Moulin de Saint-Lazare

Moulin de Saint-Lazare to XVIII-wieczny wiatrak stojący na szczycie Mont Boët w Lamballe-Armor, w departamencie Côtes-d'Armor. Wysoka, wąska budowla o smukłej sylwetce od dziesięcioleci wyznacza panoramę miasta i jest jednym z rozpoznawalnych punktów na trasie zwiedzania Lamballe-Armor.

Skąd wziął się ten młyn?

Wiatrak wzniesiono w latach 1788–1829 na wzgórzu Mont Boët, w miejscu dobrze nasłonecznionym i otwartym na wiatry — klasyczna lokalizacja dla młynów wietrznych tego regionu Bretanii. Do 1789 roku należał do księcia Penthièvre, jednego z największych posiadaczy ziemskich w przedrewolucyjnej Francji. Po rewolucji młyn zmieniał kilkakrotnie właścicieli, a produkcję mąki prowadzono aż do 1901 roku, kiedy ostatni młynarz zakończył działalność.

Co wyróżnia jego konstrukcję?

W przeciwieństwie do wielu innych wiatraków regionu, które obracają całą górną część konstrukcji, Moulin de Saint-Lazare ma budowę prostą i smukłą — obraca się tylko pokryty łupkiem dach, osadzony na szynach, dzięki czemu skrzydła można ustawiać zgodnie z kierunkiem wiatru. Budynek liczy cztery poziomy, wzniesione z kamienia łamanego i zaprawy, a całość pokrywa charakterystyczny łupkowy dach typowy dla architektury bretońskiej.

Jak zmieniał się los młyna po zakończeniu produkcji?

Gmina Lamballe odkupiła obiekt 22 sierpnia 1972 roku i przeprowadziła gruntowny remont wnętrza oraz elewacji. Dwa lata później, w 1974 roku, cieśla Jean Peillet zamontował nowe, 22-metrowe skrzydła, choć od tego czasu pozostają one nieruchome — młyn nie posiada już oryginalnego wyposażenia mechanicznego. Od 1977 roku budowla figuruje w rejestrze zabytków historycznych Francji. Obecnie wnętrza wykorzystuje lokalne stowarzyszenie „Les Chevreuils de Saint Lazare", a sam wiatrak funkcjonuje jako budynek mieszkalny, niedostępny do zwiedzania na stałe.

Kiedy można zobaczyć młyn z bliska?

Wnętrze Moulin de Saint-Lazare otwiera się dla publiczności okazjonalnie, przede wszystkim podczas Dni Dziedzictwa (Journées du Patrimoine), organizowanych we wrześniu. W pozostałe dni młyn można oglądać z zewnątrz, podchodząc na wzgórze Mont Boët, skąd rozciąga się szeroki widok na Lamballe-Armor i okoliczne tereny — to właśnie ten panoramiczny widok, a nie samo wnętrze, jest głównym powodem, dla którego turyści docierają w to miejsce.

Dla kogo to miejsce jest interesujące?

Moulin de Saint-Lazare przyciąga osoby zainteresowane historią regionalnego młynarstwa oraz architekturą wiejską Bretanii, a także tych, którzy szukają punktu widokowego blisko centrum Lamballe-Armor. Krótki spacer na wzgórze można łatwo połączyć z wizytą w starym mieście Lamballe, znanym z szachulcowych domów i bazyliki Notre-Dame.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść do wnętrza wiatraka? Tylko okazjonalnie — głównie podczas Dni Dziedzictwa we wrześniu. Poza tymi terminami młyn ogląda się z zewnątrz.

Ile lat ma ten wiatrak? Wzniesiono go w latach 1788–1829, a więc ma ponad dwa wieki. Od 1977 roku jest wpisany do rejestru zabytków historycznych Francji.

Czy młyn wciąż mieli mąkę? Nie. Produkcję zakończono w 1901 roku, a dzisiejsze skrzydła, zamontowane w 1974 roku, są nieruchome i mają charakter dekoracyjny.

Co warto zobaczyć w okolicy? Wzgórze Mont Boët oferuje panoramiczny widok na Lamballe-Armor, a stąd blisko do historycznego centrum miasta z zabytkową zabudową i bazyliką.