse, kod pocztowy 8004. Kto zaprojektował park? Pierwotny projekt z 1901 roku jest dziełem Evariste'a Mertensa, a przebudowę z 1938 roku wykonali jego synowie, Walter i Oskar. Czy jest tu coś dla dzieci? Tak, w parku działa plac zabaw, a duży trawnik zapewnia sporo miejsca do swobodnej zabawy. Czy można tu coś zjeść i wypić? Tak, w nowoczesnym budynku zaprojektowanym przez EM2N działa kawiarnia z prostymi daniami, ciastem i kawą.
-
Parc Bertrand
Genewa
Parc Bertrand w Genewie to jeden z największych parków miejskich miasta, położony w górnej części dzielnicy Champel, na granicy z okolicą Florissant. Zajmuje około 11 hektarów, czyli prawie dwa razy więcej niż Parc des Bastions w centrum. Wstęp jest bezpłatny, a park jest dostępny całą dobę. Skąd wzięła się nazwa parku? Park nosi imię Alfreda Bertranda, genewskiego fotografa i podróżnika. Rodzina Bertrandów weszła w posiadanie posiadłości w XIX wieku. Teren był wcześniej częścią Champel, które przez stulecia leżało poza murami miasta, a od końca XVIII wieku zaczęły tu powstawać wille zamożnych genewczyków otoczone zielenią. Bertrand przeznaczył rodzinną posiadłość na park publiczny: jego żona otworzyła część terenu dla mieszkańców w 1933 roku, a całość przekazała miastu na początku lat czterdziestych XX wieku. Co zobaczysz w parku? Największe wrażenie robią stare drzewa i rozległe trawniki. W parku znajdziesz duży staw ze szpalerem wierzb oraz brzozy himalajskie. Przy alejkach stoją dawna szkoła podstawowa, dziś żłobek, oraz ogrodzony wybieg dla psów. Dla rodzin z dziećmi jest tu plac zabaw z brodzikiem, strefą piaskową i ogólnodostępnymi urządzeniami do ćwiczeń na świeżym powietrzu. Rozległe trawniki nadają się na piknik i spokojny odpoczynek. Jakie obowiązują zasady? Rowery i inne pojazdy są w parku zakazane. Psy mogą biegać wyłącznie na wyznaczonym wybiegu; na alejkach obowiązuje smycz, a na trawniki wstęp z psem jest wzbroniony. Kiedy przyjechać? Park najlepiej wygląda od wiosny do jesieni, gdy trawniki są zielone, a staw otaczają liście wierzb. Latem działa brodzik, więc to dobry wybór w upalne dni. Rano i w dni powszednie jest tu spokojniej. Czy park jest remontowany? Miasto planuje i prowadzi prace przy parku. W marcu 2024 roku Rada Miejska zatwierdziła kredyt w wysokości 6 597 200 franków na naprawę zniszczonych alejek, więc na niektórych odcinkach mogą występować utrudnienia. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc Bertrand jest płatny? Nie, park jest bezpłatny i otwarty przez całą dobę. Czy mogę wejść z psem? Tak, ale na alejkach pies musi być na smyczy, a na trawniki wstęp jest zabroniony. Dla psów urządzono osobny ogrodzony wybieg. Czy to dobre miejsce dla dzieci? Tak. Jest plac zabaw z piaskiem, brodzikiem i sprzętem do ćwiczeń. Czy można jeździć tu rowerem? Nie, rowery i inne pojazdy są zakazane.
