Rekreacja i rozrywka w Szwajcarii

Duftrosengarten Rapperswil

Rapperswil-Jona

Duftrosengarten Rapperswil to ogród pachnących róż w centrum Rapperswil-Jona, miasteczka nad Jeziorem Zuryskim w kantonie St. Gallen. Ogród przygotowano z myślą o osobach niewidomych i słabowidzących, ale równie chętnie odwiedzają go wszyscy miłośnicy zapachów i roślin. Wstęp jest bezpłatny. Gdzie leży i czym jest ten ogród? Ogród znajduje się na wzgórzu zwanym Schanz, nad podziemnym parkingiem w sercu starego miasta. Według informacji ADAC założono go w 1984 roku. Rosną tu róże dobrane przede wszystkim pod kątem intensywnego aromatu, a nie wyłącznie wyglądu. Rapperswil od dawna nazywane jest „miastem róż" (Rosenstadt), a róże widnieją nawet w herbie miejscowości. Duftrosengarten to jeden z kilku ogrodów różanych rozsianych po okolicy, obok tych przy zboczu zamkowym i przy Einsiedlerhaus. Co zobaczysz na miejscu? Według szwajcarskiej organizacji turystycznej w ogrodzie rośnie ponad 1500 roślin w około 75 pachnących odmianach. Tabliczki z nazwami opisano zarówno zwykłym drukiem, jak i pismem Braille'a, a rabaty ułożono tak, by można było bez trudu podejść do kwiatów i ich powąchać. Takie rozwiązanie jest w Szwajcarii rzadkością i stanowi wyróżnik tego miejsca. Kiedy przyjechać? Ogrody różane są dostępne od kwietnia do października. Kwitnienie trwa mniej więcej od maja do października, a największe nasilenie przypada zwykle na czerwiec i lipiec. W tym okresie zapach czuć już z daleka, więc to najlepszy czas na wizytę. Poza sezonem ogród jest znacznie mniej atrakcyjny. Jak dotrzeć? Rapperswil leży na północno-wschodnim brzegu Jeziora Zuryskiego i ma bezpośrednie połączenia kolejowe z Zurychem oraz St. Gallen. Z dworca do centrum dojdziesz pieszo, a Schanz leży przy starówce, więc ogród łatwo połączyć ze spacerem po mieście. Informacji udziela biuro turystyczne Rapperswil Zürichsee Tourismus przy Fischmarktplatz 1. Co jeszcze warto zobaczyć w pobliżu? Nad miastem góruje zamek, a taras przed bramą zamkową (Lindenhügel) oferuje szeroki widok na jezioro. Dalsze ogrody różane znajdziesz na zboczu zamkowym i w okolicy Einsiedlerhaus. Całość łatwo zwiedzić w ciągu pół dnia. Najczęstsze pytania Czy wstęp do ogrodu jest płatny? Nie, ogród jest otwarty dla publiczności bezpłatnie. Kiedy róże kwitną najładniej? Najlepiej w czerwcu i lipcu, choć sezon trwa od późnej wiosny do października. Czy ogród jest dostosowany dla osób niewidomych? Tak, nazwy odmian opisano pismem Braille'a, a ogród stworzono z myślą o osobach z wadami wzroku. Ile odmian róż tu rośnie? Około 75 pachnących odmian, łącznie ponad 1500 roślin.

Parc de Vermont

Genewa

Parc de Vermont to miejski park w Genewie, w dzielnicy Servette – Petit-Saconnex na prawym brzegu Rodanu, między okolicami Varembé i Montbrillant. Rozległe trawniki i spokojne alejki sprawiają, że to wygodny przystanek na spacerze między dworcem Cornavin a siedzibami organizacji międzynarodowych. Skąd się wzięła nazwa parku? Teren należał do posiadłości Montbrillant, założonej w połowie XVIII wieku przez rodzinę Cazenove – francuskich protestantów, którzy schronili się w Genewie po odwołaniu edyktu nantejskiego. Jeden z członków rodziny, Jean-Antoine Cazenove, założył w amerykańskim stanie Vermont osadę o nazwie New Geneva. Do tego wątku nawiązuje nazwa Vermont, nadana domowi i posiadłości w XIX wieku. Miasto podaje, że nazwę nadał Antoine Aubert, w 1842 roku. Jak wyglądała historia tego miejsca? Do początku lat 50. XX wieku okolica miała wiejski charakter. Potem na tym terenie powstał jeden z pierwszych zespołów zabudowy w strefie rozwojowej prawego brzegu. Sam park urządzono w 1964 roku dla mieszkańców. Na jego dole stoi kościół Saint-Nicolas-de-Flüe, otwarty w 1967 roku. W 2001 roku parlament kantonu rozpatrywał ustawę o utworzeniu w parku strefy zieleni, a w 2006 roku spór dotyczył budowy szkoły na jego terenie. Co zobaczysz na miejscu? Park wchodzi w skład tzw. „pénétrante de verdure” – ciągu dużych parków, który łączy okolice dworca z Grand-Saconnex. Znajdziesz tu szerokie murawy, ścieżki i wyposażenie rekreacyjne dla mieszkańców. Dzięki temu można przejść przez dzielnicę z dala od ruchu samochodowego. To park osiedlowy, nie atrakcja z biletami – przyjdź na spacer, piknik na trawie albo odpoczynek. Zasady obowiązujące w parku Według miasta rowery i inne pojazdy mają zakaz wjazdu. Psy nie mogą wchodzić na trawniki, a na ścieżkach muszą być na smyczy. Parkiem zarządza Service des espaces verts miasta Genewa. Jak dojść i kiedy przyjechać? Park leży kilka minut od centrum dzielnicy Servette – Petit-Saconnex, w odległości spaceru od dworca Cornavin. Najlepiej odwiedzić go od późnej wiosny do wczesnej jesieni, gdy trawniki nadają się do wypoczynku. Wstęp jest wolny. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc de Vermont jest płatny? Nie. To park miejski, dostępny bezpłatnie. Kiedy powstał park? Został urządzony w 1964 roku, a wcześniej teren był częścią XVIII-wiecznej posiadłości Montbrillant. Czy można wjechać do parku rowerem? Nie, rowery i inne pojazdy są w parku zabronione. Czy mogę zabrać psa? Tak, ale tylko na ścieżki i na smyczy. Na trawniki psy nie mają wstępu.

Parc des Franchises

Genewa

Parc des Franchises w Genewie to duży park miejski w dzielnicy Châtelaine, na styku osiedli Charmilles i Vieusseux, wyrastający na terenie dawnej szkoły ogrodniczej. Po gruntownej przebudowie z lat 2024–2026 łączy tereny rekreacyjne z jednym z największych mokradłowych biotopów w kantonie. Skąd się wziął ten park? W 1887 roku Edmond-Louis Vaucher założył tu pierwszą w Szwajcarii szkołę ogrodniczą, a w 1891 roku stała się ona placówką publiczną. Państwo rozbudowało teren, a w 1974 roku szkoła przeniosła się do Presinge (Lullier). Gdy mieszkańcy sprzeciwili się planom budowy drogi i zabudowy mieszkaniowej na zielonym terenie, kanton urządził tu park publiczny. Co się zmieniło w ostatnich latach? Teren, nazywany przez okolicznych mieszkańców „śpiącą królewną", ożył w 2014 roku dzięki tymczasowym inicjatywom: powstał biotop, w 2015 roku kiosk w kontenerze, w 2016 miejskie ogródki warzywne, a w 2018 boiska do siatkówki plażowej. Plan zagospodarowania przyjęto w 2020 roku, prace trwały w latach 2024–2026, a otwarcie odnowionego parku odbyło się 27 czerwca 2026 roku. Kanton przeznaczył na inwestycję 8 mln franków, miasto Genewa 2,5 mln. Zdjęto utwardzenia, posadzono 220 drzew, a wody opadowe z terenu zasilają mokradła. Co zobaczysz i co możesz tu robić? stawy z drewnianą kładką oraz biotop przyciągający ptaki i płazy, kolekcję drzew iglastych i rosarium, plac zabaw z dużą zjeżdżalnią i jaskinią oraz brodzik na lato, cztery boiska do siatkówki plażowej, pumptrack, strefę fitness i urządzenia dla deskorolek i hulajnóg, kiosk z napojami i toalety, ogrodzony wybieg dla psów przy rue des Franchises. Jakie obowiązują zasady? Park jest otwarty codziennie przez całą dobę. Rowery są dozwolone tylko w wyznaczonej strefie wspólnej z pieszymi. Psy muszą być na smyczy i nie wolno wprowadzać ich na trawniki (poza wybiegiem). Park jest dostępny dla wózków inwalidzkich, choć toalety tylko częściowo. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc des Franchises jest płatny? Nie, park jest publiczny i otwarty codziennie, całą dobę. Czy to dobre miejsce dla rodzin z dziećmi? Tak. Są plac zabaw ze zjeżdżalnią, brodzik, kiosk i toalety, a stawy z kładką sprawdzają się na spacer. Gdzie leży park? W północnej części miasta Genewa, w rejonie Châtelaine, między osiedlami Charmilles i Vieusseux; teren sięga w stronę gminy Vernier. Nie należy go mylić z parkiem Hentsch w Charmilles, który powstał na miejscu dawnego stadionu. Czy mogę przyjść z psem? Tak, na smyczy; na trawniki psy nie mają wstępu, ale jest osobny ogrodzony wybieg.

