Latarnia morska Penfret

Latarnia morska Penfret stoi na wschodnim cyplu wyspy Penfret, na skraju archipelagu Glénan, w gminie Fouesnant. To jeden z charakterystycznych punktów orientacyjnych archipelagu — biała, ścięta piramidalna wieża z czerwoną latarnią, dobrze widoczna z morza już z daleka.

Jak dotrzeć na Penfret?

Na wyspę nie da się dojechać samochodem ani promem samochodowym — jedyna droga to rejs łodzią. W sezonie z portów Concarneau, Bénodet, Loctudy czy Beg-Meil kursują niewielkie jednostki pasażerskie (tzw. vedettes) obsługujące archipelag Glénan. Po zejściu na ląd latarnię widać niemal od razu — stoi na najdalej wysuniętym na wschód krańcu wyspy, w obrębie dawnego fortu. Warto zabrać wygodne buty, bo dojście prowadzi częściowo po nierównym, skalistym terenie.

Co zobaczysz na miejscu?

Wieża latarni jest zbudowana z kamienia, ma kształt ściętej piramidy i jest pomalowana na biało, z czerwoną częścią latarniową na szczycie. Do wieży przylega budynek techniczny, w którym dawniej mieściło się wyposażenie obsługi światła. Cała konstrukcja znajduje się w obrębie starego fortu — półzagłębionego bastionu wojskowego, który otacza latarnię pierścieniem murów. To rzadkie połączenie: latarnia morska wbudowana w fortyfikację obronną, powstałe w wyniku kompromisu między ówczesną administracją dróg i mostów a wojskowymi inżynierami, tak by fort nie ograniczał pola ostrzału artylerii.

Jaka jest historia latarni?

Budowę latarni rozpoczęto pod koniec 1836 roku według planów inżyniera Charlesa Oliviera Marie de Kermela, a prace prowadził przedsiębiorca Louis Lavaurs z Quimper. Światło zapalono po raz pierwszy 1 października 1838 roku — latarnia miała status światła trzeciego rzędu, a więc o średniej sile i zasięgu, wystarczającym do oznaczenia wschodniego wejścia do archipelagu.

Fort wokół latarni powstał w 1847 roku, ale jego rola militarna szybko wygasła — rozbrojono go już w 1873 roku. W 1898 roku latarnia jako jedna z pierwszych we Francji otrzymała palnik żarowy na parę naftową, co znacząco zwiększyło siłę emitowanego światła. Obsługę latarni zautomatyzowano 30 kwietnia 1993 roku — od tego czasu jest zdalnie sterowana z podstacji w Concarneau, bez stałej załogi latarnika na miejscu.

Ze względu na swoją wartość historyczną i architektoniczną zespół latarni i fortu wpisano do rejestru zabytków 31 grudnia 2015 roku, a 20 kwietnia 2017 roku podniesiono go do rangi zabytku klasyfikowanego — najwyższej kategorii ochrony konserwatorskiej we Francji.

Kiedy przyjechać?

Najlepszym momentem na wyprawę jest sezon letni (czerwiec–wrzesień), gdy rejsy na Glénan kursują najczęściej, a pogoda i stan morza sprzyjają wyjściu na otwarte wody. Poza sezonem połączenia są rzadsze i mocno zależne od warunków atmosferycznych, dlatego warto sprawdzić rozkład rejsów tuż przed wyjazdem. Dobrym pretekstem do wizyty są też Dni Dziedzictwa (Journées du Patrimoine), organizowane jesienią, kiedy fort i otoczenie latarni bywają częściej otwierane dla zwiedzających.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść do środka latarni? Latarnia jest obiektem czynnym, zdalnie sterowanym, więc wnętrze wieży na co dzień nie jest dostępne dla turystów. Otoczenie i teren dawnego fortu można jednak zwiedzać, zwłaszcza przy okazji dni otwartych.

Czy na Penfret ktoś mieszka? Wyspa nie ma stałych mieszkańców w sensie miejscowości — latarnia działa automatycznie od 1993 roku, bez latarnika na etacie.

Ile trwa rejs na archipelag Glénan? Czas przeprawy zależy od portu wyjścia i konkretnej trasy vedette — informacji o aktualnych rozkładach i czasie rejsu najlepiej szukać bezpośrednio u lokalnych przewoźników przed planowaną wizytą.

Dlaczego przy latarni stoi fort? To efekt XIX-wiecznego kompromisu między administracją odpowiedzialną za oznakowanie nawigacyjne a wojskiem, które chciało obsadzić strategiczny punkt na wschodnim skraju archipelagu — stąd wyjątkowe połączenie latarni i półzagłębionego bastionu w jednym miejscu.