Opactwo św. Pawła w Wisques

Opactwo św. Pawła w Wisques to męski klasztor benedyktyński położony w niewielkiej miejscowości Wisques w regionie Pas-de-Calais, tuż obok granicy z Belgią. Powstał w 1889 roku i od ponad stu lat pozostaje jednym z ważniejszych ośrodków życia monastycznego w północnej Francji, znanym zarówno z bogatej historii, jak i z charakterystycznej architektury.

Skąd wzięli się tu mnisi?

Opactwo nie powstało samodzielnie — jego początek wiąże się bezpośrednio z sąsiednim żeńskim klasztorem Notre-Dame w Wisques, założonym przez benedyktynki z Sainte-Cécile de Solesmes. Aby zapewnić siostrom opiekę duszpasterską, do Wisques przybyli mnisi z opactwa w Solesmes i objęli funkcję kapelanów. Początkowo zamieszkali w niewielkim dworku naprzeciwko cmentarza, który w 1894 roku podniesiono do rangi przeoratu. Z czasem wspólnota przeniosła się do większego pałacu, przebudowanego na potrzeby klasztoru.

Wygnanie i powrót

Losy opactwa nie były proste. Po wprowadzeniu we Francji na początku XX wieku restrykcyjnego prawa wobec zgromadzeń zakonnych mnisi musieli opuścić kraj. Schronienie znaleźli w Holandii, gdzie założyli opactwo Saint-Paul w Oosterhout. Do Wisques wspólnota żeńska wróciła w 1919 roku, a rok później, w 1920, powrócili także mnisi — i od tego czasu życie monastyczne w tym miejscu nie zostało już przerwane.

Architektura, która przyciąga wzrok

Jednym z najciekawszych elementów zespołu klasztornego jest skrzydło północno-wschodnie, zaprojektowane przez architekta Dom Bellota, cenionego twórcę modernistycznej architektury sakralnej pierwszej połowy XX wieku. Ten fragment budynku uchodzi za najbardziej dopracowaną część całego, dość niejednorodnego stylistycznie kompleksu, i to właśnie on najczęściej przyciąga uwagę osób odwiedzających okolicę.

Odnowa wspólnoty i dzisiejsze życie klasztoru

Na przełomie XX i XXI wieku liczba mnichów w Wisques wyraźnie się zmniejszyła. Przełom nastąpił w październiku 2013 roku, gdy do opactwa dołączyło trzynastu zakonników z opactwa Notre-Dame de Fontgombault. Wspólnota przyjęła wówczas zwyczaje i porządek liturgiczny stosowany w Fontgombault, w tym sprawowanie liturgii w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego, znanej też jako msza trydencka.

Życie klasztoru dziś toczy się wokół modlitwy, pracy i gościnności. Mnisi prowadzą własny warsztat ceramiczny, w którym powstają m.in. wizerunki patronów, krzyże, pamiątki sakramentalne czy stacje drogi krzyżowej, a także zajmują się ogrodnictwem, sadownictwem, piekarnictwem i przetwórstwem — efekty tej pracy można kupić w klasztornym sklepiku. Przy furcie klasztornej działa stały punkt przyjęć dla odwiedzających. Opactwo dysponuje też domem gościnnym na kilkanaście miejsc dla mężczyzn pragnących odbyć rekolekcje, natomiast kobiety, pary i rodziny mogą korzystać z dwóch domów we wsi Wisques.

Najczęstsze pytania

Czy opactwo można zwiedzać? Furta klasztorna przyjmuje odwiedzających na bieżąco, jednak wnętrza klauzurowe pozostają zamknięte dla osób z zewnątrz — dostępne są głównie kościół i część gościnna.

Czym różni się to opactwo od klasztoru Notre-Dame w Wisques? Notre-Dame to sąsiedni klasztor żeński benedyktynek, dla którego mnisi z Saint-Paul pełnili pierwotnie funkcję kapelanów — oba klasztory powstały niemal równocześnie i pozostają blisko powiązane historycznie.

Jaką liturgię sprawują mnisi? Od 2013 roku, po przyjęciu zwyczajów z Fontgombault, wspólnota celebruje liturgię w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.

Czy można zatrzymać się w opactwie na dłużej? Tak, dom gościnny przyjmuje gości na rekolekcje, zwykle na okres do ośmiu-dziesięciu dni.