Malouinière de la Basse-Flourie

Malouinière de la Basse-Flourie to XVIII-wieczna rezydencja typu malouinière położona w dzielnicy Saint-Servan w Saint-Malo, w departamencie Ille-et-Vilaine w Bretanii. Budynek stoi w otoczonym murem, pięciohektarowym parku opadającym łagodnie ku zatoczce Troctin, skąd roztacza się widok na estuarium Rance i rytm przypływów.

Skąd wzięła się ta rezydencja?

Pierwszy dwór na tych ziemiach wzmiankowany jest już pod koniec XVI wieku. Należał do Charles'a Pépina (1570-1634), pana na Pré i Basse-Flourie, który w 1592 roku poślubił Jeanne Le Moyne. Dwór ten odnowiono w 1670 roku — w jego skład wchodziły dom, zabudowania gospodarcze, gołębnik oraz prostokątny staw ze słodką wodą.

Druga, właściwa malouinière powstała na początku XVIII wieku niżej, bliżej morskiej części Rance, dla Alexandre'a Legranda (1681-1752), pana na Vergoncée, i jego żony Hélène Jonchée (1697-1775). Takie wiejskie rezydencje wznosili wówczas armatorzy z Saint-Malo — korsarze i kupcy, którzy w okazałych domach na przedmieściach dokumentowali fortuny zbite na korsarstwie i handlu morskim.

Kto mieszkał w Basse-Flourie?

Posiadłość zmieniała właścicieli wraz z kolejnymi pokoleniami malouińskiej burżuazji morskiej. W 1784 roku odkupił ją Benjamin Dubois, budowniczy stoczni Mont-Marin, z której wyszły statki uzbrojone na potrzeby wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych — nabył dom dla swojej córki Elisabeth. Kolejnym znanym właścicielem był kapitan, a później kontradmirał, Pierre Bouvet de Maisonneuve, bliski współpracownik słynnego korsarza Roberta Surcoufa — objął posiadłość w 1814 roku i to właśnie tutaj spisywał swoje wspomnienia.

Historia domu nie oszczędziła mu trudnych momentów: w 1942 roku, w czasie okupacji, w Basse-Flourie stacjonowała niemiecka Kommandantur, która spaliła część podłóg, by przetrwać surową zimę. W 1970 roku, po sprzedaży sądowej, majątek podzielono na dwie części — XVII-wieczny dwór (Manoir) oraz właściwą malouinière.

Co warto zobaczyć na miejscu?

Rzut budynku jest prostokątny — typowy dla malouinières, których architekturę cechuje surowość i niemal wojskowa rygorystyczność linii. To styl charakterystyczny dla rezydencji budowanych przez malouińskich armatorów w złotym wieku korsarstwa i handlu z Indiami. Otoczony murem park o powierzchni pięciu hektarów opada w stronę zatoczki Troctin, oferując widok na zmieniające się barwy Rance i cykl przypływów — jeden z bardziej malowniczych krajobrazów w okolicach Saint-Malo.

Malouinière de la Basse-Flourie została wpisana do rejestru zabytków (monument historique) na mocy decyzji z 31 lipca 2017 roku, co potwierdza jej wartość historyczną i architektoniczną w skali regionu.

Jak dotrzeć i kiedy przyjechać?

Posiadłość leży zaledwie kilka kabli morskich od murów Saint-Malo, w spokojnej części Saint-Servan, więc najwygodniej dotrzeć tu spacerem lub rowerem znad Rance, korzystając przy okazji z nadbrzeżnych szlaków spacerowych. Najlepszą porą na odwiedziny jest wiosna i lato, gdy park zieleni się w pełni, a przypływy w estuarium Rance tworzą najbardziej widowiskowe efekty świetlne o poranku i zachodzie słońca.

Najczęstsze pytania

Czym jest malouinière? To typ wiejskiej rezydencji budowanej od XVII do XVIII wieku przez bogatych armatorów i korsarzy z Saint-Malo, o prostej, surowej architekturze, zwykle otoczonej murowanym parkiem.

Czy Basse-Flourie jest zabytkiem? Tak, została wpisana do rejestru zabytków historycznych decyzją z 31 lipca 2017 roku.

Kto był najsłynniejszym właścicielem posiadłości? Kontradmirał Pierre Bouvet de Maisonneuve, bliski współpracownik korsarza Roberta Surcoufa, który mieszkał tu od 1814 roku i pisał tam swoje wspomnienia.

Gdzie dokładnie znajduje się Basse-Flourie? W dzielnicy Saint-Servan w Saint-Malo, nad zatoczką Troctin, przy estuarium rzeki Rance.