Monastery of Sisters of Consolation (Rajhrad)

Klasztor Sióstr Pocieszycielek Najświętszego Serca Jezusowego w Rajhradzie koło Brna to zakonny kompleks wzniesiony w latach 1924–1929 rękami samych sióstr, na gruncie kupionym od miejscowych benedyktynów. To zupełnie odrębna instytucja od słynnego opactwa benedyktyńskiego stojącego w tym samym mieście – żeńska wspólnota zakonna, powołana na początku XX wieku z myślą o opiece nad chorymi, cierpiącymi i osobami starszymi, a nie o życiu kontemplacyjnym mnichów.

Kto stał za powstaniem zgromadzenia?

Inicjatorką była Marie Rosa Vůjtěchová (1876–1945), wcześniej członkini Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza. Doświadczenia z pracy przy chorych skłoniły ją do założenia nowej, pokutnej wspólnoty zakonnej. Projekt zyskał silne poparcie ówczesnego biskupa brneńskiego, Pavla hrabiego Huyna, dzięki któremu Zgromadzenie Sióstr Pocieszycielek Najświętszego Serca Jezusowego doczekało się formalnego zatwierdzenia w 1915 roku.

Dlaczego siostry zbudowały klasztor akurat w Rajhradzie?

Pierwotna siedziba zgromadzenia znajdowała się w Brnie, przy ulicy Šeříková. Po zakończeniu I wojny światowej okazała się jednak zbyt mała dla rosnącej wspólnoty. Siostry zdecydowały się wówczas na budowę nowego domu macierzystego w Rajhradzie – i, co warte podkreślenia, w dużej mierze zbudowały go same, własnymi siłami, w latach 1924–1929. Ziemię pod inwestycję zakupiono od tamtejszych benedyktynów, których opactwo od wieków dominuje w krajobrazie miasteczka. Sąsiedztwo dwóch odrębnych wspólnot zakonnych – męskiej benedyktyńskiej i żeńskiej pocieszycielskiej – to jedna z ciekawostek Rajhradu, łatwa do pomylenia dla osób nieznających lokalnej historii.

Czym siostry zajmują się dzisiaj?

Kompleks klasztorny w Rajhradzie nadal pełni funkcje opiekuńcze, zgodne z pierwotnym charyzmatem zgromadzenia. Działa tu dom seniora – Dom Matki Rosy, nazwany na cześć założycielki. W dawnym ogrodzie klasztornym, na terenie po obiekcie wojskowym, pod koniec lat 90. XX wieku powstał Dom Opieki Paliatywnej wraz z Hospicjum św. Józefa. Od 2007 roku placówkę tę prowadzi Rajhradzka Charytatywna Diecezjalna (Rajhradská oblastní charita). Latem klasztor przyjmuje też osoby szukające duchowego wyciszenia i pogłębienia życia religijnego – jego spokojne położenie sprzyja rekolekcjom i chwili oddechu z dala od miejskiego zgiełku.

Co warto wiedzieć, planując wizytę?

Odwiedzający Rajhrad często kojarzą miasteczko wyłącznie z opactwem benedyktyńskim, tymczasem klasztor sióstr pocieszycielek stoi w jego bezpośrednim sąsiedztwie i ma zupełnie inną historię – XX-wieczną, świecko-charytatywną, związaną z opieką nad chorymi, a nie ze średniowieczną tradycją monastyczną. To dobry punkt dla osób interesujących się nowszą historią Kościoła katolickiego na Morawach oraz rolą żeńskich zgromadzeń zakonnych w opiece społecznej.

Najczęstsze pytania

Czy to to samo miejsce co opactwo benedyktynów w Rajhradzie? Nie. To dwie odrębne instytucje zakonne stojące w tym samym mieście – męskie opactwo benedyktyńskie o średniowiecznej tradycji oraz znacznie młodszy, XX-wieczny klasztor żeńskiego zgromadzenia sióstr pocieszycielek.

Kiedy powstał klasztor sióstr pocieszycielek? Budynek klasztorny wzniesiono w latach 1924–1929, choć samo zgromadzenie zostało formalnie zatwierdzone już w 1915 roku, jeszcze w Brnie.

Czym zajmuje się dziś zgromadzenie w Rajhradzie? Prowadzi dom seniora (Dom Matki Rosy) oraz, na terenie dawnego ogrodu klasztornego, hospicjum i dom opieki paliatywnej pod wezwaniem św. Józefa, zarządzane od 2007 roku przez lokalną charytatywną organizację diecezjalną.

Kto założył zgromadzenie sióstr pocieszycielek? Marie Rosa Vůjtěchová, wcześniej siostra miłosierdzia św. Karola Boromeusza, przy wsparciu biskupa brneńskiego Pavla Huyna.