Zamek w Miloticach

Zamek w Miloticach to barokowa rezydencja na południowo-wschodniej Morawie, którą miejscowi z dumą nazywają „perłą regionu” — nie tylko za sprawą wnętrz, ale przede wszystkim rozległych ogrodów z różanym rozarium, które wiosną i latem robią większe wrażenie niż niejedna sala reprezentacyjna.

Od gotyckiej warowni do renesansowego dworu

Historia miejsca sięga około 1360 roku, kiedy panowie z Ronova wznieśli tu warowną siedzibę otoczoną wodą — typowy dla tamtych czasów gródek obronny, a nie reprezentacyjną rezydencję. Charakter budowli zmienił się dopiero pod koniec XVI wieku: w latach 1586–1596 pierwotną twierdzę przebudowano na renesansowy dwór, który zyskał już cechy siedziby mieszkalnej, a nie czysto militarnej.

Dlaczego to Serényiowie ukształtowali dzisiejszy wygląd zamku?

Po latach zaniedbania i zniszczeń majątek w 1648 roku kupił Gabriel Serényi, późniejszy hetman krajowy Moraw, który od razu zabrał się za odbudowę. Ród Serényich pozostał właścicielem Milotic aż do 1811 roku, a to właśnie im zawdzięczamy obecny, barokowy kształt rezydencji. Kluczową rolę odegrał Karel Antonín Serényi (1681–1746), który w dwóch etapach — w latach 1719–1725 oraz 1738–1743 — zlecił gruntowną przebudowę zamku i otoczenia. Nazwisko architekta odpowiedzialnego za projekt nie zostało jednoznacznie ustalone; historycy sztuki wymieniają kilku możliwych twórców, między innymi Domenica Martinellego oraz Johanna Bernharda Fischera von Erlach, bez pewności, który z nich rzeczywiście nadzorował prace.

Po wygaśnięciu linii Serényich majątek zmieniał właścicieli kilkukrotnie — w latach 1811–1888 należał do rodzin Choiseul d'Aillecourt i Hardegg, a od 1888 do 1945 roku pozostawał w rękach rodu Seilernów.

Co warto zobaczyć w ogrodach zamkowych?

Wschodnią część założenia zajmuje francuski ogród barokowy, zakładany od 1716 roku prawdopodobnie według koncepcji wiedeńskiego architekta ogrodowego Johanna Antona Zinnera. Zejście do ogrodu prowadzi po dwuramiennych schodach obok rozarium z fontanną — kwietnej części parku, gdzie różane rabaty łączą się z hortensjami, grabowymi szpalerami i strzyżonymi lipami. Osobną atrakcją jest tzw. ogród zapasowy, odtworzony w 2013 roku na wzór XIX-wiecznego pierwowzoru, podzielony na trzy kwadratowe kwatery i zamknięty niewielkim stawem. W dwóch barokowych oranżeriach z lat 1738–1743, gdzie niegdyś zimowały egzotyczne rośliny, dziś ogląda się ekspozycję morawskiej rzeźby barokowej.

Jak wyglądały ostatnie lata zamku pod rządami Seilernów?

Wnętrza pokazywane turystom odtwarzają styl życia ostatniego prywatnego właściciela, JUDr. Ladislava Seilerna (1886–1976), i jego rodziny w pierwszej połowie XX wieku. Trasa zwiedzania powstała częściowo na podstawie relacji jego córki, Marii Henrietty Seilern (1918–2008), co nadaje opowieści o zamku osobisty, rodzinny charakter — rzadko spotykany przy tego typu rezydencjach.

Najczęstsze pytania

Czy zamek można dziś zwiedzać? Tak, obiekt funkcjonuje jako zamek państwowy z kasą biletową czynną w dni zwiedzania zwykle od 8.45 do 16.00, oferujący trasy zarówno z przewodnikiem, jak i bez niego.

Co poza wnętrzami przyciąga zwiedzających najbardziej? Francuski ogród barokowy z rozarium — w sezonie kwitnienia róż to jeden z bardziej fotografowanych zakątków południowej Moravy.

Kto zbudował barokową część zamku? Przebudowę zlecił Karel Antonín Serényi na początku XVIII wieku, choć nazwisko głównego architekta pozostaje przedmiotem dyskusji historyków.

Czy w zamku znajdują się jeszcze inne ekspozycje? Tak, w dawnych oranżeriach urządzono stałą wystawę morawskiej rzeźby barokowej.