Chartreuse de Sélignac

Chartreuse de Sélignac to dawny klasztor kartuzów ukryty w lasach na pierwszych wzniesieniach Jury, w gminie Simandre-sur-Suran w departamencie Ain. Miejsce istnieje nieprzerwanie od ponad ośmiu wieków i dziś, choć bez mnichów, wciąż służy tym, którzy szukają ciszy.

Gdzie znajduje się Sélignac?

Klasztor leży na uboczu, w otoczeniu rozległego kompleksu leśnego liczącego około 180 hektarów, niedaleko Bourg-en-Bresse. Odosobnienie było zresztą warunkiem, jaki kartuzi stawiali od zawsze swoim fundacjom – reguła zakonu zakłada życie w samotności i milczeniu, z dala od gwaru miast. Okoliczne wzgórza i lasy sprawiają, że dojazd do Sélignac sam w sobie jest już wyciszeniem przed wizytą.

Jak powstała fundacja?

Historia Sélignac zaczyna się w 1202 roku. Hugues II de Coligny, pan feudalny wyruszający na krucjatę, przekazał kartuzom z pobliskiego Seillon ziemie potrzebne do wzniesienia nowego domu zakonnego. Sam fundator nie doczekał realizacji swojego zamysłu – zginął na Bałkanach w trakcie wyprawy. Dzieło dokończył jego brat około dekady później, a Sélignac stała się trzydziestą dziewiątą fundacją zakonu kartuskiego – co pokazuje, jak wcześnie klasztor wpisał się w rozwój tego surowego zakonu kontemplacyjnego.

Co przetrwał klasztor przez wieki?

Los Sélignac nie był łatwy. XIV wiek przyniósł powtarzające się fale zarazy (od 1348 roku dziesiątkującej Francję), kryzysy rolne i głód – kroniki wspominają, że okoliczni mieszkańcy codziennie przychodzili do bram klasztoru w poszukiwaniu pożywienia. W 1636 roku, w czasie starć z wojskami z sąsiedniego Franche-Comté, zabudowania zostały spalone. Odbudowę przeprowadzono dopiero pod koniec XVII wieku, nadając klasztorowi kształt, który w dużej mierze przetrwał do dziś.

Mnisi mieszkali w Sélignac bez przerwy od założenia aż do rewolucji francuskiej w 1792 roku, kiedy zgromadzenie musiało opuścić miejsce. Powrócili później w XIX wieku, ale kolejny cios przyszła wraz z ustawami antykongregacyjnymi z 1901 roku – kartuzi odmówili ubiegania się o wymaganą rządową zgodę na działalność, klasztor wystawiono na sprzedaż, a zakonnicy wyjechali na wygnanie do Szwajcarii. Dopiero dziesięć lat później dobrodziejka, pani Louise Tardy, wykupiła posiadłość i zwróciła ją zakonowi. Kartuzi wrócili do Sélignac na stałe w 1928 roku.

Czym jest Sélignac dzisiaj?

W 2001 roku kapituła generalna zakonu podjęła decyzję o zamknięciu wspólnoty mniszej w Sélignac. Miejsce nie zostało jednak porzucone – powierzono je grupie osób świeckich, które podjęły życie inspirowane duchowością świętego Brunona, założyciela kartuzów, pod duchowym zwierzchnictwem ojca generała zakonu. Dziś dawny klasztor, znany jako Maison Saint-Bruno, przyjmuje osoby indywidualne i grupy na rekolekcje, dni skupienia oraz pobyty wyciszające. Wokół krużganków zachowały się dawne pustelnie mnisze – niewielkie domki z przydomowym ogródkiem – w których goście mogą doświadczyć samotności i ciszy właściwej tradycji kartuskiej.

Najczęstsze pytania

Czy w Sélignac wciąż mieszkają mnisi? Nie. Wspólnota kartuzów opuściła klasztor w 2001 roku decyzją władz zakonu. Miejsce prowadzą obecnie osoby świeckie żyjące duchowością kartuską.

Czy można tam pojechać na rekolekcje? Tak. Dom Saint-Bruno przyjmuje gości indywidualnych i grupy na rekolekcje oraz pobyty skupienia w duchu ciszy i modlitwy.

Jak stary jest klasztor? Fundacja pochodzi z 1202 roku – Sélignac liczy sobie ponad osiem wieków historii, z przerwami wymuszonymi przez rewolucję francuską i prawa antykongregacyjne z początku XX wieku.

Co warto zobaczyć w okolicy? Klasztor otacza rozległy, około 180-hektarowy kompleks leśny z możliwością spacerów, a sama architektura zabudowań pochodzi głównie z odbudowy po pożarze z 1636 roku.