Cmentarz Branicki

Cmentarz Branicki (czes. Branický hřbitov) to nekropolia położona w praskiej dzielnicy Braník, w administracyjnej części Praga 4, przy ulicy Vrbova. To lokalny cmentarz komunalny, funkcjonujący od końca XIX wieku i wciąż czynny, choć rzadko odwiedzany przez turystów spoza Pragi.

Jak dotrzeć?

Braník leży na prawym brzegu Wełtawy, na południe od centrum Pragi, w kierunku Modřan. Cmentarz znajduje się przy ulicy Vrbova, w spokojnej, mieszkalnej części dzielnicy, z dala od głównych szlaków turystycznych. To dobre miejsce dla osób, które chcą zobaczyć Pragę "od kuchni" — poza trasą zamek–Stare Miasto–Most Karola.

Historia założenia

Cmentarz powstał w 1888 roku, gdy gmina Braník zakupiła prywatny grunt pod nową nekropolię. Wcześniej mieszkańcy Braníka musieli chować zmarłych na cmentarzu przy kościele św. Michała w Podolí, co ze względu na odległość i ukształtowanie terenu było dla żałobnych korowodów uciążliwe i długotrwałe. Założenie własnego cmentarza rozwiązało ten problem i od tego momentu Braník zyskał niezależne miejsce pochówku.

Układ i wielkość

Nekropolia zajmuje powierzchnię 6,2 hektara i składa się z części starej oraz dwóch nowszych sektorów, dobudowanych w miarę rozwoju dzielnicy. Taki układ jest typowy dla cmentarzy zakładanych w XIX wieku, które z czasem rozrastały się wraz z rosnącą liczbą mieszkańców okolicznych osiedli.

Charakterystyczny rys — groby samobójców

Szczególną cechą Cmentarza Branickiego jest duża liczba pochowanych tu samobójców. Wiąże się to z bliskością Skał Branickich (Branické skály) — nadwiślańskich urwisk, które przez lata były miejscem, gdzie wiele osób odbierało sobie życie. Ponieważ cmentarz w Braníku był najbliższym miejscem pochówku, to właśnie tu trafiały ich ciała. Dla tej grupy zmarłych wydzielono osobny kwater, który zachował swoją funkcję do dziś.

Groby historyczne

Na cmentarzu spoczywa Václav Sedláček, zastrzelony podczas antynazistowskiej demonstracji w Pradze 28 października 1939 roku, w rocznicę powstania Republiki Czechosłowackiej na placu Wacława. W południowej części nekropolii znajduje się także grób honorowy poświęcony osobom, które zginęły w maju 1945 roku, w okresie zakończenia wojny i powstania praskiego.

Kiedy przyjechać?

Cmentarz można odwiedzić o każdej porze roku — jako miejsce pochówku pozostaje otwarty dla odwiedzających przez cały czas w typowych godzinach cmentarnych. Jesienią, zwłaszcza wokół Dnia Zaduszek, atmosfera miejsca jest szczególnie wyraźna, gdy groby odwiedzają rodziny mieszkańców Braníka. To miejsce bardziej kameralne niż duże praskie nekropolie, warte odwiedzenia dla osób zainteresowanych lokalną historią XX wieku.

Najczęstsze pytania

Kiedy powstał Cmentarz Branicki? W 1888 roku, gdy gmina Braník kupiła teren pod własny cmentarz, by mieszkańcy nie musieli chować zmarłych na odległym cmentarzu w Podolí.

Jak duży jest cmentarz? Zajmuje 6,2 hektara i składa się ze starej części oraz dwóch nowszych sektorów.

Dlaczego na cmentarzu jest tak wiele grobów samobójców? Ze względu na bliskość Skał Branickich nad Wełtawą, gdzie wiele osób odbierało sobie życie — cmentarz w Braníku był najbliższym miejscem pochówku dla tych zmarłych.

Kto jest tu pochowany z osób historycznych? Václav Sedláček, zastrzelony podczas demonstracji antynazistowskiej w 1939 roku, oraz osoby upamiętnione w grobie honorowym poświęconym ofiarom z maja 1945 roku.