Parc Baud-Bovy

Genewa

Parc Baud-Bovy to miejski park w Genewie, w dzielnicy Plainpalais, tuż przy kampusie Uni Mail. To zielona przestrzeń wciśnięta w gęstą miejską zabudowę, otoczona uniwersytetem, mieszkaniami i ruchliwymi ulicami, z których najbliżej biegnie boulevard Carl-Vogt. W pobliżu płynie Arve. Gdzie leży park i czy to Champel albo Malagnou? Nie. Park znajduje się w Plainpalais, w sąsiedztwie budynków Uniwersytetu Genewskiego. Miasto prowadzi osobno parki w Malagnou i na płaskowyżu Champel, więc nie należy ich z nim mylić. Współrzędne obiektu to około 46,195 N i 6,139 E. Jak powstał ten park? Do XIX wieku teren miał charakter wiejski. Potem zabudowano go koszarami, z których jedno skrzydło stoi do dziś przy rue de l'École-de-Médecine. W 1896 roku na działce przez pół roku działały Pałac Przemysłu i Brasserie drugiej Szwajcarskiej Wystawy Narodowej. Od 1926 roku koszary stopniowo zastępowały hale dawnego Pałacu Wystaw, które służyły przez około pięćdziesiąt lat. Ostatni Salon Samochodowy odbył się tu w 1981 roku, a kolejne edycje przeniesiono do Palexpo. W 1999 roku przekształcono całą parcelę: powstały Uni Mail, zespół mieszkań i obecny park, otwarty w 2000 roku. Co zobaczysz w parku? Park jest nowoczesny i wyraźnie zaprojektowany. Cień daje ponad 300 grabów, które tworzą zwarty zielony dach. W układzie parku wyodrębniono osiem „wysp”, nawiązujących do wody, lasu i gór. Nawierzchnię stanowi przepuszczalny żwir. Na miejscu są place zabaw dla dzieci, niewielkie boisko do piłki nożnej, stoły piknikowe i toalety. Psy i rowery są zakazane. Skąd nazwa? Nazwa nawiązuje do rodziny Baud-Bovy. Najczęściej wiąże się ją z Danielem Baud-Bovym (1870–1958), genewskim pisarzem i historykiem sztuki, kustoszem Musée Rath, dyrektorem genewskiej szkoły sztuk pięknych i wieloletnim przewodniczącym Federalnej Komisji Sztuk Pięknych. Oficjalne strony miasta nie rozstrzygają jednak wprost, kogo upamiętnia park. Kiedy warto przyjść? Park sprawdza się o każdej porze roku: latem grabowy baldachim daje cień, a w ciągu dnia jest to miejsce przerwy dla studentów i mieszkańców. To dobry przystanek podczas spaceru po Plainpalais i okolicach uniwersytetu, przy okazji wizyty w pobliskich muzeach i na starym mieście. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc Baud-Bovy jest płatny? Nie, to ogólnodostępny park miejski w Genewie. Czy mogę przyjść z psem lub rowerem? Nie. Obowiązuje zakaz wprowadzania psów i rowerów. Czy są tu udogodnienia dla rodzin? Tak. Do dyspozycji są place zabaw, małe boisko, stoły piknikowe i toalety. Kiedy otwarto park? Obecny park został otwarty w 2000 roku, po przebudowie terenu w 1999 roku wraz z budową Uni Mail i mieszkań.

parc Gourgas

Genewa

Parc Gourgas to niewielki miejski park w Genewie, w dzielnicy Jonction, tuż obok rozległej Plaine de Plainpalais. Zieleń leży między bulwarami Saint-Georges i Carl-Vogt, w gęsto zabudowanym kwartale, więc sprawdza się jako krótka przerwa w spacerze po mieście, a nie jako cel na pół dnia. Gdzie leży park Gourgas i jak tam dotrzeć? Park znajduje się w centralnej części Genewy, na zachód od Starego Miasta, na współrzędnych około 46,1996 N, 6,1355 E. Od Plaine de Plainpalais, gdzie odbywa się słynny pchli targ, dzieli go kilka minut pieszo. Najprościej dojść tu pieszo z centrum albo dojechać komunikacją miejską do przystanków przy bulwarach Carl-Vogt i Saint-Georges. Wstęp jest wolny, park jest ogólnodostępny. Jaka jest historia parku? To jedno z młodszych miejsc w tak centralnej okolicy. Do końca XIX wieku teren był w dużej mierze uprawiany, później zajmowała go Maison des enfants malades, dom dla chorych dzieci. Dzielnica zaczęła się zabudowywać po zlikwidowaniu pobliskich fortyfikacji. W 1903 roku w dawnej szkole przy Gourgas osiadła firma Perrot Duval et Cie, związana z raczkującym wówczas przemysłem samochodowym. Miasto Genewa wykupiło kolejne parcele w 1974 roku, a w 1986 roku otworzyło tu park z placem zabaw, wciśnięty w istniejącą zabudowę. Według strony miasta park nosi imię pisarza Georgesa Aldasa. Od otwarcia był kilkakrotnie przebudowywany, a sąsiednia strefa pieszych została powiększona. Co zobaczysz na miejscu? Park obsadzono śliwami, topolami włoskimi, lipami i klonami. Od strony rue du Village-Suisse rośnie sekwoja, najbardziej rzucające się w oczy drzewo. W środku mieści się filia Maison de quartier de la Jonction, czyli domu sąsiedzkiego, w którym odbywają się zajęcia dla mieszkańców. Jest plac zabaw, dlatego miejsce chętnie odwiedzają rodziny z dziećmi z okolicznych kamienic. Zieleń pielęgnuje Ville de Genève metodami ekologicznymi, bez chemicznych środków ochrony roślin, tak jak pozostałe parki miejskie. Dlaczego warto zajrzeć do tej części Genewy? Plainpalais przez wieki służyło celom wojskowym, potem uprawom warzyw, a w XVII wieku stało się miejscem wypoczynku. Jonction, wcielona do miasta jako dzielnica rolnicza, w XX wieku stała się strefą przemysłową. Dziś to jedna z najgęściej zaludnionych części Genewy, a miejskie dokumenty wskazują na niedobór terenów zielonych, zwłaszcza przy samym cyplu Jonction, gdzie zbiegają się Rodan i Arve. Parc Gourgas to jeden z nielicznych skwerów, z których korzystają tu mieszkańcy. Jeśli zwiedzasz okolicę, połącz wizytę w parku z przejściem przez Plaine de Plainpalais, a potem z krótkim spacerem nad rzekę do miejsca, gdzie Rodan łączy się z Arve. Kiedy przyjechać? Park najlepiej odwiedzić od późnej wiosny do początku jesieni, gdy drzewa są w pełni ulistnione, a plac zabaw i ławki są w użyciu. Jesienią lipy i klony zmieniają kolor. W godzinach popołudniowych jest tu najwięcej rodzin, rano spokojniej. Najczęstsze pytania Czy wstęp do parku Gourgas jest płatny? Nie. To park miejski, dostępny bezpłatnie. Czy jest tu plac zabaw? Tak, plac zabaw powstał razem z parkiem w 1986 roku. Czy to duży park? Nie, to mały skwer wśród zabudowy, odpowiedni na krótki odpoczynek. Większe tereny rekreacyjne znajdziesz na pobliskiej Plaine de Plainpalais. W której dzielnicy leży park? W dzielnicy Jonction, w sąsiedztwie Plainpalais, między bulwarami Saint-Georges i Carl-Vogt.

Parc et sentier du Promeneur solitaire

Genewa

Parc du Promeneur solitaire w Genewie to miejski park w dzielnicy Saint-Jean, na jej skraju, z placem zabaw, sezonowym brodzikiem i dębowym drzewostanem. Nazwa nawiązuje do „Rozmyślań samotnego włóczęgi" Jeana-Jacques'a Rousseau, genewczyka z urodzenia. Gdzie leży park i skąd ta nazwa? Adres to Sentier du Promeneur solitaire, 1208 Genewa. Park znajduje się na samym końcu dzielnicy Saint-Jean, na północ od centrum, w pewnym oddaleniu od brzegu jeziora i nie w Eaux-Vives. Z jednej strony graniczy z torami kolejowymi, z drugiej z zalesionym, stromym zboczem. Okoliczne ulice noszą imiona związane z twórczością Rousseau; nadano je w 1912 roku, przy okazji obchodów dwusetnej rocznicy jego urodzin. „Rozmyślania samotnego włóczęgi" powstały w latach 1776–1778, tuż przed śmiercią pisarza. Co zobaczysz na miejscu? Park wyznacza przebieg dawnego potoku Nant de Cayla, który płynął od avenue d'Aïre przez posiadłość rodziny Cayla aż do Rodanu. Resztki jego koryta zniknęły po budowie kolejowego mostu Jonction. Zabudowa dzielnicy zagęściła się w latach 60. XX wieku, a park urządzono mniej więcej dwie dekady później. Dziś to zacieniona zieleń z licznymi dębami, utrzymywana ekologicznie, bez środków chemicznych. Dla rodzin przygotowano plac zabaw przy sentier du Promeneur solitaire, brodzik czynny od maja do września w godzinach 9:00–20:00 oraz toalety. Jak wpisać park w spacer po Genewie? Park łączy się z lasem Bois-de-la-Bâtie przez pont de la Jonction oraz z Rodanem przez sentier des falaises, czyli ścieżkę wzdłuż klifów. Łatwo więc zaplanować trasę: zielony przystanek w Saint-Jean, przejście przez most i dalej do lasu lub nad rzekę. Niżej, w strefie leśnej, płynie jeszcze Nant du Petit-Cayla, do którego prowadzi ta sama ścieżka. Dla kogo to dobre miejsce? Przede wszystkim dla osób, które chcą zobaczyć Genewę poza pocztówkowym nabrzeżem jeziora: to spokojny, codzienny park mieszkańców, bez atrakcji biletowanych i tłumów. Sprawdzi się jako krótka przerwa w trasie przez Jonction, w okolicy ujścia Arvy do Rodanu, albo jako cel krótkiego spaceru z dziećmi. Miłośnicy literatury znajdą tu dyskretne nawiązanie do Rousseau, które widać głównie w nazwach ulic, a nie w pomnikach czy tablicach. Kiedy przyjechać i jakie obowiązują zasady? Park jest dostępny codziennie przez całą dobę. Najlepiej odwiedzić go w ciepłe miesiące, gdy działa brodzik. Obowiązują proste reguły: zachowaj ciszę, nie wjeżdżaj rowerem ani innym pojazdem, psa trzymaj na smyczy (na plac zabaw psy nie wchodzą). Najczęstsze pytania Czy park leży w Eaux-Vives? Nie. Znajduje się w dzielnicy Saint-Jean, na jej północnym skraju. Czy wstęp jest płatny? Nie, park jest miejski i otwarty całą dobę, przez cały rok. Czy można przyjść z dziećmi? Tak. Jest plac zabaw, sezonowy brodzik i toalety. Czy można wejść z psem? Tak, ale na smyczy. Na plac zabaw psy nie mają wstępu. Czy to ten sam obiekt co ścieżka Promeneur solitaire? Park i ścieżka noszą tę samą nazwę i sąsiadują ze sobą; ścieżka jest jedną z ulic dzielnicy nazwanych od dzieł Rousseau.

