Rekreacja i rozrywka w Szwajcarii
Lista 128 miejsc z kategorii Rekreacja i rozrywka w Szwajcarii — z opisami, zdjęciami i wizytami od społeczności NextOnTrip. Miejsca rozmieszczone są w 48 miejscowościach. Najpopularniejsze miejsca według społeczności: Arboretum national du vallon de l'Aubonne, Musée de la mine de sel de Bex, Parc Moynier.
-
Kleine Schanze
Berno
Kleine Schanze to historyczny park w Bernie, tuż obok dworca głównego i gmachu Bundeshaus, na miejscu dawnego bastionu miejskich fortyfikacji. Zielony taras nad doliną Aary to jedno z najwygodniejszych miejsc na odpoczynek w centrum szwajcarskiej stolicy. Czym jest Kleine Schanze? Obiekt powstał w pierwszej połowie XVII wieku jako część ostatniego pierścienia obronnego po zachodniej stronie starówki. Źródła podają budowę w latach 1622–1623. Gdy fortyfikacje przestały być potrzebne, teren zamieniono na promenadę widokową w stylu krajobrazowym. Stało się to około 1817–1818 roku. Według dokumentów miasta był to pierwszy w Szwajcarii przypadek zamiany barokowych umocnień w ogród. Duża przebudowa i rozbudowa nastąpiła jeszcze około 1875 roku, a południowa część parku zachowała głównie elementy z lat 1874–1905. Dziś park należy do obszaru starego miasta wpisanego na listę UNESCO i podlega ochronie jako zabytkowy ogród. Co zobaczysz na miejscu? Pomnik Światowej Unii Pocztowej (Weltpostdenkmal) autorstwa francuskiego rzeźbiarza René de Saint-Marceaux, odsłonięty 4 października 1909 roku z okazji 25-lecia Unii. Parkowa kawiarnia z ogródkiem, popularna wśród pracowników pobliskich urzędów i podróżnych. Podwyższony pawilon muzyczny, ścieżki spacerowe, stawy i ławki z widokiem na dolinę. Kamienny, piaskowcowy mur oporowy, który przeszedł remont w latach 2013–2014. Jak dotrzeć? Park leży około trzech minut pieszo od dworca Bern. Do Bundeshaus idziesz stąd kilka minut, więc trasa mieści się naturalnie w spacerze po centrum. Wstęp jest wolny, a park jest ogólnodostępny. Kiedy przyjechać? Najprzyjemniej jest od późnej wiosny do początku jesieni, gdy działa ogródek kawiarni i łatwo znaleźć miejsce w cieniu. To dobry przystanek na przerwę między pociągiem a zwiedzaniem starówki. Remont parku Miasto zatwierdziło w 2023 roku kredyt około 4,2 mln franków na kompleksową renowację, prowadzoną przez Stadtgrün Bern w dwóch etapach (kawiarnia i część wschodnia, następnie część zachodnia). Prace miały trwać do lata 2025. Powodem były uszkodzenia konstrukcji oraz bardzo duże zużycie wody pitnej przez system stawów. Przed wizytą sprawdź na stronie miasta aktualny stan terenu. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Kleine Schanze jest płatny? Nie, park jest otwarty publicznie i bezpłatny. Ile czasu potrzeba na wizytę? Na spacer i zdjęcia wystarczy 30–45 minut, z kawą około godziny. Czy park leży blisko dworca? Tak, to około trzech minut pieszo od dworca głównego i niedaleko Bundeshaus. Co znajduje się w parku? Pomnik Światowej Unii Pocztowej z 1909 roku, parkowa kawiarnia, pawilon muzyczny i widok na dolinę Aary.
-
Rose Garden Bern
Bern
Rosengarten w Bernie (Rose Garden Bern) to park na stoku wzgórza nad Starym Miastem, z którego rozciąga się jeden z najlepszych widoków na stolicę Szwajcarii. Zajmuje około 23 000 m², jest otwarty całą dobę i bezpłatny. To popularny przystanek na spacerze między Starym Miastem a Parkiem Niedźwiedzi. Co zobaczysz w Rosengarten? Główną atrakcją jest panorama. Z tarasów parku widać pętlę rzeki Aare, dachy Altstadt wpisanego w całości na listę UNESCO oraz, przy dobrej pogodzie, szczyty Alp. Najlepsze zdjęcia robi się późnym popołudniem, gdy słońce oświetla dachówki starego miasta. Ogród zajmuje się także roślinami. Rośnie tu około 200 odmian róż, około 200 odmian irysów oraz 28 gatunków rododendronów w rabatach o wilgotnym podłożu. Wiosną kwitną też wiśnie: park upamiętnia dar 110 drzew wiśni od strony japońskiej. Na ścieżce prowadzącej w dół do Parku Niedźwiedzi stoi brązowa figura Alberta Einsteina. Skąd się wziął park? Miasto kupiło ten teren w 1751 roku, by zastąpić brakujące miejsca pochówku. Od 1765 działał tu cmentarz komunalny. Nazwa Rosengarten jest starsza niż dzisiejsze rabaty: pochodzi z epoki cmentarnej, kiedy róża symbolizowała męczeństwo i szlachetną walkę. Dla publiczności teren otwarto jako promenadę w 1913 roku, a jego aranżację zmieniano w kolejnych dekadach, m.in. w latach 1951–1962. Parkiem zarządza służba zieleni miejskiej Stadtgrün Bern, która zleciła też historyczną ekspertyzę terenu. Gdzie zjeść i odpocząć? Przy południowym wejściu stoi Restaurant Rosengarten (Alter Aargauerstalden 31b) z tarasem skierowanym na Stare Miasto i Alpy. Zimą, od połowy października do końca lutego, serwowane jest tu fondue na przeszklonej werandzie. Godziny otwarcia podają różne źródła, dlatego przed wizytą sprawdź je na stronie lokalu. Jak dotrzeć? Park leży tuż nad Starym Miastem, po drugiej stronie Aare względem centrum. Z Altstadt dojdziesz pieszo przez most Nydeggbrücke i dalej w górę, a Park Niedźwiedzi jest tuż obok. Wejście jest bezpłatne i bez ograniczeń czasowych. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Rosengarten jest płatny? Nie. Park jest otwarty całą dobę i darmowy. Kiedy najlepiej odwiedzić ogród? Róże i irysy kwitną późną wiosną i latem, wiśnie wiosną. Widok na Stare Miasto jest dobry o każdej porze roku. Czy w parku jest gastronomia? Tak, Restaurant Rosengarten przy południowym wejściu ma taras z widokiem. Zimą serwuje fondue. Co jeszcze jest w pobliżu? Park Niedźwiedzi (BearPark) oraz Stare Miasto z zabytkami UNESCO, do których schodzi się pieszo.
-
Sarasinpark
Riehen
Sarasinpark w Riehen to publicznie dostępny park krajobrazowy w kantonie Bazylea-Miasto, jeden z dwóch największych parków miejskich tej gminy obok Wenkenparku. Leży w zielonej, willowej okolicy tuż za granicą Bazylei, blisko niemieckiej granicy, i łączy dawną posiadłościową historię z codziennym spacerowym wypoczynkiem mieszkańców. Skąd się wziął Sarasinpark? Teren był pierwotnie rolniczy: stały tu gospodarstwa i winnice. Układ parku wywodzi się z połączenia gruntów trzech barokowych posiadłości wiejskich, znanych jako dobra Werthemann-Stähelin, Le Grand i Elbs-Birr. Najstarsze z nich, Elbs-Birr, powstało w latach 1694-1695 jako winnica, a później rozbudował je Samuel Heusler, tworząc barokową rezydencję. Założenie w obecnym charakterze nawiązuje do angielskiego parku krajobrazowego z połowy XIX wieku. Nazwa pochodzi od rodziny Sarasinów, związanej z tymi posiadłościami. Co zobaczysz w parku? Aleję lipową z czasów baroku, zachowaną do dziś i tworzącą główną oś spaceru. Oranżerię z 1836 roku w dawnym ogrodzie angielskim, przypisywaną bazylejskiemu architektowi Melchiorowi Berriemu. Ten klasycystyczny budynek uchodzi za obiekt wysokiej rangi architektonicznej i figuruje w federalnym inwentarzu ISOS wśród obiektów dawnej posiadłości Le Grand. Dawny dwór, od 1976 roku własność gminy Riehen, po remoncie pełniący funkcję publicznej szkoły muzycznej. Szerokie trawniki i stare drzewa, które po latach są stopniowo przywracane do pierwotnego układu parku. Czy park jest ogólnodostępny? Tak. To przestrzeń publiczna, a nie prywatny ogród posiadłości. Przejście z prywatnych ogrodów w park miejski było tematem oprowadzań organizowanych przez kantonalną służbę ochrony zabytków Bazylei-Miasto. W latach 80. XX wieku rozważano zabudowę terenu szpitalem gminnym lub basenem, jednak do niczego takiego nie doszło, a zieleń zachowano. Jak zaplanować wizytę? Park najlepiej odwiedzić od wiosny do wczesnej jesieni, gdy drzewa są w pełni ulistnione, a trawniki nadają się do odpoczynku. Zwiedzanie zajmuje zwykle od pół godziny do godziny, zwłaszcza w połączeniu z aleją lipową i oranżerią. Park wygodnie połączyć z dalszym spacerem po centrum Riehen i wizytą w pobliskim Wenkenparku. Najczęstsze pytania Gdzie leży Sarasinpark? W Riehen, gminie w kantonie Bazylea-Miasto w Szwajcarii, na północ od Bazylei. Czy wstęp jest płatny? Nie, park jest publiczny i otwarty dla spacerowiczów. Kto zaprojektował oranżerię? Oranżeria z 1836 roku jest przypisywana bazylejskiemu architektowi Melchiorowi Berriemu. Czy park ma związek z Paulem Sarasinem, twórcą szwajcarskich parków narodowych? Nazwa nawiązuje do rodziny Sarasinów, właścicieli posiadłości w Riehen. Paul Sarasin, przyrodnik, jest jednym z jej przedstawicieli i ojcem idei parku narodowego w Szwajcarii, ale sam park to założenie ogrodowe, a nie obszar chroniony.
