Weylerkazerne

Weylerkazerne to dawny kompleks koszarowy w Brugii, którego historia sięga znacznie dalej niż wojskowa nazwa mogłaby sugerować. Budynek powstał w 1668 roku jako klasztor karmelitanek bosych (teresjanek), które osiedliły się w mieście kilkadziesiąt lat wcześniej. Wspólnota prowadziła tu życie kontemplacyjne przez ponad sto lat.

Od klasztoru do koszar

Losy budynku zmieniły się radykalnie w 1783 roku, gdy cesarz Józef II wydał dekret nakazujący likwidację klasztorów uznanych za "nieużyteczne" — kontemplacyjne zgromadzenia zakonne, niezajmujące się nauczaniem czy opieką nad chorymi, uznano wówczas za zbędne dla społeczeństwa. Karmelitanki musiały opuścić mury, a obiekt przejęły Siostry Apostolinki. To był dopiero początek transformacji: w 1804 roku dawny klasztor zamieniono na szpital wojskowy, a w 1835 roku szpital przekształcono ostatecznie w koszary. Od tego momentu budynek na dobre związał się z wojskiem.

Skąd nazwa Weylerkazerne?

Nazwa, pod którą kompleks jest znany dzisiaj, pojawiła się dopiero po I wojnie światowej. Koszary nazwano na cześć majora Weylera, oficera związanego z 24. pułkiem liniowym, jednostką, która poniosła wyjątkowo dotkliwe straty w bitwie pod Halen na początku wojny. Sam Weyler zginął w walkach pod Zarren pod koniec konfliktu. Jedno ze skrzydeł budynku, znajdujące się za salą Ryelandtzaal, otrzymało z kolei imię braci Van Raemdonck z Temse, którzy zginęli w marcu 1917 roku w rejonie Steenstraete — to nazewnictwo dobrze pokazuje, jak mocno architektura koszar była naznaczona pamięcią o wojnie.

Wiek XX: okupacja i wyzwolenie

Podczas II wojny światowej Weylerkazerne, podobnie jak wiele innych obiektów wojskowych w Belgii, zostały zajęte przez wojska niemieckie. Po wyzwoleniu miasta koszary trafiły najpierw pod kontrolę aliantów, a wkrótce potem ponownie stały się siedzibą belgijskiej armii, pełniąc tę funkcję jeszcze przez kilka dekad.

Zmiana nastąpiła w drugiej połowie XX wieku. Od lat 60. budynek przeszedł w ręce publiczne i mieścił różne służby administracyjne, tracąc powoli swój wojskowy charakter na rzecz funkcji urzędniczych. W latach 90. kompleks trafił w ręce prywatne i przez pewien czas stał pusty, czekając na nowe przeznaczenie.

Współczesna metamorfoza

Dziś Weylerkazerne to przykład udanej rewitalizacji historycznej zabudowy poklasztornej i pokoszarowej. Kompleks przy Achiel Van Ackerplein w Brugii przeszedł gruntowną przebudowę na funkcję mieszkalną — powstało tu kilkadziesiąt apartamentów, a projekt wnętrz objął uznany architekt wnętrz. Co istotne, inwestorzy zdecydowali się zachować to, co najcenniejsze historycznie: oryginalne posadzki dawnego klasztoru, historyczne krużganki oraz wewnętrzne dziedzińce pozostały nienaruszone i stanowią dziś charakterystyczny rys całego założenia.

Dlaczego warto zobaczyć Weylerkazerne

Dla turysty odwiedzającego Brugię Weylerkazerne to rzadka okazja, by zobaczyć w jednym miejscu warstwy historii miasta: barokowy klasztor, garnizonowy epizod wojskowy naznaczony dwiema wojnami światowymi oraz współczesną adaptację na cele mieszkaniowe. Krużganki i dziedzińce, mimo zmiany funkcji budynku, zachowały klimat miejsca kontemplacyjnego sprzed niemal czterystu lat, co czyni spacer wokół kompleksu ciekawym uzupełnieniem trasy po historycznym centrum miasta.

Najczęstsze pytania

Czym pierwotnie był budynek Weylerkazerne? Klasztorem karmelitanek bosych, wzniesionym w 1668 roku.

Skąd wzięła się nazwa koszar? Od nazwiska majora Weylera, oficera 24. pułku liniowego, poległego pod Zarren pod koniec I wojny światowej.

Czy budynek nadal pełni funkcję wojskową? Nie — po latach jako siedziba różnych służb publicznych, w latach 90. przeszedł w ręce prywatne, a obecnie mieści kompleks mieszkalny.

Co zachowano z historycznej zabudowy? Oryginalne posadzki, krużganki klasztorne oraz wewnętrzne dziedzińce.