Eulachpark

Winterthur

Eulachpark to największy park miejski Winterthuru w Szwajcarii, położony w sercu nowej dzielnicy Neuhegi, między stacjami Grüze, Hegi i Oberwinterthur. Zajmuje około sześciu hektarów, czyli trzykrotnie więcej niż dotychczasowy rekordzista, park Stadtgarten. Skąd się wziął Eulachpark? Park powstał na dawnych terenach przemysłowych firmy Sulzer. Koncern przekazał miastu sześć hektarów gruntu, a miasto zobowiązało się urządzić tam zieleń. W listopadzie 2005 roku mieszkańcy zatwierdzili w głosowaniu kredyt ramowy w wysokości 10,25 mln franków. Realizację podzielono na cztery etapy. Dwa pierwsze otwarto w 2010 roku (oficjalne święto parku odbyło się 28 sierpnia), trzeci ukończono wiosną 2013 roku, a czwarty we wrześniu 2019 roku. W 2013 roku projekt otrzymał „Goldener Hase", główną szwajcarską nagrodę w dziedzinie architektury krajobrazu. Co zobaczysz i co możesz robić w parku? Park jest zaprojektowany jako miejsce dla wszystkich pokoleń. W części centralnej znajdziesz boisko, duży plac zabaw dla dzieci oraz obiekty do gry w mniejszych zespołach. Dzieci chętnie bawią się też w strumieniu Eulach, który przepływa przez teren parku, a latem ludzie się tu pluskają. Są miejsca do grillowania i pikników na trawie. Czwarty etap, otwarty 4 września 2019 roku, powstał na dawnym placu składowym Sulzera o powierzchni 8500 m². Mieści skatepark na świeżym powietrzu, trzeci pod względem wielkości w Szwajcarii, oraz tor wodny z falami dla najmłodszych. Na miejscu działa restauracja Halle 710, a w ciągu tygodnia odbywa się targ. Jak dojechać do Eulachparku? Park leży w dzielnicy Neuhegi, w północno-wschodniej części Winterthuru. Najprościej dojechać koleją do stacji Grüze, Hegi lub Oberwinterthur, które otaczają ten rejon. Z Zurychu do Winterthuru jedzie się pociągiem około pół godziny, a stamtąd wystarczy krótki przejazd lokalną komunikacją lub rowerem. Kiedy warto przyjechać? Najlepiej od późnej wiosny do początku jesieni, gdy działa strumień, grille i restauracja, a trawniki są suche. Z dziećmi zaplanuj kilka godzin, a skatepark i tor falowy sprawdzą się także dla starszej młodzieży. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Eulachparku jest płatny? Nie. To park miejski, dostępny bezpłatnie. Czy park nadaje się dla rodzin z małymi dziećmi? Tak. Jest duży plac zabaw, strumień do brodzenia i specjalny tor wodny z falami dla najmłodszych. Czy można tu grillować? Tak, park ma miejsca przeznaczone do grillowania i spotkań na świeżym powietrzu. Czy jest tu skatepark? Tak. Skatepark z 2019 roku jest trzecim co do wielkości w Szwajcarii.

Emil-Oberhänsli-Anlage

Zurych

Emil-Oberhänsli-Anlage to zielony skwer w Zurychu, w dzielnicy Seebach na północy miasta. Leży przy skrzyżowaniu kilku ulic, a jego nazwa upamiętnia lokalnego polityka z początku XX wieku. Gdzie leży Emil-Oberhänsli-Anlage? Skwer znajduje się w Zurych-Seebach, w pobliżu węzła ulic Schaffhauserstrasse, Felsenrainstrasse, Friesstrasse i Neunbrunnenstrasse. Zieleń rozciąga się po jednej stronie jezdni, a po drugiej jej stronie jest powiązany z nią plac Emil-Oberhänsli-Platz. Współrzędne obiektu to około 47,4176 N, 8,5452 E. Kim był Emil Oberhänsli? Emil Oberhänsli-Leu (1876–1950) pochodził z Zezikon w kantonie Turgowia. W 1900 roku osiadł w Seebach, a obywatelstwo tej gminy otrzymał w 1920 roku. Z zawodu był ślusarzem i monterem instalacji elektrycznych; od 1924 roku prowadził w Seebach firmę instalacyjną oraz sklep z artykułami żelaznymi. Wraz z żoną Emmą z domu Leu miał czworo dzieci, wszystkie urodzone w Seebach. W latach 1919–1933 był wójtem (Gemeindepräsident) Seebach, ostatnim przed włączeniem gminy do Zurychu. Aktywnie popierał połączenie z miastem. W głosowaniu z 1931 roku w sprawie wyrównania finansowego mieszkańcy Seebach poparli rozwiązanie wynikiem 98 procent, a w 1934 roku Seebach stało się częścią Zurychu. Skąd nazwa? Rada Miejska Zurychu (Stadtrat) przyjęła nazwę 10 grudnia 2014 roku, zatwierdzając wniosek komisji nazewnictwa ulic. Nowo urządzony teren parkowo-uliczny z fontanną otrzymał nazwę Emil-Oberhänsli-Platz, a zieleń po przeciwnej stronie – Emil-Oberhänsli-Anlage. Co zobaczysz na miejscu? To niewielka miejska zieleń, a nie atrakcja na pół dnia. Warto zajrzeć tu, spacerując po Seebach, żeby zobaczyć, jak dawna podmiejska gmina wygląda dziś jako część wielkiego miasta. Fontanna stoi na sąsiednim placu Emil-Oberhänsli-Platz, kilka kroków od skweru. Najczęstsze pytania Czy Emil-Oberhänsli-Anlage to park? Tak, to publiczna zieleń miejska w Zurychu. Jest niewielka i pełni funkcję skweru przy ruchliwym skrzyżowaniu. W której dzielnicy Zurychu leży? W Seebach, na północy miasta. Seebach należy do Zurychu od 1934 roku. Czym różni się Anlage od Platz? Emil-Oberhänsli-Platz to nowo wybudowany plac z fontanną na skrzyżowaniu ulic. Emil-Oberhänsli-Anlage to zielony teren po drugiej stronie jezdni. Czy wstęp jest płatny? Nie. To ogólnodostępna przestrzeń publiczna.

Schwarzpark

Bazylea

Schwarzpark w Bazylei to zielona oaza w południowo-wschodniej części miasta, w dzielnicy Gellert, w pobliżu Sankt Alban i Gundeldingen. Dawny prywatny ogród rodzinny jest dziś publicznym parkiem, w którym spacerują sąsiedzi, a obok drzew żyje stado jeleni. Skąd się wziął Schwarzpark? Teren był początkowo użytkowany rolniczo. Od 1862 roku na zachodnim wzniesieniu stanęła willa, a w południowej części zabudowania gospodarcze, wśród nich reprezentacyjny dom ogrodnika. Całość urządzono według zasad angielskiego parku krajobrazowego, na ówczesnych obrzeżach miasta. Nazwę park zawdzięcza rodzinie Schwarz von Spreckelsen, która mieszkała w willi i od 1926 roku utrzymywała tu wybieg z jeleniami. W latach 80. XX wieku posiadłość sprzedano, a jej część zabudowano mieszkaniami. Mieszkańcy zareagowali: w głosowaniu 8 grudnia 1991 roku poparli ochronę zieleni. Kanton Bazylea-Miasto wykupił teren w 1996 roku, a około 5,5 hektara, czyli mniej więcej 90 procent powierzchni, przeznaczono na strefę zieleni. Co zobaczysz na miejscu? Krajobrazowe założenie z rozległymi trawnikami i starodrzewem, typowe dla XIX-wiecznych ogrodów. Wybieg dla jeleni - tradycja sięgająca czasów rodziny Schwarz; wybieg został odnowiony przy otwarciu parku, a opiekuje się nim stowarzyszenie Erlenverein na zlecenie miejskiego urzędu ogrodniczego. Dom ogrodnika (Gärtnerhaus) - po renowacji w sierpniu 2025 roku otwarto w nim kawiarnię na parterze, prowadzoną w ramach inicjatywy stowarzyszenia Gärtnerhuus Schwarzpark. Potok St. Alban-Teich wzdłuż północno-wschodniej granicy, nad którym przerzucono dwie kładki. Jak dotrzeć i kiedy wejść? Park leży między ulicą Gellertstrasse od zachodu a zakolem St. Alban-Teich od północnego wschodu. Po „łagodnym otwarciu" w 2014 roku ma trzy dodatkowe wejścia, które łączą dzielnice Gellert i Lehenmatt. Dostępny jest w ciągu dnia, a noce pozostają spokojne. Zarządza nim Stadtgärtnerei Basel. Z centrum Bazylei dojdziesz tu pieszo lub krótką jazdą komunikacją miejską; rozkład sprawdź na stronie lokalnego przewoźnika. Najlepiej wybrać się wiosną i latem, gdy trawniki i drzewa są w pełni zielone, lub rano, gdy jelenie są najbardziej widoczne i park jest cichy. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Schwarzparku jest płatny? Nie. To park publiczny, otwarty dla wszystkich w godzinach dziennych. Czy w parku są jelenie? Tak, działa tu wybieg dla jeleni, utrzymywany od czasów rodziny Schwarz von Spreckelsen i odnowiony przy otwarciu parku. Gdzie można napić się kawy? W odnowionym domu ogrodnika, w którym od sierpnia 2025 roku działa kawiarnia. Czy to dobre miejsce na krótki odpoczynek po zwiedzaniu miasta? Tak. Park jest spokojny, zielony i leży blisko dzielnic mieszkalnych, więc dobrze sprawdza się jako przerwa na spacer.

