Rekreacja i rozrywka w Szwajcarii

Cantonal Botanical Museum and Gardens

Lozanna

Kantonalne Muzeum Botaniczne i Ogrody (Jardin botanique cantonal) to zielona oaza w centrum Lozanny, w kantonie Vaud w Szwajcarii. Od 1 stycznia 2023 roku muzeum i ogród botaniczny tworzą wspólny dział botaniczny Naturéum, szwajcarskiego muzeum nauk przyrodniczych z siedzibą w Lozannie. Czym jest to miejsce? Ogród i muzeum od 2023 roku działają jako część Naturéum. Dział botaniczny obejmuje muzeum oraz ogród botaniczny w Lozannie, a także drugi ogród, La Thomasia, położony w Alpach w pobliżu miasteczka Bex. Całością zarządza Służba Spraw Kulturalnych kantonu Vaud. Misja instytucji jest dwojaka: badanie i ochrona lokalnej flory oraz podnoszenie świadomości publicznej w zakresie bioróżnorodności i szeroko rozumianej edukacji przyrodniczej. Dla turysty oznacza to, że spacer po ogrodzie jest jednocześnie lekcją o roślinach regionu i o tym, dlaczego warto je chronić. Co zobaczyć w ogrodzie? Ogród przedstawia się jako zielona przestrzeń w mieście, w której rośnie około 4000 gatunków roślin. Wśród atrakcji znajdziesz: szklarnię tropikalną, w której można zajrzeć do cieplejszego świata roślin, kolekcję roślin owadożernych, szczególnie lubianą przez dzieci, arboretum z drzewami, pod którymi łatwo odpocząć w cieniu. Ogród jest częścią cyklu wystaw Naturéum. Program wystaw zmienia się, więc przed wizytą warto sprawdzić aktualną ofertę na stronie natureum.ch. Jak dojechać? Ogród znajduje się przy avenue de Cour 14B w Lozannie, a główne wejście jest od strony place de Milan. Dojedziesz tu metrem M2 (przystanek Délices) lub autobusami linii 1 i 25 (przystanek Jardin botanique). Współrzędne: 46,5134, 6,6236. Najczęstsze pytania Czy wstęp do ogrodu jest płatny? Według informacji z 2024 roku wejście do ogrodu było bezpłatne. Przed wizytą sprawdź aktualne zasady na stronie Naturéum. Czy to samo miejsce co Naturéum w Pałacu Rumine? To dwa miejsca tej samej instytucji. Ogród botaniczny należy do działu botanicznego Naturéum, a ekspozycje zoologiczne i geologiczne znajdziesz w Pałacu Rumine przy place de la Riponne. Czy w Lozannie jest też drugi ogród botaniczny tej instytucji? Drugi ogród, La Thomasia, leży w Alpach koło miejscowości Bex, poza miastem. Dla kogo jest to miejsce? Dla miłośników roślin, rodzin z dziećmi, osób szukających spokojnej przerwy w zwiedzaniu miasta oraz wszystkich zainteresowanych ochroną przyrody. Wskazówki Zaplanuj spokojny spacer: ogród najlepiej oglądać bez pośpiechu, zaglądając do szklarni tropikalnej i zatrzymując się przy roślinach owadożernych. Jeśli lubisz wiedzę o przyrodzie, połącz wizytę z odwiedzeniem Naturéum w centrum miasta, aby poznać pełniejszy obraz przyrody regionu Vaud. Dobrze sprawdza się to także jako przerwa między zwiedzaniem starego miasta a spacerem nad jeziorem Genewskim. Ogród dobrze pasuje do podróży w każdej porze roku, bo szklarnia tropikalna działa niezależnie od pogody, a arboretum zmienia się wraz z porami roku. Wiosną zachwyca kwitnieniem, latem daje cień, a jesienią kolorami liści. Dzięki położeniu w mieście i dobremu dojazdowi komunikacją miejską to jedno z najłatwiej dostępnych miejsc w Lozannie, w którym można naprawdę zwolnić tempo.

Tierpark Bern

Bern

Tierpark Bern, znany też jako Tierpark Dählhölzli, to miejski ogród zoologiczny w stolicy Szwajcarii, położony w lesie Dählhölzli nad rzeką Aare, około kilometra od centrum miasta. Ogród otwarto w 1937 roku, a dziś zajmuje około 15 hektarów i mieszka w nim około 3000 zwierząt z ponad 200 gatunków. To spokojne miejsce na rodzinną wycieczkę, w którym spacer wśród drzew łączy się z obserwacją zwierząt. Czym wyróżnia się Tierpark Bern? W przeciwieństwie do wielkich zoo ze słoniami i żyrafami, berneński Tierpark jest bliższy parkowi przyrodniczemu. Znaczną część kolekcji stanowią gatunki europejskie, a wybiegi wkomponowano w naturalny las. Dzięki temu wizyta przypomina raczej spacer po leśnym parku niż klasyczne zwiedzanie ogrodu zoologicznego. Zwierzęta oglądasz w otoczeniu drzew, a ścieżki prowadzą przez zacienione partie lasu, co latem jest dużą zaletą. Kto prowadzi ogród? Zoo należy do miasta Bernu, które finansuje większość jego działalności. Zarządza nim stowarzyszenie Tierparkverein Bern, wspierające ogród od strony organizacyjnej. Miejski charakter placówki sprawia, że jest on ważnym elementem oferty wypoczynkowej mieszkańców stolicy. Co zobaczyć obok zoo? Do Tierpark Bern należy także BärenPark, czyli wybieg dla niedźwiedzi w samym centrum miasta. To osobne miejsce, z wejściem bezpłatnym, otwarte codziennie przez cały rok. Niedźwiedź jest od wieków symbolem Bernu, więc ten obiekt warto odwiedzić nawet przy krótkim pobycie w mieście. Bezpłatna jest również część terenu wzdłuż Aare. Leśne ścieżki nad rzeką są dostępne dla wszystkich i dobrze nadają się na spacer niezależnie od tego, czy wejdziesz do płatnej części zoo. Jak zaplanować wizytę? Dojazd: zoo leży około kilometra od centrum, więc dotrzesz tu pieszo lub komunikacją miejską. Czas zwiedzania: na spokojny spacer po całym ogrodzie warto przeznaczyć kilka godzin. Pora roku: ogród jest w lesie, więc latem daje cień, a jesienią kolorowe widoki. Dla kogo: rodziny z dziećmi, miłośnicy przyrody i osoby szukające odpoczynku od zwiedzania zabytków Starego Miasta. Najczęstsze pytania Gdzie znajduje się Tierpark Bern? W lesie Dählhölzli, nad rzeką Aare, około kilometra od centrum Bernu. Kiedy otwarto zoo? W 1937 roku. Ile zwierząt mieszka w ogrodzie? Około 3000 zwierząt z ponad 200 gatunków, na powierzchni około 15 hektarów. Czy zobaczę tu egzotyczne zwierzęta? Przeważają gatunki europejskie, dlatego ogród jest bardziej parkiem przyrodniczym niż zoo z dużymi zwierzętami afrykańskimi. Czy BärenPark jest płatny? Nie, wstęp jest bezpłatny, a wybieg jest otwarty codziennie przez cały rok. Czy cały teren jest płatny? Nie, część terenu z leśnymi ścieżkami nad Aare jest dostępna bezpłatnie. Tierpark Bern to dobry wybór, gdy chcesz w Bernie połączyć spacer po lesie z kontaktem ze zwierzętami, bez pośpiechu i tłumów typowych dla największych europejskich zoo. Dzięki bliskości centrum świetnie sprawdza się jako uzupełnienie dnia spędzonego na zwiedzaniu miasta, zwłaszcza w podróży z dziećmi, które po godzinach wśród zabytków chętnie wybiegają na świeże powietrze.

Ogród Zoologiczny w Bazylei

Bazylea

Ogród Zoologiczny w Bazylei (Zoo Basel), w Szwajcarii pieszczotliwie nazywany „Basler Zolli", to najstarszy ogród zoologiczny w kraju. Leży w szwajcarskiej Bazylei i od ponad 150 lat należy do najważniejszych miejsc rodzinnych wycieczek w regionie nad Renem. Od kiedy działa zoo w Bazylei? Brama ogrodu otworzyła się 3 lipca 1874 roku. Zoo Basel było pierwszym ogrodem zoologicznym w Szwajcarii, a mieszkańcy miasta szybko nadali mu przydomek „Zolli". Początki nie były łatwe: po roku zainteresowanie publiczności wyraźnie spadło. Zarząd postawił więc na egzotyczne zwierzęta. W 1886 roku do stałych mieszkańców dołączyła słonica Miss Kumbuk, pierwszy słoń pokazywany w szwajcarskim zoo. Jak wygląda ta historia dzisiaj? Dawne dzieje ogrodu mają też ciemniejszą kartę. Na łące, gdzie dziś mieszkają flamingi, urządzano w przeszłości „Völkerschauen", czyli pokazy ludzi z odległych krajów. Dziś te epizody są traktowane jako problematyczna część historii zoo i bywają przywoływane w debacie o kolonialnej przeszłości Europy. Co zobaczymy na miejscu? Według danych z końca 2024 roku w ogrodzie żyje około 11,4 tys. zwierząt z ponad 600 gatunków. To bogata kolekcja jak na zoo położone w centrum miasta. Do znanych wybiegów należy ekspozycja nosorożców oraz Gamgoas, wymieniany wśród głównych atrakcji ogrodu. Czym Zolli zasłynęło w hodowli? Bazylejskie zoo ma na koncie liczne sukcesy rozrodcze. Urodziło się tu między innymi: 18 gepardów, 22 okapi, 53 hipopotamy karłowate, ponad 400 flamingów. W Bazylei przyszedł też na świat pierwszy w historii ogrodów zoologicznych nosorożec indyjski. Takie wyniki świadczą o dużym doświadczeniu opiekunów przy trudnych w hodowli gatunkach. Ilu gości odwiedza zoo? W 2024 roku Zolli odnotowało około 1,23 mln wejść. Starsze źródła podają wyższe liczby, nawet ponad 1,8 mln rocznie, co pokazuje, że frekwencja zmienia się z roku na rok. W pierwszym okresie działalności ogród przyciągnął tłumy mieszkańców Bazylei, choć miasto liczyło wtedy zaledwie kilkadziesiąt tysięcy osób. Najczęstsze pytania Czy to najstarsze zoo w Szwajcarii? Tak. Ogród otwarto w 1874 roku jako pierwszy ogród zoologiczny w kraju. Dlaczego nazywa się „Zolli"? To potoczna, lokalna nazwa używana przez mieszkańców Bazylei. W Szwajcarii funkcjonuje jako przydomek zoo. Ile gatunków zwierząt tu mieszka? Według danych z końca 2024 roku ponad 600 gatunków i około 11,4 tys. osobników. Czy zoo nadaje się na wycieczkę z dziećmi? Tak, to klasyczny cel rodzinnych wypraw. Duża różnorodność gatunków sprawia, że wizyta może zająć większą część dnia. Czy w Bazylei hodowano rzadkie gatunki? Tak. Zoo ma na koncie narodziny okapi, hipopotamów karłowatych, gepardów i nosorożca indyjskiego, a flamingi lęgną się tu od dziesięcioleci. Dla kogo to miejsce? Zoo Basel to dobry punkt programu dla rodzin z dziećmi, miłośników przyrody i osób zainteresowanych historią ogrodów zoologicznych w Europie. Ponieważ leży w samej Bazylei, łatwo połączyć je ze zwiedzaniem miasta, położonego w pobliżu granic z Francją i Niemcami.

