Port-Navalo lighthouse

Latarnia morska Port-Navalo stoi na krańcu półwyspu Rhuys, w miejscowości Port-Navalo należącej do gminy Arzon, tam gdzie Zatoka Morbihan otwiera się na Ocean Atlantycki. Wieża wskazuje statkom wjazd do zatoki naprzeciwko przylądka Kerpenhir w Locmariaquer i od niemal dwóch wieków pomaga żeglarzom bezpiecznie mijać ten newralgiczny punkt bretońskiego wybrzeża.

Jak dotrzeć do latarni?

Port-Navalo leży na końcu drogi D780, około 30 minut jazdy samochodem od Vannes. Z Locmariaquer po drugiej stronie zatoki kursuje prom pasażerski, dzięki czemu można zobaczyć latarnię z wody, a potem wysiąść na spacer wzdłuż nabrzeża. Wzdłuż wybrzeża prowadzi też szlak pieszy GR34, popularny wśród turystów zwiedzających całą presqu'île de Rhuys pieszo lub na rowerze. W sezonie letnim najwygodniej zostawić samochód na parkingu w centrum Port-Navalo i dalej iść pieszo — do latarni jest tylko kilkaset metrów.

Co warto wiedzieć o historii latarni?

Pierwsza latarnia w tym miejscu powstała w 1840 roku i miała zaledwie około dziesięciu metrów wysokości — była to niewielka wieża wbudowana w dom latarnika. Wybór lokalizacji nie był oczywisty: administracja morska chciała oświetlić wjazd do zatoki, podczas gdy miejscowi żeglarze woleliby latarnię na wzniesieniu Petit Mont, skąd łatwiej byłoby ostrzegać przed niebezpiecznym kanałem Teignouse między Houat i Quiberon. Ostatecznie zwyciężyła wersja urzędnicza i latarnia stanęła na wzgórzu w Arzon, naprzeciw Kerpenhir.

Wraz z rozwojem żeglugi stara wieża okazała się za niska, więc w 1895 roku wybudowano nową, znacznie wyższą konstrukcję o wysokości 21 metrów — to właśnie ona dominuje dziś nad Port-Navalo. W 1930 roku latarnię zelektryfikowano, co poprawiło zasięg i stabilność światła.

Trudny moment przyszedł podczas II wojny światowej. 14 kwietnia 1942 roku okupant zdemontował optykę latarni, a w 1944 roku wieża miała zostać wysadzona w powietrze wraz z innymi obiektami na wybrzeżu. Przed zniszczeniem uratował ją inżynier Le Net, który przekonał Niemców, że latarnie morskie nie należą do żadnego kraju, bo służą ratowaniu życia marynarzy wszystkich narodowości oraz ich pasażerów. Latarnia przetrwała wojnę i od 1982 roku działa w pełni automatycznie, bez konieczności obsady latarnika na miejscu.

Co zobaczysz na miejscu?

Latarnia Port-Navalo to jeden z najbardziej charakterystycznych punktów widokowych na wjeździe do Zatoki Morbihan. Z okolic wieży widać ruch łodzi wpływających i wypływających z zatoki, a po drugiej stronie kanału rysuje się przylądek Kerpenhir w Locmariaquer. To miejsce lubią fotografowie — biała wieża na tle błękitu wody i nieba jest jednym z symboli tej części Bretanii. W samym Port-Navalo znajdziecie też port jachtowy, kilka restauracji z owocami morza oraz plaże nadające się do kąpieli w sezonie letnim.

Latarnia jest obiektem czynnym w ruchu morskim i — jak większość francuskich latarni tej wielkości — nie jest otwarta do zwiedzania wnętrza na stałe; jej wartość turystyczna to przede wszystkim widok z zewnątrz i punkt widokowy na zatokę.

Kiedy przyjechać?

Najlepsza pora to późna wiosna i lato, kiedy działa prom do Locmariaquer i najwięcej łodzi wpływa do zatoki — widok z latarni jest wtedy najbardziej dynamiczny. Poza sezonem Port-Navalo jest znacznie spokojniejsze, co doceniają turyści szukający ciszy i długich spacerów wybrzeżem bez tłumów.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść na szczyt latarni? Latarnia Port-Navalo pozostaje aktywnym obiektem nawigacyjnym i standardowo nie jest udostępniana do wejścia na szczyt.

Jak najlepiej dojechać do latarni bez samochodu? Najprostszy sposób to prom pasażerski z Locmariaquer, który kursuje przez zatokę w sezonie letnim.

Czy w pobliżu latarni są plaże? Tak, w Port-Navalo i okolicach Arzon znajdują się piaszczyste plaże nadające się do kąpieli, szczególnie popularne latem.

Od kiedy latarnia działa automatycznie? Od 1982 roku latarnia pracuje bez stałej obsady latarnika, po wcześniejszej elektryfikacji w 1930 roku.