Ruvaal Lighthouse

Latarnia morska Ruvaal (gaelicka nazwa przylądka to Rubha a' Mhàil) stoi na północnym krańcu wyspy Islay, w archipelagu Hebrydów Wewnętrznych w Szkocji. Administracyjnie należy do regionu Argyll and Bute. To jedno z najdalej wysuniętych na północ miejsc na wyspie, z widokiem na sąsiednią Jurę i wody Sound of Islay.

Czym jest latarnia Ruvaal i kto ją zbudował?

Potrzebę oznaczenia światłem Sound of Islay zgłosił już w 1835 roku Robert Stevenson, patriarcha rodziny szkockich inżynierów latarni. Budowę prowadzono w latach 1857–1859 według projektu jego synów, Davida i Thomasa Stevensonów, dla Northern Lighthouse Board, czyli szkockiego zarządu latarni morskich. Światło po raz pierwszy zapaliło się 1 stycznia 1859 roku. Zgodnie z wymogiem Board of Trade miało obejmować także niebezpieczne skały Neva na zachodzie. XIX-wieczny słownik geograficzny podaje koszt inwestycji: 7437 funtów.

Z latarnią wiąże się też historia soczewki. Firma Chance Brothers z Birmingham wykonała ją w 1874 roku, a w 1992 roku zastąpiono ją nowoczesnym urządzeniem. Oryginalną soczewkę przekazano do Colonsay House, gdzie jest wystawiona do dziś. Latarnię zautomatyzowano w 1983 roku, więc nie mieszkają w niej już dozorcy.

Gdzie leży i jak dojechać?

Latarnia znajduje się około 10 km na północ od Port Askaig, głównego portu promowego Islay. Na wyspę dopłyniesz promem z kontynentu, a dalej potrzebujesz samochodu lub roweru. Transportu publicznego do początku szlaku nie ma, dlatego warto zaplanować dojazd z wyprzedzeniem.

Najpopularniejsza trasa na piechotę zaczyna się w Bunnahabhain, przy destylarni, i biegnie wybrzeżem w kierunku przylądka. Po drodze mijasz wąskie, nadmorskie odcinki z widokiem na Jurę. To wędrówka tam i z powrotem, a teren bywa podmokły, więc przyda się solidne, nieprzemakalne obuwie.

Co zobaczysz na miejscu?

• Białą wieżę latarni z towarzyszącymi jej budynkami, w których mieszkali niegdyś latarnicy.
• Panoramę Sound of Islay, cieśniny oddzielającej Islay od Jury, z silnymi prądami.
• Dziką, niezabudowaną linię brzegową. Przy pomoście można wypatrywać wydr i fok.
• Krajobraz torfowisk i wrzosowisk typowy dla północy wyspy.

Domki latarników są własnością prywatną i służą jako nocleg wakacyjny, dlatego traktuj teren z szacunkiem i nie wchodź na posesję. Sama latarnia jest czynnym obiektem nawigacyjnym i nie jest muzeum.

Czy obiekt jest chroniony?

Tak. Latarnia ma status zabytku kategorii B w Szkocji, a jej opis znajduje się w rejestrze Canmore, prowadzonym przez Historic Environment Scotland. Ten sam przylądek w dawnych źródłach występuje pod pisownią Rhuvaal, Rubh' a' Mhail lub Rudha Mhail, co warto pamiętać przy szukaniu informacji.

Kiedy przyjechać?

Najlepiej wybrać późną wiosnę lub lato, gdy dni są długie, a ścieżka najsuchsza. Pogoda na Hebrydach zmienia się szybko, nawet w ciągu godziny. Zabierz warstwę przeciwwiatrową i przeciwdeszczową oraz zapas wody, bo po drodze nie ma sklepów. Przy dobrej widoczności zobaczysz z przylądka wyraźnie wyspę Jura.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść na latarnię Ruvaal? Nie. To działający obiekt nawigacyjny, a sąsiednie domki są prywatne. Latarnię ogląda się z zewnątrz, z wybrzeża.

Jak daleko jest do latarni od Port Askaig? Około 10 km w linii prostej na północ. Droga samochodem prowadzi do okolic Bunnahabhain, a ostatni odcinek pokonuje się pieszo.

Czy trasa do latarni jest trudna? Nie wymaga umiejętności wspinaczkowych, ale bywa błotnista i podmokła. Najważniejsze są dobre buty i ubranie na zmienną pogodę.

Kiedy zbudowano latarnię? W latach 1857–1859, a pierwsze światło zapaliło się 1 stycznia 1859 roku. Projektantami byli David i Thomas Stevensonowie.