Parc des Délices

Genewa

Parc des Délices w Genewie to niewielki park miejski w dzielnicy Saint-Jean, pod adresem rue des Délices 25. Otacza go zabudowa mieszkalna, a jego sercem jest dawna rezydencja Woltera, dziś siedziba Institut et Musée Voltaire. Dlaczego warto odwiedzić Parc des Délices? To spokojna enklawa zieleni w gęsto zabudowanej części miasta i jednocześnie jedno z miejsc najściślej związanych z oświeceniowym pisarzem. Wolter kupił tu posiadłość Saint-Jean w 1755 roku i nadał jej nazwę Les Délices. Mieszkał w niej do 1760 roku, a w tym czasie powstały m.in. fragmenty jego twórczości, w tym „Kandyd". Pobyt w Genewie dawał mu schronienie przed wpływem władz francuskich, którym naraził się swoimi pismami. Co zobaczysz w parku? Wolter rozbudował istniejący pawilon, założył od południa duży ogród w stylu francuskim i urządził mały teatr. Dziś ogród ma charakter publicznego parku: rosną w nim kasztanowce, formowane cisy oraz sosny czarne, są też trawniki i stare drzewa, które dają cień latem. Układ nadaje się na krótki spacer, odpoczynek na ławce albo piknik w przerwie w zwiedzaniu miasta. W centrum stoi willa Les Délices. Miasto Genewa kupiło ją w 1929 roku, a w 1952 roku Theodore Besterman założył tu instytut poświęcony Wolterowi. Zbiory obejmują około 25 tysięcy tomów o Wolterze i XVIII wieku oraz grafiki i obrazy. Budynek jest powiązany z Bibliothèque de Genève. Wnętrza można zobaczyć podczas oprowadzań z przewodnikiem lub specjalnych wydarzeń; wizyty bywają bezpłatne, a aktualne terminy warto sprawdzić na stronie miasta geneve.ch. Jak dojechać i kiedy przyjść? Park leży w dzielnicy Délices, na północ od centrum Genewy. Dojedziesz tu autobusem linii 11 (przystanek Délices) lub linii 9 (przystanek Musée Voltaire). Park jest dostępny całą dobę, przez cały tydzień, wstęp jest wolny. Najlepsza pora to późna wiosna i lato, gdy drzewa są w pełni ulistnione. Park gości też lokalne wydarzenia, jak wiosenne święto dzielnicy pod koniec maja. Najczęstsze pytania Czy wstęp do parku jest płatny? Nie. Park jest publiczny i otwarty codziennie przez całą dobę. Czy można wejść do domu Woltera? Tak, ale zwykle w ramach oprowadzań z przewodnikiem lub dni specjalnych. Terminy publikuje miasto Genewa. Ile czasu zajmuje wizyta? Sam spacer po parku to 20–30 minut. Przy zwiedzaniu willi zaplanuj dodatkowo około godziny. Czy Wolter mieszkał tu na stałe? Nie. Mieszkał w Les Délices od 1755 do 1760 roku, po czym przeniósł się w okolice Ferney.

Montbenon

Lozanna

Montbenon to esplanada i park w centrum Lozanny, na grzbiecie wzgórza nad jeziorem Genewskim. Leży na południe od dzielnicy Flon, więc dojdziesz tu pieszo z ruchliwego śródmieścia w kilka minut. To jeden z najchętniej odwiedzanych punktów widokowych miasta, a zarazem miejsce, gdzie mieszkańcy wychodzą na przerwę obiadową, spacer i partię gry na świeżym powietrzu. Co zobaczysz na esplanadzie Montbenon? Główną atrakcją jest panorama. Z krawędzi tarasu patrzysz ponad dachami miasta na jezioro i alpejskie szczyty po drugiej stronie wody. Miasto opisuje to miejsce jako jeden z najpiękniejszych kwiatowych parków Lozanny. Pod stuletnimi drzewami stoją liczne ławki, a między alejkami rozciągają się trawniki. Nad parkiem dominują dwa budynki. Neogotycki Palais de Justice wzniesiono w latach 1881–1886 według projektu architekta Benjamina Recordona. Z kolei Casino de Montbenon powstało w 1908 roku. W latach 1915–1922 mieściła się w nim siedziba Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Dziś w budynku działa Cinémathèque suisse, czyli szwajcarskie archiwum filmowe, a także sale spotkań i restauracja. Jaka jest historia tego miejsca? Teren był dostępny dla mieszkańców już od XIV wieku, gdy usunięto stąd winnice. Służył do świąt i ćwiczeń wojskowych, stąd bywa opisywany jako dawny plac apelowy. W 1903 roku miasto wykupiło grunt pod budowę kasyna i gmachu sądowego, dzięki czemu wzgórze zachowało charakter publicznej promenady. Jak dotrzeć na Montbenon? Esplanada leży tuż obok Flon, w samym centrum, więc najłatwiej dojść pieszo od placu Saint-François lub od stacji metra Flon. Ze starego miasta podejdziesz pod górę schodami i ulicami prowadzącymi na wzgórze. Wstęp do parku jest swobodny. Kiedy przyjechać? Najlepsza jest pogodna pora dnia, gdy widać Alpy za jeziorem. Późne popołudnie i zachód słońca dają najładniejsze światło nad wodą. Latem park tętni życiem, a w ciągu roku warto sprawdzić program Cinémathèque suisse. Najczęstsze pytania Czy wstęp na Montbenon jest płatny? Nie, park i taras widokowy są publiczne i dostępne bez biletu. Co jest w kasynie Montbenon? Mieści się tam Cinémathèque suisse, sale spotkań oraz restauracja. Czy z Montbenon widać Alpy? Tak, przy dobrej widoczności z esplanady widać jezioro i góry po jego drugiej stronie. Ile czasu zaplanować? Na spacer i widok wystarczy 30–45 minut, więcej, jeśli planujesz kino lub posiłek. Czy to dobre miejsce na odpoczynek w trakcie zwiedzania? Tak, ławki pod drzewami i trawniki sprawiają, że Montbenon dobrze nadaje się na przerwę między muzeami i spacerem po starym mieście. Czy to miejsce nadaje się dla rodzin z dziećmi? Tak, otwarta przestrzeń parku i brak ruchu samochodowego na samej esplanadzie czynią go wygodnym celem spaceru z dziećmi.

Parc Barton

Genewa

Parc Barton w Genewie to publiczny park przy Rue de Lausanne, (kod pocztowy 1202), tuż obok parków Perle du Lac i William Rappard. Zielony teren z angielskim układem alejek i okazami sekwoi działa przez całą dobę i nic nie kosztuje. Skąd się wziął park Barton? Pod koniec XVII wieku stała tu letnia rezydencja z ogrodem, sadem i winnicą. W 1858 roku posiadłość kupił Robert Peel, brytyjski przedstawiciel w Szwajcarii. Zbudował w niej dom w stylu wiejskim i założył park krajobrazowy na modłę angielską. Z jego nazwiskiem wiąże się też posadzenie kalifornijskich sekwoi, które do dziś nadają miejscu charakter. Nazwa pochodzi od Daniela Bartona, twórcy genewskiej sali koncertowej Victoria Hall. Ożenił się on z córką Peela, Alexandrą, i w 1892 roku przejął majątek. Alexandra Barton Peel, nazywana w mieście „królową Genewy", zostawiła posiadłość miastu pod warunkiem, że żadne drzewo nie zostanie wycięte. Źródła różnią się co do daty otwarcia parku dla mieszkańców: Historyczny Słownik Szwajcarii wskazuje rok 1935, a strona miasta 1938. Po powstaniu Ligi Narodów w 1919 roku Barton znalazł się wśród trzech parków branych pod uwagę jako miejsce Pałacu Narodów. Ostatecznie siedzibę zbudowano gdzie indziej, a park trafił do zasobów zieleni miejskiej. Co zobaczysz w parku? Największą atrakcją jest około trzydziestu olbrzymich sekwoi, wyraźnie górujących nad pozostałymi drzewami. Między nimi biegną spokojne ścieżki i otwarte trawniki, na których mieszkańcy odpoczywają, czytają i spacerują z psami. W głębi parku stoi dawna willa rodziny. Dziś mieści się w niej Institut de Hautes Études Internationales et du Développement (Graduate Institute), więc w tygodniu spotkasz tu studentów i pracowników uczelni. Park pozostaje w pełni otwarty. Jak połączyć wizytę z innymi miejscami? Barton leży w pasie parków nad jeziorem Lemańskim. Z jednego można przejść do kolejnych: sąsiadują z nim Perle du Lac i William Rappard, więc łatwo ułożyć spacer od zieleni do zieleni w kierunku jeziora. To dobra przerwa po zwiedzaniu dzielnicy organizacji międzynarodowych. Kiedy przyjechać? Park jest dostępny w dzień i w nocy, ale najlepiej odwiedzić go za dnia. Wiosną i latem trawniki są zielone i pełne cienia pod koronami sekwoi, jesienią ścieżki zasłane są szyszkami i igłami, a zimą wysokie sylwetki drzew dobrze rysują się na tle nieba. Spacer po całym terenie zajmuje zwykle kilkanaście minut, z przystankami na zdjęcia nieco dłużej. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc Barton jest płatny? Nie. Park jest miejski i otwarty bez opłat. O której godzinie zamykają park? Nie zamykają go. Dostęp jest możliwy całą dobę. Co jest w budynku w parku? Dawna willa rodziny Bartonów służy Graduate Institute, uczelni zajmującej się studiami międzynarodowymi i rozwojem. Wnętrza służą uczelni, nie są atrakcją turystyczną. Co wyróżnia ten park na tle innych w Genewie? Sekwoje: w parku rośnie około trzydziestu olbrzymich drzew tego gatunku, a historia miejsca łączy się z rodziną Peel i Barton oraz planami budowy Pałacu Narodów.