Dreilindenpark

Lucerna

Dreilindenpark w Lucernie to największy publiczny park miejski w tym mieście. Zajmuje około 35 tysięcy metrów kwadratowych na wzgórzu na wschód od centrum. Mieszkańcy nazywają go potocznie „Konsipark", od konserwatorium muzycznego, które przez dekady mieściło się w jego budynkach. To spokojne miejsce na spacer, piknik i widok na Alpy, bez tłumów znanych z nabrzeża jeziora. Co zobaczysz w Dreilindenpark? Park założono jako ogród w stylu angielskim, z miękko prowadzonymi alejkami, starymi drzewami i otwartymi trawnikami. W jego obrębie stoi Villa Vicovaro, willa przypominająca niewielki zamek, a obok niej budynek gospodarczy i dawny dom odźwiernego. Wśród zieleni znajdziesz też sztuczną ruinę bramy, marmurowe rzeźby oraz grotę. Całe założenie jest wpisane jako zespół do kantonalnego rejestru zabytków. Z górnych partii parku rozciąga się szeroka panorama. Odwiedzający wskazują przede wszystkim widok na Pilatus, Rigi i Jezioro Czterech Kantonów. Jaka jest historia parku? Teren kupiła w 1890 roku Eleonora Cenci, księżna Vicovaro, urodzona jako Lorillard Spencer. Według planów architekta Edwarda Heweston urządzono go jako angielski ogród krajobrazowy z willą w centrum. Od 1929 roku, według danych miasta, grunt należy do Lucerny. Od 1952 roku budynki służyły jako konserwatorium, a od 1999 roku jako część wydziału muzyki Wyższej Szkoły w Lucernie. Źródła różnią się co do dokładnej daty przejęcia przez miasto, dlatego podajemy rok z materiałów miejskich. Obecnie miasto przekazuje willę i budynek gospodarczy szkole jazzowej Jazzschule Luzern, która ma z nich korzystać od sierpnia 2026 roku. Dla miasta to test przed długoterminowym zagospodarowaniem parku po 2030 roku. Park pozostaje publicznie dostępny. Jak dojechać i co warto wiedzieć? Do parku dojdziesz pieszo z miasta lub dojedziesz autobusami linii 7 i 14. W parku są ławki i podstawowe zaplecze, w tym toalety. Dobrze nadaje się na piknik i krótką przerwę między zwiedzaniem Starego Miasta a muzeami. Najlepsze światło na widok na góry bywa rano i pod wieczór. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Dreilindenpark jest płatny? Nie. To park publiczny, otwarty dla wszystkich, a miasto zapewniło, że pozostanie dostępny. Dlaczego mówi się na niego „Konsipark"? Od konserwatorium (Konservatorium), które od 1952 roku działało w willi i budynkach parku. Co jest w parku do zobaczenia? Willa Vicovaro, sztuczna ruina bramy, marmurowe rzeźby, grota oraz widok na Pilatus, Rigi i jezioro. Czy można wejść do willi? Willa jest przekazywana szkole jazzowej, więc zasady wstępu zależą od jej wydarzeń. Park wokół jest otwarty.

Kurpark Baden AG

Baden

Kurpark Baden AG to park uzdrowiskowy w centrum miasta Baden w kantonie Argowia, w północnej Szwajcarii. Założono go w 1875 roku przy okazji budowy Kursaalu, czyli kompleksu rozrywkowego dla elity z całej Europy. Dziś to jeden z najważniejszych terenów rekreacyjnych miasta, a także kulturalne serce okolicy. Nie mylić z Baden-Baden w Niemczech ani z Baden koło Wiednia. Co to za miejsce i skąd się wziął? Park powstał razem z Kursaalem, który otwarto w 1875 roku jako kasyno, salę koncertową, taneczną i miejsce spotkań arystokracji oraz zamożnych gości z kraju i zagranicy. Ogród zaprojektowano w stylu późnego parku krajobrazowego. Wiele pierwotnych elementów zniknęło podczas późniejszych rozbudów i przebudów, ale zachował się okazały drzewostan z egzotycznymi gatunkami z tamtej epoki oraz instalacje wodne. Co zobaczysz w parku? Stare drzewa i zadbane trawniki, na których wygodnie urządzić piknik lub krótki odpoczynek. Instalacje wodne będące pozostałością dawnego założenia uzdrowiskowego. Kurtheater od strony ulicy Römerstrasse, teatr gościnny na około 600 miejsc, w którym odbywa się do kilkudziesięciu przedstawień gościnnych rocznie: teatr dziecięcy, taniec, muzyka, teatr lalek i dramat. Grand Casino Baden w budynku Kursaalu, działające tam od 2002 roku. To jedno z zaledwie sześciu kasyn w Szwajcarii z nieograniczoną koncesją na gry. Jak dotrzeć i ile zająć czasu? Park leży przy promenadzie nad rzeką Limmat, w pobliżu dzielnicy term i starego miasta. Z dworca kolejowego Baden dojdziesz pieszo w kilkanaście minut. Wstęp do parku jest swobodny. Na spokojny spacer wystarczy 30–60 minut, a jeśli łączysz go z wieczorem w teatrze, zaplanuj więcej. Kiedy przyjechać? Najprzyjemniej jest od późnej wiosny do wczesnej jesieni, gdy drzewa są w pełni ulistnienia, a nad Limmatem toczy się życie towarzyskie. Wieczorem warto sprawdzić repertuar Kurtheater. Co jeszcze zobaczyć w okolicy? Baden słynie z gorących źródeł mineralnych i tradycji uzdrowiskowych sięgających czasów rzymskich. Do 5 lipca 2026 Muzeum Historyczne Baden prezentowało wystawę o historii Kursaalu, Stadtsaalu i kasyna, związaną z jubileuszem 150-lecia Kursaalu. Sprawdź aktualną ofertę muzeum. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Kurparku jest płatny? Nie, park jest publicznie dostępny jako miejsce spacerów i odpoczynku. Płatne są tylko wydarzenia w teatrze. Czy to to samo co Baden-Baden? Nie. Kurpark leży w szwajcarskim Baden w kantonie Argowia, nad Limmatem, niedaleko Zurychu. Co znajduje się w budynku Kursaalu? Grand Casino Baden, a obok parku działa Kurtheater. Czy park nadaje się na piknik? Tak, rozległe trawniki i cień starych drzew sprzyjają odpoczynkowi.

Parc Chuit

Lancy

Parc Chuit to miejski park w Lancy, gminie sąsiadującej z Genewą w szwajcarskim kantonie Genewa. Zajmuje około 2,3 ha i należy do największych terenów zielonych w mieście. To zielona przestrzeń dla mieszkańców i spacerowiczów, z zapleczem do zabawy, grillowania i letniego wypoczynku. Skąd nazwa Parc Chuit? Park upamiętnia Philippe'a Chuita (1866–1939), szwajcarskiego chemika, jednego z pionierów syntetycznych perfum. Teren należał wcześniej do jego żony, Thérèse Chuit-Firmenich. W 1969 roku posiadłość kupiła gmina Lancy i przekształciła ją w park publiczny. Co zobaczysz w parku? Na terenie parku działa miejska szkółka ogrodnicza, w której wyhodowano rośliny zdobiące rabaty i donice w całym Lancy. Na zwiedzających czekają: moduły do zabawy dla dzieci, miejsca do grillowania, bloki wspinaczkowe i slackline, tablica MoonBoard do treningu wspinaczkowego, letni kiosk z napojami i przekąskami. W parku stoi też Pavillon de l'Orangerie. Latem w plenerze organizowane są pokazy kinowe. Co planuje się w przyszłości? W 2017 roku gmina kupiła dużą prywatną działkę na południe od parku. Rośnie na niej willa wpisana do kantonalnego inwentarza zabytków od 1982 roku. Powierzchnia parku ma się z czasem mniej więcej podwoić. Poszerzenie wiąże się z budową nowej dzielnicy Surville, która ma zyskać więcej zieleni. Kiedy warto przyjechać? Najlepszy czas to późna wiosna i lato. Działa wtedy kiosk, można korzystać z grilli, a wieczorami zdarzają się plenerowe seanse filmowe. Spokojny spacer wśród drzew sprawdzi się też poza sezonem. Lancy utrzymuje około trzydziestu parków i dwadzieścia pięć placów zabaw, więc Parc Chuit warto połączyć ze spacerem do pobliskich parków, na przykład Louis-Bertrand czy Émile-Dupont. Najczęstsze pytania Czy w Parc Chuit jest plac zabaw? Tak. Park ma moduły do zabawy dla dzieci, a obok nich bloki wspinaczkowe i slackline. Czy można tu zrobić grilla? Tak, w parku są miejsca do grillowania. Sprawdź zasady na stronie gminy Lancy (lancy.ch). Czy wstęp jest płatny? Nie. To park miejski dostępny dla wszystkich. Czy w parku jest kawiarnia? Latem działa kiosk. W pozostałej części roku nie liczyj na gastronomię na miejscu.