-
Wahlenpark
Zurych
Wahlenpark w Zurychu to miejski park w Neu-Oerlikon, w północnej części miasta, w dzielnicy Oerlikon (Kreis 11). Zajmuje około 1,2 hektara i pełni rolę osiedlowego placu zabaw, boiska i zielonego skweru dla mieszkańców nowej dzielnicy biurowo-mieszkalnej. To spokojny przystanek poza turystycznym centrum, dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak Zurych zagospodarowuje dawne tereny przemysłowe. Gdzie leży Wahlenpark i jak do niego trafić? Park znajduje się przy Ruedi-Walter-Strasse 7 w Oerlikonie. Dzielnica leży na północy Zurychu, a jej centrum komunikacyjne to stacja Zürich Oerlikon. Z centrum miasta dojedziesz tam pociągiem lub komunikacją miejską, a od stacji do parku dojdziesz pieszo przez nowe osiedla Neu-Oerlikon. Wejście jest bezpłatne i nie obowiązują godziny wstępu, jak w większości miejskich parków Zurychu. Uwaga na pomyłki: Wahlenpark nie leży w Albisrieden ani Aussersihl, tylko w Oerlikonie. W tej samej dzielnicy znajdują się inne parki, w tym Oerliker Park i MFO-Park, więc sprawdź nazwę na mapie. Skąd wzięła się nazwa i kto zaprojektował park? Park powstał w 2005 roku w ramach przebudowy rejonu „Zentrum Zürich Nord". Był czwartym, ostatnim z serii parków zaplanowanych w tym projekcie. Zwycięski projekt wyłoniono w międzynarodowym konkursie. Autorami są pracownia architektury krajobrazu Dipol z Bazylei oraz Christopher T. Hunziker z Zurychu, a inżynierię współtworzyła firma Hans H. Moser. Nazwa upamiętnia Friedricha Traugotta Wahlena, agronoma i członka szwajcarskiej Rady Federalnej, który mieszkał w Oerlikonie. Co zobaczysz i co tu robić? Projektanci pomyśleli o wielofunkcyjnej przestrzeni do zabawy i ruchu. Z parku korzystają przede wszystkim rodziny z dziećmi, uczniowie pobliskiej szkoły i młodzież z okolicy. Znajdziesz tu place zabaw i zielone tereny, na których można odpocząć, pograć albo zrobić przerwę w spacerze po Oerlikonie. Jeśli zwiedzasz północny Zurych, połącz Wahlenpark z pozostałymi parkami Neu-Oerlikon. Razem pokazują, jak nowoczesna architektura krajobrazu łączy się tu z zabudową dawnej dzielnicy fabrycznej. Kiedy przyjechać? Najlepsza pora to późna wiosna, lato i wczesna jesień, gdy ładna pogoda sprzyja zabawie na świeżym powietrzu. Rano jest tu spokojniej, po południu i w weekendy park oblegają rodziny i uczniowie. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Wahlenparku jest płatny? Nie. To park miejski, dostępny bezpłatnie. Jak duży jest park? Ma około 1,2 hektara, więc spacer po nim zajmuje kilkanaście minut. Źródła podają nieco różne wartości powierzchni. Dla kogo jest Wahlenpark? Przede wszystkim dla mieszkańców Oerlikonu: rodzin z dziećmi, uczniów i młodzieży. Turyście posłuży jako krótki odpoczynek podczas zwiedzania północnego Zurychu. Kto dał nazwę parkowi? Friedrich Traugott Wahlen, agronom i członek Rady Federalnej, związany z Oerlikonem.
-
Solitudepark
Bazylea
Solitudepark w Bazylei to zielony teren nad Renem w dzielnicy Wettstein, tuż obok siedziby koncernu Roche i Museum Tinguely. Stare drzewa i rozległe trawniki sprawiają, że to jeden z ulubionych parków mieszkańców, a przy tym jeden z nielicznych w mieście z bezpośrednim dostępem do rzeki. Skąd się wziął park? Początki sięgają XIX-wiecznej posiadłości ziemskiej. W latach 1834–1835 fabrykant Emanuel Hoffmann-Preiswerk kazał przekształcić dawne pola uprawne w ogród, a następnie rozbudował dom, używając go jako letniej rezydencji. Po śmierci małżonków majątek przeszedł w 1876 roku na spadkobierców rodziny Hoffmannów. W 1924 roku sprzedali go miastu pod warunkiem, że park zostanie trwale udostępniony mieszkańcom. Układ założenia nawiązuje do angielskiego parku krajobrazowego. Z czasem się zmieniał, między innymi wraz z budową mostów i powstaniem Museum Tinguely w 1996 roku. Co zobaczysz na miejscu? Muzeum i sztukę. W parku pokazywane są zmieniające się prace związane z Museum Tinguely, a przy muzeum stoi fontanna Jeana Tinguely'ego. Rzekę. Brzeg Renu ma strefę wejścia do wody dla pływaków, a odcinek przy parku jest objęty ochroną przyrody. Stare drzewa. Drzewostan ma szczególne znaczenie dla nietoperzy. Plac zabaw i brodzik. Od maja do września, w dni robocze przy temperaturze co najmniej 25°C, pracownicy ogrodnictwa miejskiego napełniają brodzik wczesnym rankiem. Jak dotrzeć? Park leży w Kleinbasel, na prawym brzegu Renu, przy Grenzacherstrasse, w sąsiedztwie kompleksu Roche. Z centrum Bazylei dojdziesz tu pieszo wzdłuż rzeki lub dojedziesz komunikacją miejską do przystanków w rejonie Roche i Museum Tinguely. Kiedy przyjechać? Najlepiej od późnej wiosny do początku jesieni: trawniki służą do wypoczynku, a Ren zachęca do kąpieli. Park jest ogólnodostępny i bezpłatny, korzystają z niego zarówno mieszkańcy okolicy, jak i pracownicy Roche. Co dalej w okolicy? Planowane jest przebudowanie wąskiej promenady Solitude nad Renem, a w sąsiedztwie rozważa się rozbudowę terenu Roche. Przed wizytą warto sprawdzić aktualny stan prac przy nabrzeżu. Najczęstsze pytania Czy wstęp do parku jest płatny? Nie. Warunkiem sprzedaży parku miastu w 1924 roku było trwałe udostępnienie go publiczności. Czy można tu pływać w Renie? Park ma strefę wejścia do rzeki dla pływaków. Rzeka bywa wartka, więc warto zachować ostrożność. Czy jest coś dla dzieci? Tak, działa plac zabaw oraz brodzik, napełniany w upalne dni roboczego tygodnia od maja do września. Co jest obok parku? Museum Tinguely oraz siedziba i zabudowania koncernu Roche.
-
Oerliker Park
Zurych
Oerliker Park to miejski park dzielnicowy w Oerlikon, na północy Zurychu w Szwajcarii. Zajmuje około 17 500 m² i był pierwszym z czterech nowych parków, które powstały w ramach przebudowy dawnej dzielnicy przemysłowej. Czym jest Oerliker Park? Park zaprojektowała pracownia Studio Vulkan (wcześniej Schweingruber Zulauf Landschaftsarchitekten), a zamawiającym był wydział zieleni miejskiej Grün Stadt Zürich. Prace trwały w latach 1999–2001. Za architekturę odpowiadał S. Hubacher, a za elementy rzeźbiarskie Ch. Haerle. Park jest częścią projektu rozwojowego „Zentrum Zürich Nord”, który nadał nowe oblicze dawnym terenom fabrycznym Oerlikonu. Co zobaczysz na miejscu? Całą powierzchnię parku obejmuje regularna siatka drzew. Gatunki i zagęszczenie nasadzeń zmieniają się subtelnie, a korony tworzą coś w rodzaju zielonego dachu nad spacerowiczami. Dzięki temu w upalne dni jest tu cień, a przestrzeń sprawia wrażenie zamkniętej, wnętrzowej. Środkiem parku biegnie ścieżka prowadząca na otwartą polanę, czyli serce całego założenia. Stoi na niej modułowy pawilon, w którym można odpocząć lub który służy do tymczasowych wydarzeń. Na polanie znajduje się też element wodny. W parku są drewniane tarasy, trawniki żwirowe, utwardzone ścieżki bez barier i luźno rozstawione siedziska. Nad koronami drzew wznosi się wieża widokowa. Jest punktem orientacyjnym dzielnicy i pozwala spojrzeć na zabudowę Zurychu Północnego. Jak wygląda otoczenie parku? Oerliker Park jest najstarszy z czterech sąsiednich parków. Później powstały MFO-Park (2002), Louis-Häfliger-Park (2003) i Wahlenpark (2005). Każdy z nich odpowiada na inne potrzeby mieszkańców: jedne pełnią rolę parków dzielnicowych, inne osiedlowych lub placów zabaw. Spacer po całej czwórce pokazuje, jak wygląda współczesne projektowanie terenów zielonych w dawnej dzielnicy fabrycznej. Dla kogo jest to miejsce? Park sprawdzi się na krótką przerwę między zwiedzaniem a pracą, na piknik, spotkanie ze znajomymi lub spacer z dziećmi. Miłośnicy architektury krajobrazu zobaczą tu przykład przemyślanej kompozycji z początku XXI wieku. Najczęstsze pytania Gdzie leży Oerliker Park? W dzielnicy Oerlikon, na północ od centrum Zurychu, na terenie dawnej przemysłowej części miasta. Czy wstęp jest płatny? Nie. To ogólnodostępny park miejski, zarządzany przez Grün Stadt Zürich. Czy park jest dostępny dla osób z ograniczoną mobilnością? Tak, ścieżki są utwardzone i bez barier. Kiedy powstał park? Prace trwały w latach 1999–2001. Park otwarto jako pierwszy z czterech nowych parków w okolicy. Co jeszcze warto zobaczyć w pobliżu? MFO-Park, Louis-Häfliger-Park oraz Wahlenpark, czyli pozostałe trzy parki z tego samego programu przebudowy Zurychu Północnego.
