Muzeum Kinematografii w Łodzi

Muzeum Kinematografii w Łodzi to miejsce, w którym historia polskiego filmu spotyka się z historią miasta. Placówka gromadzi filmy, plakaty, elementy scenografii, urządzenia techniczne i pamiątki związane z kinem. Jest jedyną w Polsce instytucją, która chroni zabytki z dziedziny techniki, sztuki i kultury filmowej. Podlega samorządowi Łodzi, a jej siedzibą jest neorenesansowy pałac fabrykancki.

Dlaczego kino właśnie w Łodzi?

Łódź od dawna nazywana jest filmową stolicą Polski. To tutaj działa słynna szkoła filmowa, z której wyszło wielu czołowych reżyserów i operatorów, a w mieście powstawały kolejne produkcje i animacje. Muzeum jest naturalnym dopełnieniem tej tradycji: pokazuje, jak zmieniało się kino, od pierwszych urządzeń do rejestrowania i wyświetlania obrazu po współczesną sztukę filmową. Jego początki sięgają roku 1977, kiedy w Muzeum Historii Miasta Łodzi powstał dział kultury filmowej i teatralnej. W 1984 roku przekształcono go w samodzielne Muzeum Kinematografii.

W jakim budynku mieści się muzeum?

Siedziba stoi przy placu Zwycięstwa i należy do dawnego imperium przemysłowego rodziny Scheiblerów. Dom dla siebie i rodziny wybudowano w 1855 roku, a w 1865 rozbudowano go do postaci neorenesansowego pałacu. Kolejną modernizację przeprowadzono w 1886 roku. W późniejszych latach w pałacu mieściły się między innymi pracownie konserwacji zabytków, a w budynku naprzeciwko działała szkoła muzyczna. Dziś w tym drugim budynku znajdują się biura administracji muzeum.

Oficjalny początek działalności muzeum w pałacu datuje się na 1 kwietnia 1986 roku. Wraz z większością zespołu przeniesiono wtedy około 12 tysięcy eksponatów. Pierwszą wystawą w nowej siedzibie była ekspozycja poświęcona „Ziemi obiecanej”: powieści Reymonta i filmowi Andrzeja Wajdy. Wybór nie był przypadkowy, bo to właśnie łódzki przemysł i fabrykanci tworzą tło tej opowieści, a wnętrza pałacu świetnie z nią współgrają.

Co można zobaczyć?

Zbiory obejmują kilka grup przedmiotów:

• filmy i materiały filmowe, dokumentujące rozwój polskiej kinematografii,
• plakaty filmowe, w tym dzieła polskiej szkoły plakatu, cenione na całym świecie,
• elementy scenografii, dzięki którym można zajrzeć za kulisy planu,
• urządzenia techniczne, czyli kamery, projektory i inny sprzęt, który pozwala prześledzić ewolucję techniki filmowej,
• pamiątki i dokumenty związane z twórcami i produkcjami.

To dobre miejsce zarówno dla miłośników kina, jak i dla osób, które interesują się historią techniki albo projektowaniem graficznym.

Dla kogo jest to miejsce?

Muzeum sprawdzi się podczas spaceru po centrum Łodzi, w deszczowy dzień i jako część dłuższego programu poświęconego filmowej historii miasta. Rodzice mogą pokazać dzieciom, jak powstawały obrazy, zanim pojawiły się współczesne technologie. Fani konkretnych tytułów znajdą tu natomiast ślady znanych produkcji. Samo wnętrze pałacu, z reprezentacyjnymi salami i dekoracjami z epoki, jest równie interesującym punktem zwiedzania jak ekspozycje.

Najczęstsze pytania

Czym wyróżnia się to muzeum na tle innych w Polsce? To jedyna w kraju placówka, która zajmuje się ochroną zabytków techniki, sztuki i kultury filmowej.

Kiedy muzeum rozpoczęło działalność w pałacu? Formalnie 1 kwietnia 1986 roku, po przeniesieniu około 12 tysięcy eksponatów z Muzeum Historii Miasta Łodzi.

Czy budynek ma związek z historią miasta? Tak. Pałac zbudowano jako dom rodziny Scheiblerów, jednych z największych łódzkich przemysłowców, a w XIX wieku rozbudowano i zmodernizowano.

Jaka była pierwsza wystawa w tej siedzibie? Ekspozycja o „Ziemi obiecanej”, łącząca powieść Reymonta z filmem Wajdy.

Ile czasu warto przeznaczyć na zwiedzanie? Zazwyczaj wystarczy od jednej do dwóch godzin, choć miłośnicy kina i architektury mogą zostać dłużej. Aktualne godziny otwarcia i wystawy czasowe warto sprawdzić przed wizytą.