-
Parc de l'Ariana
Genewa
Parc de l'Ariana w Genewie to rozległy park miejski w dzielnicy Petit-Saconnex, tuż obok Pałacu Narodów i europejskiej siedziby ONZ. Zieleń, szerokie trawniki i stare drzewa sąsiadują tu z neorenesansowym budynkiem Musée Ariana, a całość tworzy jedno z najspokojniejszych miejsc w dyplomatycznej części miasta. Skąd się wziął park i dlaczego nazywa się Ariana? Teren należał do dużej posiadłości Varembé, ciągnącej się od drogi w stronę Pregny aż w okolice jeziora. Jej ostatnim właścicielem był Gustave Revilliod, kolekcjoner i mecenas. W latach 1877–1884 kazał wznieść w parku muzeum w stylu neorenesansowym, zaprojektowane przez architekta Émile'a Grobétyego. Nazwę „Ariana" nadał na cześć matki, Ariane de la Rive. Po jego śmierci w 1890 roku cała posiadłość trafiła w testamencie do miasta Genewy. Co łączy park z Ligą Narodów i ONZ? W 1929 roku miasto przekazało większość terenu Lidze Narodów. W zamian otrzymało parki Moynier i Bartholoni. Dzięki tej wymianie powstało miejsce pod gmach, który dziś znamy jako Pałac Narodów. Park pozostał udostępniony kolejnej organizacji, ONZ, dlatego spacerując alejkami, widzisz w tle flagi i budynki międzynarodowych instytucji. Co zobaczysz na spacerze? Stare drzewa. Około 120 okazów w najczęściej odwiedzanych częściach parku opatrzono tabliczkami z nazwami, więc spacer można połączyć z nauką rozpoznawania gatunków. Grób założyciela. Revilliod spoczywa w dębowym zagajniku na terenie dawnej posiadłości. Sam prosił o grób bez oznaczeń. Musée Ariana. Muzeum, od 1933 roku działające jako szwajcarskie muzeum ceramiki i szkła, pokazuje ceramikę, szkło i witraże. Zbiory liczą ponad 27 tysięcy obiektów. Widoki na Pałac Narodów. Otwarta przestrzeń parku dobrze nadaje się na odpoczynek po zwiedzaniu okolicznych instytucji. Jak dotrzeć i kiedy odwiedzić? Park leży przy Pałacu Narodów, na północ od centrum Genewy, w pobliżu dzielnicy międzynarodowej. Dokładne linie tramwajowe i autobusowe oraz przystanki sprawdzisz w rozkładzie lokalnego przewoźnika TPG. Według miasta park jest dostępny codziennie przez całą dobę, wstęp jest bezpłatny. Najlepiej wybrać się w dzień: wiosną i latem zieleń jest najgęstsza, a jesienią drzewa zmieniają kolory. Wnętrza muzeum mają własne godziny otwarcia, które warto sprawdzić przed wizytą. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc de l'Ariana jest płatny? Nie. Park jest ogólnodostępny, a miasto podaje, że jest otwarty codziennie przez całą dobę. Płatne mogą być jedynie wystawy w muzeum. Co znajduje się w Musée Ariana? Muzeum prezentuje ceramikę, szkło i witraże z kolekcji liczącej ponad 27 tysięcy przedmiotów. Mieści się w budynku z XIX wieku, wzniesionym z inicjatywy Gustave'a Revilliod. Skąd pochodzi nazwa parku? Od imienia Ariane de la Rive, matki Gustave'a Revilliod, który ufundował muzeum i nazwał je jej imieniem. Czy park jest związany z ONZ? Tak. W 1929 roku miasto przekazało większość terenu Lidze Narodów, a później park pozostał do dyspozycji ONZ. Sąsiaduje bezpośrednio z Pałacem Narodów.
-
Parc Mon Repos
Genewa
Parc Mon Repos w Genewie to jeden z pierwszych parków publicznych miasta, położony na północnym brzegu Jeziora Genewskiego, między rue de Lausanne, avenue de France i linią wody. Zieleń, widok na jezioro i dawna willa rodziny Plantamour sprawiają, że to dobry przystanek na spokojny spacer blisko centrum. Skąd się wzięła nazwa i jak park trafił do miasta? W XIX wieku posiadłość należała do rodziny Plantamour. Około 1856 roku chemik i fizyk Philippe Plantamour kupił ją razem z willą od bankiera Henry'ego Hentscha. Bracia Plantamour uczynili z domu miejsce spotkań świata kultury, bywali tu między innymi Andersen i Chateaubriand. Po śmierci Philippe'a w 1898 roku park przeszedł w ręce Miasta Genewa i od tamtej pory jest dostępny dla mieszkańców. Co zobaczysz w parku? Główną dominantą jest XIX-wieczna willa Mon Repos w dolnej części parku, otoczona rabatami kwiatowymi. Od 1901 do końca lat 30. mieściło się w niej muzeum etnograficzne, później eksperymentalne centrum