-
Drei Weieren Bathing Facilities
St. Gallen
Drei Weieren (Dreilinden) to zespół stawów na wzgórzu nad St. Gallen w Szwajcarii, w którym latem działają kąpieliska. Wikidata opisuje go jako obiekt kąpielowy w rekreacyjnej strefie Drei Weieren, położonej na północ od centrum, niedaleko dzielnicy St. Georgen i Mühlegg. To ulubione miejsce mieszkańców, którzy chcą się ochłodzić bez wyjazdu nad Jezioro Bodeńskie. Skąd się wzięły stawy? Pierwsze zbiorniki wykopano około 1610 roku. Miały zabezpieczyć miastu zapas wody, potrzebny zwłaszcza zakładom tekstylnym do bielenia płótna oraz strażakom do gaszenia pożarów. Z czasem powstało pięć sztucznych stawów. W XVIII wieku zaczęto w nich pływać, a trzy największe podzielono według płci: osobno dla kobiet, chłopców i mężczyzn. Rada miejska formalnie zniosła zakaz kąpieli kobiet w stawie męskim dopiero w 1972 roku. Gdzie można się wykąpać? Do pływania służą dziś dwa stawy. Mannenweiher (staw męski) to bezpłatne, miejskie kąpielisko, w którym działa Gemeinschaftsbad Dreilinden, czyli kąpielisko wspólne. Drugi staw, nazywany Frauenweiher lub Familienbad, ma płatne, strzeżone zaplecze z większą infrastrukturą. Nazwy bywają w źródłach różne, więc na miejscu kieruj się tablicami. Pozostałe stawy pełnią rolę krajobrazową i przyrodniczą. Kiedy przyjechać? Sezon kąpielowy trwa mniej więcej od początku maja do połowy września. W 2026 roku start wypadł 9 maja, kąpielisko rodzinne zamykane jest 6 września, a wspólne 13 września. Kąpielisko wspólne jest zwykle czynne codziennie w godzinach 9–19, ale godziny sprawdź na stronie miasta przed wyjazdem. Poza sezonem warto wybrać się na spacer, bo ścieżka wokół stawów jest dostępna cały rok. Jak dojechać? Najwygodniej kolejką linową Mühleggbahn, która wjeżdża ze starówki pod sam obszar stawów. Można też dojechać autobusami miejskimi linii 2 i 8 w kierunku St. Georgen Bach, wysiadając na przystanku St. Gallen, Mühlegg. Latem kursuje ponadto bezpłatny autobus kąpielowy z okolic dworca i Marktplatz. Co jeszcze zobaczysz? Spacer dookoła Drei Weieren zajmuje około 30–45 minut. Trasę można przedłużyć do klasztoru Notkersegg. Z okolicznych punktów widokowych ogląda się panoramę miasta, a miejsce jest popularne wśród fotografów i rysowników. Od lipca 2025 roku obszar ma nową identyfikację wizualną, która ma ułatwić jego odnalezienie. Najczęstsze pytania Czy wstęp do stawów jest płatny? Staw męski (Mannenweiher) jest bezpłatnym kąpieliskiem miejskim. Kąpielisko rodzinne ma osobne, strzeżone zaplecze, którego cennik znajdziesz na stronie miasta St. Gallen. Czy w stawach można pływać cały rok? Nie. Sezon trwa od wiosny do połowy września, poza nim kąpieliska są zamknięte, a do dyspozycji zostaje spacer. Ile czasu potrzeba na obejście stawów? Około 30–45 minut spokojnym krokiem. Czy dojdę tam bez samochodu? Tak. Wystarczy kolejka Mühleggbahn albo autobus linii 2 lub 8 do przystanku Mühlegg.
-
Parc du port Choiseul
Versoix
Parc du port Choiseul to niewielki park nad Jeziorem Genewskim w Versoix, w kantonie Genewa. Zajmuje około 0,6 ha przy Chemin des Graviers 35 i należy do największych parków miasteczka. Leży tuż przy porcie Port-Choiseul, więc spacer wśród zieleni łączy się tu z widokiem na jacht-klub, pomosty i otwartą taflę jeziora. Co zobaczysz w parku i wokół niego? Park tworzą trawniki z ławkami, przy których można odpocząć z widokiem na wodę. Bezpośrednio obok znajduje się żwirowa plaża portowa, a wzdłuż brzegu biegnie promenada z widokami na Léman. Port to według kantonu Genewa ponad 700 miejsc cumowniczych dla łodzi rekreacyjnych, co czyni go drugim portem kantonu po Eaux-Vives. W okolicy działają trzy lokale gastronomiczne, a przy plaży stoi bar sezonowy związany z klubem żeglarskim. Na brzegu zbudowano też rampę umożliwiającą wejście do wody osobom o ograniczonej mobilności, rzadkie rozwiązanie na prawym brzegu jeziora. Jaka jest historia portu Choiseul? Nazwa pochodzi od księcia de Choiseul, ministra Ludwika XV. Około 1766–1770 planowano w Versoix miasto handlowe z umocnieniami i portem, które miało przejąć ruch między Genewą a Berną; projekt wspierał Wolter. Prace przyciągnęły w 1770 roku ponad tysiąc robotników, ale upadek Choiseula w grudniu tego roku odebrał przedsięwzięciu protektora i budowa pozostała niedokończona. Kamienie z dawnego portu wykorzystano później przy nabrzeżach Versoix i Cologny (1886–1888). Obecny port odbudowano w latach 1962–1963 jako przystań dla łodzi rekreacyjnych. Jak dotrzeć? Versoix leży na północ od Genewy, na linii kolejowej wzdłuż jeziora. Z dworca w Versoix do portu dojdziesz pieszo w kilkanaście minut w dół ku brzegowi. Na miejscu najłatwiej wyruszyć na spacer promenadą nad jeziorem w stronę centrum miasteczka. Kiedy przyjechać? Najlepiej od późnej wiosny do początku jesieni: działa wtedy plaża, bar i życie portowe, a w upalne dni można pływać. Poza sezonem park nadaje się na krótki spacer z widokiem na jezioro i, przy dobrej pogodzie, na góry w oddali. Czym zajmiesz się w okolicy? Port jest popularny wśród żeglarzy, kajakarzy i miłośników rowerów wodnych. Dzieci chętnie bawią się na plaży, a dorośli wybierają spacer albo kawę przy wodzie. Gmina rozważa dalsze zagospodarowanie terenów nad brzegiem, w tym zielonej łąki La Grève, więc układ okolicy może się z czasem zmienić. Najczęstsze pytania Czy wstęp do parku jest płatny? Nie. To park publiczny, a plaża obok jest według serwisów lokalnych bezpłatna. Czy można się kąpać? Tak, przy żwirowej plaży portowej, z rampą do wejścia do wody. Pływanie odbywa się na własną odpowiedzialność. Czy jest gdzie zjeść? Tak. W okolicy portu są trzy lokale gastronomiczne, w tym bar przy plaży. Czy to dobry cel dla rodzin? Tak: trawniki, plaża i krótkie dystanse sprawiają, że wizyta jest łatwa także z dziećmi.
-
Orto botanico di Valmadrera
Valmadrera
Orto botanico di Valmadrera (Giardino botanico „Riccardo Villa") to miejski ogród botaniczny w Valmadrera, miasteczku położonym około 3 km na zachód od Lecco, w Lombardii. Leży na terenie Centro Culturale Fatebenefratelli i należy do Systemu Muzealnego Prowincji Lecco jako obiekt przyrodniczo-naukowy. Skąd wziął się ogród? Początki sięgają zielnika klasztornego. Zakonnicy prowadzący tu hospicjum i pracownię farmaceutyczną uprawiali rośliny lecznicze. Kompleks Fatebenefratelli kupiła w 1979 roku gmina, po renowacji mieszczą się w nim dziś biblioteka, audytorium, sale wystawowe i siedziby stowarzyszeń. Ogród odtworzono na dawnym terenie klasztornym, zachowując historyczny podział gruntu na cztery duże kwatery. Układ roślin zaplanowano według wskazówek prof. Fornaciariego, dyrektora ogrodu botanicznego w Bormio. W 2022 roku ogrodowi nadano imię Riccarda Villi, jednego z inicjatorów jego odnowienia. Co zobaczysz w ogrodzie? Kolekcja liczy ponad 900 gatunków. Są wśród nich rośliny officynalne i lecznicze, aromatyczne, włóknodajne i barwierskie, a także gatunki terenów podmokłych i wodnych oraz lokalna flora spontaniczna. Ogród zajmuje się też ochroną bioróżnorodności Lombardii, w tym gatunków zagrożonych wyginięciem. To spokojne miejsce na godzinny spacer, szczególnie ciekawe dla osób zainteresowanych ziołami i dawnym zielarstwem. Jak dotrzeć? Valmadrera leży nad wschodnią odnogą jeziora Como, przy jeziorze Lecco, kilka kilometrów od centrum Lecco. Ogród znajduje się w budynku Centro Culturale Fatebenefratelli w centrum miejscowości. Z Lecco dojedziesz samochodem lub lokalnym autobusem, a spacer po okolicy można połączyć z wizytą na promenadzie nad jeziorem. Kiedy odwiedzić ogród? Według serwisu leccotourism.it ogród jest otwarty od początku marca do końca października, w soboty od 14:00 do 18:00, wstęp wolny. Oficjalnego potwierdzenia godzin nie znaleziono, dlatego przed wyjazdem sprawdź stronę gminy Valmadrera lub leccotourism.it. Najlepszy czas na wizytę to wiosna i wczesne lato, gdy większość roślin kwitnie. Co jeszcze zobaczyć w okolicy? Valmadrera leży u stóp masywu Monte Barro, którego Park Przyrodniczy (regionalny od 1983, przyrodniczy od 2002 roku) oferuje szlaki i stanowisko archeologiczne Piani di Barra. Warto też zajrzeć do samego Lecco, oddalonego o kilka minut jazdy. Najczęstsze pytania Czy wstęp do ogrodu jest płatny? Według leccotourism.it wstęp jest bezpłatny. Ile gatunków roślin rośnie w ogrodzie? Ponad 900, od ziół leczniczych po rośliny wodne i lokalną florę. Skąd nazwa „Riccardo Villa"? Ogród nazwano tak w 2022 roku na cześć jednego z promotorów jego odnowienia. Czy ogród jest otwarty cały rok? Nie. Podawany sezon trwa od marca do października, dlatego warto zweryfikować godziny przed wizytą.
