Phare de Lanvaon

Phare de Lanvaon to niewielka latarnia morska stojąca w miejscowości Lilia, w gminie Plouguerneau, w głębi lądu nad ujściem rzeki Aber-Wrac'h. W odróżnieniu od słynnych latarni na Île Vierge czy Île Wrac'h, które ostrzegają żeglarzy przed skałami z otwartego morza, Lanvaon nigdy nie stała na wybrzeżu — jej zadaniem od początku było wskazywanie właściwego kierunku wpływania do ujścia rzeki.

Jak dotrzeć na miejsce?

Latarnię znajdziemy przy drodze prowadzącej do Lilia, pod adresem 1038 Lanvaon, 29880 Plouguerneau. To punkt łatwo dostępny samochodem — wieża stoi na polu, widoczna z drogi już z pewnej odległości dzięki czerwono pomalowanemu szczytowi. Miejsce jest też częścią pieszego szlaku łączącego trzy latarnie regionu: Île Vierge, Wrac'h i właśnie Lanvaon, co pozwala zwiedzić okolicę bez samochodu, w formie kilkugodzinnej wędrówki wzdłuż brzegów aberu.

Co warto wiedzieć o samej budowli?

Kwadratowa wieża została wzniesiona w 1868 roku według projektu inżyniera Alfreda Cahena, a wykonała ją firma Martin z Landerneau. Fundamenty i detale wykończeniowe wykonano z ciosanego kamienia, ściany z nieregularnych kamieni spojonych cementem portlandzkim, a dach pokryto łupkiem z Châteaulin — typowym materiałem budowlanym regionu. Wieża ma 27 metrów wysokości do latarni, a jej ognisko świetlne znajduje się na wysokości 48,5 metra nad poziomem najwyższych pływów. W latach 80. XX wieku szczyt wieży pomalowano na czerwono, by ułatwić rozpoznanie latarni z morza w ciągu dnia. Zasięg światła sięga 13,5 mili morskiej, czyli około 25 kilometrów.

Dlaczego latarnia stoi w głębi lądu, a nie na wybrzeżu?

To najciekawszy element historii Lanvaon: to latarnia nabieżnikowa, czyli element pary świateł wskazujących żeglarzom dokładny kurs wejścia do głównego kanału Aber-Wrac'h. Działa w parze ze światłem na Île Wrac'h, oddalonym o około 3 kilometry — gdy oba ogniska ustawią się w linii, statek wie, że płynie właściwym torem wodnym. System ten funkcjonuje nieprzerwanie od 1868 roku. Wcześniej, od 1845 roku, podobną funkcję pełniło skromne światło umieszczone w drewnianej budce na zachodniej galerii wieży kościoła w Plouguerneau — okazało się jednak niewystarczająco widoczne, co skłoniło władze morskie do budowy dedykowanej latarni w Lanvaon. Układ uzupełniają dodatkowo dwa niewielkie światła cumownicze, La Palue i Saint-Antoine, tworzące drugi nabieżnik prowadzący jednostki do punktu kotwiczenia na redzie.

Czy latarnię można zwiedzić?

Wnętrze wieży nie jest jeszcze otwarte dla turystów, latarnia pozostaje obiektem czysto nawigacyjnym i wciąż aktywnym. Mimo to miejsce przyciąga rocznie około 1500 osób, które przychodzą obejrzeć budowlę z zewnątrz, zrobić zdjęcia na tle pól i ujścia rzeki oraz poznać historię systemu nabieżników Aber-Wrac'h. To ciekawy przystanek dla osób interesujących się mniej znaną, "lądową" stroną francuskiej sygnalizacji morskiej.

Kiedy przyjechać?

Latarnia jest dostępna do obejrzenia przez cały rok, a okolica — otwarte pola i widok na ujście rzeki — sprawia, że najlepsze światło do zdjęć daje się złapać wczesnym rankiem lub przed zachodem słońca. Warto połączyć wizytę ze zwiedzaniem pobliskich latarni na Île Vierge i Île Wrac'h, szczególnie podczas odpływu, gdy widoczność na aber jest najlepsza.

Najczęstsze pytania

Czy Phare de Lanvaon nadal działa? Tak, latarnia jest aktywna i w pełni zautomatyzowana. Jej światło ma zasięg 13,5 mili morskiej i wciąż pomaga statkom wpływającym do Aber-Wrac'h.

Kiedy powstała latarnia i kto ją zbudował? Wieżę wzniesiono w 1868 roku według projektu inżyniera Alfreda Cahena, a prace wykonała firma Martin z Landerneau. Zastąpiła wcześniejsze, słabo widoczne światło umieszczone od 1845 roku na wieży kościoła w Plouguerneau.

Czym Lanvaon różni się od latarni na Île Vierge i Île Wrac'h? Te dwie ostrzegają żeglarzy przed skałami z otwartego morza. Lanvaon to latarnia nabieżnikowa stojąca w głębi lądu — działa w parze ze światłem Île Wrac'h, wskazując dokładny kurs wejścia do głównego kanału rzeki.

Czy można wejść na szczyt wieży? Nie, latarnia nie jest jeszcze otwarta do zwiedzania wewnątrz. Można ją jednak swobodnie obejrzeć z drogi i z pól w jej otoczeniu.