Monasterio de Santa María de Herrera

Monasterio de Santa María de Herrera to odosobniony klasztor ukryty w zalesionej dolinie góry Herrera, kilka kilometrów od Mirandy de Ebro w prowincji Burgos.

Jak powstał klasztor?

Historia miejsca sięga XII wieku. Wspólnota mnichów, wywodząca się z dawnego priorstwa benedyktyńskiego Valdefuentes koło Villafranca Montes de Oca, w 1171 roku przeniosła się do Sajazarra w La Rioja i przyjęła regułę cysterską. Pięć lat później, w 1176 roku, mnisi pod wodzą pierwszego opata Guillerma de Saja rozpoczęli budowę nowego klasztoru na górze Herrera, w odosobnionej, zalesionej dolinie nad rzeką Ebro, pod wezwaniem Santa María la Real.

Kto mieszkał w klasztorze przez wieki?

Losy Herrery to opowieść o kolejnych wspólnotach zakonnych, które przejmowały to miejsce. Po wiekach cysterskiej obecności, w 1897 roku do klasztoru wprowadzili się karmelici bosi, którzy jednak opuścili go już w 1905 roku — budynek nie dał się dostosować do wymogów ich reguły. Zastąpiły ich francuskie mniszki trapistki, które mieszkały tu do 1921 roku, kiedy sytuacja polityczna pozwoliła im wrócić do ojczyzny. W 1923 roku klasztor przejęła Kongregacja Pustelników Kamedulskich Góry Korony (Monte Corona) i to właśnie kameduli są dziś jego gospodarzami. Herrera pozostaje jedynym klasztorem tej kongregacji w Hiszpanii, co samo w sobie czyni to miejsce unikatowym na mapie kraju.

Co warto zobaczyć na miejscu?

Klasztor zachował charakter odosobnionego miejsca modlitwy — kameduli praktykują tu eremityzm romualdiański, czyli życie pustelnicze łączone ze wspólnotową modlitwą. Otoczenie klasztoru — gęsty las na zboczu góry Herrera — samo w sobie stanowi część doświadczenia odwiedzin: cisza i izolacja od gwaru miasta były głównym powodem, dla którego kolejne wspólnoty zakonne wybierały to miejsce od XII wieku. W okolicy klasztoru przebiega także szlak pieszy znany jako Sendero del Yermo y las Salinas, łączący teren klasztorny z pobliskimi dawnymi solankami (salinas), co czyni z tej okolicy popularny cel wycieczek pieszych z Mirandy de Ebro.

Jak dotrzeć do klasztoru?

Monasterio de Santa María de Herrera leży kilka kilometrów od centrum Mirandy de Ebro, miasta dobrze skomunikowanego drogowo i kolejowo z Burgos, Vitorią-Gasteiz i Logroño. Najwygodniej dotrzeć tu samochodem lub pieszo — trasa przez las prowadząca do klasztoru jest częścią szlaku Yermo y las Salinas i stanowi przyjemny, kilkugodzinny spacer dla osób odwiedzających Mirandę de Ebro.

Kiedy najlepiej przyjechać?

Ze względu na leśne otoczenie i charakter miejsca najlepszą porą na odwiedziny są wiosna i jesień, gdy temperatury sprzyjają pieszym wędrówkom, a roślinność doliny prezentuje się najbardziej malowniczo. Warto pamiętać, że jest to czynny klasztor zamieszkały przez wspólnotę zakonną, dlatego wizyty powinny uwzględniać ciszę i szacunek dla rytmu modlitwy mieszkańców.

Najczęstsze pytania

Kto obecnie mieszka w klasztorze Herrera? Od 1923 roku klasztor należy do Kongregacji Pustelników Kamedulskich Góry Korony — jest to jedyny klasztor tej kongregacji w Hiszpanii.

Kiedy powstał klasztor? Budowę rozpoczęto w 1176 roku pod wezwaniem Santa María la Real, pod kierunkiem pierwszego opata Guillerma de Saja.

Jakiej regule podlegał klasztor pierwotnie? Wspólnota założycielska przyjęła regułę cysterską po odejściu od benedyktyńskiego priorstwa Valdefuentes.

Czy da się dojść do klasztoru pieszo z Mirandy de Ebro? Tak, klasztor leży przy szlaku Sendero del Yermo y las Salinas, popularnym wśród turystów odwiedzających okolice miasta.