-
Parco San Grato
Lugano
Parco San Grato to park botaniczny w Caronie, kilka kilometrów od Lugano w szwajcarskim kantonie Ticino. Leży na wysokości około 690 m n.p.m., na zboczu między górami San Salvatore i Monte Arbostora, i słynie z kolekcji azalii, różaneczników oraz drzew iglastych. Według źródeł regionalnych to jedna z największych takich kolekcji w całym regionie insubryjskim. Co zobaczysz w Parco San Grato? Główną atrakcją są rabaty i skarpy obsadzone azaliami i różanecznikami, a między nimi rosną okazy iglaków. Park ma ponad 5,5 km ścieżek poprowadzonych tematycznie: botaniczną, relaksacyjną, widokową, artystyczną i bajkową. Z okazji 60-lecia parku w 2017 roku dołożono ścieżkę sensoryczną, przeznaczoną do poznawania roślin dotykiem i zapachem. Na terenie stoją także kaplica poświęcona św. Gratowi oraz plac zabaw dla dzieci, więc miejsce sprawdza się podczas wycieczki z rodziną. Skąd się wziął park? Teren był dawniej pastwiskiem dla koni. W 1957 roku kupił go przemysłowiec Luigi Giussani, założyciel dawnej huty Monteforno w Bodio, i zlecił nasadzenia pierwszych azalii oraz drzew iglastych. Wcześniejszym właścicielem był prawnik Martin Winterhalter. Park zmieniał właścicieli, a w 2024 roku przejęło go miasto Lugano. Kiedy przyjechać? Najlepszy czas to kwiecień i maj, kiedy kwitną azalie i różaneczniki, a zbocza zamieniają się w barwną mozaikę. Park jest jednak otwarty przez cały rok, a wstęp jest bezpłatny, więc warto zajrzeć też późną wiosną i latem, gdy dominują cień drzew i widoki na okolicę. Jak dotrzeć? Carona leży na wzgórzu nad jeziorem Lugano. Z centrum Lugano dojedziesz samochodem w kilkanaście minut, a miejscowość jest też połączona transportem publicznym. Rozkład kursów sprawdź przed wyjazdem na stronie lokalnego przewoźnika. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parco San Grato jest płatny? Nie, wstęp jest bezpłatny, a park działa przez cały rok. Kiedy kwitną różaneczniki? Szczyt kwitnienia azalii i różaneczników przypada na kwiecień i maj. Ile trwa zwiedzanie? Sieć ścieżek liczy ponad 5,5 km, więc na spokojny spacer z postojami warto zarezerwować kilka godzin. Czy park jest odpowiedni dla dzieci? Tak, na miejscu jest plac zabaw, a ścieżka bajkowa i sensoryczna są pomyślane także z myślą o młodszych gościach.
-
Liesbergermatte
Basel
Liesbergermatte to niewielki park osiedlowy z placem zabaw w Bazylei, w dzielnicy Gundeldingen (potocznie „Gundeli"), na południe od dworca głównego. Zieleń zarządza miejska Stadtgärtnerei, a ostatnią gruntowną modernizację zakończono w 2016 roku. To miejsce dla rodzin z dziećmi i dla każdego, kto szuka chwili przerwy w gęsto zabudowanej części miasta. Co zobaczysz w Liesbergermatte? Park jest zdecydowanie bardziej sportowo-rekreacyjny niż reprezentacyjny. Znajdziesz tu boisko do piłki nożnej, boisko do koszykówki, stół do tenisa stołowego, huśtawkę typu „gniazdo" oraz wieżę wspinaczkową przeznaczoną dla dzieci do 12 lat. Latem największą atrakcją jest brodzik. Tory dla kulek wbudowane w jego konstrukcję powstały na podstawie rysunków uczniów pobliskiej szkoły. Na miejscu są ławki, stoły, toalety publiczne i punkty z wodą pitną. Jaka jest historia tego miejsca? Teren urządzono w 1916 roku razem z budynkiem szkoły Thiersteiner. W 1956 roku miejski ogrodnik Richard Arioli rozbudował go o brodzik, piaskownicę i boisko. Kolejne zmiany przyniosły lata 2015–2016. Popękany asfalt zastąpiono granulatem gumowym, który ogranicza ryzyko urazów przy upadkach i tłumi hałas. Dodano też nowe bramki, kosze i miejsca do siedzenia. Oficjalne oddanie odnowionego parku mieszkańcom nastąpiło 16 kwietnia 2016 roku. Modernizacja była częścią koncepcji zieleni i przestrzeni otwartych dla Gundeldingen, dzielnicy, w której wolnych terenów jest niewiele. W 2019 roku władze kantonu przedłużyły oświetlenie boiska do godziny 22 przez cały rok. Kiedy najlepiej odwiedzić Liesbergermatte? Najlepiej od późnej wiosny do początku jesieni. Brodzik napełniają pracownicy miejskiej służby ogrodniczej w dni robocze rano, od maja do września, gdy temperatura sięga co najmniej 25°C. W chłodniejsze dni woda może nie być w nim dostępna. Boisko z oświetleniem działa także wieczorem, więc park nie pustoszeje po zmroku tak szybko jak inne skwery. Jak dotrzeć do Liesbergermatte? Dzielnica Gundeldingen leży tuż za dworcem Basel SBB, po jego południowej stronie, dlatego dojście pieszo z dworca zajmuje kilkanaście minut. Park znajduje się w zabudowie mieszkalnej, w pobliżu szkoły Thiersteiner. Współrzędne: 47,5421 N, 7,5961 E. Wstęp jest bezpłatny. Dla kogo jest to miejsce? Dla rodzin z dziećmi, młodzieży grającej w piłkę lub kosza oraz mieszkańców, którzy spotykają się tu na co dzień. Turysta zwiedzający wyłącznie zabytki Starego Miasta nie znajdzie tu atrakcji z przewodnika, ale odwiedzający dzielnicę z dziećmi zyska sprawdzone miejsce na odpoczynek. W parku wydzielono też strefy chronione, które sprzyjają bioróżnorodności. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Liesbergermatte jest płatny? Nie. To publiczny park miejski, dostępny bez opłat. Czy jest tam brodzik dla dzieci? Tak. Jest napełniany latem w dni robocze rano, gdy temperatura wynosi co najmniej 25°C. Dla jakich dzieci jest wieża wspinaczkowa? Dla dzieci do 12 lat. Czy w parku są toalety i woda pitna? Tak, na terenie są toalety publiczne oraz punkty z wodą pitną. Czy można tam grać w piłkę lub koszykówkę? Tak. Są dwa osobne boiska, a oświetlenie piłkarskiego działa do 22:00.
-
Tschudi-Park
Bazylea
Tschudi-Park to miejska zieleń w Bazylei, w dzielnicy St. Johann, w północno-zachodniej części miasta. Nie jest to park-atrakcja z wielkimi alejami, tylko osiedlowy trawnik z rzędem drzew, który mieszkańcy traktują jako miejsce do odpoczynku i gry. Warto go znać, jeśli nocujesz w okolicy lub idziesz pieszo między Renem a kampusem uniwersyteckim. Gdzie leży Tschudi-Park? Park zajmuje teren w czworoboku ulic Spitalstrasse, Wilhelm His-Strasse i Johanniterstrasse, przy szkole podstawowej St. Johann. To zabudowana, miejska okolica, a nie brzeg rzeki czy wzgórze widokowe. Zieleń leży w strefie intensywnej przebudowy: w sąsiedztwie od lat powstają nowe budynki, a naprzeciwko, na terenie Schällemätteli, wznoszono nowy gmach nauk przyrodniczych Uniwersytetu Bazylejskiego. Skąd nazwa parku? Do 2010 roku miejsce nazywano „Turnplatz”, czyli plac gimnastyczny. Nazwę Tschudi-Park nadano w 2010 roku, a komisja nomenklaturowa kantonu uczciła w ten sposób Hansa-Petera Tschudiego, bazylejczyka, który w latach 1959–1973 zasiadał w szwajcarskiej Radzie Federalnej. Urodził się w Bazylei w 1913 roku i tu zmarł w 2002 roku. Uroczyste nadanie nazwy zaplanowano na 21 czerwca 2010 roku. Co zobaczysz na miejscu? Teren to otwarty trawnik obsadzony rzędem drzew i oddzielony od ulic ogrodzeniem. Do końca lat czterdziestych XX wieku obszar porastał gęsty drzewostan, dziś dominuje otwarta przestrzeń. Najczęściej służy do nieformalnej gry w piłkę nożną. Obok, na terenie szkoły, są miejsca do siedzenia i zabawy z zacienieniem z betonowych elementów i wysp drzew, a od 2025 roku także trampolina wbudowana w nawierzchnię. Dla kogo to miejsce? Rodziny z dziećmi, które szukają boiska lub placu zabaw w dzielnicy St. Johann. Spacerowicze, którzy chcą chwili zieleni w mieście między jednym a drugim punktem zwiedzania. Osoby zainteresowane codziennym życiem Bazylei, a nie wyłącznie starówką. Parkiem zarządza Stadtgärtnerei Basel, miejski zarząd zieleni, który opiekuje się ponad 50 parkami i ogrodami na około 248 hektarach terenów publicznych. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Tschudi-Park jest płatny? Nie, to ogólnodostępna miejska zieleń zarządzana przez kanton Bazylea-Miasto. Dlaczego park nazywa się Tschudi? Upamiętnia bazylejczyka Hansa-Petera Tschudiego, członka Rady Federalnej w latach 1959–1973. Nazwa zastąpiła wcześniejszy „Turnplatz”. Czy można tu pograć w piłkę? Tak, trawnik jest głównie wykorzystywany do nieformalnej gry w piłkę nożną. Czy jest tu plac zabaw? Na sąsiednim terenie szkoły St. Johann są miejsca zabaw i siedziska, a od 2025 roku także trampolina wpuszczona w grunt. Kto zarządza parkiem? Stadtgärtnerei Basel, czyli miejski zarząd zieleni.
