Abbaye Saint-Martin-des-Glandières

Abbaye Saint-Martin-des-Glandières to dawne opactwo benedyktyńskie w Longeville-lès-Saint-Avold, w departamencie Mozela. Miejsce leży na uboczu, wśród lasów rozciągających się między rzekami Nied i Sarą, a jego historia sięga wczesnego średniowiecza.

Kto założył opactwo i skąd wzięła się jego nazwa?

Klasztor powstał około 587 roku z fundacji Arnoulta Bodogisela, księcia Akwitanii i ojca świętego Arnoula, późniejszego biskupa Metzu. Według przekazu Arnoult rozstał się za obopólną zgodą z żoną Odą, po czym wzniósł klasztor i resztę życia spędził w pobożnym odosobnieniu. Fundację nazwano „Glandiera" od okolicznych lasów zwanych pagus Glanderriensis, czyli „krainą Glandière", a kościół poświęcono Najświętszej Marii Pannie i świętemu Marcinowi. Od tego drugiego wezwania pochodzi dzisiejsza nazwa opactwa. Pierwszymi mnichami mieli być według tradycji Digne i Undo.

Jak wyglądało życie klasztoru w średniowieczu?

Opactwo szybko zyskało znaczenie w diecezji metzeńskiej. Zachowany spis mnichów z około 765 roku, przechowywany w opactwie Reichenau, wymienia aż pięćdziesięciu jeden zakonników pozostających pod kierownictwem opata Rabigaudusa — liczba świadcząca o sporej jak na epokę wspólnocie. W 836 roku Ludwik Pobożny nadał klasztorowi przywilej potwierdzający jego prawa i posiadłości. Kilka dekad później, w 875 roku, król Ludwik Niemiecki zwrócił opactwu dobra, które wcześniej zostały mu odebrane — fakt ten poświadcza dokument wymieniający wspólnotę pod łacińską nazwą „S. Martini". Pod koniec X wieku, w 991 roku, lokalny możnowładca Odoacre przekazał mnichom z Longeville swoją posiadłość Many oraz ziemie w Mainvillers. Niedługo potem, w roku 1000, biskup Metzu Adalberon II zwrócił opactwu kościół w Hellimer, co dodatkowo umocniło jego majątek.

Co zmieniła reforma i czasy nowożytne?

Przełomowym momentem był 29 września 1606 roku, kiedy klasztor przyjął ścisłą regułę benedyktyńską i przystąpił do kongregacji Świętego Vanne'a i Świętego Hydulfa, związanej z opactwem Saint-Vanne w Verdun. Reforma ta miała podnieść dyscyplinę zakonną i ujednolicić życie duchowe wspólnoty. W 1752 roku opactwo przeszło pod zarząd komendatoryjny, co oznaczało, że dochodami i częściowo losami klasztoru zarządzał opat komendatoryjny, niekoniecznie związany na co dzień z życiem zakonnym. Wspólnota monastyczna, wywodząca się jeszcze z epoki merowińskiej, przetrwała do 1791 roku, kiedy to w wyniku wydarzeń rewolucji francuskiej klasztorne życie zakonne zostało ostatecznie przerwane.

Jak potoczyły się losy budynków w XX wieku?

W 1937 roku pożar poważnie zniszczył drugie piętro i dach dawnego opactwa. Dzięki zaangażowaniu i wsparciu okolicznych mieszkańców budynek odbudowano w ciągu zaledwie dwóch lat. W 1954 roku dawne opactwo zyskało nową funkcję — przekształcono je w dom wypoczynkowo-rekonwalescencyjny pod nazwą „Notre-Dame de la Paix", pełniący rolę miejsca odpoczynku i powrotu do zdrowia.

Najczęstsze pytania

Gdzie dokładnie znajduje się opactwo? W Longeville-lès-Saint-Avold w departamencie Mozela, w lasach między rzekami Nied i Sarą (współrzędne 49.1167, 6.6397).

Kiedy powstało opactwo? Tradycja wiąże jego założenie z rokiem około 587, za sprawą Arnoulta Bodogisela.

Jakiemu zakonowi podlegało opactwo? Było wspólnotą benedyktyńską, która w 1606 roku przyjęła regułę kongregacji Świętego Vanne'a i Świętego Hydulfa.

Czy budynek klasztorny zachował się do dziś? Tak, choć po pożarze z 1937 roku został odbudowany, a od 1954 roku pełni funkcję domu wypoczynkowego.