Teatro Apolo

Teatro Apolo to nieistniejący już teatr w Madrycie, przez blisko sześćdziesiąt lat jedna z najważniejszych scen muzycznych stolicy Hiszpanii. Choć budynku od dawna nie ma, jego historia pozostaje ważnym rozdziałem w dziejach madryckiej kultury rozrywkowej, a miejsce po nim wciąż wywołuje ciekawość turystów śledzących historię miasta przy Calle de Alcalá.

Gdzie stał Teatro Apolo?

Teatr wznosił się przy Calle de Alcalá, jednej z głównych i najbardziej reprezentacyjnych ulic Madrytu, w samym centrum miasta, niedaleko dzisiejszego placu Cibeles. Działka wcześniej należała do klasztoru Convento de San Hermenegildo, rozebranego w 1870 roku, co zwolniło miejsce pod nową inwestycję.

Kiedy powstał i kto go zbudował?

Budowę prowadzono w latach 1871–1873, a projekt przygotowali francuscy architekci P. Chauderlot i F. Festau. Teatr otwarto 23 marca 1873 roku. Sala mogła przyjąć aż 2200 widzów, co czyniło ją jedną z większych scen teatralnych w Madrycie tamtego okresu.

Dlaczego Teatro Apolo był tak ważny dla zarzueli?

Przez niemal sześć dekad działalności Teatro Apolo stał się synonimem tzw. "género chico" — lekkiej, popularnej formy zarzueli, krótkich sztuk muzycznych łączących śpiew, dialog i taniec, adresowanych do szerokiej publiczności. Teatr zdobył sobie przydomek "cátedra de la zarzuela madrileña" — swoistej katedry madryckiej zarzueli — co dobrze oddaje jego rolę w kształtowaniu tego gatunku i wychowaniu pokoleń madryckiej publiczności.

Co się stało z budynkiem?

Teatro Apolo zamknięto w 1929 roku, a budynek został zburzony. Jego właściciele zdecydowali się jednak nie zrywać z tradycją i wybudowali nowy teatr, początkowo nazwany Teatro Progreso, na Plaza del Progreso (dzisiejszy Plaza de Tirso de Molina). Nowa scena otworzyła się 10 grudnia 1932 roku premierą zarzueli "La verbena de la Paloma" — jednego z najbardziej znanych tytułów tego gatunku. W latach 80. XX wieku teatr zmienił nazwę na Teatro Nuevo Apolo, właśnie na pamiątkę pierwowzoru z Calle de Alcalá.

Czy Teatro Apolo pojawił się w kulturze popularnej?

Tak. Nazwa i renoma teatru były na tyle silne, że w 1950 roku powstał hiszpański film muzyczny "Teatro Apolo" w reżyserii Rafaela Gila, z Jorge Negrete, María de los Ángeles Morales i Juanem Espantaleónem w rolach głównych. Tytuł filmu bezpośrednio odwoływał się do madryckiej scemy przy Calle de Alcalá, potwierdzając, jak głęboko teatr zapisał się w hiszpańskiej kulturze rozrywkowej.

Czy warto szukać dziś śladów Teatro Apolo w Madrycie?

Samego budynku nie zobaczymy — został rozebrany prawie sto lat temu, a na jego miejscu przy Calle de Alcalá stoją obecnie inne obiekty. Osoby zainteresowane historią zarzueli i teatru madryckiego mogą jednak odwiedzić Teatro Nuevo Apolo na Plaza de Tirso de Molina, które kontynuuje nazwę i część tradycji swojego poprzednika, a spacer po samej Calle de Alcalá pozwala wyobrazić sobie skalę i znaczenie tej dawnej sceny w architektonicznym i kulturalnym pejzażu XIX-wiecznego Madrytu.

Najczęstsze pytania

Czy Teatro Apolo w Madrycie jeszcze istnieje? Nie, oryginalny budynek przy Calle de Alcalá zamknięto w 1929 roku i został zburzony. Kontynuacją tradycji jest Teatro Nuevo Apolo na Plaza de Tirso de Molina, otwarty w 1932 roku i przemianowany w latach 80.

Jaki gatunek teatralny wiąże się z Teatro Apolo? Teatr był kojarzony przede wszystkim z "género chico" — popularną, lekką formą zarzueli — za co zyskał przydomek "katedry madryckiej zarzueli".

Ile osób mogło zmieścić się w sali Teatro Apolo? Teatr miał pojemność około 2200 widzów, co stawiało go wśród większych scen teatralnych Madrytu XIX wieku.

Czy Teatro Apolo ma związek z kinem? Tak, jego nazwa i sława zainspirowały hiszpański film muzyczny "Teatro Apolo" z 1950 roku, w reżyserii Rafaela Gila.