-
Elfenaupark
Berno
Elfenaupark w Bernie to rozległy park krajobrazowy na południowo-wschodnim skraju miasta, nad rzeką Aarą. Dawna posiadłość rosyjskiej wielkiej księżnej to dziś jeden z najważniejszych terenów rekreacyjnych Berna i zabytkowy ogród o znaczeniu krajowym. Skąd się wziął Elfenaupark? Początki parku sięgają 1814 roku. Anna Fiodorowna (1781–1860), wielka księżna z dworu petersburskiego, która przybyła do Szwajcarii po ucieczce od niekochanego męża, kupiła wówczas majątek Brunnadern. Nadała mu nazwę Elfenau, czyli „łąka elfów". Według legendy nazwa nawiązuje do poranka, w którym łąka przed domem pokryła się lśniącą rosą, jakby tańczyły na niej elfy. Osiemnastowieczny dwór przebudowano w stylu empire, a wokół założono angielski park krajobrazowy; jako autora planu wymienia się architekta Josepha Baumanna. W latach 20. XIX wieku księżna dokupiła kolejne grunty w gminie Muri, a nowe partie urządzono zgodnie z duchem całego założenia. Po jej śmierci w 1860 roku majątek przejęła rodzina von Wattenwyl, a od 1918 roku należy do miasta Berno. Co zobaczysz w parku? To około 40 hektarów łąk, starych drzew, szpalerów i widokowych polan, wśród nich dawna posiadłość z budynkami gospodarczymi. Na terenie działa od 1928/29 roku miejska szkółka ogrodnicza, dziś pod szyldem Stadtgrün Bern, z cieplarniami i zapleczem. W dawnej oranżerii mieści się Parkcafé Orangerie, a w parku nadal funkcjonuje gospodarstwo rolne. W 2014 roku otwarto wodospad, który w nowoczesnej formie nawiązuje do historycznych elementów ogrodu. Miasto prowadzi też plan pielęgnacji parku (Parkpflegewerk, 2009), który zabezpiecza i stopniowo odtwarza dawny układ. Jak dotrzeć do Elfenaupark? Park leży w dzielnicy Elfenau, kilka kilometrów od centrum Berna. Dojedziesz tu komunikacją miejską z dworca głównego, a od strony Aary można wejść ścieżkami spacerowymi wzdłuż rzeki. Wstęp jest wolny, a teren stale otwarty jako publiczna zieleń. Kiedy przyjechać? Najlepiej od wiosny do jesieni: wiosną kwitną drzewa, latem łąki i cień starodrzewu dają ochłodę, jesienią park zmienia kolory. Godziny pracy kawiarni zmieniają się sezonowo, dlatego sprawdź je w Stadtgrün Bern lub na stronie miasta. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Elfenaupark jest płatny? Nie. To publiczny park miejski, dostępny bezpłatnie. Dlaczego park nazywa się Elfenau? Nazwę nadała wielka księżna Anna Fiodorowna po zakupie majątku. Według legendy ma ona związek z elfami tańczącymi na porannej, rosistej łące. Czy w parku jest kawiarnia? Tak, w dawnej oranżerii działa Parkcafé Orangerie, czynna sezonowo, zwykle od wiosny do jesieni. Ile czasu zaplanować na wizytę? Na spokojny spacer po głównych alejach wystarczą 1–2 godziny; z dojściem nad Aarę i przerwą w kawiarni warto zarezerwować pół dnia.
-
city garden of Chur
Chur
Stadtgarten w Chur (Miejski Ogród) to niewielki park miejski w stolicy szwajcarskiego kantonu Gryzonia. Zajmuje około 0,3 hektara na zachód od Starego Miasta i należy do zielonych punktów, które Chur Tourismus poleca spacerowiczom. Park ma nietypową przeszłość: przez kilkaset lat był cmentarzem. Jak powstał Stadtgarten w Chur? Od 1529 roku na tym miejscu chowano zmarłych mieszkańców miasta. W latach 1866–1868 cmentarz przebudowano na park. Był to czas, gdy w Europie zaczęły królować spacery i promenady, a miasta chętnie urządzały publiczną zieleń blisko centrum. Z tego powodu Stadtgarten zalicza się do najstarszych parków miejskich w Chur. Co zobaczysz w parku? Ślady dawnego cmentarza widać do dziś: w murach otaczających park osadzono płyty nagrobne. Zwróć uwagę także na dwa pomniki: pomnik poety Johanna Gaudenza von Salisa (1762–1834), jednej z ważnych postaci literackich dawnej Gryzonii, pomnik upamiętniający osoby, które zginęły podczas służby wojskowej w latach wojen światowych. Park jest mały, więc obejście go zajmuje kilkanaście minut. Najlepiej traktować go jako przystanek w dłuższym spacerze po mieście, a nie osobny cel całodniowej wycieczki. Jak dotrzeć do Stadtgarten? Park leży przy skraju Starego Miasta, w zachodniej części centrum Chur. Adres podawany przez Chur Tourismus to Grabenstrasse, 7000 Chur; inne zestawienia wymieniają sąsiednią Fontanastrasse. Współrzędne to około 46,850 N, 9,530 E. Z Starego Miasta dojdziesz tu pieszo w kilka minut, a miejsce łatwo połączyć z wizytą w pobliskim Fontanapark. Kiedy warto przyjść? Stadtgarten sprawdza się jako miejsce na krótki odpoczynek, szczególnie w ciepłe dni, gdy zieleń daje cień po zwiedzaniu wąskich uliczek Starego Miasta. To spokojny kącik do spaceru, a dla osób zainteresowanych historią miasta dodatkowa okazja, by zobaczyć płyty nagrobne i pomniki z bliska. Najczęstsze pytania Czy Stadtgarten w Chur był kiedyś cmentarzem? Tak. Cmentarz funkcjonował tu od 1529 roku, a park urządzono w latach 1866–1868. Jak duży jest park? Ma około 0,3 hektara, więc to mały park w centrum miasta, czwarty pod względem wielkości w Chur. Jakie pomniki znajdują się w parku? Pomnik poety Johanna Gaudenza von Salisa oraz pomnik poświęcony ofiarom służby wojskowej w czasie wojen światowych. Gdzie dokładnie leży Stadtgarten? Na zachód od Starego Miasta w Chur, w okolicy Grabenstrasse i Fontanastrasse.
-
alpine botanical garden of Meyrin
Meyrin
Jardin botanique alpin de Meyrin (Alpejski Ogród Botaniczny w Meyrin) to miejski ogród górski w Meyrin, w kantonie Genewa, tuż obok Genewy. Zielona enklawa w aglomeracji łączy kolekcję roślin alpejskich z historyczną willą, dawnym domem ogrodnika i miejscem spotkań mieszkańców. Skąd wzięło się to miejsce? Posiadłość od 1915 roku należała do genewskiego kupca tekstylnego Amable'a Grasa. Urządził on tu skalniak z potokiem i niewielkim jeziorkiem, a opiekował się nim ogrodnik Annibal Miazza. Willa nosi nazwę Montgardin, od rodzinnej miejscowości właściciela w departamencie Hautes-Alpes. Ogród zdobył rozgłos daleko poza Genewą: w 1932 roku opisał go francuski magazyn „L'Illustration". W 1960 roku teren kupiła gmina Meyrin, dzięki czemu zachowano willę i historyczny ogród. Co zobaczysz na miejscu? Po trzyletniej przebudowie ogród otwarto ponownie. Uroczystość inauguracyjna odbyła się 10 września 2016 roku. Na terenie znajdziesz: skalne rabaty z roślinami górskimi i historyczną rzeźbę terenu z czasów Grasa, dawny dom ogrodnika, w którym urządzono przestrzeń edukacyjną i zajęcia dla zwiedzających, willę zwaną Le Cairn, przeznaczoną dla sztuki współczesnej, drewniany chalet i kozią zagrodę, ścieżkę zapachów oraz plac zabaw. Ogród prowadzi też wymianę nasion z innymi ogrodami botanicznymi. Należy do międzynarodowej sieci IPEN pod kodem MEY, a katalogi nasion (Index Seminum) wydaje co sezon. Czy ogród ma nagrody? Tak. W 2019 roku Meyrin otrzymało Prix Schulthess des jardins, nagrodę szwajcarskiej organizacji Patrimoine suisse. Jury doceniło staranną przebudowę założenia w żywe miejsce spotkań i zieloną oazę w miejskim krajobrazie Genewy. Jak dotrzeć i kiedy przyjechać? Meyrin leży na północny zachód od centrum Genewy, w pobliżu lotniska i CERN-u, więc dojazd komunikacją miejską z Genewy jest prosty. Współrzędne ogrodu to około 46,2268 N, 6,0804 E. Gmina oferuje zwiedzanie bez rezerwacji w godzinach otwarcia; aktualne godziny i wydarzenia sprawdź na meyrin.ch przed wizytą. Rośliny alpejskie najlepiej oglądać od wiosny do wczesnej jesieni, gdy kwitną rabaty i trwa sezon zajęć dla rodzin. Czy to dobre miejsce dla rodzin? Tak. Ogród ma plac zabaw, kozy, ścieżkę zapachów oraz broszurę z zadaniami dla dzieci, która prowadzi rodziny po całym terenie. Spacer można połączyć z wizytą w Le Cairn, jeśli akurat trwa wystawa. Najczęstsze pytania Gdzie leży Jardin botanique alpin de Meyrin? W miejscowości Meyrin w kantonie Genewa, w Szwajcarii, kilka kilometrów od centrum Genewy. Od kiedy ogród jest własnością gminy? Od 1960 roku. Wcześniej, od 1915 roku, była to prywatna posiadłość Amable'a Grasa. Czy ogród zdobył jakieś wyróżnienie? Tak, w 2019 roku otrzymał Prix Schulthess des jardins od Patrimoine suisse. Czy można kupić lub wymienić nasiona? Ogród uczestniczy w wymianie nasion z instytucjami partnerskimi i publikuje katalog Index Seminum; jest to oferta dla ogrodów i pasjonatów, a nie sklep dla turystów.
