Jardins de Laribal

Jardins de Laribal to jeden z najstarszych i najbardziej malowniczych zespołów ogrodowych na wzgórzu Montjuïc w Barcelonie, rozciągnięty tarasami między Fundació Joan Miró a Teatre Grec. To właśnie tutaj, na przełomie drugiej dekady XX wieku, narodziła się idea przekształcenia dzikiego wówczas wzgórza w reprezentacyjną zieloną wizytówkę miasta.

Skąd wzięła się nazwa?

Teren, na którym dziś rozciągają się ogrody, należał niegdyś do Josepa Laribala – cenionego prawnika i dziennikarza, współredaktora popularnego dziennika „El Diluvio". W 1908 roku majątek wykupiła Rada Miasta, zakładając na nim szkołę leśną (Escola del Bosc). Nazwisko dawnego właściciela pozostało jednak przy tym miejscu na stałe.

Kto zaprojektował ogrody?

Właściwe prace nad ogrodami ruszyły, gdy Barcelona została wybrana na organizatora Międzynarodowej Wystawy z 1929 roku. Projekt powstał w latach 1917–1924 z inicjatywy francuskiego inżyniera i architekta krajobrazu Jeana-Claude'a Nicolasa Forestiera, przy współpracy katalońskiego architekta Nicolaua M. Rubió i Tudurí, ówczesnego dyrektora miejskich parków i ogrodów. Duet ten chciał stworzyć nowy styl krajobrazu śródziemnomorskiego, czerpiąc inspirację z dawnych ogrodów arabskich oraz granadyjskich carmenów – tradycyjnych domów z prywatnymi ogrodami na wzgórzach Albaicín.

Jak zbudowano ogrody na stromym zboczu?

Zamiast walczyć z naturalnym ukształtowaniem terenu, projektanci podporządkowali mu układ ogrodów. Laribal został rozplanowany w formie tarasów na różnych poziomach, połączonych alejkami i schodami, co pozwoliło wykorzystać naturalne spadki wzgórza Montjuïc. Bardziej płaskie części ogrodu osłonięto przed słońcem pergolami, a całość ozdobiono ceramicznymi kafelkami, niewielkimi fontannami i donicami z kwiatami umieszczonymi wzdłuż balustrad – elementy typowe dla stylu śródziemnomorskiego, jaki forsował Forestier.

Co warto zobaczyć w ogrodach Laribal?

Sercem kompleksu jest różanka Colla de l'Arròs – patio otoczone cyprysami, przykryte pergolą wspartą na terakotowych kolumnach, w którym rozmieszczono prostokątne rabaty z licznymi odmianami róż. To właśnie ten fragment uznaje się za pierwszy publiczny ogród różany w historii Barcelony oraz pierwszy park publiczny założony na wzgórzu Montjuïc. Odwiedzający mogą tu też natknąć się na kaskady wodne, schody zdobione mozaiką oraz punkty widokowe otwierające się na miasto i port.

Jakie znaczenie mają ogrody dziś?

Choć oficjalnie ukończone w 1922 roku, ogrody Laribal na stałe wpisały się w historię Montjuïc jako element przygotowań do Wystawy Światowej z 1929 roku, obok takich realizacji jak Pałac Narodowy czy Fontanna Magiczna. Dziś stanowią spokojną alternatywę dla tłumnie odwiedzanych atrakcji wzgórza – miejsce spacerów, odpoczynku w cieniu pergoli i podziwiania kompozycji roślinnej zaprojektowanej niemal sto lat temu.

Najczęstsze pytania

Gdzie dokładnie znajdują się Jardins de Laribal? Na wzgórzu Montjuïc w Barcelonie, pomiędzy Fundació Joan Miró a Teatre Grec.

Kto zaprojektował ogrody? Francuski architekt krajobrazu Jean-Claude Nicolas Forestier wraz z katalońskim architektem Nicolauem M. Rubió i Tudurí.

Czym są słynne ze względu na historię ogrody Colla de l'Arròs? To różanka wewnątrz Jardins de Laribal, uznawana za pierwszy publiczny ogród różany w Barcelonie.

Czy wstęp do ogrodów jest płatny? Ogrody mają charakter publicznego parku miejskiego, dostępnego bez biletu wstępu.