telewizji genewskiej, które nadało tu pierwszy sygnał w 1954 roku. Dziś w budynku działa Institut Henry-Dunant. Tuż nad wodą stoi niewielki kamienny pawilon ze stacją limnologiczną. Plantamour założył ją do badań nad jeziorem i obserwacje zjawisk fizycznych oraz biologicznych prowadzi się tam do dziś. Wśród drzew uwagę zwraca kilkusetletni, jak podają źródła miejskie, platan nad przystanią Mouettes oraz egzotyczne palmy przy brodziku. Czy to miejsce dla rodzin? Tak. W parku jest plac zabaw i brodzik, a cieniste alejki dają wytchnienie w upalne dni. Psy mogą wchodzić na smyczy. Jak dotrzeć i kiedy przyjechać? Park leży przy wjeździe do centrum od strony północnej i otwiera ciąg pięciu parków nad jeziorem, z którego widać miasto i góry. Według Miasta Genewa jest dostępny całą dobę. Najprzyjemniej odwiedzić go od późnej wiosny do początku jesieni, kiedy kwitną rabaty, a nad jeziorem jest najcieplej. Z Mon Repos łatwo przejść dalej do sąsiednich parków: Moynier i La Perle du Lac, które otwarto dla publiczności w 1929 roku. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc Mon Repos jest płatny? Nie, to park miejski, otwarty dla wszystkich przez całą dobę. Czy mogę wejść do willi? Willa jest siedzibą Institut Henry-Dunant, a nie atrakcją muzealną, więc główną rolę gra sam park. Czy można przyjść z psem? Tak, pod warunkiem że pies jest na smyczy. Czy jest coś dla dzieci? Tak, w parku znajdziesz plac zabaw i brodzik. Czy po drodze są inne parki? Tak, Mon Repos jest pierwszym z pięciu parków nad jeziorem, więc spacer można przedłużyć o Moynier i La Perle du Lac.
-
Parc Moynier
Genewa
Parc Moynier w Genewie to miejski park nad Jeziorem Genewskim, położony w dzielnicy Sécheron, na północ od centrum. Leży między parkami Mon Repos i La Perle du Lac i razem z nimi tworzy zielony pas wzdłuż prawego brzegu jeziora. Jest otwarty o każdej porze, wstęp jest bezpłatny. Co zobaczysz w Parc Moynier? Park zajmuje łagodnie opadające w stronę jeziora zbocze. Szerokie trawniki przecinają aleje wysadzane starymi drzewami, wśród których wyróżniają się magnolie. Wiosną, gdy kwitną, park przyciąga spacerowiczów i fotografów. Z górnych partii widać jezioro, a przy dobrej pogodzie także zarys Alp. Najważniejszym budynkiem jest Villa Moynier, neoklasycystyczny dom z połowy XIX wieku, wzniesiony około 1846 roku według projektu architekta Samuela Dariera. Obecnie mieści Akademię Genewską prawa humanitarnego i praw człowieka (Geneva Academy). Do wnętrz nie wchodzi się jak do muzeum, ale elewację i ogród przed domem można swobodnie obejrzeć. W górnej części parku stał niegdyś zajazd Auberge de Sécheron, w którym zatrzymywali się znani podróżnicy w XVIII i XIX wieku. Dziś w tym miejscu działa miejski wydział terenów zielonych. Skąd nazwa i jaka jest historia parku? Nazwa pochodzi od Gustave'a Moyniera, genewskiego prawnika i jednego z pięciu współzałożycieli Czerwonego Krzyża. Był zięciem bankiera Barthélemy'ego Paccarda, który w połowie lat czterdziestych XIX wieku nabył posiadłość i wzniósł na niej willę. Moynier przez lata kierował Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża, a willa była związana z działalnością organizacji. W 1926 roku posiadłość kupiła Liga Narodów. Trzy lata później miasto zgodziło się, by w parku Ariana stanął Pałac Narodów, a w zamian uzyskało możliwość korzystania z parków Moynier i La Perle du Lac. Od 1929 roku oba są dostępne dla mieszkańców i turystów. Historia ta tłumaczy, dlaczego okolica jest dziś siedzibą wielu organizacji międzynarodowych. Jak dojechać do Parc Moynier? Park leży przy Quai Wilson, około 2 km od dworca Genewa Cornavin. Dojście pieszo zajmuje około 25 minut przez nabrzeże, a po drodze mija się Pont du Mont-Blanc i kolejne zielone tereny. Najwygodniej dojechać komunikacją miejską do przystanku w rejonie Sécheron lub Perle du Lac. W pobliżu znajduje się stacja kolejowa Genève-Sécheron. Rowerzyści mogą skorzystać z trasy wzdłuż jeziora. Kiedy warto przyjechać? Najlepszy czas to kwiecień i maj, kiedy kwitną magnolie, oraz letnie popołudnia, gdy z trawników widać światło na jeziorze. Jesienią park jest cichy, a liście nadają mu ciepłe barwy. Rano i późnym popołudniem jest tu zwykle spokojnie. Co zobaczyć w okolicy? Park wpisuje się w spacer po genewskich parkach nad jeziorem. Obok leżą Parc Mon Repos z dawną willą i Parc La Perle du Lac, a w niedalekim parku Ariana stoi Pałac Narodów, siedziba ONZ w Genewie. Dalej, przy Rue de Lausanne i w okolicy dworca, są restauracje i kawiarnie, gdzie można odpocząć po spacerze. Niedaleko znajduje się też Ogród Botaniczny, do którego dojdziesz wzdłuż jeziora w około 20 minut. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc Moynier jest płatny? Nie. Park należy do miasta Genewa i jest otwarty całą dobę, bez opłat. Czy można zwiedzić Villa Moynier w środku? Willa jest siedzibą Akademii Genewskiej, instytucji akademickiej, więc nie funkcjonuje jak muzeum. Z zewnątrz i z ogrodu można ją swobodnie oglądać. Skąd wziąć pomysł na nazwę? Park nosi imię Gustave'a Moyniera, współzałożyciela Czerwonego Krzyża, który mieszkał w tej willi. Kiedy najlepiej zobaczyć kwitnące magnolie? Zwykle wiosną, od końca marca do kwietnia, zależnie od pogody w danym roku. Czy park nadaje się na piknik? Tak, trawniki są szerokie i zacienione drzewami, a w sąsiednich parkach nad jeziorem jest podobnie. Warto zabrać własny koszyk.
-
Musée de la mine de sel de Bex
Bex
Muzeum Kopalni Soli w Bex (Mines de Sel de Bex) to jedyna w swoim rodzaju atrakcja w miasteczku Bex w kantonie Vaud, w szwajcarskiej Dolinie Rodanu. Zwiedzasz tu czynną kopalnię soli i towarzyszące jej muzeum, w którym historia wydobycia sięga roku 1684. Czym jest kopalnia soli w Bex? Sól w okolicach Bex odkryto w XV wieku i wydobywa się ją do dziś. Zasoby powstały setki milionów lat temu: według opisów regionalnych dzisiejszą dolinę Rodanu pokrywało wtedy płytkie morze, a po jego wyschnięciu zostały złoża. Pod górą ciągnie się sieć sztolni o łącznej długości ponad 50 km. Rocznie wydobywa się tu około 30–35 tysięcy ton soli, którą sprzedaje się m.in. pod marką „Sel des Alpes", także w wersjach ziołowych. Kopalnię prowadzi grupa Salines Suisses. Co zobaczysz podczas zwiedzania? Zwiedzanie odbywa się wyłącznie z przewodnikiem i trwa około dwóch godzin. W głąb góry wjeżdża się kolejką górniczą, dalej część trasy pokonuje się pieszo. Zobaczysz historyczne sztolnie, a w dawnym zbiorniku na solankę, wykutym w 1826 roku i dziś pełniącym funkcję sali wystawowej, nowoczesną ekspozycję stałą. Narzędzia górnicze wyłaniają się tam z wnęk w ścianach. Muzeum opowiada o rozwoju wydobycia od pierwszej sztolni z 1684 roku po czasy współczesne. Historia ma też zwrot polityczny. W 1865 roku władze kantonu Vaud chciały zamknąć kopalnię, jednak mieszkańcy okolicy sprzeciwili się, a w 1867 roku uzyskali koncesję na pięćdziesiąt lat i założyli spółkę akcyjną. Jakie są formy zwiedzania? Klasyczna wycieczka z kolejką górniczą i muzeum. Wycieczka z latarniami, trwająca nieco ponad dwie godziny, dla chcących poczuć atmosferę dawnych górników. Trasy dla bardziej aktywnych w historycznych sztolniach, m.in. w galerii Coulat. Jak się przygotować? Podłoże w tunelach jest nierówne i wilgotne, dlatego warto założyć solidne obuwie. Terminy i ceny zmieniają się w zależności od sezonu, a organizatorzy zalecają wcześniejszą rezerwację, więc aktualne informacje sprawdź na stronie mines.ch. Nie myl kopalni z pobliską Saline de Bex. Jak dojechać do Bex? Bex leży w dolinie Rodanu, przy linii kolejowej, a miasteczko ma własną stację. Kopalnia znajduje się w okolicy miejscowości, współrzędne obiektu to około 46,278 N, 7,027 E. Najczęstsze pytania Czy można zwiedzać kopalnię bez przewodnika? Nie, wejścia odbywają się wyłącznie w grupach z przewodnikiem. Ile trwa wizyta? Standardowa trasa to około dwóch godzin, wycieczka z latarniami około 2 godzin 15 minut. Czy kopalnia nadal działa? Tak, sól jest wydobywana do dziś, a produkcja roczna sięga kilkudziesięciu tysięcy ton. Czy trzeba rezerwować bilety? Rezerwacja jest wyraźnie zalecana, zwłaszcza w sezonie i w weekendy.