-
Fontanapark
Chur
Fontanapark w Chur to miejski park w stolicy szwajcarskiego kantonu Gryzonia, ukryty tuż za budynkami Graubündner Kantonalbank i sądu kantonalnego, przy Grabenstrasse. Zajmuje około 0,4 ha i jest drugim co do wielkości parkiem w mieście. Wokół niego stoi dawna Villa Fontana, a całość to spokojny przystanek między zwiedzaniem Starego Miasta a wizytą w muzeum. Co zobaczysz w Fontanaparku? Układ parku nawiązuje do barokowego ogrodu, który istniał na tym miejscu przed 1860 rokiem. Przed starym budynkiem zachowano kwietny parter o pierwotnej długości. Ponieważ do dziś przetrwało niewiele źródeł historycznych, nasadzenia zaprojektowano we współczesnym stylu, więc zamiast rekonstrukcji dostajesz nowoczesny ogród w historycznym obrysie. Najciekawszym obiektem obok parku jest Villa Fontana. Wzniesiono ją około 1898–1900 roku dla Jacques'a Ambrosiusa von Planty, tego samego mecenasa, który kazał zbudować Villa Planta (1874–76), dziś siedzibę kantonalnego muzeum sztuki. Villa Fontana początkowo łączyła rezydencję z domem dziecka, w latach 1911 i 1916 ją przebudowano, a w 1917 roku otwarto w niej szpital dla kobiet. Wieża z kopułą i galerią pochodzi z 1911 roku. W pobliżu zobaczysz secesyjną fontannę z 1899 roku, a wewnątrz budynku znajdują się malowidła ścienne Hanni Bay. Jak dotrzeć i kiedy odwiedzić? Park leży w centrum, kilka minut spacerem od Starego Miasta i od dworca. Według oficjalnej informacji turystycznej Chur jest otwarty codziennie od 7:00 do 21:00, wstęp jest bezpłatny. Najlepszy czas to późna wiosna i lato, gdy rabaty są w pełni kwitnienia, ale ławki w cieniu drzew sprawdzą się także w upalne popołudnie. Co jeszcze zobaczyć w okolicy? Z parku łatwo dojść do Villa Planta i kantonalnego muzeum sztuki, a w drugą stronę do Starego Miasta z jego wąskimi uliczkami. Inny zielony teren, Stadtgarten, leży na zachód od Starego Miasta przy Fontanastrasse, ma około 0,3 ha i jest odrębnym parkiem. Fontanapark jest też jednym z punktów miejskiej trasy z przewodnikiem organizowanej przez policję miejską Chur, która obejmuje oba parki. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Fontanaparku jest płatny? Nie, to ogólnodostępny park miejski. Otwarty jest codziennie, zwykle w godzinach 7:00–21:00. Jak długo trwa zwiedzanie? Na spacer i odpoczynek wystarczy 20–40 minut. Dłużej zajmie połączenie go z oglądaniem Villa Fontana i okolicznych zabytków. Czym różni się Fontanapark od Stadtgarten? To dwa osobne parki. Stadtgarten leży na zachód od Starego Miasta, jest mniejszy i trzeci w kolejności wielkości, a Fontanapark znajduje się przy Grabenstrasse. Czy park jest dobrym miejscem na przerwę podczas zwiedzania Chur? Tak, jest cichy, położony centralnie i oferuje ławki oraz zieleń w odległości kilku minut od głównych atrakcji miasta.
-
Parc Gustave et Léonard Hentsch
Genewa
Parc Gustave et Léonard Hentsch w Genewie to duży miejski park w dzielnicy Charmilles, założony na terenie dawnego stadionu piłkarskiego. Zielona enklawa pośród gęstej zabudowy jest otwarta dla wszystkich i bezpłatna. W Genewie nazywa się ją po prostu Parc Hentsch. Skąd wzięła się nazwa i historia parku? Park nosi imię rodziny Hentsch, znanej w Genewie z bankowości. W 2016 roku Bénédict Hentsch przekazał go w darowiźnie miastu. Teren ma bogatą przeszłość: w czasie dżumy w Marsylii w 1720 roku urządzono tu lazaret, czyli stację kwarantanny. Po wybudowaniu linii kolejowej w 1857 roku okolica szybko się zurbanizowała, a w 1901 roku w pobliżu osiadł klub Servette FC. Później na tej działce powstał Stade des Charmilles, po którym dziś zostało kilka śladów. Co zobaczysz w parku? Rozległy trawnik i ścieżki spacerowe łączące park z sąsiednimi ulicami dzielnicy. Około 20 tysięcy roślin i ponad 400 drzew. Tarasy wodne (Terrasses d'eau). 25-metrowy słup oświetleniowy, ostatnia pozostałość po stadionie. Pięciometrowy nasyp, który osłabia hałas z avenue de la Châtelaine. Rzeźby artysty Zaricia. Plac zabaw oraz siłownia plenerowa w programie Proxisport. Park jest pielęgnowany w sposób ekologiczny, bez środków chemicznych. Jak dotrzeć i kiedy wejść? Park leży przy avenue de Châtelaine i chemin des Sports, na północny zachód od centrum Genewy. Do środka wchodzi się z ulic dzielnicy Charmilles. Jest otwarty codziennie, całą dobę. Najprzyjemniej odwiedzać go w ciepłe dni, gdy działają tarasy wodne, a trawnik służy do odpoczynku. Zasady obowiązujące w parku Obowiązuje poszanowanie ciszy i spokoju. Wjazd rowerów i innych pojazdów jest zakazany. Psy nie mogą przebywać na trawnikach, ale na smyczy wolno z nimi chodzić ścieżkami. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc Hentsch jest płatny? Nie. Park jest publiczny, bezpłatny i dostępny przez całą dobę. Czy można tu przyjść z dziećmi? Tak. W parku jest plac zabaw, a obok trawnika znajdziesz też sprzęt do ćwiczeń na świeżym powietrzu. Czy można wejść z psem? Tak, ale tylko na smyczy i wyłącznie na ścieżkach. Na trawnikach psy są zakazane. Co zostało po stadionie Charmilles? Przede wszystkim 25-metrowy słup oświetleniowy. Stoi on jako pamiątka sportowej przeszłości miejsca.
-
Erlenmattpark
Bazylea
Erlenmattpark w Bazylei to miejski park w dzielnicy Kleinbasel, urządzony na terenie dawnego niemieckiego dworca towarowego. Leży w nowym osiedlu Erlenmatt, w pobliżu osiedli Rosental, Matthäus i Klybeck, kilka kilometrów od historycznego centrum Bazylei po prawej stronie Renu. To zielona przestrzeń dla mieszkańców, ale też dobry przystanek dla podróżnych, którzy chcą zobaczyć, jak szwajcarskie miasto zamienia poprzemysłowy grunt w park. Jak powstał Erlenmattpark? Od 1905 do 1998 roku w tym miejscu działał towarowy dworzec kolei niemieckiej (DB). Po jego zamknięciu teren przejęły lokalne firmy logistyczne. W 2001 roku rozstrzygnięto konkurs urbanistyczny, a podstawę prawną dla nowej zabudowy dało referendum z 27 lutego 2005 roku. Park budowano etapami. Pierwszą część, 33 000 z docelowych 58 000 m², oddano mieszkańcom 9 kwietnia 2011 roku podczas festynu. Trzeci, ostatni etap uroczyście zamknięto 20 marca 2026 roku, po około piętnastu latach prac. W 2013 roku park otrzymał nagrodę Schulthess Gartenpreis, przyznawaną przez Szwajcarskie Stowarzyszenie Ochrony Zabytków (Heimatschutz). Co zobaczysz w parku? Miejska Stadtgärtnerei zaprojektowała krajobraz przypominający naturalne tereny zalewowe rzek: swobodnie prowadzone ścieżki, łąki i zróżnicowaną roślinność zamiast klasycznych, geometrycznych rabat. Dawny przemysłowy charakter miejsca przypomina się w układzie terenu, a nie w ozdobnych dekoracjach. Do dyspozycji są: duży trawnik do odpoczynku i piknikowania, dwa duże place zabaw dla dzieci w różnym wieku, w tym jeden o tematyce przyrodniczej z miejscami do wspinania, zjeżdżania, huśtania, zabaw w piasku i z wodą, stoły do tenisa stołowego i kosze do koszykówki, toaleta publiczna przy Erlenmattstrasse. Gdzie jest brodzik? W głównej części parku nie ma basenu ani fontanny do kąpieli. Brodzik (Planschbecken) znajduje się w sąsiednim zielonym obszarze Im Triangel, który tworzy z parkiem jedną całość rekreacyjną. W upalne dni to pierwsze miejsce, do którego kierują się rodziny z dziećmi. Kiedy warto przyjść? Park jest ogólnodostępny i bezpłatny. Najlepiej odwiedzać go od późnej wiosny do początku jesieni, gdy trawniki i place zabaw są w pełni używane, a w ciepłe weekendy tętni życiem. Wizyta dobrze łączy się ze spacerem po Kleinbasel, na przykład w stronę Renu i nadbrzeżnych promenad. Współrzędne wejścia do parku to około 47,5725 N, 7,6003 E. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Erlenmattpark jest płatny? Nie. To park publiczny, dostępny bez biletu. Czy park jest odpowiedni dla dzieci? Tak. Są tu dwa duże place zabaw, a w sąsiednim Im Triangel brodzik. Dzieci znajdą też stoły do ping-ponga i kosze do koszykówki. Czy w parku jest toaleta? Tak, publiczna toaleta stoi przy Erlenmattstrasse. Co było tu wcześniej? Dworzec towarowy kolei niemieckiej, czynny od 1905 do 1998 roku. Obecny park jest sercem nowej dzielnicy Erlenmatt.
