Dominican monastery in Old Town

Klasztor dominikanów przy kościele św. Idziego stoi na praskim Starym Mieście, w miejscu, gdzie krzyżują się historie średniowiecznego kaznodziejstwa, przedhusyckiej reformy i barokowej przebudowy jednego z najstarszych kościołów w mieście. Zespół klasztorny rozciąga się między ulicami Husova, Jalovcová i Jilská, a jego bryła wciąż nosi ślady kilku epok budowlanych.

Jak zaczęła się historia tego miejsca?

Pierwotnie w tym miejscu stał romański kościół należący do osady w zachodniej części późniejszego Starego Miasta. Od 1238 roku pełnił funkcję siedziby kolegiackiej kapituły, co oznaczało, że działała przy nim wspólnota duchownych prowadząca życie liturgiczne i naukowe. Gotycka przebudowa świątyni trwała od 1313 do 1371 roku, a sam kościół św. Idziego został konsekrowany 4 maja 1371 roku.

Kto kazał w kościele św. Idziego przed husytami?

Miejsce to ma istotne znaczenie dla historii czeskiej reformacji religijnej sprzed epoki husyckiej. Już od 1364 roku kazał tu po czesku Jan Milíč z Kroměříže, jeden z najważniejszych przedstawicieli przedhusyckiego ruchu reformatorskiego w Czechach. Z kościołem związany był również święty Jan Nepomucen, który w latach 1387–1388 był członkiem tutejszej kapituły.

Kiedy i dlaczego kościół przejęli dominikanie?

Zwrot w historii miejsca nastąpił 7 maja 1625 roku, kiedy król Ferdynand II przekazał kościół zakonowi dominikanów. Zakonnicy nie ograniczyli się do samej świątyni – na terenie dawnego cmentarza przykościelnego oraz starej szkoły parafialnej wznieśli rozległy, czteroskrzydłowy kompleks klasztorny. Prace budowlane, prowadzone od 1663 roku, oparto na planach włoskich architektów Carla Luraga i Giovanniego Domenica Orsiego. Klasztor zajął działki po kilku dawniej stojących tam kamienicach mieszczańskich, rozciągając się między ulicami Husova, Jalovcová i Jilská.

Co zmieniła barokizacja z XVIII wieku?

Kolejny etap przebudowy przypadł na wiek XVIII. Prace barokizacyjne rozpoczęto w 1731 roku, a swój wkład w projekt wniósł architekt František Maxmilián Kaňka. Główne prace budowlane przy samym kościele prowadził budowniczy František Špaček. W latach 1734–1735 wnętrze wzbogaciły freski autorstwa Václava Vavřinca Reinera, przedstawiające apoteozę zakonu dominikańskiego oraz sceny z życia świętego Dominika i świętego Tomasza z Akwinu, a także patrona kościoła – świętego Idziego.

Dlaczego warto zwrócić uwagę na to miejsce zwiedzając Stare Miasto?

Kompleks klasztorny św. Idziego to przykład miejsca, w którym nawarstwiły się kolejne epoki praskiej architektury sakralnej – od romańskich i gotyckich początków, przez przełomowy moment przedhusyckiego kaznodziejstwa, po barokową przebudowę z bogatym programem malarskim. To rzadkie połączenie kilku wątków historii Pragi w jednym miejscu, położonym w samym sercu Starego Miasta, blisko innych zabytkowych ulic tej części miasta.

Najczęstsze pytania

Od kiedy dominikanie zarządzają kościołem św. Idziego? Od 7 maja 1625 roku, gdy budynek przekazał im król Ferdynand II.

Kto kazał w kościele przed przejęciem go przez dominikanów? Jan Milíč z Kroměříže, przedstawiciel przedhusyckiego ruchu reformatorskiego, kazał tu po czesku od 1364 roku.

Kiedy powstał obecny, gotycki kształt kościoła? Gotycka przebudowa trwała w latach 1313–1371, a konsekracja odbyła się 4 maja 1371 roku.

Kto zaprojektował klasztorny kompleks dominikanów? Plany przygotowali włoscy architekci Carlo Lurago i Giovanni Domenico Orsi, a prace budowlane ruszyły w 1663 roku.

Kto namalował freski w kościele? Autorem fresków z lat 1734–1735 jest Václav Vavřinec Reiner.