Naturbad Riehen

Riehen

Naturbad Riehen to publiczne kąpielisko w gminie Riehen, tuż przy granicy z Bazyleą w Szwajcarii. Zamiast chlorowanego basenu oferuje wodę oczyszczaną w pełni biologicznie, a jego autorem jest pracownia Herzog & de Meuron, znana z projektów takich jak Tate Modern. Co to za miejsce? Kąpielisko leży przy Weilstrasse 69 i działa sezonowo, w ciepłych miesiącach. Gmina Riehen ogłosiła konkurs na odnowienie swoich basenów już w 1979 roku, a wygrali go Herzog & de Meuron. Projekt wstrzymano w 1982 roku, a wrócono do niego dopiero w 2007 roku. Architekci zaproponowali wtedy obiekt możliwie bliski naturze, z biologiczną filtracją wody. Dla odwiedzających oznacza to kąpiel w zbiorniku przypominającym staw, a nie w klasycznej niecce. Jak oczyszczana jest woda? Woda nie jest uzdatniana chemią. Wokół kąpieliska znajdują się strefy regeneracyjne obsadzone roślinami wodnymi. Część wody przepływa przez filtry suche i mokre, a podczas przesiąkania mikroorganizmy usuwają z niej zarazki. Taki system sprawia, że kąpielisko zalicza się do szwajcarskich „Naturbäder”, czyli basenów naturalnych bez chloru. Kiedy zwiedzać i kąpać się? Sezon trwa latem; w 2026 roku główny sezon przypada na okres od połowy czerwca do końca sierpnia. Godziny otwarcia i aktualny cennik najlepiej sprawdzić na oficjalnej stronie naturbadriehen.ch, bo zależą od pogody i sezonu. Bilety są podzielone na normalne, ulgowe i dziecięce, dostępne są też karnety. Latem w kąpielisku organizowane są zajęcia, na przykład gimnastyka w wodzie Aqua Rhythm, w której udział wymaga jedynie zwykłego biletu wstępu. Dlaczego warto? Architektura znanej pracowni w niecodziennej, rekreacyjnej roli. Woda bez chloru, filtrowana przez rośliny i mikroorganizmy. Spokojna lokalizacja w Riehen, blisko Bazylei i granicy z Niemcami. Dobry przystanek podczas wypadu do okolicznych muzeów i ogrodów. Najczęstsze pytania Czy w Naturbad Riehen używa się chloru? Nie. Woda jest oczyszczana biologicznie, przez rośliny, mikroorganizmy i filtry. Kto zaprojektował kąpielisko? Biuro architektoniczne Herzog & de Meuron, które wygrało konkurs gminy Riehen. Czy kąpielisko jest czynne cały rok? Nie, to obiekt sezonowy, z głównym sezonem latem. Aktualne terminy podaje oficjalna strona. Czy są zajęcia dla gości? Tak, latem odbywają się m.in. zajęcia Aqua Rhythm, czyli gimnastyka w wodzie. Jak dojechać? Kąpielisko leży w Riehen, w pobliżu Bazylei; dokładny adres to Weilstrasse 69, 4125 Riehen. Dojazd komunikacją miejską z Bazylei jest prosty, a rozkłady jazdy warto sprawdzić przed wyjazdem. Dla kogo? Dla rodzin, osób unikających chloru, miłośników nowoczesnej architektury oraz wszystkich, którzy chcą pływać w wodzie bliższej jezioru niż basenowi miejskiemu. Miejsce sprawdza się zarówno na krótką kąpiel po pracy, jak i na cały dzień odpoczynku na trawie wokół zbiornika, szczególnie w upalne letnie dni, gdy okolice Bazylei są wyjątkowo nagrzane. Bliskość granicy z Niemcami i Francją sprawia, że kąpielisko łatwo połączyć z wycieczką po trójstyku granic i okolicznych miasteczkach.

Alpamare

Pfäffikon SZ

Alpamare to jeden z najbardziej znanych parków wodnych w Szwajcarii, położony w Pfäffikon w kantonie Schwyz, nad Jeziorem Zuryskim. Kompleks działa od 14 czerwca 1977 roku i od dekad przyciąga rodziny, miłośników zjeżdżalni oraz osoby szukające odpoczynku w strefie wellness. Co można zobaczyć i robić w Alpamare? Obiekt zajmuje powierzchnię około 25 000 metrów kwadratowych. Znajdują się tu cztery baseny, strefa wellness oraz zestaw dwunastu zjeżdżalni o łącznej długości około 2100 metrów. To właśnie zjeżdżalnie są główną wizytówką parku, a część z nich wyprodukowała firma Klarer Freizeitanlagen. Jakie są najsłynniejsze zjeżdżalnie? Jedną z największych atrakcji jest Jungle Run, zjeżdżalnia wyścigowa z dwiema równoległymi torami. Według serwisu Coasterpedia ma około 220 metrów długości i 22,5 metra wysokości, a oddano ją do użytku w lipcu 2018 roku. Dwa tory pozwalają ścigać się ze znajomymi lub rodziną. Drugą głośną atrakcją jest Balla Balla. Według opisów turystycznych zjeżdżalnia liczy 261 metrów i prowadzi najpierw czarną rurą, a następnie otwartą czerwoną półrynną. Opisuje się ją jako europejski rekord długości. Coasterpedia podaje, że działa od 1999 roku. W parku znajdziesz też inne zjeżdżalnie, między innymi Thriller (wyprodukowaną przez ProSlide), Cobrę z 2013 roku, Tornado oraz King Cone z 2012 roku, mierzącą około 16,7 metra wysokości i 153 metry długości. Dzięki temu różnorodność jest duża: od szybkich zjazdów po spiralne lejki. Dla kogo jest Alpamare? Park sprawdzi się zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dla grup przyjaciół czy dorosłych, którzy chcą połączyć adrenalinę z relaksem. Cztery baseny pozwalają odpocząć między zjazdami, a strefa wellness daje możliwość spokojniejszego spędzenia czasu. Warto zaplanować na wizytę większą część dnia, bo oferta jest rozległa. Jak zaplanować wizytę? Alpamare leży w Pfäffikon SZ, w pobliżu brzegu Jeziora Zuryskiego, w regionie łatwo dostępnym z Zurychu i okolic. Ze względu na sezonowość, godziny otwarcia oraz możliwe czasowe wyłączenia poszczególnych atrakcji warto przed wyjazdem sprawdzić aktualne informacje na oficjalnej stronie operatora. W szczycie sezonu i w czasie wakacji szkolnych można spodziewać się większej liczby gości, dlatego kolejki do najpopularniejszych zjeżdżalni bywają dłuższe. Dobrze zabrać strój kąpielowy, ręcznik oraz klapki. Warto też pamiętać, że przy zjeżdżalniach obowiązują ograniczenia wzrostu i wieku, a część z nich jest przeznaczona dla starszych dzieci i dorosłych. Najczęstsze pytania Od kiedy działa Alpamare? Park otwarto 14 czerwca 1977 roku. Ile zjeżdżalni ma Alpamare w Pfäffikon? Dwanaście, o łącznej długości około 2100 metrów. Czym jest Jungle Run? To wyścigowa zjeżdżalnia z dwoma równoległymi torami, o długości około 220 metrów, otwarta w 2018 roku. Czy w Alpamare jest strefa wellness? Tak, oprócz basenów i zjeżdżalni działa tu strefa wellness. Czy to ten sam obiekt co Alpamare w Scarborough? Nie. Alpamare w Scarborough w Anglii to osobny, kryty park wodny. Opisywany tu obiekt leży w Szwajcarii, w Pfäffikon SZ. Alpamare to solidny wybór na dzień pełen wody, szybkich zjazdów i odpoczynku, niezależnie od wieku i pogody, bo atrakcje działają także poza typowym latem, zgodnie z ofertą operatora.

Eglisee

Basel

Gartenbad Eglisee to najstarszy basen na świeżym powietrzu w Bazylei, położony w dzielnicy Kleinbasel przy Egliseestrasse 85. Kompleks działa przez cały rok: latem jako kąpielisko pod gołym niebem, zimą jako pływalnia kryta. Leży niedaleko Badischer Bahnhof i zoo Lange Erlen, więc łatwo połączyć go ze zwiedzaniem tej części miasta. Co można tu robić? Sercem obiektu jest basen o długości 50 metrów. Na terenie znajdują się też skocznia trzymetrowa, brodzik dla dzieci oraz restauracja, w której można coś zjeść po pływaniu. Obiekt jest dostosowany do osób poruszających się na wózkach: dojście prowadzi po płaskim terenie, a szatnie i sanitariaty są przystosowane. Czym wyróżnia się Eglisee? Najbardziej charakterystyczna jest sezonowa hala pneumatyczna, czyli namiot podtrzymywany powietrzem. Od jesieni do wiosny przykrywa ona basen 50-metrowy, dzięki czemu można pływać także w chłodne miesiące. Ciepło odpadowe z sąsiedniego lodowiska ogrzewa wodę i powietrze w środku. Hala działa od października 2017 roku, a jej użytkownikiem jest m.in. klub Schwimmverein beider Basel. Drugą osobliwością jest „Fraueli", czyli osobne kąpielisko tylko dla kobiet, jedyne takie w Bazylei. Wstęp mają kobiety od 16. roku życia, a niemowlęta można zabrać ze sobą. Krótka historia Eglisee zastąpiło starszą łaźnię Badhysli nad Riehenteich, którą trzeba było zlikwidować przy budowie dworca Badischer Bahnhof na przełomie 1906 i 1907 roku. Pierwsze kąpielisko, nazywane Luft- und Sonnenbad Egliseeholz, powstało na początku XX wieku (źródła podają 1910 lub 1911). Ponieważ nie zaprojektowano go z myślą o rozdziale płci, kobiety i mężczyźni korzystali z niego w różnych godzinach. W latach 1930–1931 teren przebudowano na nowoczesne Gartenbad i otwarto pod obecną nazwą. Za projekt odpowiadali Julius Maurizio i Beda Hefti. W 1936 roku dodano trybunę, oświetlenie i wieżę do skoków o wysokości 10 metrów, co uznawano wówczas za wzorzec w budowie basenów; wieżę rozebrano w 1968 roku. Rok później, w 1969, zimą nad basenami zaczęły pojawiać się dwa sztuczne lodowiska. Z oryginalnego kąpieliska zachował się tylko budynek wejściowy, który jest wpisany na listę zabytków. Praktyczne wskazówki Adres: Egliseestrasse 85, 4058 Bazylea. Sezon letni: według miejskiej strony kolejny sezon na otwartym powietrzu rozpoczyna się 15 maja 2027 roku. Godziny otwarcia są dłuższe latem (w tygodniu 7–21) i krótsze na początku sezonu (9–20). Zimą: kryta część pod halą pneumatyczną jest dostępna w chłodniejszej połowie roku. Aktualne informacje: godziny i ceny sprawdź na stronie bs.ch tuż przed wizytą, ponieważ zmieniają się z sezonu na sezon. Najczęstsze pytania Czy Eglisee jest czynne zimą? Tak, basen 50-metrowy jest wtedy przykryty halą pneumatyczną i działa jako pływalnia kryta. Czy jest strefa tylko dla kobiet? Tak, Fraueli to osobne kąpielisko dla kobiet od 16 lat, jedyne takie w mieście. Czy można dojechać z wózkiem? Tak, teren jest płaski, a szatnie i toalety są przystosowane. Jak daleko od dworca? Obiekt leży niedaleko Badischer Bahnhof, w pobliżu zoo Lange Erlen. Co jest pod ochroną konserwatorską? Zabytkowy budynek wejściowy z pierwotnego kąpieliska.

