Judas Thaddäus Eglisau

Kościół św. Judy Tadeusza w Eglisau to katolicka świątynia z betonu, stojąca na północno-zachodnim skraju miasteczka Eglisau w kantonie Zurych. Budowla z końca lat 40. XX wieku jest wpisana do kantonalnego inwentarza obiektów chronionych, bo pokazuje, jak w protestanckim Zürcher Unterland pojawiła się i rosła wspólnota katolików. Dla miłośników architektury sakralnej to ciekawy przykład przejścia od tradycji do modernizmu.

Gdzie stoi kościół i jak do niego trafić?

Adres to Eigenackerstrasse 35, w dzielnicy Eigen. Teren leży na tarasie nad zboczem Steighalde. Od zachodu graniczy z ruchliwą Schaffhauserstrasse, od wschodu z Eigenackerstrasse, a dalej zaczyna się osiedle mieszkaniowe. Główne wejście znajduje się od południa i prowadzi przez placyk obsadzony żywopłotem i bukszpanem. Za chórem urządzono parking. Obok stoi centrum parafialne z 2007 roku (Salomon-Landolt-Weg 1, 3).

Jak powstała parafia katolicka w Eglisau?

Katolicy zaczęli napływać do regionu w drugiej połowie XIX wieku, gdy wprowadzono swobodę osiedlania się i ruszyła industrializacja. Pierwszą stację duszpasterską w Zürcher Unterland otwarto w 1882 roku w Bülach. Podczas I wojny światowej, przy budowie elektrowni w Eglisau, odsetek katolików wyraźnie wzrósł. Pierwszą od czasów reformacji mszę w miasteczku odprawiono w 1942 roku, w tym samym roku kupiono grunt pod kościół. Po II wojnie światowej do pracy w rozwijającej się firmie Stamm przyjeżdżało kolejnych katolickich pracowników.

Budowę rozpoczęto w 1949 roku, a kościół poświęcono 2 kwietnia 1950 roku. W grudniu 1967 roku Eglisau stało się samodzielną parafią.

Co zobaczysz na zewnątrz?

Projekt przygotowali architekci Ferdinand Pfammatter (1916–2003) i Walter Rieger (1915–1990). Ich biuro mocno wpłynęło na nowoczesne budownictwo sakralne w kantonie Zurych, między innymi przy kościołach w Zurychu-Enge i w Dübendorfie. W Eglisau pracowali nad jednym ze swoich wcześniejszych obiektów.

• Prosta bryła z betonu, zwieńczona stromym, lekko załamanym dachem dwuspadowym.
• Wieżyczka sygnaturkowa z nisko opuszczonym hełmem.
• Węższy, trapezowy chór od północy.
• Drewniany ganek na smukłych słupach przy wejściu południowym.
• Okna z widocznymi betonowymi ramami.

Układ podłużny nawy i dach dwuspadowy kojarzą się z tradycją, dzięki czemu budynek wtapia się we wiejską zabudowę. Surowa funkcjonalność i betonowe ramy okien to już język modernizmu.

Jak wygląda wnętrze?

Ściana chóru jest profilowana, a paraboliczny łuk tęczowy kieruje wzrok na prezbiterium podniesione o jeden stopień. Podłoga w chórze jest kamienna, w nawie wyłożona klinkierem, a pod ławkami drewniana. Empora organowa znajduje się od południa, nad wejściem, a nad całością rozpięty jest schodkowy drewniany strop. W wewnętrznych skrzydłach okien zachowały się oryginalne szyby z żółtego, chropowatego szkła.

Wyposażenie liturgiczne zaprojektował F. Dedelley. Jest skromne i jednolite: okrągły znak ołtarzowy z krzyżem na ścianie, ołtarz w formie bloku, a także chrzcielnica i kropielnica wykute z tego samego szarego kamienia. Po obu stronach łuku stoją figura Marii i posąg patrona kościoła. W 1967 roku przebudowano chór zgodnie z reformą liturgiczną Soboru Watykańskiego II, a w 1979 roku odnowiono wnętrze.

Kiedy odwiedzić kościół?

Kościół działa jako czynna świątynia parafialna, więc najlepiej zajrzeć w czasie nabożeństw lub zapytać w parafii o możliwość wejścia. Zewnętrzną bryłę i otoczenie obejrzysz o każdej porze roku. Przy okazji warto zwiedzić stare miasto Eglisau nad Renem.

Najczęstsze pytania

Kiedy zbudowano kościół św. Judy Tadeusza w Eglisau? Prace ruszyły w 1949 roku, a poświęcenie odbyło się 2 kwietnia 1950 roku.

Kto zaprojektował kościół? Architekci Ferdinand Pfammatter i Walter Rieger.

Czy kościół jest zabytkiem? Tak, figuruje w inwentarzu obiektów chronionych o znaczeniu ponadgminnym, z oceną regionalną.

Czy to ten sam obiekt co kościół w Rafz? Nie. Parafia z Eglisau obejmuje też Rafz i inne miejscowości, ale kościół Marii Magdaleny w Rafz to osobna budowla.