Moulin à vent de Lancieux

Moulin à vent de Lancieux to zabytkowy wiatrak stojący w samym centrum Lancieux, nadmorskiej gminy w Côtes-d'Armor, kilkanaście minut jazdy od Dinard i Saint-Malo. Znany też jako Moulin de Buglais lub Moulin des Bénédictins, jest jedynym zachowanym wiatrakiem z trzech, jakie działały tu przed wiekami — i dziś stanowi jeden z symboli miasteczka.

Skąd wziął się ten wiatrak?

Budowę wiatraka zawdzięczamy benedyktyńskim mnichom z opactwa Saint-Jacut-de-la-Mer, którzy wznieśli go w XVI wieku. Na wewnętrznym nadproża drzwi wejściowych zachowała się data 1758 — najprawdopodobniej odnosi się ona do poważnego remontu konstrukcji, a nie do jej pierwotnego powstania. Podczas Rewolucji Francuskiej dobra klasztorne w Saint-Jacut zostały przejęte jako własność narodowa i wystawione na sprzedaż. Wiatrak kupił za 1500 liwrów François Lhotellier, mieszkaniec Lancieux. Przez kolejne dekady zmieniali się w nim młynarze — ostatnim, który jeszcze uruchamiał jego mechanizm, był pan Chapelle.

Jak wygląda i z czego jest zbudowany?

Budowla ma charakterystyczny okrągły plan i mocno zwężającą się ku górze podstawę, typową dla bretońskich wiatraków wieżowych. Mury wzniesiono z kamienia łamanego — granitu, łupka, gnejsu oraz kamienia z Saint-Cast, czyli materiałów dostępnych lokalnie na tym odcinku wybrzeża. Całość wieńczy stożkowy dach pokryty gontem z drewna kasztanowego, który nadaje wiatrakowi rozpoznawalny, nieco surowy wygląd.

Jak długo mełł mąkę i co się z nim potem stało?

Wiatrak korzystał z siły wiatru jeszcze w 1926 roku, kiedy dodano do niego silnik gazowy jako wsparcie w dni bezwietrzne. W czasie drugiej wojny światowej (1939–1945) napędzano go maszyną parową. Działalność produkcyjną zakończył ostatecznie w 1947 roku. W 1975 roku został wpisany do rejestru zabytków (monument historique), a w 1973 roku odkupiła go gmina Lancieux, stając się jego właścicielem do dziś.

Czy da się zobaczyć jego wnętrze?

Zewnętrzna renowacja wiatraka odbyła się w 1976 roku pod nadzorem Bâtiments de France, dzięki pracom Jeana Peilleta. W 1990 roku przywrócono do stanu użytkowego również mechanizm wewnętrzny: zasypnię (trémie), bluterię oraz dwie oryginalne pary kamieni młyńskich — jedną do przemiału pszenicy (froment), drugą do zbóż pastewnych. Dzięki temu wiatrak nie jest już tylko dekoracyjną wieżą, lecz zachowuje kompletny, historyczny mechanizm młynarski.

Dlaczego warto go zobaczyć podczas wizyty w Lancieux?

Moulin à vent de Lancieux stoi przy rue de la Mairie, blisko centrum gminy, więc łatwo połączyć jego odwiedziny ze zwiedzaniem plaż i wybrzeża Lancieux, które słynie z panoramy na Fort la Latte i wyspę Cézembre. To rzadka okazja, by na własne oczy zobaczyć, jak wyglądała bretońska gospodarka młynarska sprzed kilku wieków, bez konieczności jazdy do większych, bardziej turystycznych ośrodków młynarskich regionu.

Najczęstsze pytania

Jak inaczej nazywa się ten wiatrak? Nosi również nazwy Moulin de Buglais i Moulin des Bénédictins — obie odnoszą się do jego benedyktyńskiego pochodzenia i lokalizacji na terenie zwanym Buglais.

Kiedy wiatrak przestał działać? Produkcję zakończył w 1947 roku, po tym jak przez dekady wspierano jego pracę najpierw silnikiem gazowym (od 1926), a w czasie wojny — maszyną parową.

Czy mechanizm wewnętrzny wiatraka nadal istnieje? Tak, po renowacji z 1990 roku wiatrak posiada działający zestaw: zasypnię, bluterię i dwie pary kamieni młyńskich do przemiału różnych zbóż.

Czy wiatrak jest chroniony jako zabytek? Tak, został wpisany do rejestru monument historique 9 września 1975 roku i pozostaje własnością gminy Lancieux.