Castell de Vilallonga

Castell de Vilallonga to średniowieczna warownia górująca nad miasteczkiem Vilallonga w prowincji Walencja, w krainie La Safor.

Jak dotrzeć na miejsce?

Ruiny leżą około 1,5 kilometra na południowy wschód od centrum Vilallonga, na stromym wzniesieniu sięgającym 250 metrów wysokości, będącym częścią pasma Serra de les Fontelles, wchodzącego w skład większego łańcucha Serra Gallinera. Z miasteczka prowadzi w górę ścieżka piesza, którą pokonuje się w niecałą godzinę – warto zabrać wygodne obuwie, bo ostatni odcinek biegnie po skalistym, nierównym terenie. Samochodem da się dojechać jedynie do podnóża wzgórza, dalej trzeba iść pieszo.

Co zobaczysz na miejscu?

Zamek znany lokalnie jako „castell dels Moros" to nieregularna budowla wykuta w skale, złożona z dwóch częściowo współśrodkowych, tarasowo ułożonych obwodów obronnych o długości około 90 i szerokości 40 metrów. Zachowały się fragmenty murów obronnych, cysterna na wodę oraz tarasy, które niegdyś pełniły funkcję stanowisk strażniczych. Mimo że budowla jest częściowo zrujnowana, jej układ pozwala odtworzyć pierwotny plan twierdzy – rozciągniętej wzdłuż grzbietu wzniesienia tak, by maksymalnie wykorzystać naturalną obronność terenu. Ze szczytu roztacza się szeroka panorama na dolinę Vilallonga, pobliskie wzgórza Serra Gallinera oraz, przy dobrej widoczności, w stronę wybrzeża Morza Śródziemnego.

Jaka jest historia zamku?

Twierdza pochodzi z okresu panowania muzułmańskiego i przez wieki broniła doliny Vilallonga. W sierpniu 1240 roku dolinę podbił król Jakub I Aragoński, przekazując zamek i okoliczne ziemie Diego Lópezowi III de Haro, panu Biskajii. W 1269 roku, na mocy przywileju wydanego w Castellfabib, władca nadał dominium nad twierdzą – którą sam określił mianem „zamku wielkich i mocnych skał" – rycerzowi Arnauowi Romaní. Włość przeszła później na Juana Llansola, a zachowany dokument z 1406 roku wspomina o nadaniu urzędu kasztelana niejakiemu Justowi de la Porta. Na początku XVII wieku panowanie nad zamkiem nabył Pedro Franquesa Esteve, sekretarz króla Filipa III, przekształcając je w baronię; po konfiskacie jego majątku dobra przeszły pod zarząd Real Audiencia w Walencji. W 1621 roku król Filip IV sprzedał lenno rodowi Borjów z Gandíi, w którego posiadaniu twierdza pozostawała aż do połowy XIX wieku, kiedy to ostatecznie utraciła znaczenie obronne i popadła w ruinę.

Kiedy najlepiej przyjechać?

Najlepszą porą na wejście na wzgórze są wiosna i jesień, gdy temperatury w regionie La Safor są łagodniejsze niż w pełni lata, a szlak nie jest wystawiony na silne słońce. Ze względu na skalisty, momentami stromy teren, warto unikać wędrówki w czasie deszczu, kiedy ścieżka robi się śliska. Zamek jest dostępny przez cały rok i nie wymaga wcześniejszej rezerwacji, ponieważ to odsłonięta, niestrzeżona budowla w otwartym terenie.

Najczęstsze pytania

Czy wejście na zamek jest trudne? Trasa nie jest długa, ale ostatni odcinek prowadzi po nierównym, skalistym gruncie, więc wymaga podstawowej kondycji i solidnego obuwia trekkingowego.

Czy z zamku widać morze? Przy dobrej widoczności ze wzniesienia można dostrzec zarys wybrzeża, choć głównym widokiem pozostaje dolina Vilallonga i otaczające ją pasmo Serra Gallinera.

Skąd pochodzi nazwa „castell dels Moros"? To lokalne określenie nawiązujące do muzułmańskiego rodowodu twierdzy, wzniesionej jeszcze przed podbojem chrześcijańskim w XIII wieku.

Czy w pobliżu są inne atrakcje? Samo miasteczko Vilallonga, leżące u podnóża wzgórza, oferuje typową dla regionu La Safor architekturę i stanowi dogodny punkt wypadowy w głąb pasma Serra Gallinera.