Phare de Saint-Vaast-la-Hougue

Phare de Saint-Vaast-la-Hougue to niewielka, biała latarnia morska stojąca na końcu falochronu w porcie Saint-Vaast-la-Hougue, w departamencie Manche, w Normandii. Wygląda skromnie na tle wielkich latarni Bretanii, ale jej lokalizacja — naprzeciwko wyspy Tatihou, w sąsiedztwie fortyfikacji Vaubana wpisanych na listę UNESCO — czyni ją jednym z ciekawszych punktów na trasie zwiedzania tego rybackiego miasteczka.

Jak dotrzeć do latarni?

Saint-Vaast-la-Hougue leży na wschodnim wybrzeżu półwyspu Cotentin, około 30 kilometrów od Cherbourga i niecałą godzinę jazdy od Valognes czy Carentan. Najwygodniej dojechać samochodem — w sezonie letnim miasteczko bywa zatłoczone, więc warto zostawić auto na parkingu przy porcie i dalej iść pieszo. Sama latarnia znajduje się na końcu jednej z dwóch jetee otaczających basen portowy, więc spacer wzdłuż nabrzeża prowadzi wprost do niej. To najlepszy sposób, by zobaczyć konstrukcję z bliska i jednocześnie podziwiać widok na wyspę Tatihou oraz wieżę Vaubana (Tour de la Hougue) po drugiej stronie zatoki.

Co zobaczysz na miejscu?

Latarnia ma formę ośmiokątnej wieżyczki wykonanej z żeliwa i żelaza, malowanej na biało, o wysokości około 11 metrów. Choć konstrukcja jest metalowa i stosunkowo lekka w porównaniu z kamiennymi gigantami z innych części francuskiego wybrzeża, wyróżnia się elegancką, ośmioboczną sylwetką, typową dla latarń budowanych w drugiej połowie XIX wieku. Wysokość ogniska świetlnego wynosi 12 metrów nad poziomem morza, a zasięg światła sięga około 10 mil morskich — to wystarczająco, by prowadzić statki rybackie i żaglówki bezpiecznie do portu nawet po zmroku. Charakterystyczne czerwone, stałe światło (nie mrugające) odróżnia ją od innych oznaczeń nawigacyjnych w okolicy.

Warto połączyć wizytę przy latarni ze spacerem po nabrzeżu, skąd rozciąga się widok na hodowle ostryg — Saint-Vaast słynie z produkcji ostryg — oraz na łodzie rybackie cumujące w porcie. Z tego samego miejsca dobrze widać też wyspę Tatihou, do której latem kursuje amfibia (łódź na kołach), oraz wieżę obronną Vaubana, część sieci fortyfikacji wpisanej na listę UNESCO w 2008 roku jako „Fortyfikacje Vaubana".

Trochę historii

Pierwsze oznakowanie świetlne w tym miejscu pojawiło się w 1850 roku — było to prowizoryczne światło zawieszone na drewnianej konstrukcji przypominającej szubienicę, ustawionej na falochronie. Obecna metalowa wieża powstała piętnaście lat później: światło zapalono po raz pierwszy 25 lipca 1865 roku. Za projekt architektoniczny latarni odpowiadał Léonce Reynaud, znany francuski inżynier i architekt zaangażowany w rozbudowę francuskiego systemu oznakowania morskiego w XIX wieku, a samą konstrukcję metalową wykonała prawdopodobnie firma Sautter et Lemonnier, specjalizująca się wówczas w budowie latarń morskich i urządzeń oświetleniowych.

Kiedy przyjechać?

Najlepszą porą na wizytę jest okres od późnej wiosny do wczesnej jesieni, kiedy pogoda sprzyja spacerom wzdłuż nabrzeża, a dostępne są rejsy na wyspę Tatihou. Latem miasteczko żyje pełną parą — działają lokalne restauracje serwujące świeże owoce morza, a targ rybny przy porcie oferuje ostrygi prosto z hodowli. Jesienią i zimą Saint-Vaast bywa spokojniejsze, ale to właśnie wtedy latarnia i jej czerwone światło najlepiej oddają surowy, atlantycki charakter tego wybrzeża.

Najczęstsze pytania

Czy latarnię można zwiedzać od środka? Nie, to niewielka, automatyczna latarnia bez punktu widokowego dla zwiedzających — ogląda się ją z zewnątrz, spacerując wzdłuż falochronu.

Ile lat ma obecna konstrukcja? Obecna metalowa wieża działa od 25 lipca 1865 roku, choć pierwsze prowizoryczne oznakowanie świetlne w tym miejscu pojawiło się już w 1850 roku.

Co jeszcze warto zobaczyć w okolicy? Wyspę Tatihou z jej fortem oraz wieżę Vaubana (Tour de la Hougue) — obie są częścią wpisanych na listę UNESCO fortyfikacji Vaubana, a latem kursuje do nich łódź-amfibia z portu.

Czy latarnia jest dobrze widoczna z portu? Tak, stoi na końcu jednej z jetee obejmujących basen portowy, więc widać ją niemal z każdego miejsca na nabrzeżu, a jej białą, ośmioboczną sylwetkę łatwo rozpoznać na tle morza.