Zamek Sychrov

Zamek Sychrov to jeden z najbardziej rozpoznawalnych neogotyckich zamków w Czechach, położony w północno-zachodniej części kraju, tuż przy wsi, która dała mu nazwę, w kraju libereckim, około 21 kilometrów od Liberca. Choć sama miejscowość Sychrov jest niewielka, zamek od dwóch stuleci przyciąga uwagę dzięki niezwykłej historii francuskiego rodu, który uczynił z niego swoją rezydencję na emigracji, oraz dzięki wnętrzom uznawanym za jedne z najbogatszych w całym regionie.

Jak francuski ród trafił do czeskiej prowincji?

Losy Sychrova na trwałe zmieniły się w 1820 roku, gdy majątek nabył książę Karol Alain Gabriel Rohan. Rohanowie wywodzili się z bretońskiej arystokracji i jako bezpośredni krewni dawnych królów Francji nosili tytuł książąt krwi królewskiej, spokrewnionych z niejednym panującym rodem Europy. Rewolucja francuska zmusiła ich do opuszczenia ojczyzny, a drogą emigracji trafili do monarchii habsburskiej, gdzie ostatecznie znaleźli nowy dom właśnie w libereckim kraju. Rodzina zarządzała Sychrovem przez ponad sto dwadzieścia lat, aż do 1945 roku, gdy majątek został znacjonalizowany.

Skąd wzięła się dzisiejsza neogotycka forma zamku?

Obecny, baśniowy wygląd budowli to zasługa gruntownej przebudowy przeprowadzonej w latach 1847–1862 według koncepcji Bernarda Gruebera, profesora praskiej akademii sztuk pięknych. To właśnie ta metamorfoza, w duchu popularnego wówczas wśród arystokracji historyzmu, wpisała Sychrov na listę najważniejszych realizacji architektury XIX-wiecznej w Czechach – z charakterystycznymi wieżyczkami, ostrołukowymi oknami i bogato zdobioną elewacją, które do dziś wyróżniają go na tle innych rezydencji regionu.

Co czyni wnętrza zamku wyjątkowymi?

Prawdziwym skarbem Sychrova są dekoracje stolarskie autorstwa Petra Buška, rzeźbiarza, którego prace pokrywają stropy, drzwi i meble niemal w każdym pomieszczeniu. Precyzja i bogactwo tych drewnianych zdobień sprawiają, że wnętrza zamku należą do najbardziej reprezentacyjnych przykładów rzemiosła artystycznego tamtej epoki w Europie Środkowej. Obok stolarki równie ważna jest galeria obrazów – zbiór liczący około 250 portretów przedstawiających członków rodu Rohan, spokrewnione z nimi rodziny oraz kolejnych królów Francji. To największy zbiór francuskiego malarstwa portretowego, jaki można zobaczyć w tej części kontynentu, i stanowi unikalne świadectwo koneksji rodu z dworem francuskim sprzed rewolucji.

Co działo się z zamkiem po II wojnie światowej?

Po nacjonalizacji w 1945 roku, przeprowadzonej na mocy dekretów Beneša, zamek stopniowo otwierano dla zwiedzających – od 1950 roku w ograniczonym zakresie, a od lat siedemdziesiątych XX wieku udostępniano coraz większą część wnętrz. Od początku lat dziewięćdziesiątych trwają natomiast szeroko zakrojone prace konserwatorskie, obejmujące zarówno elewacje, jak i wnętrza oraz otaczający zamek park. Ich celem jest przywrócenie Sychrovowi wyglądu z czasów jego największej świetności, czyli drugiej połowy XIX wieku, kiedy rezydencja Rohanów była jednym z centrów życia towarzyskiego regionu.

Kto dziś opiekuje się zamkiem?

Sychrov, podobnie jak większość czeskich zamków o statusie zabytku państwowego, znajduje się pod opieką Narodowego Instytutu Zabytków (NPÚ), który odpowiada za jego konserwację i udostępnianie zwiedzającym. Dzięki temu obiekt można dziś zwiedzać z przewodnikiem, poznając zarówno historię rodu Rohan, jak i kunszt XIX-wiecznych rzemieślników, którzy nadali mu ostateczny kształt.

Najczęstsze pytania

Gdzie dokładnie znajduje się zamek Sychrov? W kraju libereckim, przy wsi Sychrov, około 21 kilometrów od Liberca, w północno-zachodniej części Czech.

Kto zbudował obecną, neogotycką formę zamku? Przebudowę w latach 1847–1862 zaprojektował Bernard Grueber, profesor praskiej akademii sztuk pięknych, na zlecenie rodu Rohan.

Dlaczego francuski ród Rohan mieszkał w Czechach? Po rewolucji francuskiej Rohanowie wyemigrowali do monarchii habsburskiej i w 1820 roku nabyli majątek Sychrov, którym zarządzali do 1945 roku.

Co warto zobaczyć we wnętrzach zamku? Przede wszystkim drewniane dekoracje autorstwa Petra Buška oraz galerię liczącą około 250 portretów Rohanów i francuskich królów.