Botanical Garden St. Gallen

St. Gallen

Ogród Botaniczny St. Gallen (Botanischer Garten St. Gallen) to bezpłatna oaza zieleni w dzielnicy Neudorf, przy Stephanshornstrasse 4. Na otwartej przestrzeni i w kilku szklarniach rośnie tu około 8000 opisanych roślin z różnych zakątków świata. To dobry pomysł na spokojną przerwę w zwiedzaniu miasta znanego głównie z opactwa i biblioteki. Ile kosztuje wstęp i kiedy można wejść? Zarówno park, jak i szklarnie są dostępne bezpłatnie w godzinach otwarcia. Nie trzeba kupować biletu ani rezerwować terminu. Przed wizytą warto sprawdzić aktualne godziny na oficjalnej stronie ogrodu, bo mogą zmieniać się w zależności od pory roku. Co zobaczyć w części plenerowej? Teren na wolnym powietrzu podzielono na około 20 działów. Układ opiera się na różnych kryteriach: pochodzeniu roślin z poszczególnych regionów, tematach znanych ze szkolnej biologii oraz roślinach użytkowych. Są też osobne kolekcje tematyczne, między innymi ogród klonów i ogród paproci. Każda roślina jest opisana tabliczką, więc spacer można potraktować jak lekcję botaniki bez przewodnika. Część plenerowa została gruntownie odnowiona w 2011 roku. Jakie szklarnie warto odwiedzić? Szklarnia alpejska powstała w 1993 roku i bywa wskazywana jako ciekawa pod względem architektury. Prezentuje rośliny górskie. Szklarnia tropikalna została zbudowana w 1998 roku. Rosną w niej rośliny lasów deszczowych, sukulenty, rośliny użytkowe i storczyki. Storczykarnia dobudowana w 2007 roku poszerzyła ofertę o kolekcję storczyków. Osobne pawilony poświęcono roślinom mięsożernym oraz żywym kamieniom (Lithops), które do złudzenia przypominają otoczaki. Co nowego? W 2020 roku w ogrodzie pojawił się drewniany budynek z salą wykładową, który zastąpił trzy podniszczone szklarnie szkółkarskie. Ogród pełni więc nie tylko funkcję turystyczną, ale też edukacyjną, a w sali odbywają się wydarzenia i wykłady. Najczęstsze pytania Czy wstęp jest płatny? Nie. Wstęp do parku i szklarni jest bezpłatny w godzinach otwarcia. Ile roślin można tu zobaczyć? Około 8000 oznaczonych gatunków i odmian, zarówno na zewnątrz, jak i pod szkłem. Gdzie znajduje się ogród? W dzielnicy Neudorf w St. Gallen, pod adresem Stephanshornstrasse 4. Ile czasu przeznaczyć na wizytę? Na spokojny spacer po części plenerowej i przejście przez szklarnie dobrze zarezerwować od godziny do dwóch, a miłośnicy roślin mogą zostać dłużej. Czy warto przyjść poza latem? Tak. Szklarnie tropikalna i alpejska pozwalają podziwiać rośliny niezależnie od pogody, a deszczowy dzień w Szwajcarii Wschodniej to dobra okazja, by schronić się wśród storczyków i paproci. Dla kogo to miejsce? Ogród spodoba się rodzinom z dziećmi, które zainteresują się roślinami mięsożernymi i żywymi kamieniami, fotografom szukającym kolorowych kadrów oraz każdemu, kto chce odpocząć od miejskiego ruchu. Ponieważ wstęp jest wolny, można wpaść na krótką chwilę, nawet jeśli w St. Gallen jesteś tylko przejazdem.

Flore-Alpe botanical garden

Champex-Lac

Ogród botaniczny Flore-Alpe to alpejski ogród w Champex-Lac, w gminie Orsières w szwajcarskim kantonie Valais. Leży na wysokości około 1500 metrów nad jeziorem Champex i od 1927 roku gromadzi rośliny górskie z całego świata. Czym jest Flore-Alpe? Ogród założono w 1927 roku jako kolekcję roślin alpejskich i do dziś uchodzi za jedną z najbogatszych w Alpach. Ma status obiektu o znaczeniu narodowym wśród szwajcarskich dóbr kultury. W zbiorach znajduje się około 4000 gatunków: flora regionu, roślinność Alp, innych europejskich pasm górskich oraz innych kontynentów. Co zobaczyć w ogrodzie? Rośliny rozmieszczono według siedlisk, więc spacer przypomina wędrówkę przez różne światy górskie. Ścieżki prowadzą wśród skalniaków i obok oczek wodnych. Wyróżnia się tu kilka typów środowisk: piargi i rumowiska skalne, tereny podmokłe, torfowiska, suche murawy. Wśród najbardziej znanych grup są goryczki, pierwiosnki, różaneczniki, skalnice i rojniki. Ogród prezentuje także rośliny lecznicze, co pozwala zobaczyć, jak dawniej wykorzystywano górskie zioła. Warto zabrać wygodne buty i ciepłą warstwę ubrania, bo w górach pogoda zmienia się szybko, a ścieżki bywają nierówne. Spokojne tempo zwiedzania pozwala dostrzec drobne, niepozorne gatunki, które rosną tuż przy kamieniach. Dlaczego to miejsce jest cenione? Flore-Alpe łączy ochronę gatunków, badania naukowe i popularyzację wiedzy o przyrodzie. W 2007 roku otrzymało nagrodę Schulthess za szwajcarskie ogrody zabytkowe, a w 2024 roku Prix du Patrimoine Naturel przyznawaną przez fundację Etrillard, która doceniła właśnie to połączenie ochrony, nauki i edukacji. Kiedy odwiedzić Flore-Alpe? Ogród działa sezonowo, w miesiącach bez śniegu: zwykle od maja do października, codziennie w ciągu dnia. Najlepszy czas na odwiedziny zależy od tego, co chcemy zobaczyć. Wiosną i na początku lata kwitnie wiele gatunków alpejskich, a latem ogród jest w pełni rozwoju. Na życzenie organizowane są wycieczki z przewodnikiem. Aktualne godziny i ceny biletów warto sprawdzić na oficjalnej stronie przed wyjazdem, bo zmieniają się z sezonu na sezon. Najczęstsze pytania Gdzie leży ogród Flore-Alpe? W Champex-Lac, nad jeziorem o tej samej nazwie, w gminie Orsières w kantonie Valais w Szwajcarii. Ile gatunków roślin można tam zobaczyć? Kolekcja liczy około 4000 gatunków z różnych części świata, ułożonych według typów siedlisk. Czy ogród działa przez cały rok? Nie. Jest otwarty sezonowo, mniej więcej od maja do października, gdy w górach nie leży śnieg. Czy można zwiedzać z przewodnikiem? Tak, wycieczki z przewodnikiem organizuje się na życzenie. Dla kogo jest to miejsce? Dla miłośników botaniki i fotografii przyrodniczej, rodzin oraz wszystkich, którzy chcą połączyć spokojny spacer z wiedzą o roślinach górskich. Ogród dobrze komponuje się z dniem spędzonym nad jeziorem Champex, więc łatwo zaplanować wspólnie obie atrakcje.

Botanical garden "La Thomasia"

Les Plans-sur-Bex

Ogród botaniczny La Thomasia to alpejski ogród położony w Alpach Vaud w Szwajcarii, w miejscowości Les Plans-sur-Bex, w rejonie Pont de Nant. Leży na wysokości około 1260 m n.p.m., u podnóży zachodniej ściany masywu Grand Muveran, przy wejściu do doliny Vallon de Pont de Nant. To jedno z tych miejsc, w których botanika spotyka się z górskim krajobrazem. Gdzie leży La Thomasia? Ogród znajduje się w kantonie Vaud, w gminie Bex, w zachodniej części szwajcarskich Alp. Wokół wznoszą się strome skalne ściany, a w dolinie panuje chłodny, górski klimat, w którym świetnie czują się rośliny wysokogórskie. Współrzędne miejsca to około 46,251 N i 7,111 E. Jaka jest historia ogrodu? Rezerwat przyrody La Thomasia założyła w 1891 roku rodzina Thomas. Od tamtej pory miejsce rozwijało się jako kolekcja roślin górskich z różnych części świata. Od 1 stycznia 2023 roku ogród wchodzi w skład NATURÉUM, kantonalnego muzeum nauk przyrodniczych, które połączyło wcześniejsze muzea botaniki, geologii i zoologii kantonu Vaud. Co można zobaczyć na miejscu? W kolekcji znajduje się około 3000 roślin górskich. Są ułożone według regionów pochodzenia, dzięki czemu spacer przypomina podróż po najważniejszych pasmach górskich świata. Obok rodzimych kwiatów alpejskich rosną tu gatunki z Himalajów, Gór Skalistych, Kaukazu, Andów, Japonii, Nowej Zelandii, marokańskiego Atlasu oraz regionów arktycznych. W ogrodzie znajdziesz także rośliny skalne i niewielkie arboretum. Kiedy odwiedzić ogród? Ogród jest zwykle otwarty w sezonie, od połowy maja do połowy października, od świtu do zmierzchu. Wstęp jest bezpłatny. Najbardziej barwnie bywa na przełomie wiosny i lata, gdy kwitnie wiele gatunków alpejskich, ale jesienią także ma swój urok, a w kalendarzu pojawiają się wtedy tematyczne wycieczki. Godziny otwarcia mogą się zmieniać, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić aktualne informacje na stronie NATURÉUM. Czy są wycieczki z przewodnikiem? Tak. W sezonie organizowane są bezpłatne wycieczki z przewodnikiem, które prowadzi botanik i ogrodnik François Bonnet. Tematy bywają różne, od roślin leczniczych po ogród w jesiennych barwach. To dobry sposób, by poznać gatunki i ich historię, zamiast tylko oglądać tabliczki. Jak dojechać? Z Bex można dojechać autobusem do Les Plans, a stamtąd przejść pieszo około 2 km. Można też przyjechać samochodem, w pobliżu ogrodu jest parking. Dojazd górską drogą jest częścią wyprawy, a sama dolina nadaje się do dalszych spacerów. Najczęstsze pytania Czy wstęp do La Thomasia jest płatny? Nie, wstęp jest bezpłatny. Kiedy ogród jest otwarty? Zazwyczaj od 15 maja do 15 października, od wschodu do zachodu słońca. Szczegóły mogą się zmieniać w zależności od sezonu. Ile roślin rośnie w ogrodzie? Około 3000 roślin górskich z różnych kontynentów. Do kogo należy ogród? Należy do NATURÉUM, kantonalnego muzeum nauk przyrodniczych w Vaud, od początku 2023 roku. Czy da się dojść pieszo? Tak, z przystanku autobusowego w Les Plans to około 2 km marszu.