Parc aux animaux du Bois-de-la-Bâtie

Genewa

Parc aux animaux du Bois-de-la-Bâtie to bezpłatny park zwierząt w Genewie, położony w lesie miejskim Bois de la Bâtie, w dzielnicy Acacias-Bâtie. Ogrodzone wybiegi zajmują około 2,5 hektara, a mieszka tu blisko 300 zwierząt. To dobry cel na spokojną wyprawę z dziećmi, bez biletu i bez kolejek. Co zobaczysz w parku? Park prezentuje zwierzęta krajowe i dawne szwajcarskie rasy gospodarskie. Wśród pensjonariuszy znajdują się m.in. koza pawia i owca lustrzana, a także ptaki w wolierach. Część ras jest zagrożona wyginięciem, dlatego park uczestniczy w programach hodowlanych fundacji ProSpecieRara, która chroni stare rasy zwierząt użytkowych. Aktualną listę gatunków publikuje miasto na stronie „Pensionnaires du parc". Skąd się wziął park? Las Bois de la Bâtie nazwę zawdzięcza średniowiecznemu fortowi, który popadł w ruinę w XVI wieku. W 1868 roku bracia Turrettini wykupili działki lasu i przekazali je miastu pod warunkiem, że pozostanie dostępny dla mieszkańców (część źródeł podaje rok 1869 jako datę formalnej darowizny). Park zwierząt powstał, by przybliżyć mieszkańcom miasta faunę regionu. W 1982 roku został odnowiony i powiększony, a w 2020 roku rada miejska przyznała 500 tys. CHF na studium jego przebudowy. Kiedy odwiedzić i ile to kosztuje? Wstęp jest bezpłatny. Zgodnie z informacjami miasta park jest otwarty codziennie: od listopada do marca w godzinach 8:00–18:00, od kwietnia do października 8:00–20:00. Sam las jest dostępny całą dobę. Najlepiej przyjść rano, gdy zwierzęta są aktywne, a w ciepłe dni liczyć się z większym ruchem rodzin. Jakie obowiązują zasady? Psów nie wolno wprowadzać na teren parku. Zwierząt nie wolno karmić. W pobliżu znajduje się także plac zabaw w Bois de la Bâtie, więc wizytę łatwo połączyć ze spacerem po lesie. Przed wyjazdem sprawdź na stronie miasta ewentualne czasowe zamknięcia ścieżek dojazdowych. Najczęstsze pytania Czy wstęp do parku jest płatny? Nie, park jest bezpłatny. Czy mogę przyjść z psem? Nie, psy nie mają wstępu do parku zwierząt. Czy wolno karmić zwierzęta? Nie, karmienie jest surowo zabronione. Ile zwierząt tu mieszka? Około 300, w tym zagrożone rodzime rasy i gatunki.

Eglantyne-Jebb park

Genewa

Park Eglantyne-Jebb w Genewie to osiedlowa zielona przestrzeń w dzielnicy Acacias, między Vernets a Carouge. Do 2021 roku nazywał się Parc des Acacias. Dziś nosi imię Eglantyne Jebb, która w 1924 roku stała za pierwszą Deklaracją Praw Dziecka. To miejsce dla rodzin z dziećmi, miłośników szachów i plenerowych treningów, a nie atrakcja z przewodników. Gdzie leży park i jak do niego trafić? Park znajduje się w dzielnicy Acacias, na południe od centrum Genewy, przy rue des Epinettes (1227). Z jednej strony sąsiaduje z Vernets, z drugiej z Carouge. Ma kształt prostokąta otoczonego zabudową mieszkalną. Jest czynny codziennie przez całą dobę. Wejście jest bezpłatne. Nie należy go mylić z parkami w dzielnicy Plainpalais, bo leży w innej części miasta. Skąd ta nazwa? Miasto Genewa przemianowało dawny Parc des Acacias w marcu 2021 roku. Zmiana weszła w skład projektu 100Elles, który ma zwiększyć widoczność kobiet zasłużonych dla historii miasta w przestrzeni publicznej. Eglantyne Jebb (1876–1928) założyła w styczniu 1920 roku w Genewie Międzynarodową Unię Pomocy Dzieciom, czyli początki organizacji Save the Children. Mieszkała w mieście do śmierci. Genewska Deklaracja Praw Dziecka z 1924 roku wyszła od niej. Jak wyglądała historia tego terenu? Do końca XIX wieku okolica była wiejska, potem stała się przemysłowa. W 1903 roku przy rue du Grand-Bureau ruszyła fabryka Motosacoche. Później teren zajmowała firma Hydroxigène SA, aż do 1940 roku, a następnie producent obrabiarek Tarex. Pod koniec lat siedemdziesiątych mieszkańcy zabiegali o zieleń. Kanton zmienił przeznaczenie gruntu, miasto wykupiło działkę, a park otwarto w 1988 roku. Co możesz tu robić? Pograć z dziećmi na placu zabaw. Rozegrać partię na stołach szachowych. Figury są dostępne na miejscu. Poćwiczyć na bezpłatnych urządzeniach do treningu na świeżym powietrzu (Proxisport, street workout). Urządzić piknik przy stołach, a latem skorzystać z leżaków. Pospacerować cienistymi alejkami wśród drzew i odpocząć na centralnym trawniku. Wypuścić psa w ogrodzonym wybiegu. Na miejscu są toalety. Jakie obowiązują zasady? Należy szanować ciszę i spokój mieszkańców. Rowery i inne pojazdy mają zakaz wjazdu. Psy nie mogą wchodzić na trawniki, a na alejkach muszą być na smyczy. Poza wyznaczonym wybiegiem zwierzęta pozostają więc pod kontrolą opiekuna. Kiedy warto przyjść? Najlepiej w ciepłe dni, gdy działają leżaki, a trawnik i cień drzew zachęcają do odpoczynku. Park pasuje do krótkiej przerwy w zwiedzaniu Genewy lub Carouge, zwłaszcza z dziećmi. Jeśli interesuje cię historia praw dziecka, połącz wizytę ze spacerem po dzielnicy organizacji międzynarodowych. Najczęstsze pytania Czy wstęp do parku jest płatny? Nie. Park jest ogólnodostępny i otwarty przez całą dobę, siedem dni w tygodniu. Czy mogę wjechać rowerem? Nie. Rowery i inne pojazdy są w parku zabronione. Czy jest tu plac zabaw? Tak. Park ma plac zabaw, stoły szachowe, urządzenia do ćwiczeń i stoły piknikowe. Czy mogę przyjść z psem? Tak, ale na alejkach pies musi być na smyczy, a na trawniki wstęp mają tylko ludzie. Do swobodnej zabawy służy ogrodzony wybieg.

Leutschenpark

Zurych

Leutschenpark to miejski park w Zurychu, w dzielnicy Leutschenbach na północy miasta (okręg Seebach). Otwarto go we wrześniu 2008 roku na terenie dawnej strefy przemysłowo-usługowej, która dziś zmienia się w mieszaną dzielnicę mieszkaniowo-biurową. Park zajmuje około 17 000 m² i łączy cechy klasycznego parku miejskiego z miejskim placem. Co zobaczysz w Leutschenparku? Projekt powstał po konkursie z 2002 roku. Wygrał go zespół Dipol Landscape Architects z Bazylei (późniejsze biuro Westpol) wraz z Christopherem T. Hunzikerem. Płynne, miękkie kształty ścieżek i trawników mają nadać okolicy świeży akcent, bo wcześniej dominowały tu budynki biurowe i przemysłowe. Sercem parku jest „Baumtopf" – centralna wyspa drzew na miejscu dawnego odbojnika kul strzelnicy. Otacza ją rząd drzew, które tworzą coś w rodzaju zielonej zasłony. W parku jest też plac zabaw, zbiornik wodny oraz instalacja świetlna Leutschenlicht, autorstwa Hunzikera. Jak dotrzeć do Leutschenparku? Park leży w Zürich-Nord, w sąsiedztwie zabudowy Leutschenbach, współrzędne to około 47,418 N, 8,557 E. Najwygodniej dojechać komunikacją miejską w kierunku Leutschenbach i dalej przejść pieszo; aktualne połączenia sprawdź w rozkładzie VBZ. Kiedy warto przyjechać? Park sprawdza się jako miejsce na krótki odpoczynek, spacer lub zabawę z dziećmi w ciągu dnia. Najprzyjemniej jest od wiosny do jesieni, gdy drzewa są ulistnione. Instalacja świetlna od pewnego czasu nie działa, więc nie planuj wieczornej wizyty ze względu na nią. Remont i plany na lata 2026–2027 Miasto Zurych ogłosiło w listopadzie 2025 roku remont i ekologiczną modernizację parku. Powodem jest osiadanie gruntu, które spowodowało widoczne uszkodzenia, oraz niedziałające oświetlenie artystyczne. Koszt całości to 5,13 mln CHF. około 40 nowych drzew o dużych koronach, wycinka około 70 mocno uszkodzonych glediczji i zastąpienie ich głównie gatunkami rodzimymi, likwidacja utwardzonej nawierzchni na dużych powierzchniach i zatrzymywanie wody deszczowej na miejscu, zabezpieczenie zbiornika wodnego i diody LED w instalacji Leutschenlicht, lekki zadaszony podest przy placu zabaw, więcej ławek i parking rowerowy. Centralna wyspa drzew pozostanie bez zmian. Budowa ma ruszyć zimą 2026 roku i zakończyć się pod koniec 2027, etapami, aby ograniczyć zamknięcia, zwłaszcza placów zabaw. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Leutschenparku jest płatny? Nie. To ogólnodostępny park miejski. Kto zaprojektował park? Zespół Dipol Landscape Architects z Bazylei (dziś Westpol) oraz Christopher T. Hunziker, autor instalacji Leutschenlicht. Czy park jest dobry dla dzieci? Tak, na jego terenie znajduje się plac zabaw, który po remoncie dostanie lekki zadaszony podest i więcej miejsc do siedzenia. Czy park będzie zamknięty z powodu remontu? Prace mają ruszyć zimą 2026 i potrwać do końca 2027, ale będą prowadzone etapami, by ograniczać zamknięcia.

