Phare du Pilier

Phare du Pilier to latarnia morska stojąca na małej, niezamieszkanej wyspie Île du Pilier, kilka kilometrów na zachód od Noirmoutier-en-l'Île, u wejścia do estuarium Loary. To jeden z najstarszych i najbardziej charakterystycznych punktów nawigacyjnych na wybrzeżu Wandei, wpisany na listę zabytków historycznych Francji.

Skąd wzięła się latarnia?

Pomysł budowy latarni na wysepce Pilier zgłosili już w 1817 roku kupcy z Nantes — dla nich bezpieczne oznakowanie wejścia do Loary miało bezpośrednie znaczenie handlowe. Projekt przygotował inżynier Louis Joseph Plantier w 1826 roku, a prace budowlane ruszyły rok później. Pierwsza wieża, murowana z ciosanej kamiennej cegły na kwadratowym cokole, stanęła w 1829 roku i mierzyła 29,5 metra (32,5 metra licząc od poziomu morza).

Latarnia szybko okazała się problematyczna technicznie. W 1860 roku odnowiono wieżę i dobudowano zabudowania dla latarników, a w 1870 roku zmieniono system oświetlenia na palnik naftowy. Niestety wydzielane przez niego ciepło było tak duże, że stopiły się lutowane elementy latarni — konieczna okazała się budowa zupełnie nowej konstrukcji.

Dlaczego druga wieża jest tak wyjątkowa?

Drugą, obecnie istniejącą wieżę zbudowano w ekspresowym tempie: prace trwały od 4 czerwca do 15 października 1877 roku, czyli niecałe pięć miesięcy — to do dziś uznawane za rekord na skalę krajową wśród francuskich latarni morskich tej wielkości. Nowa wieża ma kształt ściętego stożka, wykonana jest z kamienia łamanego (moellons) i zwieńczona murkiem z czerwonej cegły. Latarnię zapalono po raz pierwszy 12 września 1877 roku. Jej wysokość to 30,2 metra, a światło znajduje się 34,2 metra nad poziomem morza — dzięki temu widoczne jest z dużej odległości, co było kluczowe dla statków płynących do portu w Nantes.

Ze względu na swoją wartość historyczną i architektoniczną latarnia została wpisana do rejestru zabytków 2 grudnia 2011 roku, a rok później, 3 października 2012 roku, uzyskała status pomnika historii (classé), czyli najwyższą kategorię ochrony we Francji.

Jak dotrzeć na Île du Pilier?

Wyspa Pilier jest niezamieszkana i w dużej mierze niedostępna dla turystów indywidualnych — teren wokół latarni pełni też funkcję ostoi ptaków, dlatego swobodne lądowanie i zwiedzanie nie są tu standardową opcją. Latarnię najlepiej podziwiać z pokładu łodzi podczas rejsów wokół wyspy Noirmoutier, organizowanych przez lokalne firmy żeglugowe, lub z dobrym teleobiektywem z zachodnich krańców Noirmoutier-en-l'Île, skąd przy dobrej widoczności rysuje się sylwetka wieży na horyzoncie. To dobre uzupełnienie wizyty przy pobliskiej latarni Pointe des Dames, która stoi bezpośrednio na wybrzeżu wyspy i jest w pełni dostępna pieszo.

Co warto zobaczyć w okolicy?

Sama Île du Pilier, oprócz latarni, kryje ruiny dawnych zabudowań gospodarczych dla latarników oraz stanowi ważny punkt obserwacji ptaków morskich — okolice wyspy są cenione przez ornitologów ze względu na kolonie mew i innych gatunków przybrzeżnych. Dla miłośników historii morskiej to jeden z symboli dawnego handlu morskiego Nantes, gdy bezpieczne dotarcie statków do portu na Loarze zależało od systemu latarń takich jak ta na Pilier.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść do środka latarni Phare du Pilier? Nie, latarnia znajduje się na niezamieszkanej, w dużej mierze niedostępnej dla turystów wyspie i nie jest otwarta do zwiedzania w standardowym trybie.

Jak najlepiej zobaczyć latarnię? Najprościej podczas rejsu łodzią wokół Noirmoutier lub z lądu, z zachodniego krańca wyspy Noirmoutier-en-l'Île, przy dobrej pogodzie i z lornetką lub teleobiektywem.

Czym różni się Phare du Pilier od latarni Pointe des Dames? To dwie różne budowle: Pointe des Dames stoi na wybrzeżu głównej wyspy Noirmoutier i jest łatwo dostępna pieszo, natomiast Phare du Pilier znajduje się na osobnej, oddalonej wysepce i widoczna jest głównie z morza lub z dużej odległości.

Dlaczego budowa drugiej wieży trwała tak krótko? Prace od czerwca do października 1877 roku (niecałe pięć miesięcy) uznaje się za rekordowe tempo budowy latarni tej skali we Francji, co do dziś jest podkreślane w opisach historycznych obiektu.