Pałac w Mikulovie

Pałac w Mikulovie wznosi się na skalnym Wzgórzu Zamkowym nad rynkiem Mikulova, na południu Moraw, tuż przy granicy z Austrią. Barokowa rezydencja, dziś siedziba Muzeum Regionalnego, przez wieki należała do dwóch wielkich rodów szlacheckich i była świadkiem burzliwej historii regionu słynącego z winnic.

Kto rządził na zamku przed Dietrichsteinami?

Wzgórze zyskało warowną siedzibę już w XIII wieku – w 1249 roku król Przemysł Otokar II przekazał ją w lenno rodowi Liechtensteinów. To właśnie oni uczynili Mikulov główną rezydencją swojego rodu i przez ponad trzy stulecia wielokrotnie rozbudowywali warownię, dopasowując ją do potrzeb licznej rodziny. Z tego okresu pochodzi najstarsza część obecnego pierwszego dworca, w tym wieża zwana Palírenskou, powstała w drugiej połowie XV wieku. Kolejna gruntowna przebudowa w pierwszej połowie XVI wieku dodała cztery wydłużone renesansowe bastiony, które później stały się podstawą dalszych rozbudów.

Jak zamek trafił w ręce Dietrichsteinów?

Zwrot nastąpił w 1575 roku, gdy cesarz Rudolf II przekazał wolne dominium Adamowi z Dietrichsteinu, dyplomatowi cesarskiego dworu działającemu w Rzymie i Madrycie. Nowi właściciele przebudowywali rezydencję na swój sposób przez kolejne dziesięciolecia, a decydujący kształt, który w dużej mierze rozpoznajemy dziś, zamek zyskał po pożarze z 1719 roku – wtedy odbudowano go już w stylu barokowym.

Co przetrwało wojnę, a co trzeba było odbudować?

Rok 1945 przyniósł zamkowi katastrofę: wycofujące się wojska niemieckie doszczętnie go spaliły, a z wnętrz niewiele się uchowało. Odbudowa ruszyła w 1950 roku dzięki zaangażowaniu lokalnego stowarzyszenia powołanego specjalnie w celu odtworzenia obiektu. Efektem tych prac jest budynek, jaki można oglądać obecnie – zewnętrznie wierny barokowej formie sprzed wojny, wewnątrz w dużej części zrekonstruowany od podstaw.

Co można zobaczyć w środku?

Od czasu odbudowy zamek jest siedzibą stałej ekspozycji Muzeum Regionalnego, a jej trzon stanowi jedna z najbogatszych w Czechach kolekcji poświęconych winiarstwu. Sercem tej części zbiorów jest gigantyczna beczka na wino z 1643 roku, o pojemności ponad tysiąca hektolitrów – jedna z największych tego typu w Europie. Towarzyszy jej piętnaście historycznych tłoczni winnych oraz ekspozycja prowadząca odwiedzających od starożytnego Egiptu, przez romańską piwnicę i gotycką kaplicę, aż po barokowy teatr. Poza tematem wina warto zajrzeć do zamkowej biblioteki oraz do Sali Przodków, jednej z bardziej reprezentacyjnych części wnętrz.

Dlaczego region wokół zamku kojarzy się z winem?

Mikulov leży w samym centrum południowomorawskiego regionu winiarskiego, a sam zamek od pokoleń był miejscem, gdzie lokalni producenci i szlachta obchodzili zbiory winogron. Ta tradycja przetrwała do dziś – dziedzińce i wzgórze wokół pałacu bywają sceną festynów winobraniowych, a ekspozycja muzealna traktuje winiarstwo nie jako dodatek, lecz jako jeden z głównych tematów zwiedzania.

Jak dotrzeć na Wzgórze Zamkowe?

Zamek stoi bezpośrednio nad centrum Mikulova, więc dojście z rynku zajmuje zwykle kilka minut pieszo, choć podejście jest wyraźnie w górę. Punkt widokowy przy murach oferuje panoramę na miasto, winnice w dolinie oraz pobliskie wzgórze Svatý kopeček.

Najczęstsze pytania

Gdzie znajduje się pałac w Mikulovie? Na Wzgórzu Zamkowym nad centrum Mikulova, miasta w południowej części Moraw, blisko granicy z Austrią.

Kto zbudował zamek w Mikulovie? Podwaliny warowni powstały za Liechtensteinów po 1249 roku, a obecny, barokowy wygląd nadali jej Dietrichsteinowie po pożarze z 1719 roku.

Co się stało z zamkiem w czasie wojny? W 1945 roku wycofujące się wojska niemieckie spaliły go do fundamentów. Odbudowę przeprowadzono od 1950 roku.

Co jest największą atrakcją wewnątrz? Gigantyczna beczka na wino z 1643 roku o pojemności ponad tysiąca hektolitrów, część bogatej ekspozycji winiarskiej Muzeum Regionalnego.

Czy zamek ma związek z regionem winiarskim? Tak, Mikulov leży w sercu południowomorawskich winnic, a muzeum w zamku poświęca historii winiarstwa jedną z głównych części swojej ekspozycji.