L'horloge fleurie

Genewa

L'horloge fleurie – po polsku Zegar Kwiatowy – to jedna z najchętniej fotografowanych atrakcji Genewy. Ogromna tarcza zbudowana z żywych roślin leży w zachodniej części parku Jardin Anglais, tuż nad brzegiem Jeziora Genewskiego. Czym jest Zegar Kwiatowy w Genewie? To działający zegar, którego cyfrowa tarcza nie jest namalowana ani wydrukowana, lecz posadzona. Rośliny tworzą wzór na trawniku, a nad nim poruszają się wskazówki. Zegar pokazuje dokładny czas, który jest synchronizowany drogą satelitarną. Mimo ozdobnego charakteru to więc pełnoprawny przyrząd pomiarowy, a nie tylko dekoracja. Dlaczego powstał? Zegar urządzono w 1955 roku jako hołd dla genewskiego rzemiosła zegarmistrzowskiego. Genewa od wieków jest jednym z symboli światowego zegarmistrzostwa, więc kwiatowa tarcza w centrum miasta to czytelny, przyjazny turystom sposób przypomnienia o tej tradycji. Miejsce stało się szybko jednym z punktów obowiązkowych na mapie miasta. Co warto zobaczyć? Wskazówkę sekundową. Ma 2,5 metra długości i uchodzi za największą na świecie wśród zegarów tego typu. Zmieniające się rośliny. Nasadzenia są komponowane na nowo w każdym sezonie, dlatego wygląd tarczy zależy od pory roku. Wiosną i latem jest najbarwniejsza. Wskazówki od Patek Philippe. W 2017 roku zegar przeszedł odnowienie i dostał nową koncepcję florystyczną. Nowe, eleganckie wskazówki podarowała miastu manufaktura Patek Philippe, jedna z najbardziej znanych genewskich marek zegarmistrzowskich. Jardin Anglais – otoczenie zegara Park Jardin Anglais powstał na terenie odzyskanym od jeziora po rozbiórce dawnych miejskich fortyfikacji. Był pierwszym genewskim parkiem zaprojektowanym w stylu angielskim: z krętymi alejkami i drzewami sadzonymi bez ścisłego rygoru. Pierwotnie nazywano go Promenade du Lac, a dziś jest popularnym miejscem spacerów po nabrzeżu. Zegar stoi w pobliżu jeziora, więc zdjęcie z tarczą często ma w tle wodę i miejską panoramę. Jak zaplanować wizytę? Wejście jest swobodne, a zegar można oglądać o każdej porze dnia, bo stoi w otwartej przestrzeni parku. Najlepsze światło do zdjęć bywa rano i późnym popołudniem. Wizyta zwykle zajmuje kilkanaście minut, dlatego dobrze łączyć ją ze spacerem po nabrzeżu i starym mieście. Dojazd jest prosty komunikacją miejską, a przystanek znajduje się niedaleko parku. Najczęstsze pytania Czy zegar pokazuje prawdziwy czas? Tak. Czas jest ustawiany na podstawie sygnału satelitarnego, więc zegar jest precyzyjny. Kiedy powstał Zegar Kwiatowy? W 1955 roku, jako hołd dla zegarmistrzostwa Genewy. Czy trzeba płacić za wstęp? Nie. Zegar stoi w publicznym parku i można go oglądać bezpłatnie. Czy wygląd się zmienia? Tak. Nasadzenia komponuje się od nowa w każdym sezonie, więc przy kolejnych wizytach tarcza wygląda inaczej. Gdzie dokładnie stoi? W zachodniej części parku Jardin Anglais, przy jeziorze, w centrum Genewy.

Parco Scherrer

Morcote

Park Scherrer (Parco Scherrer) to ogród botaniczny i rzeźbiarski na stromym brzegu jeziora Lugano w Morcote, w szwajcarskim kantonie Ticino. Tarasy opadające ku wodzie łączą subtropikalną roślinność z posągami, fontannami i budowlami inspirowanymi odległymi kulturami. Kto stworzył ten park? Park powstał z pasji Arturo Scherrera, kupca tekstylnego z St. Gallen, miłośnika podróży, sztuki i kultury. Około 1930 roku rodzina nabyła w Morcote dom z działką o powierzchni około hektara. Stoki i tarasy zamieniono stopniowo w bogato zaaranżowany prywatny ogród, w którym znalazły się pamiątki z podróży, kopie historycznych budowli i rzeźby. W 1965 roku wdowa po właścicielu, Amalia, przekazała posiadłość gminie Morcote z prośbą, by udostępniono ją publicznie. Park jest utrzymywany w kształcie zbliżonym do pierwotnego zamysłu rodziny. Jakie rośliny można tu zobaczyć? Łagodny klimat południowych Alp pozwala uprawiać tu gatunki, które w Szwajcarii spotyka się rzadko. W parku rosną palmy, kamelie, glicynie, oleandry, cedry, cyprysy, kamforowce, eukaliptusy, magnolie, azalie, drzewka pomarańczy i cytryn oraz bambusy. Wiele roślin kwitnie pachnąco, więc spacer zmienia się wraz z porą roku. Co jeszcze oprócz roślin? Ogród łączy dwa style: śródziemnomorski i azjatycki. W cienistej dolince prowadzącej do tarasu widokowego (Belvedere) stoją posągi Wenus, Herkulesa, Junony i Jowisza. W części zwanej ogrodem indyjskim znajduje się budowla wzorowana na renesansowym Palazzo Salo w Brugine koło Padwy; jej wnętrze nawiązuje do kobiecych komnat w stylu mogolskim. W pobliżu zobaczysz rzeźby czterech kamiennych słoni, trzech kobr oraz model świętej krowy z Mysore. Całość daje wrażenie podróży od Maroka przez Indie aż po Japonię. Czy park jest wyróżniony? Tak. Parco Scherrer należy do sieci Grandi Giardini Italiani oraz do sieci Gardens of Switzerland, które zrzeszają najciekawsze ogrody. Jest też jedną z głównych atrakcji Morcote, uznawanego za jedną z najpiękniejszych wsi nad jeziorem Lugano. Kiedy odwiedzić park? Park jest sezonowy: otwarty od połowy marca do początku listopada. Najlepsze miesiące na kwitnące kamelie, azalie i magnolie to wiosna, ale wczesna jesień też ma swój urok, gdy światło jest miękkie, a widoki na jezioro wyjątkowo czyste. Zaplanuj co najmniej godzinę, bo ścieżki są kręte, a tarasy położone na różnych wysokościach, więc trzeba pokonać sporo schodów. Wygodne buty są tu bardziej przydatne niż aparat. Najczęstsze pytania Gdzie leży Park Scherrer? W Morcote, na południowym krańcu półwyspu nad jeziorem Lugano, w kantonie Ticino. Czy to prywatny ogród? Nie. Od 1965 roku należy do gminy Morcote i jest udostępniony zwiedzającym. Czy to muzeum? Katalogi muzeów szwajcarskich wymieniają go jako obiekt muzealny, ale w praktyce to ogród z rzeźbami i budowlami pod otwartym niebem. Co zobaczę z tarasów? Widoki na jezioro i otaczające je wzgórza, a między drzewami także dachy i wąskie uliczki Morcote. Dla kogo jest ten park? Dla miłośników botaniki, fotografii, architektury ogrodowej i spokojnych spacerów, a także dla rodzin, które lubią odkrywać ukryte zakątki.

University of Basel Botanical Garden

Bazylea

Ogród Botaniczny Uniwersytetu w Bazylei (Botanischer Garten der Universität Basel) to zielona oaza tuż przy dawnej bramie miejskiej Spalentor, kilka minut spacerem od starówki. To jeden z najstarszych ogrodów botanicznych w Europie, a jednocześnie miejsce, w którym nauka spotyka się ze zwykłym spacerem po mieście. Jak powstał ogród w Bazylei? Początki ogrodu sięgają roku 1589. Założył go Caspar Bauhin, pierwszy profesor anatomii i botaniki bazylejskiej uczelni. Pierwotny ogród służył głównie jako ogród roślin leczniczych, czyli zielnik do nauki medyków i farmaceutów. Leżał w pobliżu Rheinsprung, w okolicy dawnego uniwersytetu. Z biegiem wieków zmieniały się jego lokalizacja i rola, aż w 1898 roku uczelnia urządziła obecny ogród przy Spalentor. Dziś ogród należy do uniwersytetu i jest związany z jego instytutem botaniki. Działa więc nie tylko jako atrakcja turystyczna, lecz także jako zaplecze dydaktyczne i badawcze: studenci uczą się tu rozpoznawać gatunki, a naukowcy prowadzą obserwacje roślin. Co można zobaczyć w ogrodzie? Ogród zajmuje około 8000 metrów kwadratowych. Rośnie w nim ponad 7500 gatunków roślin z różnych stref klimatycznych i biomów świata. Część kolekcji znajduje się na zewnątrz, a część w czterech szklarniach, w których panują warunki odpowiednie dla roślin tropikalnych i subtropikalnych. Dzięki temu w jedno popołudnie można przejść od roślinności klimatu umiarkowanego do gatunków, które na co dzień rosną tysiące kilometrów od Szwajcarii. Warto zwrócić uwagę na to, jak uporządkowane są rabaty. Rośliny są pogrupowane tematycznie i według pochodzenia, a przy wielu z nich stoją tabliczki z nazwą łacińską. To ułatwia zrozumienie, jak różnorodny jest świat roślin, nawet jeśli nie jesteś botanikiem. Gdzie jest ogród i jak dojść? Adres to Spalengraben 8, w zachodniej części centrum Bazylei. Z rynku i okolic katedry dojdziesz tu pieszo w kilkanaście minut, a w pobliżu zatrzymują się miejskie tramwaje, które jeżdżą do Spalentor. Ogród leży więc dobrze na trasie zwiedzania, na przykład po wizycie w Muzeum Historii Naturalnej czy spacerze po Starym Mieście. Kiedy odwiedzić ogród? Ogród jest otwarty dla zwiedzających przez cały rok, co jest ważne przy zmiennej pogodzie. Wiosną i latem największe wrażenie robią kwitnące rabaty na zewnątrz. Jesienią i zimą, gdy na dworze jest chłodno i szaro, szklarnie stają się dobrym schronieniem z zielenią i ciepłym powietrzem. Godziny otwarcia szklarni i zewnętrznej części mogą się różnić, dlatego przed wizytą sprawdź aktualne informacje na stronie uniwersytetu. Dla kogo to miejsce? Miłośnicy roślin i fotografii znajdą tu setki gatunków i ciekawe kompozycje. Rodziny z dziećmi mogą traktować wizytę jako lekcję przyrody w ciekawym wydaniu. Osoby szukające chwili ciszy w centrum miasta skorzystają z cienia drzew i spokojnych ścieżek. Podróżni zainteresowani historią nauki zobaczą miejsce, którego korzenie sięgają końca XVI wieku. Najczęstsze pytania Kiedy założono ogród botaniczny w Bazylei? Uniwersytecki ogród sięga roku 1589, a obecna lokalizacja przy Spalentor pochodzi z 1898 roku. Ile gatunków roślin rośnie w ogrodzie? Ponad 7500 gatunków na powierzchni około 8000 metrów kwadratowych. Czy ogród jest czynny cały rok? Tak, ogród jest dostępny dla zwiedzających przez cały rok, także dzięki szklarniom. Gdzie dokładnie leży ogród? Przy Spalengraben 8, w pobliżu bramy Spalentor w Bazylei. Ile czasu przeznaczyć na wizytę? Na spokojny spacer po ogrodzie i szklarniach wystarczy zwykle od godziny do dwóch.