Kocherpark

Berno

Kocherpark w Bernie to miejski park na zachód od centrum Berna, w dzielnicy uniwersyteckiej. Zielony teren z drzewami i ścieżkami spacerowymi działa dziś jako osiedlowy wypoczynkowy zakątek i miejsce letnich wydarzeń kulturalnych. Skąd wzięła się nazwa Kocherpark? Park nosi imię Theodora Kochera, chirurga i pierwszego Szwajcara uhonorowanego Nagrodą Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny (1909). Kocher był jednym z właścicieli posiadłości, na której park powstał. W 1941 roku jego syn przekazał grunt Burgergemeinde Bern pod warunkiem, że zostanie z niego urządzony ogólnodostępny park noszący nazwisko ojca. Oficjalne otwarcie nastąpiło 19 września 1944 roku. W parku stoi popiersie patrona, dzieło rzeźbiarza Maxa Fuetera. Jak wygląda park i co w nim zobaczysz? Teren powstał z połączenia dwóch dawnych mieszczańskich ogrodów willowych, założonych w stylu angielskiego parku krajobrazowego. Jedną z działek przejęło miasto, a ogrodnicy miejscy przeprojektowali ją, więc układ zieleni zmieniał się w kolejnych dekadach. Fragment przed budynkiem Haus der Universität przez długi czas pozostawał zamknięty dla publiczności i do dziś zachowuje zarys XIX-wiecznego ogrodu willowego. Dawna willa Kochera służyła najpierw jako dom gościnny kliniki Kochera, później jako budynek ambasady, a w latach 1986–1987 została przebudowana na potrzeby uniwersytetu. Obecnie mieści Haus der Universität. Po zniszczeniach związanych z miejską sceną narkotykową park wyremontowano i ponownie otwarto w 1993 roku. Za utrzymanie zieleni odpowiada Stadtgrün Bern, miejski zarząd terenów zielonych. Czy w Kocherparku coś się dzieje? Od 2018 roku park ożywiają letnie festiwale z bezpłatnym programem kulturalnym. To dobra okazja, żeby zobaczyć, jak mieszkańcy Berna spędzają wolny czas na świeżym powietrzu. Poza sezonem festiwalowym jest to spokojne miejsce na krótki spacer lub odpoczynek między zwiedzaniem starego miasta a okolicami uniwersytetu. Kiedy warto przyjść? Park najlepiej odwiedzić od późnej wiosny do wczesnej jesieni, gdy drzewa są w pełni ulistnione, a w parku odbywają się wydarzenia plenerowe. Wejście jest bezpłatne, a teren otwarty dla każdego. Spacer po parku zajmuje zwykle od pół godziny do godziny, zależnie od tego, czy zatrzymasz się przy popiersiu Kochera i budynku uniwersytetu. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Kocherparku jest płatny? Nie. Park jest ogólnodostępny, a festiwale organizowane latem mają bezpłatny program kulturalny. Kim był Theodor Kocher? Szwajcarskim chirurgiem z Berna, laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny z 1909 roku. Jego imię park otrzymał po tym, jak syn przekazał posiadłość miastu pod warunkiem urządzenia publicznego parku. Kiedy powstał park? Oficjalnie otwarto go 19 września 1944 roku, po darowiźnie z 1941 roku. Wcześniej teren tworzyły dwa prywatne ogrody willowe. Co mieści się w dawnej willi Kochera? Haus der Universität, przebudowany z willi w latach 1986–1987. Wcześniej budynek pełnił funkcję domu gościnnego kliniki, a potem siedziby ambasady.

Parc des Chaumettes

Genewa

Parc des Chaumettes to niewielki trójkątny park miejski w Genewie, położony przy boulevard de la Cluse (1205 Genève), między kompleksem szpitali uniwersyteckich HUG a dzielnicą Cluse. Oficjalnie otwarto go w 2009 roku, a część jego terenu zajęła dawny parking. Gdzie leży Parc des Chaumettes? Park znajduje się u stóp wzgórza Champel, poza dawnym obrębem staromiejskich fortyfikacji, które rozebrano w latach 50. XIX wieku. Zabudowa tej okolicy zaczęła się od wytyczenia boulevard de la Cluse. W 1874 roku dawny Hôpital des Sœurs stał się szpitalem położniczym, a w XX wieku okolica stopniowo przekształciła się w strefę szpitalną, z której wyrosły dzisiejsze HUG. Współrzędne parku to 46,194 N, 6,148 E. Co zobaczysz w parku? Zieleń tworzą trawniki i drzewa, wśród nich lipy drobnolistne, szupin japoński (sofora) i wiśnie. Są tarasy, niewielki basen z wodą oraz piknikowe stoły. Dzieci mają do dyspozycji plac zabaw z dużą liczbą urządzeń. W sezonie letnim działa bufet. Miasto utrzymuje park metodami ekologicznymi, bez środków chemicznych. Jakie obowiązują zasady? Park jest otwarty codziennie, całą dobę. Zakazany jest wjazd rowerów i innych pojazdów. Psy nie mogą wchodzić na trawniki; na alejkach dozwolone są na smyczy. Obowiązuje poszanowanie spokoju innych osób. Dla kogo jest to miejsce? Chaumettes sprawdzą się jako krótki przystanek: odpoczynek na ławie czy tarasie, piknik albo zabawa z dziećmi w pobliżu szpitalnej dzielnicy. To zielona enklawa w gęsto zabudowanej części miasta, a nie park do długich spacerów. Warto zajrzeć tu latem, gdy otwarty jest bufet, a drzewa dają cień. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc des Chaumettes jest płatny? Nie. To park miejski, dostępny bezpłatnie codziennie przez całą dobę. Czy można wejść z psem? Tak, ale tylko na alejki i na smyczy. Na trawnikach psy są zakazane. Czy jest tu plac zabaw? Tak, park ma plac zabaw z wieloma urządzeniami dla dzieci. Czy można przyjechać rowerem? Wjazd rowerów i innych pojazdów na teren parku jest zabroniony.

Gustav-Ammann-Park

Zurych

Gustav-Ammann-Park w Zurychu to niewielki, zabytkowy park w dzielnicy Oerlikon, na terenie dawnych zakładów Oerlikon-Bührle. Zajmuje około 3000 m², więc nie jest miejscem na całodzienną wyprawę. To cichy zakątek na krótki odpoczynek wśród betonu i szkła nowej północnej części miasta. Skąd się wziął ten park? Ogród założono w 1942 roku jako zaplecze wypoczynkowe dla pracowników fabryki obrabiarek Bührle. Zaprojektował go szwajcarski architekt krajobrazu Gustav Ammann, przedstawiciel nurtu modernistycznego. Zależało mu na tym, by robotnicy mogli odetchnąć od hałasu hal produkcyjnych, dlatego park zaplanowano jako spokojną enklawę, a nie reprezentacyjny skwer. W 1996 roku teren, nadal będący własnością prywatną, objęto ochroną jako zabytek ogrodowy. Rok później obiekt, wcześniej bezimienny, otwarto dla mieszkańców i nazwano imieniem projektanta. W latach 2004–2005 przeprowadzono delikatną renowację, która zachowała wszystkie historyczne elementy ogrodu. Co zobaczysz na miejscu? krętą ścieżkę na łagodnym stoku i kilka małych miejsc do siedzenia, rustykalną pergolę w stylu ticińskim, z płytami granitowymi i murkami z naturalnego kamienia, które mają przywoływać klimat południa Szwajcarii, basen wodny z bujną roślinnością i kamieniami do przejścia, stare drzewa, wśród nich tulipanowiec. Park jest przykładem rzadkiego typu ogrodu zakładowego, zachowanego w dobrym stanie, dlatego miasto traktuje go jako ważne świadectwo epoki. Jak dotrzeć i kiedy odwiedzić? Oerlikon to jedna z większych dzielnic północnego Zurychu z dużym węzłem kolejowym, więc dojazd komunikacją publiczną z centrum jest prosty. Najprzyjemniej odwiedzić park późną wiosną i latem, gdy zieleń jest gęsta, a pergola daje cień. Wstęp jest wolny. Na zwiedzanie wystarczy pół godziny, dobrze łączy się z przechadzką po sąsiednich nowych parkach Oerlikonu. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Gustav-Ammann-Park jest płatny? Nie. Park jest dostępny dla wszystkich, a o jego utrzymanie dba miejski urząd zieleni Grün Stadt Zürich na podstawie umowy z właścicielem. Czy park jest zabytkiem? Tak. Jest chronionym zabytkiem ogrodowym, a podczas renowacji z lat 2004–2005 zachowano jego historyczne elementy. Kto zaprojektował park? Gustav Ammann, szwajcarski architekt krajobrazu tworzący w duchu modernizmu. Ile czasu potrzeba na wizytę? Około 20–30 minut. Park jest mały i najlepiej sprawdza się jako przystanek podczas spaceru po Oerlikonie.