-
Cécile Ines Loos-Anlage
Bazylea
Cécile Ines Loos-Anlage w Bazylei to niewielki, naturalistyczny park w dzielnicy Breite, tuż przy moście Schwarzwaldbrücke. Otwarto go w 1993 roku, a nazwę nadano na cześć bazylejskiej pisarki Cécile Ines Loos. Miasto określa go jako „naturnahe Oase", czyli zieloną oazę w zabudowanej dzielnicy. Gdzie leży i jak dojechać? Park znajduje się przy St. Alban-Rheinweg 222 (kod pocztowy 4052), w dzielnicy Breite w Bazylei, obok budynku Schweisstechnik i niedaleko mostu Schwarzwaldbrücke. Leży nad Renem, więc najprzyjemniej dojść do niego spacerem wzdłuż nabrzeża. Do centrum jest stąd kilkanaście minut pieszo. Kim była Cécile Ines Loos? Pisarka urodziła się w Bazylei w 1883 roku i tu zmarła w 1959 roku. Od 1921 roku pracowała m.in. jako kelnerka i sekretarka, by w końcu utrzymywać się z pisania. Według Historycznego Leksykonu Szwajcarii jej najważniejszą powieścią jest „Hinter dem Mond" z 1942 roku. Co zobaczysz w parku? Założenie projektowano na wzór otwartego krajobrazu, według zasad ogrodu naturalnego, z rodzimą roślinnością. Znajdziesz tu: trawnik do zabawy i odpoczynku, niewielki zagajnik, stopnie do siedzenia, miejsca do grillowania, pompę wodną ze strumykiem. Większa część terenu figuruje w kantonalnym inwentarzu chronionych obiektów przyrodniczych. Rosną tu kwietne łąki i bogate gatunkowo obrzeża, a murawa jest koszona nisko. Co oznacza morwa w parku? W parku posadzono morwę białą jako interwencję artystyczną. Przypomina o dawnych domach robotników fabryki jedwabiu i o około dwustu latach tkania wstążek jedwabnych w regionie Bazylei. Liście morwy to pokarm jedwabników. Drzewo ścięto po złamaniu się dużej gałęzi, a miasto zapowiedziało nasadzenie nowego. Kiedy przyjechać? Najlepiej od późnej wiosny do początku jesieni, gdy kwitną łąki, a trawnik nadaje się do piknikowania. Park sąsiaduje z zielenią dzielnicy: Breitematte, Schwarzpark i Birsköpfli, więc łatwo połączyć je w jeden spacer. Najczęstsze pytania Czy wstęp do parku jest płatny? Nie, to ogólnodostępny park miejski. Czy można tu zrobić grilla? Tak, w parku wyznaczono miejsca do grillowania. Od kiedy istnieje park? Został otwarty w 1993 roku. Dlaczego park nosi imię Cécile Ines Loos? Upamiętnia bazylejską pisarkę, która przez większość życia mieszkała i tworzyła w Bazylei.
-
St. Johanns-Park
Bazylea
St. Johanns-Park w Bazylei to miejski park w dzielnicy St. Johann, w północnej części miasta, w pobliżu nadreńskiej promenady. Otwarto go w 1992 roku, a w 2011 przeszedł przebudowę. Dziś jest codziennym miejscem spotkań mieszkańców w każdym wieku, a dla odwiedzających dobrym przystankiem na odpoczynek z dziećmi. Co zobaczysz w St. Johanns-Park? Centralnym punktem jest pawilon. Mieści się w nim Parkcafé „kleiner Wassermann" oraz biuro stowarzyszenia mieszkańców Neutraler Quartierverein St. Johann. Wokół rozciąga się duży trawnik z miejscami do siedzenia, a przy ścieżkach stoją ławki i poidełko z pitną wodą. W parku znajdziesz też dwie rzeźby do wspinania w kształcie świni i gęsi. Nawiązują do czasów, gdy przed bramą St. Johanns-Tor wypasano tu zwierzęta. Trzecia rzeźba, „Zhou" w formie łodzi, to dar miasta Szanghaj dla Bazylei z 2012 roku. Czy to dobre miejsce dla rodzin? Tak. Park ma plac zabaw dla różnych grup wiekowych z dużą zjeżdżalnią oraz strefę zabaw wodnych z dyszami wbudowanymi w nawierzchnię, działającą w ciepłe dni. Dzieci mogą też korzystać z otwartej przestrzeni spotkań „Spilruum St. Johann". Starsi znajdą tu sprzęt do ćwiczeń na świeżym powietrzu, a miłośnicy piłki boisko z bramkami. Na miejscu są publiczne toalety. Co wiadomo o historii terenu? Przed bramą miejską teren służył jako pastwisko. W dawnym szpitalnym obszarze St. Johann znajdował się cmentarz, a podczas prac przy pierwszym etapie zielonego parku w latach 1988–89 na terenie dawnego ogrodnictwa miejskiego odkryto i przeniesiono około tysiąca grobów. Park wpisano do kantonalnego inwentarza chronionych obiektów przyrodniczych. Jak zaplanować wizytę? Park leży w dzielnicy St. Johann, jednej z niewielu miejskich zielonych przestrzeni w tej okolicy obok parku Kannenfeld i promenady nad Renem. Połączenie spaceru po parku z wycieczką nad rzekę zajmuje dobre pół dnia. Najlepiej przyjechać późną wiosną i latem, kiedy działa kawiarnia, a woda w strefie zabaw jest włączona. Wstęp jest bezpłatny. Zarządza nim Stadtgärtnerei Basel (Dufourstrasse 40). Najczęstsze pytania Czy wstęp do St. Johanns-Park jest płatny? Nie, to ogólnodostępny park miejski. Czy jest tu kawiarnia? Tak, w centralnym pawilonie działa Parkcafé „kleiner Wassermann". Czy są toalety i woda pitna? Tak, park ma publiczne toalety i poidełko. Co zabrać z dziećmi? Strój na zmianę przyda się przy strefie zabaw wodnych. Plac zabaw, zjeżdżalnia i rzeźby do wspinania zapewnią zajęcie na kilka godzin.
-
Parc des Eaux Vives
Genewa
Parc des Eaux Vives w Genewie to położony nad Jeziorem Genewskim park o powierzchni około 4,5 hektara, rozciągający się na stoku przy nabrzeżu Quai Gustave-Ador w dzielnicy Eaux-Vives. Na szczycie wzgórza stoi osiemnastowieczny dwór, w którym dziś działa hotel z restauracją. To jeden z najprzyjemniejszych zielonych punktów na lewym brzegu jeziora, zaledwie kilka minut od centrum miasta. Co zobaczysz w parku Eaux-Vives? Teren opada łagodnie ku jezioru, więc spacer od nabrzeża w górę daje coraz szerszy widok na wodę i okolicę. Park tworzą trawniki, stare drzewa i alejki, a jego ozdobą jest kaskada, którą miasto promuje jako jedną z atrakcji miejsca. Na górze góruje dawna rezydencja, wzniesiona według źródeł miejskich w 1750 roku, choć dzieje posiadłości sięgają roku 1565. W parku ma też siedzibę genewskie stowarzyszenie sportowe. Jak powstał park? Posiadłość w 1865 roku kupił inżynier Louis Favre, późniejszy budowniczy tunelu św. Gotarda. Po 1896 roku, gdy jego córka sprzedała majątek, na terenie urządzono wesołe miasteczko Luna Park. Po jego upadku w 1913 roku grunt wykupiła gmina Eaux-Vives, a w 1931 roku, wraz z połączeniem gmin, park przeszedł pod zarząd miasta Genewy. Dwór był przebudowywany kilkakrotnie i już pod koniec XIX wieku służył jako restauracja. Gdzie zjeść i wypocząć? W dawnej rezydencji mieści się Hôtel Restaurant du Parc des Eaux-Vives pod adresem Quai Gustave-Ador 82. Oferuje kilka pokoi i apartamentów, a latem taras restauracyjny z widokiem na park. Obiekt przyjmuje także wesela i przyjęcia. Po pożarze w 1999 roku dwór odbudowano i otwarto ponownie w 2003 roku. Jeśli wolisz piknik, rozłóż koc na trawie, a po spacerze zajrzyj do sąsiednich terenów nadbrzeżnych. Co jeszcze jest w okolicy? Park sąsiaduje z Parc La Grange i stanowi jego naturalne przedłużenie. Tuż obok znajdziesz Baby-Plage oraz Plage publique des Eaux-Vives, otwartą na stałe 22 sierpnia 2020 roku. Plaża ma 400 metrów długości i dwuhektarowy park z częścią przyrodniczą, a na miejscu są toalety, prysznice, poidełka i rampa do wody dla osób z ograniczoną sprawnością. Kąpiel odbywa się bez ratownika. Łącząc oba parki z plażą, zrobisz łatwy, kilkugodzinny spacer wzdłuż jeziora. Kiedy przyjechać? Najlepiej od późnej wiosny do początku jesieni. Latem trawniki wypełniają się mieszkańcami, a nad jeziorem można się kąpać. Wiosną i wczesną jesienią jest spokojniej, a widoki z górnej części parku są wyraźne. Wstęp do parku jest bezpłatny. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Parc des Eaux Vives jest płatny? Nie. To miejski park publiczny, dostępny bez biletu. Czy w parku można zjeść? Tak. W dawnym dworze działa hotel z restauracją, latem z tarasem. Przy plaży obok są też punkty z napojami i przekąskami. Czy można się kąpać w pobliżu? Tak, na sąsiedniej Plage publique des Eaux-Vives i przy Baby-Plage. Pamiętaj, że nie ma tam ratownika. Ile czasu zajmuje zwiedzanie? Na sam park wystarczy godzina. Z Parc La Grange i plażą warto zarezerwować pół dnia.
