Park u petřínské rozhledny

Park u Petřínské rozhledny zajmuje szczytową część wzgórza Petřín w Pradze i otacza najsłynniejszy punkt widokowy miasta. To niewielki, bo liczący około 2,5 hektara, ale gęsto naładowany historią teren, wpisany na listę zabytków kultury Republiki Czeskiej. Leży wewnątrz gotyckich murów głodowych, między Wielkim Ogrodem Strahowskim, Ogrodem Lobkowiczów, Ogrodem Seminaryjnym a Sadem Różanym.

Gdzie dokładnie leży park i co go otacza?

Park rozciąga się na naturalnej platformie na szczycie Petřína, w miejscu, gdzie od wieków krzyżowały się szlaki spacerowe mieszkańców Malej Strany i Hradczan. Otaczają go z każdej strony inne zielone założenia miasta, dzięki czemu spacer po Petříně można płynnie przedłużyć w kierunku ogrodów pałacowych albo w stronę klasztoru strahowskiego. Sama rozhledna stoi niemal centralnie na terenie parku, a wokół niej rozłożone są alejki, punkty widokowe i mniejsze budowle historyczne.

Skąd wzięła się legenda o pogańskim gaju?

Według kronikarza Václava Hájka z Libočan, na szczycie Petřína miał się niegdyś znajdować święty gaj pogański, w którym dawni mieszkańcy tych ziem czcili swoich bogów. Centralnym punktem gaju był podobno święty dąb, przy którym płonął nieustannie ogień, a najwyższą cześć oddawano bogu Perunowi. Ta legenda do dziś pojawia się w opowieściach przewodników oprowadzających po Petříně, choć traktowana jest raczej jako barwna opowieść niż potwierdzony fakt historyczny.

Jakie zabytki barokowe przetrwały na terenie parku?

W okresie baroku na terenie parku stanął kościół św. Wawrzyńca, wzniesiony według planów Dientzenhofera przez budowniczego Ignáca Palliardiego – dziś służy on wspólnocie starokatolickiej. Do ogrodu prowadzi też Petřínska droga krzyżowa z 1735 roku, z kapliczkami wnękowymi rozłożonymi wzdłuż trasy, a także kaplica Kalwarii z 1737 roku oraz kaplica Grobu Bożego z 1732 roku. To właśnie te obiekty nadają parkowi charakter miejsca pielgrzymkowego, nie tylko widokowego.

Jak powstała Petřínská rozhledna i dlaczego przypomina paryską wieżę?

Pomysł budowy wieży zrodził się w 1889 roku, gdy uczestnicy wyprawy Klubu Turystów Czeskich na Wystawę Światową w Paryżu zachwycili się Wieżą Eiffla na tyle, że postanowili zbudować podobną konstrukcję nad Pragą. Projekt sporządził František Prášil, a dokumentację zatwierdzono w lutym 1891 roku – budowę rozpoczęto w marcu i ukończono w zaledwie kilka miesięcy, zużywając 175 ton żelaza. Uroczyste otwarcie odbyło się 20 sierpnia 1891 roku, w ramach Wystawy Jubileuszowej, podczas której powstało też sąsiadujące Lustrzane Labiryntowe. Wieża mierzy 63,5 metra, a dzięki wysokiemu położeniu na wzgórzu jej szczyt znajduje się dokładnie na tej samej wysokości nad poziomem morza co szczyt oryginalnej Wieży Eiffla.

Co jeszcze można zobaczyć w parku poza samą wieżą?

Oprócz rozhledny i wspomnianych obiektów sakralnych w parku znajduje się obserwatorium astronomiczne z teleskopem i niewielkim muzeum, Lustrzane Labiryntowe oraz kilka kawiarni, gdzie można odpocząć po wejściu na 299 schodów wieży. Z tarasu widokowego rozciąga się panorama całej Pragi, a w dni bezchmurne widoczność sięga niemal całych Czech. Warto wiedzieć, że od 1953 roku w wieży działał nadajnik telewizyjny, który obsługiwał sygnał dla Pragi aż do otwarcia wieży żiżkowskiej pod koniec 1992 roku.

Najczęstsze pytania

Czy wejście do parku jest płatne? Sam park jest ogólnodostępny i bezpłatny, opłatę pobiera się wyłącznie za wejście na szczyt rozhledny oraz do Lustrzanego Labiryntowego.

Jak dojść do parku? Najwygodniej tramwajem na przystanek Újezd, a stamtąd kolejką linową na Petřín, albo pieszo jedną z alejek prowadzących ze strony Malej Strany.

Czy warto iść tam wieczorem? Tak, park jest oświetlony, a widok na oświetloną Pragę z tarasu wieży należy do najczęściej fotografowanych w mieście.

Ile czasu zajmuje zwiedzanie całego terenu? Sam spacer po parku to około godziny, ale ze wspinaczką na wieżę i wizytą w labiryncie warto zaplanować dwie do trzech godzin.