Parc Trembley

Genewa

Parc Trembley to miejski park w Genewie, w dzielnicy Petit-Saconnex, na północ od centrum miasta. Zajmuje około pięciu hektarów starego ogrodu z wysokimi drzewami i jest jednym z tych zielonych zakątków, które mieszkańcy traktują jak własne podwórko. Dla odwiedzających to dobry przystanek na spokojny spacer lub odpoczynek z dziećmi. Skąd nazwa parku? Park nosi imię Abrahama Trembleya, genewskiego przyrodnika z XVIII wieku, znanego z badań nad drobnymi organizmami wodnymi. W 1757 roku kupił on posiadłość Moillebeau. W tamtych czasach teren leżał wśród pól, daleko od miasta zamkniętego w murach fortyfikacji. Rodzina Trembley zostawała tu przez prawie dwa stulecia, a w 1933 roku majątek przejęło miasto Genewa i przekształciło go w park publiczny. Co zobaczysz w parku? Największą wartością są stare drzewa, wśród nich cedr libański zasadzony jeszcze za czasów rodziny Trembley. Trawniki i aleje nadają się do krótkiego spaceru lub pikniku. Przy parku stoi szkoła Trembley, zbudowana w 1950 roku według projektu architekta Rolanda Rohna; niskie, pawilonowe budynki dobrze wtapiają się w zieleń. Czy jest tu plac zabaw? Tak, to najczęstszy powód wizyty rodzin. Plac zabaw jest podzielony na dwie części. W pierwszej znajdziesz huśtawki, konstrukcje do wspinaczki i piaskownicę. W drugiej: brodzik, sprzęt do ćwiczeń na świeżym powietrzu oraz boisko wielofunkcyjne. Według miasta plac jest dostępny całą dobę, przez siedem dni w tygodniu. Psy w parku muszą być na smyczy, a na plac zabaw nie mają wstępu. Kiedy przyjechać? Najlepiej od późnej wiosny do początku jesieni, kiedy działa brodzik, a drzewa dają cień. Wiosną park jest zielony i spokojny, jesienią warto zobaczyć kolory liści. Park jest otwarty i bezpłatny, nie ma biletów ani bramek. Jak zaplanować wizytę? Park leży w Petit-Saconnex, przy avenue Trembley, w pobliżu dzielnicy organizacji międzynarodowych. Można go połączyć ze spacerem do innych parków północnej Genewy lub z wizytą w okolicy. Wejście na teren nie wymaga rezerwacji, a na krótki spacer wystarczy kilkadziesiąt minut. Z dziećmi i brodzikiem spokojnie spędzisz tu pół dnia. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc Trembley jest płatny? Nie. Park jest publiczny i bezpłatny. Czy jest tu plac zabaw dla dzieci? Tak. Są huśtawki, konstrukcje do wspinaczki, piaskownica, brodzik, sprzęt fitness i boisko wielofunkcyjne. Plac jest czynny całą dobę. Czy można wejść z psem? Do parku tak, ale na smyczy. Na plac zabaw psy nie mają wstępu. Skąd wzięła się nazwa parku? Od przyrodnika Abrahama Trembleya, który w 1757 roku kupił tu posiadłość Moillebeau. Miasto przejęło ją w 1933 roku.

Parc de La Grange

Genewa

Parc de La Grange w Genewie to największy park miejski nad Jeziorem Genewskim, położony przy Quai Gustave-Ador, na lewym brzegu jeziora. Zajmuje około 20 hektarów i łączy stare drzewa, trawniki schodzące ku wodzie, ogród alpejski, oranżerie, zabytkową willę i największą w mieście różarnię. Wstęp jest bezpłatny, a park jest otwarty dla spacerowiczów przez cały rok. Co zobaczysz w Parc de La Grange? Centrum parku stanowi willa La Grange z początku XVIII wieku, zbudowana około 1720 roku przez genewską rodzinę Lullin. Nazwa pochodzi od stodoły (fr. grange), która stała tu wcześniej, w czasach kupca Jacques'a Franconisa, i została rozebrana pod budowę rezydencji. Dziś willa nie jest zwiedzana jak muzeum: miasto używa jej do oficjalnych przyjęć i gości zagranicznych. Obejrzysz ją z zewnątrz, razem z otaczającymi ją tarasami. W 1864 roku w willi, na zaproszenie ówczesnego właściciela Edmonda Favre'a, odbyła się pierwsza konferencja związana z powstaniem Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża. Dla wielu odwiedzających to główny powód, by zajrzeć w to miejsce. Za willą znajdziesz pozostałości rzymskich murów, a w parku działają dwa letnie teatry plenerowe. Ogród alpejski założył w latach 1887–1890 William Favre, ostatni prywatny właściciel. Po jego śmierci posiadłość przeszła w 1917 roku w ręce miasta, z zastrzeżeniem, że park ma być publiczny. Czy warto zobaczyć różarnię? Tak, zwłaszcza od późnej wiosny do początku lata. Pierwszą różarnię otwarto w 1946 roku (według projektu Armanda Aubersona), z około 12 tysiącami róż w 150 odmianach. W latach 1947–2015 odbywał się tu coroczny międzynarodowy konkurs nowych odmian róż, przyciągający hodowców z całego świata. Po przebudowie parku większość dawnych krzewów usunięto. Obecny ogród róż powstał około 2021 roku jako ogród prowadzony bez środków chemicznych. Rośnie w nim około 400 krzewów w mniej więcej 200 odmianach, uzupełnionych bylinami i cebulowymi. Nad rabatami stanęła metalowa pergola, którą z czasem mają pokryć pnące róże. Najlepszy czas na kwitnienie to czerwiec. Jak dotrzeć? Park leży przy nadbrzeżu Quai Gustave-Ador, na południowym brzegu jeziora, niedaleko centrum Genewy. Najprzyjemniej dojść pieszo promenadą wzdłuż jeziora ze Starego Miasta. Można też dojechać miejską komunikacją w stronę nabrzeża; aktualne połączenia sprawdź w rozkładzie lokalnego przewoźnika. Kiedy przyjechać? Najlepiej od maja do września. W czerwcu kwitną róże, latem trawniki zapełniają się mieszkańcami urządzającymi piknik, a wieczorami działają teatry plenerowe. Jesienią park wyróżnia kolor starych drzew. Zimą jest cichy, ale ogrody są wtedy mniej atrakcyjne. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc de La Grange jest płatny? Nie. Park i różarnia są ogólnodostępne bez opłat. Czy można wejść do willi La Grange? Zwykle nie. Willa służy miastu do oficjalnych przyjęć, więc zwiedzisz jej bryłę i otoczenie z zewnątrz. Kiedy kwitną róże? Główny sezon przypada na czerwiec, choć niektóre odmiany kwitną dłużej, aż do jesieni. Czy to dobre miejsce na piknik z dziećmi? Tak. Rozległe trawniki, cień starych drzew i bliskość jeziora sprawiają, że park to jedno z najczęstszych miejsc wypoczynku rodzin w Genewie.

Promenade Jean-Jacques Mercier

Lozanna

Promenade Jean-Jacques Mercier w Lozannie to położony na stromym zboczu park i arboretum, które łatwo przeoczyć, choć kryje jeden z najładniejszych, a zarazem najmniej znanych widoków w mieście. Adres: 1005 Lausanne. Czym jest ta promenada? To miejska promenada w kształcie ogrodu schodkowego, z esplanadą, schodami i zygzakowatymi ścieżkami. Całość jest zaprojektowana symetrycznie wokół osi centralnej. Zarządza nią miejski Service des parcs et domaines. Teren leży na południowym stoku i jest osłonięty od północnego wiatru bise, więc w pogodne dni bywa tu wyjątkowo przyjemnie. Jakie drzewa tu rosną? Na stoku rośnie ponad 350 gatunków drzew, także rzadkich i egzotycznych. Miasto wymienia wśród nich araukarię, drzewo karmelowe, drzewo chusteczkowe (dawidię) i ogórkowiec. Pierwotnie drzewa sadzono parami, zgodnie z symetrycznym planem, ale część z nich z czasem zniknęła, więc dziś układ nie jest już tak regularny. Skąd się wzięła promenada? Dawniej były tu winnice. W 1899 roku mieszkańcy zaprotestowali przeciw budowie dużego gmachu na tym wzgórzu. W 1903 roku Jean-Jacques Mercier junior przekazał miastu środki na publiczny park ku pamięci ojca. Prace natrafiły na trudności techniczne i geologiczne, przez co architekt obniżył esplanadę o trzy metry względem pierwotnych planów. Promenadę otwarto w 1910 roku. Kolejne elementy dołożono później. W 1911 roku na wschodnim końcu ustawiono duży głaz narzutowy, wzniesiony wcześniej, w 1903 roku, z okazji stulecia niepodległości kantonu Vaud. Muszla koncertowa (kiosk muzyczny) powstała w 1922 roku, gdy miasto przejęło projekt po rezygnacji architekta. Jak dotrzeć? Do promenady prowadzą schody i ścieżki zygzakiem po zboczu, dlatego dojście wymaga pokonania różnicy wysokości. Współrzędne to około 46,5156 N, 6,6463 E, w centralnej części Lozanny. Dojazd komunikacją miejską sprawdzisz w rozkładzie TL (Transports publics de la région lausannoise). Co jest na miejscu? Na terenie znajdują się publiczne toalety, wspomniany kiosk muzyczny, mały plac zabaw oraz strefa dostępna dla psów. Miasto określa obiekt, toalety i parking jako częściowo dostępne dla osób na wózkach. Promenada służy też mieszkańcom okolicy jako skrót i miejsce spacerów. Kiedy warto przyjść? Wejście jest swobodne, a godziny otwarcia nie są podane. Najlepsza pora to słoneczne popołudnie, gdy południowa ekspozycja daje światło, a widok z esplanady jest najczystszy. Wiosną i jesienią liście i kwiaty drzew dodają spacerowi kolorów, a wizyta zajmuje zwykle od pół godziny do godziny. Najczęstsze pytania Czy wstęp jest płatny? Nie, to publiczna promenada miejska, dostępna dla wszystkich. Czy to arboretum? Tak, miasto nazywa ją arboretum. Rośnie tu ponad 350 gatunków drzew. Czy można wejść z wózkiem? Częściowo. Teren jest stromy, ze schodami i zygzakowatymi ścieżkami, a miasto oznacza dostępność jako częściową. Czy są tu udogodnienia dla rodzin? Tak: mały plac zabaw, toalety publiczne i strefa dla psów.