-
Rosentalanlage
Bazylea
Rosentalanlage to park miejski w Bazylei, w dzielnicy Kleinbasel, tuż obok terenów targowych Messe Basel. Zajmuje niecałe 11 tysięcy metrów kwadratowych i przez lata był największym zielonym placem w okolicy. Nie jest to ogród do długich spacerów, ale praktyczny przystanek w drodze między dworcem a centrum. Gdzie leży Rosentalanlage i jak tam dotrzeć? Park leży w dzielnicy Rosental, w północnej części Kleinbasel, przy Messeplatz. Współrzędne to około 47,5639 N, 7,6028 E. Z Badischer Bahnhof, dworca kolei niemieckiej w Bazylei, dojdziesz tu pieszo ulicą Rosentalstrasse, która łączy dworzec z Messeplatz i dalej z centrum miasta. Ulica ma wąskie, około dwuipółmetrowe chodniki, więc spacer jest mało komfortowy, za to krótki. Co zobaczysz w parku? To otwarta, miejska przestrzeń zieleni z dużą centralną płaszczyzną, którą wykorzystuje się na imprezy plenerowe. Do czasu otwarcia parku Erlenmattpark w 2011 roku Rosentalanlage była jedyną większą zielenią w tej części miasta. Okolica ma jeden z najniższych w Bazylei udziałów terenów zielonych, mimo dużej gęstości zaludnienia, dlatego mieszkańcy intensywnie korzystają z każdego skrawka parku. Kiedy warto przyjechać? Park zmienia charakter w zależności od wydarzeń. Na centralnej płycie rozstawiają się wielkie cyrki, a jesienią Herbstmesse, tradycyjny bazylejski jarmark. W tych terminach teren jest zatłoczony i pełen atrakcji, poza nimi bywa pusty i spokojny. Jeśli chcesz zobaczyć park w pełnym ruchu, sprawdź kalendarz jarmarku; jeśli szukasz ciszy, wybierz inny termin. Co dzieje się z parkiem w kolejnych latach? W 2001 roku Wielka Rada kantonu zatwierdziła przebudowę Messeplatz i Rosentalanlage, pod warunkiem znalezienia innego miejsca dla dużych cyrków. Takiego miejsca nie znaleziono, więc w 2021 roku rząd kantonalny postanowił zostawić park jako teren imprez masowych. Na grudzień 2025 zaplanowano finansowanie konkursu na renowację i nowe zagospodarowanie parku, a studium z 2024 roku przewiduje zestaw działań modernizacyjnych rozłożonych na trzy horyzonty czasowe. Projekt wieżowca na sąsiednim parkingu targowym zakłada też powiększenie parku, który przez dziesięciolecia się kurczył, i dodanie nowych ścieżek. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Rosentalanlage jest płatny? Nie, to ogólnodostępny park miejski. Czy park jest blisko dworca? Tak, od Badischer Bahnhof dojdziesz tu pieszo Rosentalstrasse w kilkanaście minut. Czy park jest zawsze otwarty dla zwiedzających? Zwykle tak, ale podczas cyrków i Herbstmesse część terenu zajmują stoiska i konstrukcje. Czy park będzie przebudowany? Kanton przygotowuje konkurs na renowację i nowy projekt, ale park nadal ma służyć wydarzeniom.
-
Villette Park
Cham
Villette Park w Cham to publiczny park nad Jeziorem Zug w kantonie Zug w Szwajcarii. Zajmuje około 46 tysięcy metrów kwadratowych, ma stare drzewa i spokojny, angielski układ alejek. To jedno z ulubionych miejsc spacerów i odpoczynku mieszkańców okolicy, a dla podróżnych dobry przystanek niedaleko stacji kolejowej. Co zobaczysz w Villette Park? Park założył w 1865 roku zurychski projektant zieleni Theodor Froebel. Wybrał styl angielski: swobodnie prowadzone ścieżki, duże trawniki i pojedyncze okazałe drzewa, które dziś dają sporo cienia. Od strony wody otwierają się widoki na jezioro, a w parku znajduje się też niewielka sztuczna wyspa. Centralnym punktem jest willa Villette, zaprojektowana przez zurychskiego architekta Leonharda Zeugheera i ukończona w 1866 roku. Uchodzi za najstarszą willę przemysłowca w Cham. Od 1985 roku budynek jest otwarty dla publiczności jako ośrodek kultury i spotkań: działają w nim restauracja, sale na przyjęcia, przestrzeń koncertowa i pomieszczenia wystawowe. Jak dotrzeć do Villette Park? Park leży kilka minut spacerem od stacji Cham, więc dojazd pociągiem jest najwygodniejszy. Z Zug można też dojść pieszo wzdłuż brzegu jeziora: trasa prowadzi do Cham i jest opisywana jako przystosowana dla osób z ograniczoną mobilnością. Wstęp jest swobodny, park jest dostępny publicznie przez całą dobę. Co robić z dziećmi? W pobliżu znajduje się plac zabaw z drewnianym statkiem pirackim, piaskownicą i strefą zabaw wodnych. Są trawniki do piknikowania, kiosk lub kawiarnia oraz toalety. Obok łąki Hirsgarten leży kąpielisko jeziorne, więc w upalne dni łatwo połączyć spacer z kąpielą. Kiedy przyjechać? Najprzyjemniej jest od późnej wiosny do wczesnej jesieni, gdy można siedzieć na trawie i pływać w jeziorze. Poza sezonem park nadal nadaje się na spokojny spacer, a wnętrza willi i restauracja pozwalają schronić się przed chłodem. Aktualne godziny działania restauracji i wydarzeń sprawdź przed wizytą u organizatora. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Villette Park jest płatny? Nie. Park jest publiczny i dostępny bez biletu. Kto zaprojektował park i willę? Park założył w 1865 roku Theodor Froebel z Zurychu, a willę zaprojektował Leonhard Zeugheer; budynek skończono w 1866 roku. Czy w willi można coś zjeść? Tak. Od 1985 roku w willi działa ośrodek kultury z restauracją, salami bankietowymi, koncertowymi i wystawowymi. Czy to dobre miejsce dla rodzin z dziećmi? Tak. W okolicy jest plac zabaw z piratami i wodą, trawniki, a obok kąpielisko nad jeziorem.
-
Irchelpark
Zurych
Irchelpark w Zurychu to największy publiczny park miejski w tym mieście, rozłożony na około 32 hektarach w dzielnicy Unterstrass, na północ od centrum. Otaczają go budynki kampusu Irchel Uniwersytetu Zuryskiego, a zieleń zaprojektowano tak, by przypominała krajobraz naturalny, a nie formalny ogród. Czym jest Irchelpark? Park powstał przy budowie kampusu uniwersyteckiego. Pomysł nowej siedziby wydziałów przyrodniczych pojawił się w 1962 roku, budowę pierwszego etapu rozpoczęto w 1973 roku, a kampus otwarto w 1979 roku. Zieleń kształtowano w latach 1979–1986. Teren należy do kantonu Zurych, ale na jego zlecenie utrzymuje go miasto. Na obrzeżu parku mieści się też Archiwum Państwowe kantonu Zurych (Staatsarchiv). Co zobaczysz na miejscu? Krajobraz tworzą otwarte łąki, szpalery drzew, ścieżki spacerowe i sztuczne zbiorniki wodne. W dolnej części parku leży staw, wokół którego mieszkańcy odpoczywają, grają w piłkę i urządzają piknik. Są tu place zabaw dla dzieci, dlatego park jest popularnym celem rodzin. Studenci i pracownicy uczelni korzystają z niego w przerwach między zajęciami, więc w ciągu dnia panuje spokojna, akademicka atmosfera. Jak dotrzeć do Irchelparku? Park leży kilka kilometrów od głównego dworca Zurych HB. Najwygodniej dojechać komunikacją miejską do przystanku Universität Irchel (tramwaje linii 9 i 10); z centrum to kilkanaście minut jazdy. Do parku wchodzi się bez biletu, bez ogrodzeń i bez godzin otwarcia. Kiedy przyjechać? Najprzyjemniej jest późną wiosną, latem i wczesną jesienią, gdy trawa nadaje się do leżenia, a woda przyciąga ptaki i spacerowiczów. Weekendowe popołudnia bywają najbardziej gwarne; w tygodniu jest spokojniej. Park dobrze łączy się ze spacerem po wzgórzu Zürichberg. Najczęstsze pytania Czy wstęp do Irchelparku jest płatny? Nie. To park publiczny, otwarty dla wszystkich. Jak duży jest Irchelpark? Ma około 32 hektarów i uchodzi za największy park publiczny w Zurychu. Czy to dobre miejsce z dziećmi? Tak. Są tu place zabaw, szerokie łąki i staw, a ścieżki są łatwe do przejścia z wózkiem. Kto jest właścicielem parku? Kanton Zurych; miasto Zurych dba o niego na zlecenie kantonu.
Zbieraj odznaki za odwiedzane miejsca
Pobierz NextOnTrip, odkrywaj nowe miejsca i odznaczaj swoje trasy.