Phare du Titan

Phare du Titan to latarnia morska stojąca na Île du Levant, najdalej wysuniętej na wschód wyspie archipelagu Hyères (Îles d'Or), w gminie Hyères, w departamencie Var. Wznosi się na wzniesieniu Titan, skąd bierze swoją nazwę, i od blisko dwóch wieków wskazuje statkom wjazd do zatoki między Porquerolles a wybrzeżem Prowansji.

Gdzie dokładnie stoi latarnia?

Île du Levant leży naprzeciw Porquerolles, oddzielona od niej wąskim przesmykiem morskim. Sama latarnia znajduje się we wschodniej części wyspy, w rejonie, który od lat 60. XX wieku pozostaje pod kontrolą francuskiej marynarki wojennej i służy jako poligon doświadczalny. Oznacza to, że teren wokół wieży jest strefą zamkniętą — nie da się do niej podejść pieszo bez zezwolenia. Widać ją natomiast z morza, podczas rejsu wokół wyspy, oraz z daleka z zachodniego cypla, gdzie leży jedyna ogólnodostępna część Levant.

Jak dotrzeć na Île du Levant?

Wyspa nie ma połączenia drogowego — dojazd możliwy jest wyłącznie promem. Regularne kursy odchodzą z portów w Hyères, Le Lavandou i Toulonie, a przeprawa trwa zwykle od pół godziny do niespełna godziny, w zależności od trasy i sezonu. Prom dowozi pasażerów do niewielkiego portu w Héliopolis, jedynej cywilnej osady na wyspie. Stamtąd, szlakami pieszymi wzdłuż wybrzeża, można zbliżyć się w stronę wschodniej części Levant, choć sama latarnia i teren wokół niej pozostają poza zasięgiem spaceru.

Co warto wiedzieć o historii latarni?

Pierwszą wieżę wzniesiono w latach 1837–1841, równolegle z budową latarni na sąsiednim Porquerolles. Prace były wyjątkowo trudne logistycznie: na wyspie brakowało miejscowej siły roboczej, więc ekipę budowlaną, materiały i sprzęt trzeba było sprowadzać z lądu. Wytyczono wtedy specjalną drogę dojazdową od zatoczki Titou aż na szczyt wzniesienia, którą wozami ciągnięto kamień i wyposażenie na miejsce budowy.

Pod koniec XIX wieku okazało się, że pierwotna, wąska kwadratowa wieża nie mieści nowocześniejszego, mocniejszego aparatu optycznego. W 1897 roku dobudowano więc szerszą, okrągłą wieżę, którą dostawiono do starej kwadratowej podstawy — stąd charakterystyczna, dwuczęściowa bryła latarni, jaką można oglądać do dziś.

Ślady drugiej wojny światowej też są widoczne: w 1944 roku latarnia stała się celem ostrzału z broni maszynowej, a uszkodzenia na latarni (części szklanej konstrukcji na szczycie wieży) przetrwały do naszych czasów jako świadectwo tamtych wydarzeń.

Co zobaczysz na miejscu?

Turysta odwiedzający Île du Levant zobaczy przede wszystkim samą wyspę — gęsto zalesioną, niemal bez zabudowy poza Héliopolis, historyczną osadą naturystyczną założoną w latach 30. XX wieku, jedną z pierwszych tego typu we Francji. Latarnię najlepiej podziwiać z pokładu łodzi, opływając wschodni kraniec wyspy — z wody dobrze widać zarówno starszą kwadratową część wieży, jak i dobudowaną okrągłą nadbudowę z końca XIX wieku. Warto połączyć wycieczkę z rejsem wokół Porquerolles, bo oba przylądki i obie latarnie widać niemal jednocześnie z jednej trasy wodnej.

Kiedy przyjechać?

Najlepszy sezon na wyprawę to okres od maja do września, kiedy kursuje najwięcej promów, a morze jest spokojne, co ułatwia rejsy wzdłuż wybrzeża. Latem warto zarezerwować bilet na prom z wyprzedzeniem — połączenia bywają szybko wyprzedane, zwłaszcza w weekendy.

Najczęstsze pytania

Czy można podejść pieszo do latarni Titan? Nie — teren wokół wieży leży w strefie wojskowej zamkniętej dla ruchu turystycznego. Latarnię ogląda się z morza lub z dystansu.

Jak długo trwa prom na Île du Levant? W zależności od portu wyjścia (Hyères, Le Lavandou, Toulon) przeprawa zajmuje od około 30 do 60 minut.

Czym różni się ta latarnia od tej na Porquerolles? Obie powstały w tym samym okresie (lata 30.–40. XIX wieku), ale Titan przeszedł w 1897 roku istotną przebudowę — dobudowano szerszą, okrągłą wieżę do starej kwadratowej podstawy, co nadało mu charakterystyczny, dwuczęściowy kształt.

Czy na wyspie można nocować? Tak, w Héliopolis działają pensjonaty i niewielkie hotele, choć baza noclegowa jest ograniczona — warto rezerwować z wyprzedzeniem, szczególnie latem.