-
Arboretum national du vallon de l'Aubonne
Montherod
Arboretum narodowe doliny Aubonne (Arboretum national du vallon de l'Aubonne) leży w Montherod, w kantonie Vaud, na pograniczu gmin Aubonne i Montherod. To jedyne tego typu miejsce w Szwajcarii: duży park dendrologiczny rozłożony na zboczach doliny rzeki Aubonne, między Lozanną a Genewą. Czym jest arboretum w dolinie Aubonne? Park założono w 1968 roku. Zajmuje ponad 120 hektarów w obrębie około 200-hektarowego terenu łąk, pól i lasów. Zgromadzono tu ponad 3000 gatunków i odmian drzew oraz krzewów z klimatu umiarkowanego, pochodzących ze wszystkich kontynentów. Misja miejsca ma trzy części: naukową, edukacyjną i rekreacyjną. Co zobaczysz na spacerze? Gaje gatunkowe - rośliny posadzono grupami według gatunku i wymagań glebowo-klimatycznych, dzięki czemu widać różnice w pokroju i barwie liści. Sad pomologiczny - „sady dawnych czasów" ze starymi odmianami drzew owocowych oraz dzikimi różami. Rekonstrukcje lasów - fragmenty lasów północno-zachodniej części Stanów Zjednoczonych i Japonii. Pomysł lasu japońskiego narodził się po wyprawie do Japonii w 1979 roku. Muzeum Drewna (Musée du Bois) - na terenie arboretum, pokazuje zawody związane z drewnem i lasem. Jak dojechać do arboretum? Autobusy pocztowe (CarPostal) docierają do Aubonne, Montherod i St-Livres. Z przystanku Montherod-Battoir do wejścia jest około 1,7 km pieszo. Samochodem dojedziesz z Aubonne lub Montherod, kierując się na dolinę rzeki. Kiedy przyjechać? Park jest dostępny przez cały rok, ale najbardziej efektowny bywa wiosną, gdy kwitną krzewy, i jesienią, gdy liście zmieniają kolor. Muzeum Drewna i część gastronomiczna działają sezonowo, a zimą są zamknięte. Aktualne godziny i ceny biletów sprawdź na stronie arboretum.ch przed wizytą. Najczęstsze pytania Czy arboretum jest dobre dla rodzin z dziećmi? Tak. Ścieżki prowadzą przez łąki, sady i lasy, a miejsce znalazło się wśród polecanych wycieczek rodzinnych w Szwajcarii. Ile czasu zająć na zwiedzanie? Teren jest rozległy, więc na spokojny spacer warto zarezerwować kilka godzin, a na pełne zwiedzenie cały dzień. Czy arboretum jest czynne zimą? Sam park jest otwarty przez cały rok. Muzeum Drewna i bar zamykają się na zimę. Czy można dojechać komunikacją publiczną? Tak, autobusem pocztowym do Aubonne, Montherod lub St-Livres, a dalej pieszo.
Zbieraj odznaki za odwiedzane miejsca
Pobierz NextOnTrip, odkrywaj nowe miejsca i odznaczaj swoje trasy.