Loch Skerrow

Loch Skerrow to odludne jezioro w Galloway, w regionie Dumfries and Galloway w południowo-zachodniej Szkocji. Leży na rozległym, wrzosowiskowym płaskowyżu, mniej więcej w połowie drogi między miejscowościami New Galloway i Gatehouse of Fleet. Wypływający z niego ciek kieruje się na północ do potoku Airie Burn. Współrzędne jeziora to około 54,98° N, 4,18° W. Miejsce przyciąga głównie ludzi, którzy lubią ciszę, a także miłośników historii kolei, bo nad brzegiem działał przystanek o tej samej nazwie.

Co to za miejsce?

Jezioro leży w dawnej parafii Girthon, historycznie należącej do hrabstwa Kirkcudbrightshire. Dziewiętnastowieczny słownik geograficzny Szkocji opisuje je jako wodę, w której żyją szczupaki i pstrągi, a największe pstrągi miały dochodzić do około 6 funtów wagi. Otoczenie jest surowe: niskie wzgórza, torfowiska i prawie żadnej zabudowy. Zasięg telefonu bywa tu słaby, więc przed wyjściem warto pobrać mapę offline.

Czym był przystanek Loch Skerrow Halt?

Nad jeziorem funkcjonowała stacyjka na jednotorowej linii Portpatrick and Wigtownshire Joint Railway. Wybudowano ją jako mijankę, która dzieliła bardzo długi odcinek sygnalizacyjny między New Galloway a Gatehouse of Fleet. Parowozy uzupełniały tu zapas wody. Przystanek długo nie figurował w rozkładach dla pasażerów; publicznie stał się stacją w 1955 roku, a dla regularnego ruchu pasażerskiego zamknięto go 9 września 1963 roku. Sporadycznie z niego korzystano aż do likwidacji całej linii w 1965 roku.

Do dziś zachowała się jedna w pełni czytelna platforma, druga jest częściowo rozebrana, a domki obsługi kolejowej stoją w ruinie. Według lokalnej tradycji właśnie tutaj z pociągu wysiadł Richard Hannay, bohater powieści Johna Buchana „Trzydzieści dziewięć stopni” z 1915 roku. To przypisanie ma charakter literackiej legendy, nie udokumentowanego faktu.

Jak dotrzeć?

Najwygodniej jechać samochodem w stronę New Galloway lub Gatehouse of Fleet i dalej pieszo. Nasyp dawnej linii służy jako ścieżka spacerowa, dostępna zarówno od strony New Galloway, jak i Gatehouse of Fleet. Trasa jest płaska, ale długa i bezludna, bez sklepów i toalet po drodze. Weź wodę, ciepłą odzież i wodoodporne buty. Komunikacja publiczna do okolicy jest ograniczona, więc plan dojazdu ustal wcześniej.

Co zobaczysz?

• brzeg jeziora i otwarty krajobraz wrzosowisk Galloway,
• pozostałości peronu i ruiny domków kolejowych,
• ślad nasypu, po którym jeździły pociągi na trasie do Portpatrick,
• ptaki wodne i ptaki drapieżne krążące nad płaskowyżem.

Jeśli interesuje cię fotografia krajobrazowa, najlepsze światło daje wczesny ranek i końcówka dnia. W Galloway niebo bywa wyjątkowo ciemne, dlatego okolica ceni się też wśród miłośników obserwacji gwiazd.

Kiedy przyjechać?

Najprzyjemniejsze są miesiące od późnej wiosny do wczesnej jesieni, kiedy dni są długie, a nasyp suchszy. Zimą teren bywa podmokły i szybko zapada zmrok. Pogoda w górach zmienia się szybko, nawet latem potrafi lać i wiać, więc nie schodź ze szlaku bez mapy.

Najczęstsze pytania

Czy można tu łowić ryby?

Dawniej opisywano w jeziorze szczupaki i pstrągi. Zasady połowów zależą od właściciela wody i miejscowego stowarzyszenia wędkarskiego, więc przed wyprawą sprawdź, jakiego zezwolenia wymaga ta woda. W pobliskim Galloway Forest Park obowiązuje sezon na pstrągi i łososie od 15 marca do 30 września.

Czy pociągi jeszcze tu jeżdżą?

Nie. Pasażerski ruch na przystanku zakończył się w 1963 roku, a cała linia przestała działać w 1965 roku.

Czy dojdę tu ze stacji New Galloway?

Nie ma tam już czynnej stacji, ale nasyp dawnej linii można przejść pieszo od strony New Galloway. Spacer jest długi, więc zaplanuj cały dzień i powrót tą samą drogą.

Czy jest tu zasięg i infrastruktura?

Nie liczy się na nią. Okolica jest dzika, bez sklepów i punktów gastronomicznych. Zabierz jedzenie, wodę i mapę.