Vögeligärtli

Lucerna

Vögeligärtli to miejski park w centrum Lucerny, w Szwajcarii, położony tuż obok dworca głównego. Zieleń między torami a starówką służy mieszkańcom i podróżnym jako miejsce odpoczynku, zabawy i spotkań. Skąd się wzięła nazwa Vögeligärtli? Nazwę można przetłumaczyć jako „ogródek ptaków". Nawiązuje do dawnej woliery stojącej w parku. Według serwisu MySwitzerland zbudowano ją w 1901 roku, natomiast opracowanie studentów lucerneńskiej uczelni HSLU podaje lata 1908–1954, więc daty różnią się w zależności od źródła. Jaka jest historia tego miejsca? Plac nazywano dawniej m.in. Sempacherplatz, Zentralplatz i Zentralmatte. Występowali tu artyści, a wędrowne cyrki i pokazy rozstawiały swoje namioty. Po przeniesieniu gazowni w 1899 roku teren zagospodarowano na zieleń rekreacyjną. Z czasem część dużej łąki zabudowano: w 1935 roku stanął tu kościół św. Łukasza (Lukaskirche), a około 1950 roku Zentralbibliothek, biblioteka centralna. Co zobaczysz i co można tu robić? Plac zabawy z wieżą i rampą wspinaczkową, siatką do wspinania, ścianką, zjeżdżalniami, huśtawkami oraz strefą piaskową z pompą wodną i strumykiem. Wstęp jest bezpłatny. Dużą łąkę w południowej części parku, dobrą na piknik. Stoły do ping-ponga i szachy na świeżym powietrzu, przy których często gromadzą się lokalni gracze. Niewielką restaurację w północnej części parku. Jak dojść do Vögeligärtli? Park leży bezpośrednio przy dworcu Luzern, więc to wygodny przystanek przy przesiadce lub po wyjściu z pociągu. Od dworca dojdziesz pieszo w kilka minut. Z Kapellbrücke i nabrzeża jeziora Czterech Kantonów to krótki spacer przez centrum. Kiedy warto przyjść? Najlepiej w ciepłe dni, od późnej wiosny do początku jesieni, gdy łąka i plac zabawy są w pełni używane. Park sprawdza się jako przerwa na posiłek z własnych zapasów albo odpoczynek z dziećmi między zwiedzaniem starówki a podróżą dalej. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Vögeligärtli jest płatny? Nie. Park i plac zabawy są ogólnodostępne i bezpłatne. Czy to dobre miejsce z dziećmi? Tak. Plac zabawy ma urządzenia do wspinania, zjeżdżalnie, huśtawki i strefę wodno-piaskową, a obok jest trawnik. Czy jest tu coś do jedzenia? W północnej części parku działa mała restauracja. Można też rozłożyć się z własnym piknikiem na łące na południu. Jak daleko jest do dworca? Park sąsiaduje bezpośrednio z dworcem głównym w Lucernie, więc dojście zajmuje kilka minut.

Wipkingerpark

Zurych

Wipkingerpark to miejski park nad brzegiem rzeki Limmat w Zurychu, w dzielnicy Wipkingen (Kreis 10, kod pocztowy 8037). Zieleń, plac zabaw i dostęp do wody sprawiają, że w ciepłe dni mieszkańcy i turyści spędzają tu całe popołudnia. Gdzie leży Wipkingerpark? Park rozciąga się wzdłuż Limmat w północno-zachodniej części Zurychu. Od dworca głównego dzieli go około 2,2 km, a od lotniska około 7,3 km. Okolica to dawna osada Wipkingen, wzmiankowana już w 881 roku, a w granice miasta włączona w 1893 roku. Dziś to spokojna dzielnica mieszkalna, a nadrzeczny pas zieleni należy do jej najbardziej charakterystycznych elementów. Co zobaczysz i co możesz tu robić? Dostęp do rzeki – latem można zejść do Limmat, popływać lub chlapać się przy brzegu. Plac zabaw – urządzony z pomysłem, z konstrukcjami do wspinania i zabawy dla dzieci. Duży trawnik – dobre miejsce na piknik, książkę lub leżak. Ławki i drzewa – dają cień w upalne popołudnia. Park nie ma biletów ani bramek, jest ogólnodostępny. Oficjalna strona turystyczna Zurychu nie podaje godzin otwarcia. Jak dojechać do Wipkingerpark? Najwygodniej komunikacją miejską. W pobliżu zatrzymują się tramwaje, a tuż obok działa stacja S-Bahn Wipkingen, z której dojedziesz tu szybko z centrum. Z dworca głównego to kilka minut jazdy, a pieszo wzdłuż rzeki spacer jest wyraźnie dłuższy, ale przyjemny. Co jeszcze jest w okolicy? Tuż przy parku znajdziesz kawiarnie i restauracje z kuchnią lokalną i międzynarodową, m.in. restaurację The Artisan oraz piekarnię Wim Bakery w odległości kilkuset metrów. Nieco dalej stoi instalacja artystyczna „Der ungezähmte Horizont” Yvesa Netzhammera. Nie myl parku z pobliskim Abenteuerspielplatz Märliwald przy Breitensteinstrasse, który jest osobnym obiektem. Kiedy warto przyjechać? Najlepiej od późnej wiosny do początku jesieni, gdy pogoda pozwala na kąpiel i piknik. W upały park bywa tłoczny, więc rano lub wieczorem jest spokojniej. Zimą to po prostu miejsce na spacer wzdłuż rzeki. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Wipkingerpark jest płatny? Nie, park jest publiczny i bezpłatny. Czy można tu pływać w Limmat? Tak, latem park oferuje dostęp do rzeki, gdzie można się kąpić i brodzić. Zawsze zwracaj uwagę na prąd i aktualne ostrzeżenia. Czy park nadaje się dla rodzin z dziećmi? Tak. Jest tu plac zabaw ze sprzętem do wspinania, a trawnik i dostęp do wody dodatkowo ułatwiają spędzenie czasu z dziećmi. Gdzie coś zjeść w pobliżu? Przy parku działają kawiarnie i restauracje, a kilkaset metrów dalej piekarnia i bary.

Park im Grüene

Park im Grüene to park rodzinny w Rüschlikon, nad Jeziorem Zuryskim, kilkanaście minut od centrum Zurychu. Mieszkańcy mówią o nim „Dutti-Park". Teren zajmuje dawną posiadłość Adele i Gottlieba Duttweilerów, założycieli Migros, i jest otwarty dla wszystkich od 1947 roku. To pierwszy z czterech parków ufundowanych przez Migros. Skąd się wziął Park im Grüene? Fundację „Im Grüene" Duttweilerowie powołali w 1946 roku, przekształcając swoją prywatną działkę o powierzchni około 45 000 m² w miejsce wypoczynku dla ogółu. Malarz Hermann Gattiker przeprojektował łąki: pojawiły się sztuczne pagórki, tarasy, stawy i skalne ścieżki, a także basen, kort tenisowy i dom kryty strzechą. Z górnych partii parku widać jezioro i Alpy. Co zobaczysz i co robić z dziećmi? Park jest nastawiony głównie na rodziny z dziećmi. Duży plac zabaw z wodnym zakątkiem i wodospadem, gdzie dzieci chlapią się w ciepłe dni. Bähnli – miniaturowa kolejka, która robi kółka po leśnej polanie. Jazda na osłach – dodatkowo płatna atrakcja dla najmłodszych. Kasperlitheater – teatrzyk kukiełkowy pod gołym niebem, w środy i niedziele o 15:00, a w wakacje szkolne codziennie; wstęp wolny. Przy deszczu przedstawienia się nie odbywają. Spacery po alejkach wśród stawów, tarasów i starych drzew, z widokiem na jezioro. Ile kosztuje wstęp i kiedy przyjechać? Wejście na teren parku jest bezpłatne, płatne są poszczególne atrakcje, takie jak kolejka czy jazda na osłach. Park działa przez cały rok; godziny otwarcia zależą od pory roku (latem dłużej, zimą krócej), więc przed wizytą sprawdź oficjalną stronę parkimgruene.ch. Najlepiej przyjechać w pogodny weekend lub w środę po południu, gdy gra teatrzyk. Latem warto zabrać stroje do chlapania przy wodospadzie. Jak dojechać? Adres: Alsenstrasse 40, 8803 Rüschlikon. Z Zurychu dojedziesz pociągiem S-Bahn do Rüschlikon, a stamtąd dojdziesz pod górę do parku. W okolicy są też miejsca parkingowe. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Park im Grüene jest płatny? Nie, wejście na teren jest bezpłatne. Dodatkowo płaci się za wybrane atrakcje, np. jazdę na osłach. Dla kogo jest ten park? Przede wszystkim dla rodzin z dziećmi: jest plac zabaw, wodospad, kolejka i teatrzyk kukiełkowy. Dorośli znajdą tu spokojne spacery z widokiem na jezioro. Kiedy gra teatrzyk Kasperli? W środy i niedziele o 15:00, a w wakacje szkolne codziennie. Przy deszczu pokazy są odwołane. Kto założył park? Adele i Gottlieb Duttweilerowie, założyciele Migros. Park otwarto dla publiczności w 1947 roku.