Phare de l'Île aux Moutons

Phare de l'Île aux Moutons to latarnia morska stojąca na małej wyspie na północnym skraju archipelagu Glénan, w gminie Fouesnant we francuskiej Bretanii. Wyspa, znana też pod bretońską nazwą Moalez lub Moal Enez ("Łysa Wyspa"), leży między Bénodet a głównymi wyspami Glénan, około 7,5 km na południe od cypla Mousterlin.

Jak powstała latarnia?

Pomysł postawienia latarni na wyspie zrodził się już w 1848 roku — z inicjatywą wystąpili wówczas armatorzy, kupcy, kapitanowie statków i piloci morscy, zaniepokojeni liczbą wypadków w tym rejonie. Od petycji do realizacji minęło jednak trzy dekady. Budowę powierzono przedsiębiorstwu Martineau z Concarneau, a prace trwały od 1877 do 1879 roku. Latarnię zapalono po raz pierwszy w 1879 roku i od tamtej pory nieprzerwanie ostrzega żeglarzy przed skalistymi mieliznami archipelagu.

Co zobaczysz na miejscu?

Budowla reprezentuje klasyczny typ francuskiej latarni tamtego okresu: kwadratową wieżę o wysokości 17 metrów, zwieńczoną latarnią optyczną, przylegającą do domu latarnika. Cały zespół — wieża i budynek mieszkalny — tworzy zwartą bryłę typową dla latarń III klasy, budowanych do oznaczania rafy i mielizn, a nie do prowadzenia ruchu na dużą odległość. W tym przypadku głównym zadaniem światła jest wskazywanie granic płycizny Trévarez, leżącej na zachód od wyspy — jednego z najbardziej niebezpiecznych miejsc dla żeglugi w tej części Bretanii.

Latarnia stoi na niezamieszkanej, niewielkiej wyspie, dostępnej praktycznie wyłącznie drogą morską — nie ma tu żadnej infrastruktury turystycznej, sklepów ani stałych mieszkańców. To miejsce dla miłośników morskich pejzaży, żeglarzy i kajakarzy pływających po archipelagu Glénan, a nie klasyczny punkt na trasie zwiedzania.

Jak dotrzeć?

Wyspa nie ma połączenia promowego dedykowanego turystom w tym samym sensie co główne wyspy Glénan (Saint-Nicolas czy Cigogne). Najlepszym sposobem dotarcia w pobliże latarni jest wynajęcie łodzi lub kajaka z Bénodet, Concarneau lub Fouesnant — te miejscowości oferują regularne rejsy po archipelagu, z których część przepływa w pobliżu Île aux Moutons. Warto pamiętać, że latarnia znajduje się na prywatnym, niedostępnym dla zwiedzających terenie — ogląda się ją z wody, nie od środka.

Kiedy przyjechać?

Najlepszy okres na wyprawę w rejon Glénan to od maja do września, kiedy pogoda sprzyja rejsom, a woda wokół archipelagu przybiera charakterystyczny turkusowy kolor, za który Glénan bywają porównywane do wysp tropikalnych. Latem organizowane są też liczne wycieczki żeglarskie i kajakowe, które pozwalają zobaczyć latarnię z bliska.

Automatyzacja i dzień dzisiejszy

Latarnia była obsługiwana przez latarników aż do 1983 roku, kiedy przeszła proces automatyzacji. Początkowo sterowano nią zdalnie z Concarneau, a później włączono ją do sieci kontrolowanej ze stacji przy latarni Créac'h na wyspie Ouessant. Dziś działa w pełni automatycznie, bez stałej obsady, pozostając jednym z wielu strażników bezpieczeństwa żeglugi na bretońskim wybrzeżu.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść do latarni? Nie. Latarnia i wyspa nie są udostępnione do zwiedzania — ogląda się je z pokładu łodzi lub kajaka.

Jak dotrzeć do Île aux Moutons? Najlepiej wynająć łódź lub kajak w Bénodet, Concarneau lub Fouesnant — te miejscowości organizują rejsy po archipelagu Glénan.

Kiedy latarnia została zbudowana? Budowę prowadzono w latach 1877–1879, a światło zapalono po raz pierwszy w 1879 roku.

Czy latarnia nadal działa? Tak, działa w pełni automatycznie od 1983 roku, obecnie zdalnie nadzorowana ze stacji przy latarni Créac'h na Ouessant.