Neuchâtel Botanical Gardens

Neuchâtel

Ogród Botaniczny w Neuchâtel Ogród Botaniczny w Neuchâtel (Jardin botanique de Neuchâtel) to park o powierzchni około 8 hektarów, położony w dolinie Vallon de l'Ermitage, na skraju lasów masywu Chaumont, tuż nad miastem Neuchâtel w zachodniej Szwajcarii. Jest to połączenie kolekcji roślin, spokojnego parku i miejsca spacerów w otoczeniu zieleni. Co można tu zobaczyć? Ogród obejmuje łąki, zarośla i torfowisko, a obok roślin egzotycznych rosną tu gatunki lokalne. Według materiałów informacyjnych zbiory liczą kilka tysięcy gatunków i odmian, a podawane liczby różnią się w zależności od źródła – od około 3000 do ponad 3600. Układ ogrodu wykorzystuje naturalne ukształtowanie doliny, dlatego zwiedzanie ma charakter spaceru wśród zmieniających się krajobrazów, a nie przechadzki po jednej symetrycznej alei. Osobną część stanowi ogród ewolucji, który został całkowicie odnowiony w 2014 roku. Prezentuje on rozwój świata roślin w sposób przystępny także dla osób bez wykształcenia przyrodniczego. Willa i wystawy W ogrodzie stoi willa z 1901 roku. Pełni funkcję punktu dokumentacyjnego: odbywają się w niej wystawy, a także gromadzone są publikacje związane z ogrodem i światem roślin. Krótka historia Miasto Neuchâtel w 1990 roku wykupiło dwie sąsiadujące działki o powierzchni około 35 000 i 21 000 m² za 2 680 000 franków, aby chronić dolinę przed zabudową. Kanton dokupił kolejne grunty, w tym te z budynkami wykorzystywanymi wcześniej do upraw doświadczalnych. Obecnie miasto jest właścicielem dużej zachodniej części, a kanton – części wschodniej, na której stoi większość budynków. Ogród działa jako placówka muzealna, a w 2018 roku obchodził dwudziestolecie istnienia. Najczęstsze pytania Gdzie leży ogród? W dolinie Vallon de l'Ermitage, na obrzeżach Neuchâtel, przy lasach Chaumont. Jak duży jest ogród? Park zajmuje około 8 hektarów. Czy to miejsce nadaje się na rodzinny spacer? Tak. Łąki, torfowisko i zróżnicowany teren sprawiają, że spacer jest urozmaicony, a ogród ewolucji dobrze tłumaczy świat roślin także dzieciom. Co warto sprawdzić przed wizytą? Godziny otwarcia, ceny biletów i aktualne wystawy najlepiej zweryfikować na oficjalnej stronie ogrodu, bo mogą się zmieniać w zależności od sezonu. Dla kogo? Ogród dobrze sprawdzi się dla miłośników botaniki, fotografów, rodzin z dziećmi oraz wszystkich, którzy chcą odpocząć od miejskiego zgiełku i połączyć wizytę w Neuchâtel ze spacerem wśród roślin. Dobrym pomysłem jest zaplanowanie wizyty na wiosnę lub wczesne lato, gdy zieleń jest najbujniejsza, choć dolina o każdej porze roku oferuje inny widok.

Sukkulenten-Sammlung Zürich

Sukkulenten-Sammlung Zürich to miejski ogród botaniczny nad Jeziorem Zuryskim, w całości poświęcony roślinom gruboszowatym. To jedno z tych miejsc, które większość turystów mija po drodze do plaży, a które warto odwiedzić świadomie – zwłaszcza w deszczowy dzień. Czym jest Sukkulenten-Sammlung Zürich? Nazwa po niemiecku oznacza dosłownie „kolekcję sukulentów miasta Zurych". Placówka ma status ogrodu botanicznego, ale to coś więcej niż same szklarnie. Na miejscu działają także biblioteka botaniczna oraz zielnik, a siedzibę ma tu również International Organization for Succulent Plant Research (IOS), czyli międzynarodowa organizacja zajmująca się badaniami nad sukulentami. Kolekcja pełni więc rolę zarówno wystawy dla zwiedzających, jak i zaplecza naukowego. Gdzie to jest i jak dojechać? Ogród znajduje się przy Mythenquai 88 w Zurychu, w pobliżu kąpieliska Strandbad, na zachodnim brzegu jeziora. Dojedziesz tu autobusem linii 161 lub 165 do przystanku „Sukkulentensammlung" albo tramwajem linii 7 do przystanku „Brunaustrasse". Z centrum miasta to wygodny, krótki dojazd, a okolica nadaje się na spacer wzdłuż nabrzeża. Co można zobaczyć? Według katalogu muzeów szwajcarskich zbiór obejmuje ponad 4400 gatunków z 79 rodzin roślin. Rośliny rozmieszczono w siedmiu pawilonach (szklarniach) oraz na terenie otwartym. Inne źródła podają odmienne liczby, dlatego traktuj tę wartość orientacyjnie. Znajdziesz tu m.in. kaktusy i inne gatunki przystosowane do suszy, które magazynują wodę w liściach, łodygach lub korzeniach. Dla osób, które nigdy nie widziały takich roślin z bliska, różnorodność kształtów bywa zaskakująca. Ile kosztuje wejście i kiedy otwarte? Wstęp jest bezpłatny. Godziny otwarcia różnią się w zależności od źródła – miejska strona i katalog muzeów wskazują zwykle godziny dzienne od 9:00 do 16:30, ale w przypadku dni tygodnia dane nie są spójne. Przed wizytą sprawdź oficjalną stronę miasta Zurych. Zwiedzanie z przewodnikiem jest możliwe po wcześniejszym umówieniu. Najczęstsze pytania Czy wstęp jest płatny? Nie, wejście do kolekcji jest bezpłatne. Ile czasu zarezerwować? Na spokojny spacer po pawilonach i ogrodzie wystarczy zwykle około godziny; miłośnicy roślin mogą zostać dłużej. Czy można połączyć wizytę z innymi atrakcjami? Tak. Ogród leży przy promenadzie nad jeziorem, tuż obok kąpieliska, więc łatwo połączyć go ze spacerem nad wodą. Czy są wydarzenia sezonowe? Wieczorne otwarcie z okazji kwitnienia „królowej nocy" w czerwcu lub lipcu ogłasza newsletter stowarzyszenia wspierającego ogród. Czy to miejsce nadaje się na wyjazd w deszczu? Tak, znaczna część ekspozycji jest w szklarniach, więc pogoda ma mniejsze znaczenie niż w typowym parku.

Arosa Bärenland

Innerarosa

Arosa Bärenland to szwajcarskie sanktuarium niedźwiedzi w Alpach, położone na wysokości około 2000 m n.p.m. nad miejscowością Arosa w kantonie Gryzonia. To pierwsze w Szwajcarii centrum ochrony niedźwiedzi, w którym zwierzęta uratowane z fatalnych warunków dostają przestrzeń zbliżoną do górskiego siedliska. Dla turysty to połączenie spaceru po alpejskim stoku, obserwacji dużych drapieżników i lekcji o ochronie zwierząt. Czym jest Arosa Bärenland? Ośrodek otwarto w sierpniu 2018 roku. Powstał jako wspólny projekt organizacji na rzecz dobrostanu zwierząt FOUR PAWS, biura turystycznego Arosa Tourismus oraz fundacji Arosa Bären. Nie jest to klasyczne zoo. Wybieg to rozległy teren górski ze wzniesieniami, skałami, drzewami i zbiornikami wody, a celem jest dożywotnia opieka nad niedźwiedziami, które wcześniej cierpiały w niewoli. Ośrodek może przyjąć do pięciu zwierząt. Jakie niedźwiedzie tu mieszkają? Pierwszą mieszkanką była Napa, która zmarła w listopadzie 2020 roku. Obecnie żyją tu trzy niedźwiedzie: Meimo i Amelia – dawne niedźwiedzie restauracyjne, trzymane w prywatnym mini-zoo w Albanii. Trafiły do Arosy w 2019 roku. Jambolina – była niedźwiedzica cyrkowa z Ukrainy, przewieziona do Szwajcarii w 2020 roku. Historie zwierząt są opisane na tablicach przy trasie, dzięki czemu widać, po co takie miejsca powstają. Jak wygląda zwiedzanie? Niedźwiedzie obserwuje się z platformy widokowej oraz z podwyższonej ścieżki z kilkoma punktami obserwacyjnymi. Tablice edukacyjne wyjaśniają, jak żyją niedźwiedzie brunatne, czym się żywią i jak wygląda ich zimowy sen. Zwierzęta zachowują się swobodnie, więc nie ma gwarancji, że zobaczysz je z bliska. Czasem są ukryte wśród drzew lub odpoczywają, warto więc zostawić sobie trochę czasu. Dla rodzin z dziećmi przygotowano dodatkowe atrakcje: minigolf o tematyce niedźwiedziej i plac zabaw przygodowy. Trasa jest więc dobrym pomysłem na pół dnia. Jak dojechać? Sanktuarium leży przy stacji pośredniej kolejki gondolowej Arosa–Weisshorn. Z centrum Arosy wjeżdża się kolejką, a następnie idzie krótkim odcinkiem do wybiegu. Do samej Arosy najłatwiej dojechać słynną linią Kolei Retyckiej (RhB) z Chur. Na tej trasie kursuje także specjalny skład tematyczny z wagonem w kształcie pnia drzewa na szynach, wyraźnie nawiązujący do niedźwiedzi. Kiedy jechać? Sanktuarium jest czynne przez cały rok, jednak godziny otwarcia i dostępność dojazdu zależą od sezonu. Latem wygodnie łączyć wizytę z górskimi spacerami po okolicy, zimą z jazdą na nartach w rejonie Weisshorn. Przed wyjazdem sprawdź aktualne godziny i warunki na oficjalnej stronie ośrodka. Najczęstsze pytania Czy Arosa Bärenland to zoo? Nie. To sanktuarium i centrum edukacyjne dla niedźwiedzi uratowanych z hodowli w złych warunkach, z dużym naturalnym wybiegiem. Ile niedźwiedzi tu mieszka? Obecnie trzy: Meimo, Amelia i Jambolina. Ośrodek jest przygotowany na maksymalnie pięć zwierząt. Gdzie leży sanktuarium? Na wysokości około 2000 m n.p.m., przy stacji pośredniej kolejki Arosa–Weisshorn. Czy to dobre miejsce dla dzieci? Tak. Poza obserwacją zwierząt są tu minigolf i plac zabaw, a tablice edukacyjne pomagają wytłumaczyć dzieciom, dlaczego dzikie zwierzęta nie powinny żyć w niewoli. Kto prowadzi to miejsce? Projekt zrealizowały wspólnie FOUR PAWS, Arosa Tourismus i fundacja Arosa Bären. Czy zobaczę niedźwiedzie na pewno? Nie ma takiej gwarancji. Zwierzęta mają dużo przestrzeni i same decydują, czy pokażą się przy punktach obserwacyjnych. Podsumowanie Arosa Bärenland to dobry wybór dla osób, które lubią Alpy i chcą zobaczyć w nich coś więcej niż same widoki. Wizyta zajmuje kilka godzin, a dodatkowo wspiera ideę lepszego traktowania zwierząt trzymanych w niewoli. Zabierz ciepłe ubranie, wygodne buty i lornetkę, bo pogoda na wysokości 2000 metrów potrafi zmienić się szybko.

