Scalasaig Lighthouse

Scalasaig Lighthouse to niewielka latarnia morska przy przystani w Scalasaig, głównym porcie wyspy Colonsay w archipelagu Hebrydów Wewnętrznych (Argyll and Bute, Szkocja). Nie jest to wysoka latarnia znana z pocztówek, lecz skromny znak nawigacyjny, który opowiada o historii żeglugi wokół wyspy i o tym, jak mieszkańcy dbają o własne dziedzictwo.

Gdzie stoi latarnia w Scalasaig?

Scalasaig leży na wschodnim wybrzeżu Colonsay, w zatoce, do której przybijają promy. Latarnia znajduje się przy samym porcie, w pobliżu terminalu promowego, więc zobaczysz ją zaraz po zejściu na ląd. Współrzędne obiektu to około 56,067° N, 6,182° W. Niewielka miejscowość ma kilka budynków usługowych, sklep i hotel, dlatego łatwo połączyć oglądanie latarni ze spacerem po nabrzeżu.

Jak wygląda obecna latarnia?

Obecna konstrukcja pochodzi z 2003 roku. To ośmiometrowa biała wieża z metalu, zasilana energią słoneczną i w pełni zautomatyzowana. Światło znajduje się na wysokości około 5 metrów nad poziomem odniesienia, a jego charakterystyka to dwa błyski w cyklu dziesięciosekundowym, w kolorze białym lub czerwonym. Latarnię obsługuje Northern Lighthouse Board, czyli instytucja odpowiedzialna za oznakowanie nawigacyjne wybrzeży Szkocji i wyspy Man. Wnętrza nie zwiedza się, to obiekt do oglądania z zewnątrz.

Jaka jest historia światła w Scalasaig?

Pierwsza latarnia w tym miejscu powstała w 1903 roku. Zaprojektował ją David A. Stevenson na zlecenie Northern Lighthouse Board, a zasilana była olejem. Mieszkańcy nazywali ją po gaelicku „An cruisgen”. W 1957 roku zastąpiło ją światło gazowe umieszczone na kwadratowym budynku. Gdy w 2003 roku ten budynek rozebrano, oryginalną latarnię z 1903 roku rozmontowano i zostawiono w magazynie na wyspie.

Wyspiarze nie zapomnieli o dawnym światle. Colonsay and Oronsay Heritage Trust otrzymał dotację na odnowienie oryginalnej lampy. Wyspecjalizowany kowal miał odrestaurować komorę świetlną, a trust planował ustawić ją ponownie na wyspie. W komunikatach z 2014 i 2015 roku wspominano o powrocie komory na Colonsay w marcu 2015 roku. Czy została ostatecznie ustawiona, warto sprawdzić na miejscu w centrum informacji o wyspie. W ogrodzie Colonsay House stoi też soczewka pochodząca z latarni Rubh a’Mhàil na cieśninie Islay.

Co jeszcze jest w okolicy portu?

W 2024 roku w komunikacie dla żeglarzy odnotowano, że światło oznaczające głowicę nabrzeża przy terminalu promowym w zatoce Scalasaig zniknęło razem z większością słupa. Tymczasowo oznaczono to miejsce pławą o takiej samej charakterystyce światła. Jeśli interesują cię latarnie, przy okazji wizyty na Colonsay rozejrzyj się także po wybrzeżu wyspy, bo szlaki piesze prowadzą do odsłoniętych klifów i plaż.

Kiedy przyjechać?

Najwygodniej odwiedzać wyspę od późnej wiosny do początku jesieni, gdy dni są długie, a rozkład promów gęstszy. Latem wieczory są jasne do późna, więc port i latarnię obejrzysz bez pośpiechu. Poza sezonem pogoda na Hebrydach bywa kapryśna, a kursy mogą być odwoływane z powodu wiatru.

Najczęstsze pytania

Jak dostać się do Scalasaig? Na Colonsay dopływa się promem, a Scalasaig jest wyspiarskim portem pasażerskim. Rozkład i rezerwacje sprawdzisz u przewoźnika CalMac, zwłaszcza latem, gdy miejsca szybko się kończą.

Czy można wejść do latarni? Nie. Obecna wieża jest zautomatyzowaną konstrukcją Northern Lighthouse Board i ogląda się ją z zewnątrz, z nabrzeża.

Czy to oryginalna latarnia z 1903 roku? Nie. Dzisiejsza konstrukcja pochodzi z 2003 roku. Oryginał z 1903 roku rozmontowano i przechowywano, a lokalny trust pracował nad jego odnowieniem.

Ile czasu przeznaczyć na oglądanie? Sama latarnia wymaga kilku minut. Warto jednak zaplanować dłuższy pobyt w porcie i w Scalasaig, bo to punkt wyjścia do zwiedzania całej wyspy.