La Petite Pierre national hunting and wildlife reserve

Rezerwat Narodowy Łowiectwa i Dzikiej Fauny La Petite-Pierre rozciąga się w sercu Parku Przyrody Wogezów Północnych, w gminie Dossenheim-sur-Zinsel we francuskiej Alzacji. Zajmuje powierzchnię 2728 hektarów pofałdowanych, gęstych lasów i jest jednym z najstarszych tego typu obszarów chronionych we Francji — powstał już w 1952 roku, a status rezerwatu narodowego łowiectwa i dzikiej fauny otrzymał na mocy rozporządzenia ministerialnego z 7 sierpnia 1996 roku.

Gdzie dokładnie leży rezerwat?

Teren znajduje się na wysokości sięgającej maksymalnie 400 metrów n.p.m., w krajobrazie typowym dla Wogezów Północnych — łagodnie falujących wzgórz porośniętych mieszanym lasem liściasto-iglastym. Współrzędne geograficzne rezerwatu to w przybliżeniu 48,824°N, 7,343°E. Zarządzaniem obszarem od lat zajmuje się francuski Urząd ds. Bioróżnorodności (Office français de la biodiversité), we współpracy z lokalnymi partnerami.

Jaka roślinność dominuje w rezerwacie?

Drzewostan tworzą przede wszystkim buki, dęby bezszypułkowe, jodły oraz sosny zwyczajne — połączenie gatunków liściastych i iglastych, które nadaje temu miejscu wyjątkowy, barwny i harmonijny charakter krajobrazowy, zmieniający się wyraźnie wraz z porami roku. W runie leśnym można natrafić na chronione gatunki paproci, w tym długosz królewski (Osmunda regalis) oraz zachyłkę trójkątną (Gymnocarpium robertianum, znaną też jako paproć jedwabista) — rośliny wskazujące na dobrą kondycję i wilgotność siedlisk leśnych.

Jakie zwierzęta można tu spotkać?

Rezerwat jest przede wszystkim domem dla dużych ssaków kopytnych żyjących na terenach nizinnych i pagórkowatych — to właśnie badania nad tą populacją uczyniły z La Petite-Pierre miejsce o międzynarodowym znaczeniu naukowym. Obszar chroni również liczne gatunki ptaków objęte ochroną, w tym sokoła wędrownego i puchacza, a także nietoperze i owady, wśród których wyróżnia się jelonek rogacz (Lucanus cervus) — jeden z największych chrząszczy Europy, zależny od starych, próchniejących drzew liściastych.

Dlaczego ten rezerwat ma znaczenie naukowe?

Od momentu utworzenia w 1952 roku teren La Petite-Pierre stał się jednym z kluczowych punktów odniesienia dla badań nad ekologią i zachowaniem dzikich ssaków kopytnych w Europie. Długoterminowe monitorowanie populacji zwierząt w warunkach relatywnie ograniczonej presji łowieckiej pozwoliło naukowcom zgromadzić dane wykorzystywane w międzynarodowych badaniach nad dynamiką populacji i zarządzaniem równowagą między populacją zwierzyny a stanem lasu.

Czy rezerwat można zwiedzać?

Choć obszar ma status rezerwatu naukowego i łowieckiego, przez jego tereny prowadzą szlaki leśne popularne wśród miłośników pieszych wędrówek, którzy mogą podziwiać zróżnicowany drzewostan i krajobraz Wogezów Północnych. Warto pamiętać, że jako obszar o statusie ochronnym rezerwat podlega określonym zasadom dotyczącym poruszania się i zachowania — szczególnie w okresach istotnych dla dzikiej fauny.

Najczęstsze pytania

Kiedy powstał rezerwat La Petite-Pierre? Obszar chroniony istnieje od 1952 roku, a formalny status rezerwatu narodowego łowiectwa i dzikiej fauny uzyskał na mocy rozporządzenia z 7 sierpnia 1996 roku.

Jak duży jest rezerwat? Zajmuje powierzchnię 2728 hektarów w obrębie Parku Przyrody Wogezów Północnych.

Jakie gatunki są tu chronione? Wśród chronionych gatunków znajdują się m.in. sokół wędrowny, puchacz, jelonek rogacz oraz rzadkie paprocie, takie jak długosz królewski.

Kto zarządza rezerwatem? Obszarem zarządza francuski Urząd ds. Bioróżnorodności (Office français de la biodiversité).