Ogród Zoologiczny w Zurychu

Zurych

Ogród Zoologiczny w Zurychu Ogród Zoologiczny w Zurychu (Zoo Zürich) to jedno z najważniejszych zoo w Szwajcarii. Leży na zalesionym zboczu wzgórza Zürichberg, nad miastem, i działa od 1929 roku. Największą sławę przyniosła mu hala lasu deszczowego Masoala, w której można przejść przez namiastkę Madagaskaru, nie opuszczając Szwajcarii. Gdzie leży zoo i od kiedy działa? Zoo znajduje się na stokach Zürichbergu, na północno-wschodnich obrzeżach Zurychu. Otwarto je 7 września 1929 roku jako Zoologischer Garten Zürich. Teren jest zalesiony i pagórkowaty, dlatego zwiedzanie to spacer w górę i w dół alejkami, a nie płaski obchód. Wzgórze daje cień latem, ale dobrze mieć wygodne buty. Co to jest hala Masoala? Masoala to ogromna szklarnia, otwarta w 2003 roku, która odtwarza lasy deszczowe północno-wschodniego Madagaskaru. Nazwa pochodzi od parku narodowego Masoala na tej wyspie. Hala ma około 120 metrów długości i 90 metrów szerokości, a jej wysokość dochodzi do 30 metrów. Rośnie w niej kilkanaście tysięcy roślin, według jednych źródeł ponad 500 gatunków. W środku panuje klimat tropikalny: wilgotność sięga nawet 100 procent, a temperatura bywa wysoka, do ok. 32 stopni Celsjusza. Warto zdjąć w wejściu ciepłą kurtkę. W hali żyją lemury, kameleony i ptaki, łącznie ponad 50 gatunków kręgowców. Zwierzęta poruszają się swobodnie, więc często mija się je tuż przy ścieżce. Od 2013 roku można też wejść na kładkę w koronach drzew i obejrzeć las z góry. Jakie zwierzęta można zobaczyć poza halą Masoala? Według dostępnych informacji kolekcja liczy około 2200 zwierząt z około 300 gatunków. Do najbardziej znanych atrakcji należy wybieg słoni azjatyckich. Zoo słynie także z hodowli żółwi galapagoskich: jest wskazywane jako pierwsza instytucja w Europie, której udało się je z powodzeniem rozmnożyć. Oprócz tego znajdziesz tu zwierzęta z różnych części świata, w tym z Afryki, Azji i Ameryki Południowej. Czy zoo nadaje się dla rodzin z dziećmi? Tak. Ścieżki są przemyślane tak, by dzieci mogły w jednym dniu zobaczyć zwierzęta z kilku kontynentów, a hala Masoala działa na wyobraźnię nawet bez przewodnika. Dla najmłodszych dobrym pomysłem jest zaplanowanie przerw, bo teren jest duży i miejscami stromy. Dzieci poniżej szóstego roku życia zwykle wchodzą bez biletu, ale aktualne ceny i zasady sprawdź przed wizytą na oficjalnej stronie zoo. Jak zaplanować wizytę? Czas: na spokojne zwiedzanie warto zarezerwować pół dnia, a przy dzieciach cały dzień. Kolejność: zacznij od hali Masoala rano, gdy zwierzęta są najbardziej aktywne, a potem przejdź do wybiegów na zewnątrz. Ubranie: w hali jest gorąco i parno, na zewnątrz zależnie od pory roku znacznie chłodniej, więc najlepiej ubrać się warstwowo. Dojazd: zoo jest połączone z centrum miasta komunikacją publiczną, a podjazd wzgórzem zajmuje kilkanaście minut. Aktualne linie sprawdź w rozkładzie jazdy. Najczęstsze pytania Ile kosztuje bilet? Ceny się zmieniają. Dorośli płacą kilkadziesiąt franków, dzieci mniej, a najmłodsi wchodzą bezpłatnie. Aktualny cennik jest na stronie zoo. Czy w hali Masoala jest gorąco? Tak, jest tam tropikalnie i bardzo wilgotno, z temperaturami do około 32 stopni. Co jest największą atrakcją? Najczęściej wymienia się halę Masoala oraz wybieg słoni azjatyckich. Kiedy powstała hala Masoala? Otwarto ją w 2003 roku, a kładka w koronach drzew doszła w 2013 roku. Czy zoo jest otwarte cały rok? Zoo działa przez cały rok, ale godziny otwarcia zależą od sezonu, dlatego warto je sprawdzić przed wyjazdem.

Seeteufel

Studen

Seeteufel to park zwierząt i przygód w miejscowości Studen w kantonie Berno, w regionie Seeland nad jeziorem Biel. To jedno z tych miejsc w Szwajcarii, które powstały z myślą o rodzinach z dziećmi: spokojna okolica, dużo zieleni i atrakcje, przy których maluchy nie nudzą się przez kilka godzin. Gdzie leży Seeteufel i jak wygląda okolica? Park znajduje się przy Büetigenstrasse 85 w Studen, w samym sercu rezerwatu przyrody ciągnącego się wzdłuż dawnego koryta rzeki Aare. Dzięki temu wizyta przypomina raczej wyprawę na łono natury niż pobyt w typowym parku rozrywki otoczonym betonem. Seeland to region płaski i zielony, więc teren dobrze nadaje się na spokojny wypad z wózkiem albo z młodszymi dziećmi. Cały obiekt zajmuje około siedmiu hektarów. Jakie zwierzęta można tu zobaczyć? Park prezentuje wiele gatunków. Wśród mieszkańców są lemury katta, walabie, kozy afrykańskie, zebry, małpy i surykatki. Dużo radości sprawiają też zwinne wydry pazurkowe, a spokojniejszy akcent wnoszą jelenie i alpaki. Różne źródła podają nieco odmienne liczby gatunków; według części opisów to ponad czterdzieści. Jedno jest pewne: zwierzęta są tu pokazane w otoczeniu, które zachęca do obserwacji i zadawania pytań. Dla kogo jest Seeteufel? Park jest skierowany przede wszystkim do dzieci w wieku od 2 do 12 lat. Pomysł polega na tym, by wizyta była atrakcyjna, ale też pouczająca i ciekawa. Młodsi goście mogą karmić zwierzęta, a w zagrodzie z kontaktem ze zwierzętami poznają je z bliska. Starsze dzieci chętnie sprawdzą się na torach przeszkód i placach zabaw, których jest tu naprawdę sporo. Co jeszcze poza zwierzętami? Oprócz oglądania zwierząt w parku czeka kilka atrakcji typowo rozrywkowych: przejażdżki kucykiem, przejazd pociągiem przez rezerwat przyrody, samochodziki zderzakowe, koparki, którymi dzieci same kopią w piasku, łódki elektryczne, liczne place zabaw i tory przeszkód. Taki zestaw sprawia, że łatwo spędzić tu cały dzień, przeplatając oglądanie zwierząt zabawą i odpoczynkiem. Najczęstsze pytania Kiedy park jest otwarty? Sezon trwa od marca do października. Jedna z francuskojęzycznych wizytówek podaje godziny 9:30–18:00 przez cały tydzień w sezonie 2026, ale przed wyjazdem warto sprawdzić aktualne informacje na oficjalnej stronie parku, bo godziny mogą się zmieniać. Czy można wejść z psem? Nie, psy nie są wpuszczane na teren parku. Dla jakiego wieku jest to dobre miejsce? Najlepiej sprawdzi się u dzieci od 2 do 12 lat. Starsza młodzież i dorośli bez dzieci mogą uznać ofertę za zbyt dziecięcą, choć spacer przez rezerwat przyrody sam w sobie bywa przyjemny. Ile czasu zaplanować na wizytę? Przy tylu atrakcjach rozsądnie jest przeznaczyć co najmniej kilka godzin, a z małymi dziećmi nawet cały dzień. Jak trafić do Seeteufel? Adres to Büetigenstrasse 85, 2557 Studen BE. Miejscowość leży w okolicy jeziora Biel, w kantonie Berno. Wskazówki praktyczne Warto zabrać wygodne buty i ubranie dostosowane do pogody, bo większość atrakcji jest na świeżym powietrzu. Jeśli planujesz wycieczkę po regionie Seeland, park dobrze łączy się ze spacerem nad jeziorem Biel albo z rowerową przejażdżką po płaskim terenie wokół dawnego koryta Aare. Dzieci najchętniej zaczynają od zwierząt, a atrakcje z silnikiem zostawiają na koniec dnia jako nagrodę.

Sikypark

Sikypark to park ratownictwa zwierząt w Crémines, w szwajcarskim kantonie Berno, w regionie Jury Berneńskiej. Otwarto go w sierpniu 2018 roku. Prowadzi go niedochodowa spółka Sikypark AG, a mieszka tu ponad 850 zwierząt z ponad 120 gatunków, rozmieszczonych na około 5 hektarach. Czym jest Sikypark? To połączenie niewielkiego zoo i schroniska dla zwierząt egzotycznych oraz rodzimych. Park przyjmuje zwierzęta, które potrzebują nowego domu, i zapewnia im stałe miejsce do życia. Wśród mieszkańców są tygrysy, wilki, rysie i papugi. Szwajcarskie media opisywały go jako coś w rodzaju domu spokojnej starości dla zwierząt, które wcześniej występowały w cyrkach. Co zobaczyć na miejscu? Do najczęściej wymienianych atrakcji należą biały lew i białe tygrysy, o których mówi się, że są jedynymi takimi zwierzętami w szwajcarskim zoo. Dużą atrakcją jest też woliera z papugami, do której można wejść, uznawana za największą tego typu w Szwajcarii. Dla rodzin z dziećmi przygotowano codzienne zajęcia i zabawy, a po terenie jeździ kolejka Siky Express. Jak zaplanować wizytę? Na terenie parku są miejsca piknikowe oraz restauracja, więc można spędzić tu cały dzień. Adres to La Laimène 242, 2746 Crémines. Dojazd jest wygodny także bez samochodu: przy parku zatrzymują się pociągi na linii Solothurn–Moutier, na przystanku Crémines Zoo. Park leży mniej więcej 50 km od Berna i jest dobrym pomysłem na wycieczkę z dziećmi w Jurze Berneńskiej. Dla kogo to miejsce? Sikypark sprawdzi się przede wszystkim dla rodzin z dziećmi, miłośników zwierząt i osób, które lubią zoo o nieco innym charakterze niż klasyczne ogrody zoologiczne. Nacisk kładzie się tu na historie zwierząt, które znalazły schronienie, a nie wyłącznie na ich pokazywanie. Najczęstsze pytania Gdzie leży Sikypark? W Crémines, w kantonie Berno, w Szwajcarii, w regionie Jury Berneńskiej. Od kiedy działa? Od sierpnia 2018 roku. Ile zwierząt tu mieszka? Ponad 850 zwierząt z ponad 120 gatunków. Czy dojadę tu pociągiem? Tak, przystanek Crémines Zoo leży na linii Solothurn–Moutier. Czy są miejsca na posiłek? Tak, w parku działa restauracja i są wydzielone miejsca na piknik. Co jest największą atrakcją? Biały lew, białe tygrysy i duża woliera z papugami, do której wchodzi się w środek.

