Zámek Boskovice

Zámek Boskovice to klasycystyczna rezydencja stojąca w samym mieście Boskovice, na Morawach Południowych — nie należy jej mylić ze średniowiecznymi ruinami zamku Boskovice (hradu), które górują nad miastem z pobliskiego wzgórza. Obiekt w mieście to reprezentacyjna siedziba szlachecka z pierwszej połowy XIX wieku, dziś jedna z najczęściej odwiedzanych pamiątek regionu.

Jak powstał zamek na miejscu klasztoru?

Historia miejsca zaczyna się od klasztoru dominikanów z kościołem, który w 1682 roku ufundował ówczesny właściciel dóbr boskovickich, Jan Bohuš ze Zástřizl. Budowę ukończono w 1694 roku. Zgromadzenie działało tu przez niemal sto lat, aż w 1784 roku klasztor skasowano w ramach reform józefińskich Józefa II. Opuszczony kompleks odkupili wówczas Dietrichsteinowie, którzy przez pewien czas prowadzili w jego murach niewielką manufakturę farb.

Dopiero w latach 1819–1826, za sprawą Františka Xavera z Dietrichsteinu, dawny klasztorny trakt przeszedł gruntowną przebudowę. Z surowego, klasztornego układu powstała czterokrzydłowa budowla w stylu empirowym, wzniesiona wokół wewnętrznego dziedzińca z arkadami — układ, który zamek zachował do dziś.

Dlaczego to ważny przykład architektury klasycystycznej?

Zamek w Boskovicach, wraz z otaczającym parkiem oraz towarzyszącymi budynkami oranżerii i ujeżdżalni, uchodzi za jeden z najcenniejszych zespołów architektury klasycystycznej na Morawach. Czysty, empirowy styl elewacji, symetria założenia i spokojna, powściągliwa dekoracja odróżniają go od wcześniejszych, barokowych rezydencji regionu.

Do kogo należał zamek na przestrzeni lat?

Po Dietrichsteinach majątek w 1856 roku przeszedł na ród Mensdorff-Pouilly, który władał nim aż do 1950 roku, kiedy własność przejęło państwo. Po 1991 roku, w ramach powojennych restytucji majątkowych, zamek wrócił w ręce rodziny Mensdorff-Pouilly. Do dziś pozostaje ich prywatną rezydencją — rodzina udostępnia jednak najbardziej reprezentacyjne pomieszczenia do zwiedzania.

Co można zobaczyć we wnętrzach?

Trasa zwiedzania prowadzi przez reprezentacyjne sale, prywatne apartamenty oraz zamkową bibliotekę, przybliżając codzienne życie arystokratycznej rodziny na przełomie XIX i XX wieku. Wnętrza zdobią delikatne sztukaterie, tapety z tkanin, wypolerowane meble i malowana porcelana. Największym pomieszczeniem jest okazała sala balowa z iluzjonistyczną malaturą rozciągniętą na dwie kondygnacje — do dziś służy jako sala koncertowa, mieszcząca około 150 osób.

Jak wygląda park zamkowy?

Zamek otacza rozległy park w stylu angielskim, w którym rosną rzadkie i godne uwagi gatunki drzew. To spokojne miejsce spacerów, uzupełniające zwiedzanie samej rezydencji, oraz naturalne przedłużenie klasycystycznego założenia z budynkami oranżerii i ujeżdżalni.

Najczęstsze pytania

Czy zamek Boskovice to to samo co ruiny zamku na wzgórzu? Nie. Zamek (zámek) leży w mieście i jest budowlą klasycystyczną z XIX wieku, natomiast ruiny średniowiecznego zamku (hradu) Boskovice znajdują się osobno, na wzgórzu nad miastem — to dwa różne obiekty o wspólnej nazwie miejscowości.

Czy zamek nadal jest własnością prywatną? Tak. Od 1991 roku należy do rodziny Mensdorff-Pouilly, która mieszka w części budynku, a pozostałe, reprezentacyjne pomieszczenia udostępnia zwiedzającym.

Co jest największą atrakcją wnętrz? Sala balowa z iluzjonistyczną malaturą obejmującą dwie kondygnacje, dziś wykorzystywana jako sala koncertowa.

Skąd wzięła się budowla, skoro wcześniej stał tu klasztor? Po kasacji klasztoru dominikanów w 1784 roku budynki przejęli Dietrichsteinowie, a w latach 1819–1826 przebudowali je na czterokrzydłową rezydencję w stylu empirowym.