Phare de Pen Lan

Phare de Pen Lan to latarnia morska stojąca na skalistym cypelku Pointe de Pen Lan, w gminie Billiers, u ujścia rzeki Vilaine w południowym Morbihan, niedaleko La Roche-Bernard. Charakterystyczna, biało-czerwona wieża jest jednym z punktów orientacyjnych dla żeglarzy wpływających na Vilaine i jednym z ładniejszych miejsc widokowych na tym odcinku bretońskiego wybrzeża.

Historia latarni – od drewnianej wieżyczki do automatu

Pierwsze światło na Pen Lan zapalono 1 marca 1839 roku – była to niewielka wieżyczka, prowizoryczne rozwiązanie mające ostrzegać statki przed mieliznami przy wejściu do Vilaine. Ruch na tym odcinku wybrzeża był na tyle duży, że skromna konstrukcja szybko okazała się niewystarczająca.

W 1882 roku oddano do użytku nową, kwadratową wieżę o wysokości 14 metrów. Latarnia zmieniała paliwo wraz z rozwojem techniki – najpierw świeciła na olej roślinny, później na olej mineralny. Elektryczność dotarła do Pen Lan w 1955 roku, a wraz z nią nowy rytm światła: dwa zaćmienia co 6 sekund, charakterystyczny sygnał, po którym marynarze mogli rozpoznać latarnię nocą.

W 1975 roku wieżę nadbudowano, podnosząc ją do obecnych 18 metrów – zmiana miała poprawić zasięg światła. Latarnia została w pełni zautomatyzowana w 1995 roku i od tego czasu działa bez stałej obsługi, tak jak większość francuskich latarni przybrzeżnych tej wielkości.

Co zobaczysz na Pointe de Pen Lan?

Sama wieża, pomalowana w czerwono-białe pasy, dobrze widoczna jest z lądu i z wody – to jeden z tych punktów, które łatwo rozpoznać na mapie żeglarskiej ujścia Vilaine. Latarnia nie jest przystosowana do zwiedzania wewnątrz (jest zautomatyzowana i niezamieszkana), ale sam cypel i jego otoczenie warto odwiedzić ze względu na widoki – z Pointe de Pen Lan rozciąga się panorama na ujście Vilaine, ocean otwarty w stronę Atlantyku i sąsiednie plaże gminy Billiers.

To miejsce ma też swoją burzliwą historię niezwiązaną z samą latarnią. W nocy z 28 na 29 listopada 1799 roku, w okresie tzw. trzeciej Szuanerii (rojalistycznego powstania przeciw republice), Georges Cadoudal zorganizował w tym miejscu przemyt złota, broni i amunicji – wybrzeże było wtedy trudno kontrolowane i idealnie nadawało się do potajemnych desantów. Wcześniej, w czasach kardynała Richelieu, gubernatora prowincji od 1631 roku, całe wybrzeże objęto systemem straży przybrzeżnej – każda nadmorska parafia miała obowiązek utrzymywać uzbrojonych ludzi i budować strażnice, co świadczy o strategicznym znaczeniu tego fragmentu wybrzeża na długo przed powstaniem samej latarni.

Jak dotrzeć do latarni Pen Lan?

Pointe de Pen Lan leży w gminie Billiers, kilka kilometrów od La Roche-Bernard i niedaleko Damgan – to typowy dla południowego Morbihan teren: niskie klify, plaże i szlaki wzdłuż wybrzeża. Najlepiej dojechać samochodem do Billiers, a stamtąd kontynuować pieszo w kierunku punktu widokowego na cyplu. Okolica jest częścią szerszego obszaru turystycznego Damgan–La Roche-Bernard, znanego z widokowych tras nadmorskich.

Kiedy przyjechać?

Latarnia i cypel są dostępne przez cały rok, ale najlepsze widoki i najprzyjemniejsze warunki na spacer wzdłuż wybrzeża zapewnia wiosna i lato, gdy pogoda jest stabilniejsza. Jesienią i zimą warto liczyć się z silniejszym wiatrem od Atlantyku – co samo w sobie bywa atrakcją dla miłośników morskich pejzaży i fotografii.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść do wnętrza latarni Pen Lan? Nie – latarnia jest zautomatyzowana od 1995 roku i nie ma stałej obsługi, więc nie jest otwarta do zwiedzania wewnątrz. Można ją jednak oglądać i fotografować z zewnątrz.

Gdzie właściwie znajduje się latarnia? Na Pointe de Pen Lan, w gminie Billiers, u ujścia rzeki Vilaine w południowym Morbihan, niedaleko La Roche-Bernard.

Jak wysoka jest wieża? Obecna wysokość to 18 metrów – wynik nadbudowy z 1975 roku. Wcześniejsza wieża z 1882 roku miała 14 metrów.

Czy to miejsce ma znaczenie historyczne poza samą latarnią? Tak – w 1799 roku w tym miejscu Georges Cadoudal zorganizował nocny przemyt broni i złota w ramach trzeciej Szuanerii, a wcześniej, od czasów Richelieu, wybrzeże było częścią systemu straży przybrzeżnej chroniącej przed napadami z morza.