Natur- und Tierpark Goldau

Goldau

Natur- und Tierpark Goldau to jeden z sześciu naukowo zarządzanych ogrodów zoologicznych w Szwajcarii, położony w miejscowości Goldau w kantonie Schwyz. Park leży na terenie, który w 1806 roku został zniszczony przez gigantyczne osuwisko. Dziś to jedno z najpopularniejszych miejsc rodzinnych wycieczek w środkowej Szwajcarii. Co to za miejsce? Goldau łączy cechy ogrodu zoologicznego i parku przyrody. Zwierzęta żyją tu w dużych wybiegach urządzonych w krajobrazie przypominającym ich naturalne środowisko, a spacer po zboczach i wśród głazów po dawnym osuwisku sam w sobie jest atrakcją. Według dostępnych informacji park zajmuje kilkadziesiąt hektarów, a źródła podają różne wielkości, od około 34 do około 42 hektarów. W zbiorach jest ponad 100 gatunków zwierząt, w tym kilkaset osobników. Rekordowy rok pokazuje skalę popularności: w 2013 roku park odwiedziło 859 tysięcy osób. Jakie zwierzęta zobaczę? Park skupia się na gatunkach rodzimych i europejskich. Znajdziesz tu między innymi: niedźwiedzie i wilki, które dzielą wspólny wybieg otwarty w 2009 roku, rysie, żubry, brodacze, czyli wielkie ptaki padlinożerne z Alp, inne zwierzęta górskie i leśne Europy. Wiosną na świat przychodzą młode, a w 2026 roku media szwajcarskie informowały o wyjątkowo licznym przychówku, w tym wśród niedźwiedzi, wilków i rysi. Jaka jest historia tego terenu? 2 września 1806 roku ogromne masy skał oderwały się od góry Rossberg i zasypały wieś Goldau. Zginęło 457 osób. Park powstał na obszarze tej katastrofy, a przy wejściu pokazywany jest film o tamtych wydarzeniach. Dzięki temu wizyta łączy obserwację zwierząt z lekcją o sile natury. Dla kogo jest ten park? Najlepiej sprawdzi się dla rodzin z dziećmi, miłośników przyrody i osób, które chcą zobaczyć dzikie zwierzęta Europy w przestronnych wybiegach. Trasy prowadzą pod górę i w dół, więc warto włożyć wygodne buty. Zwiedzanie spokojnie zajmie większą część dnia. Najczęstsze pytania Gdzie leży park? W Goldau, w kantonie Schwyz w środkowej Szwajcarii, w rejonie dawnego osuwiska z 1806 roku. Czy to zwykłe zoo? To jeden z sześciu naukowo zarządzanych ogrodów zoologicznych w Szwajcarii, z naciskiem na zwierzęta rodzime i europejskie. Czy można zobaczyć niedźwiedzie i wilki? Tak, oba gatunki mieszkają we wspólnym wybiegu, otwartym w 2009 roku. Ile osób odwiedza park? W 2013 roku było to 859 tysięcy gości. Nowszych danych nie podajemy, bo nie udało się ich potwierdzić. Co wydarzyło się w Goldau w 1806 roku? Z góry Rossberg zeszło potężne osuwisko, które pochłonęło wieś i kosztowało życie 457 osób. Ile czasu zarezerwować? Przy dużej powierzchni parku i licznych wybiegach najlepiej zaplanować kilka godzin, a z dziećmi nawet cały dzień.

Tropiquarium de Servion

Servion

Tropiquarium de Servion to tropikalne zoo w miejscowości Servion w kantonie Vaud w Szwajcarii, położone około 20 minut od centrum Lozanny. Pod dachem i w otoczeniu egzotycznej roślinności mieszka tu ponad 70 gatunków zwierząt, dlatego miejsce to chętnie wybierają rodziny z dziećmi i miłośnicy gadów. Gdzie znajduje się Tropiquarium de Servion? Park mieści się przy Route des Cullayes 7, 1077 Servion. Miejscowość leży na wzgórzach nad Jeziorem Genewskim, w głębi regionu Lavaux i Alpes Vaudoises, kilkanaście kilometrów od Lozanny. Dojazd samochodem z Lozanny zajmuje około 20 minut, a w okolicy działa też komunikacja publiczna, m.in. oferta autobusów pocztowych, które promują ten cel jako pomysł na wycieczkę. Jakie zwierzęta można zobaczyć? Największą atrakcją są gady. Mieszkają tu żółwie słoniowe z Galapagos, krokodyle, kameleony i warany z Komodo. Para waranów z Komodo ma być jedyną w całej Szwajcarii. Oprócz gadów w parku żyją także pingwiny i flamingi, a wszystko to w otoczeniu tropikalnych roślin, które tworzą klimat dżungli. Część zwierząt to gatunki zagrożone, a placówka uczestniczy również w ich rozmnażaniu, więc wizyta ma też wymiar edukacyjny. Kiedy karmione są pingwiny? Karmienie pingwinów odbywa się trzy razy dziennie: o 11:00, 14:00 i 16:00. Warto zaplanować zwiedzanie tak, aby zdążyć na jeden z pokazów, bo to jeden z najbardziej lubianych punktów programu wśród dzieci. Godziny mogą się zmieniać, dlatego przed wyjazdem lepiej sprawdzić aktualny harmonogram na oficjalnej stronie. Czy to dobre miejsce dla rodzin? Tak. Park jest otwarty przez cały rok, więc sprawdza się także przy złej pogodzie, bo znaczną część zwiedzania można odbyć w ciepłych, zadaszonych przestrzeniach. Ścieżki są dostosowane do wózków dziecięcych i inwalidzkich. Na terenie działają restauracja, zacienione tarasy oraz plac zabaw, na którym dzieci mogą odpocząć między kolejnymi wybiegami. Czy można połączyć wizytę z innym zoo? Tuż obok znajduje się Zoo de Servion, z którym oferowany jest bilet łączony. Dzięki temu w jeden dzień można poznać zarówno zwierzęta tropikalne, jak i gatunki z innych stref klimatycznych. Przy planowaniu pełnego dnia warto uwzględnić na obie części kilka godzin. Najczęstsze pytania Ile czasu potrzeba na zwiedzanie? Zazwyczaj wystarczy od dwóch do trzech godzin, a z pokazem karmienia i przerwą na posiłek trochę więcej. Czy park jest otwarty zimą? Tak, działa przez cały rok. Czy jest dostępny dla wózków? Tak, ścieżki są odpowiednie dla wózków dziecięcych i inwalidzkich. Ile kosztuje bilet? Ceny zmieniają się w czasie, więc aktualny cennik sprawdź na oficjalnej stronie parku. Dzieci poniżej piątego roku życia zwykle wchodzą bezpłatnie, a dla starszych dzieci, studentów i seniorów przewidziano ceny ulgowe. Co jest największą atrakcją? Warany z Komodo, żółwie z Galapagos i karmienie pingwinów.

Langenberg Wildlife Park

Langnau am Albis

Langenberg Wildlife Park (Wildnispark Zürich Langenberg) to park dzikich zwierząt w gminie Langnau am Albis, w dolinie rzeki Sihl, na południe od Zurychu. Mieszkają tu rodzime gatunki szwajcarskiej fauny, a spacer odbywa się wśród lasu, a nie wzdłuż klatek. To dobry pomysł na dzień z dziećmi albo na spokojną wycieczkę z miasta. Czym jest Langenberg Wildlife Park? To zoo szczególnego rodzaju: zamiast egzotycznych zwierząt pokazuje gatunki, które żyją lub dawniej żyły w Szwajcarii i szerzej w Alpach. Park wchodzi w skład Wildnispark Zürich, czyli kompleksu przyrodniczego, który powstał po połączeniu zarządzania parkiem Langenberg z sąsiednim lasem Sihlwald. Dzięki temu wizyta łatwo łączy się z wędrówką po okolicznych lasach. Jakie zwierzęta można zobaczyć? W parku żyje około dwudziestu gatunków rodzimych lub niegdyś rodzimych. Do najbardziej znanych należą wilki, niedźwiedzie brunatne, łosie i dziki. Znajdziesz tu także jelenie, rysie, żbiki, bobry, zające oraz zwierzęta górskie, takie jak kozice czy koziorożce. Wiele z nich to gatunki, które w Szwajcarii zostały wytępione, a dziś są na różne sposoby chronione lub wracają do natury. Jak wygląda zwiedzanie? Zwierzęta trzymane są na dużych, zalesionych terenach, a trasy prowadzą kołowymi ścieżkami przez las. Zwiedzanie jest więc spokojniejsze i bardziej naturalne niż w klasycznym ogrodzie zoologicznym. Warto zabrać wygodne buty, bo ścieżki prowadzą po leśnym terenie, a zobaczenie niektórych zwierząt wymaga cierpliwości i ciszy. Najlepszą porą na obserwacje są zwykle poranki i późne popołudnia, kiedy zwierzęta są aktywniejsze. Jaka jest historia parku? Park założył w 1869 roku Carl Anton Ludwig von Orelli. Uchodzi za najstarszy park dzikich zwierząt w Szwajcarii. Pierwszym gatunkiem, który tu sprowadzono, był jeleń szlachetny. Od 2009 roku zarządzanie Langenbergiem połączono z zarządzaniem lasem Sihlwald, co dało początek Wildnispark Zürich. Jak dojechać i kiedy wybrać się na wizytę? Park leży około kilkunastu minut jazdy od centrum Zurychu, w okolicy Langnau am Albis, więc nadaje się na półdniową wycieczkę. Główna część jest dostępna przez cały rok, natomiast niektóre sekcje, jak zachodnia część czy dom żbików, mają zimą krótsze godziny otwarcia. Przed wyjazdem sprawdź aktualne informacje na oficjalnej stronie parku, bo godziny i zasady mogą się zmieniać. Najczęstsze pytania Gdzie leży Langenberg Wildlife Park? W gminie Langnau am Albis, w dolinie Sihl, na południe od Zurychu w Szwajcarii. Jakie zwierzęta tu mieszkają? Między innymi wilki, niedźwiedzie brunatne, łosie, dziki, jelenie, rysie, żbiki i bobry, łącznie około dwudziestu gatunków rodzimych lub dawniej rodzimych. Czy to klasyczne zoo? Nie do końca. Zwierzęta żyją na dużych, leśnych terenach, a zwiedzający idą trasami przez las, więc całość przypomina raczej spacer po przyrodzie. Czy park jest odpowiedni dla dzieci? Tak, to popularny cel rodzinnych wycieczek: krótkie, łatwe trasy i możliwość obserwowania dzikich zwierząt z bliska. Od kiedy działa park? Od 1869 roku, co czyni go jednym z najstarszych tego typu miejsc w Szwajcarii.