Sint-Martinuskerk

Sint-Martinuskerk to parafialny kościół w Melsbroek, dzielnicy gminy Steenokkerzeel w belgijskiej prowincji Brabancja Flamandzka. Świątynia stoi przy Vanheylenstraat i od niemal dziewięciuset lat jest religijnym centrum tej niewielkiej miejscowości pod Brukselą.

Jak stara jest ta świątynia?

Pierwsza wzmianka o parafialnym kościele w Melsbroek pochodzi już z 1134 roku. Prawo patronatu nad świątynią należało wówczas do kapituły Sint-Goedele w Brukseli — jednej z najważniejszych instytucji kościelnych w regionie. Pierwotny budynek miał romański charakter, a jego wieża, wzniesiona w XII wieku, stanęła nietypowo nad chórem kapłańskim, czyli prezbiterium, zamiast w tradycyjnym miejscu przy wejściu.

Co zmieniło się w średniowieczu?

W 1304 roku kościół przeszedł istotną rozbudowę: dobudowano wówczas nową nawę wraz z dwiema nawami bocznymi. Dzięki temu świątynia zyskała trójnawowy układ, typowy dla większych kościołów parafialnych tamtego okresu, i mogła pomieścić rosnącą liczbę wiernych.

Jakie zniszczenia przyniosły wojny religijne?

Druga połowa XVI wieku to dla Sint-Martinuskerk okres poważnych zniszczeń. Konflikty religijne, które w tym czasie wstrząsnęły Niderlandami, nie oszczędziły również Melsbroek — kościół został wtedy mocno uszkodzony. Najbardziej ucierpiał chór, który odbudowano dopiero około 1600 roku. Kolejny remont czekał wieżę: w 1729 roku przeprowadzono jej gruntowną restaurację, przywracając jej dawną świetność.

Skąd wzięła się dzisiejsza, klasycystyczna bryła?

Największą zmianę w wyglądzie świątyni przyniosły lata 1780–1781. Wówczas rozebrano zarówno stary chór, jak i nawę główną, zastępując je nowym, klasycystycznym budynkiem. Zabytkową wieżę wkomponowano w nową fasadę wschodnią, co samo w sobie było nietypowym rozwiązaniem architektonicznym. Efektem tej przebudowy była też zmiana orientacji kościoła — świątynię zwrócono ku zachodowi, podczas gdy pierwotnie, zgodnie ze średniowieczną tradycją, była zorientowana na wschód. Budynek wzniesiono z lokalnie wydobywanego piaskowca, a jego bryła ma formę pseudobazyliki.

Co można zobaczyć we wnętrzu?

Wnętrze Sint-Martinuskerk kryje kilka cennych elementów wyposażenia. Na barokowym ołtarzu bocznym, umieszczonym po południowej stronie kościoła, znajduje się obraz przedstawiający Miłosierdzie świętego Marcina, namalowany w 1656 roku — nawiązuje on bezpośrednio do patrona świątyni. W kościele przechowywane są też trzy relikwiarze, wśród nich relikwie świętej Urszuli i towarzyszących jej jedenastu tysięcy dziewic, zgodnie ze średniowieczną legendą hagiograficzną.

Najczęstsze pytania

Gdzie dokładnie znajduje się kościół? Przy Vanheylenstraat w Melsbroek, będącym częścią gminy Steenokkerzeel w Brabancji Flamandzkiej, niedaleko Brukseli.

Jak długa jest historia tego miejsca? Parafia jest wzmiankowana od 1134 roku, choć obecny, klasycystyczny wygląd kościół zawdzięcza przebudowie z lat 1780–1781.

Co jest najstarszym elementem budynku? Wieża pochodząca z XII wieku, wkomponowana później w nową, klasycystyczną fasadę wschodnią.

Jakie relikwie znajdują się w kościele? Trzy relikwiarze, w tym relikwie świętej Urszuli i jedenastu tysięcy dziewic.