Kolovratský palác na Malej Stranie

Kolovratský palác to barokowy budynek przy ulicy Valdštejnské w Pradze, wciśnięty między dziedziniec pałacu wallensteinowskiego a Ogród Kolovratów. Mimo skromnej fasady skrywa ponad czterysta lat historii — od średniowiecznych działek mieszczańskich, przez arystokratyczną kolekcję sztuki, aż po decyzje rządowe o losie całego kraju.

Kiedy i jak powstał obecny budynek?

Działka pod dzisiejszym pałacem pierwotnie należała do dwóch odrębnych domów. Połączono je w jedną nieruchomość już w 1603 roku, a rozbudowy podjął się wówczas Vilém starší Popel z Lobkovic. Charakter, jaki znamy dzisiaj — reprezentacyjna, późnobarokowa elewacja — pojawił się dopiero sto kilkadziesiąt lat później, kiedy architekt Ignác Jan Nepomuk Palliardi przeprowadził gruntowną przebudowę na zamówienie Marie Barbory, żony Hermanna Jakuba Černína z Chudenic.

Czemu w nazwie budynku pojawiają się Kolovratowie?

Rodzina, po której pałac wziął imię, nie miała nic wspólnego z jego budową — objęła posesję dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Hrabia Zdeněk Kolovrat-Krakovský nabył nieruchomość w 1886 roku i przekształcił ją w prywatną rezydencję kolekcjonerską: powstały tu galeria malarstwa, obszerna biblioteka i gabinet numizmatyczny, a elewacja zyskała neobarokowe detale. Odtąd nazwisko rodu trwale połączyło się z adresem.

Co wydarzyło się w pałacu w 1938 i 1939 roku?

Po pierwszej wojnie światowej budynek przeszedł na własność młodej Czechosłowacji i zaczął służyć jako biuro administracji państwowej. Jedno z pomieszczeń, znane jako Zielony Salonik, zapisało się w podręcznikach historii: właśnie tam czechosłowaccy ministrowie obradowali w momencie, gdy kraj musiał zmierzyć się z żądaniami z Monachium, a chwilę później — z powstaniem Protektoratu Czech i Moraw. Ściany tego pomieszczenia widziały więc jedne z najbardziej dramatycznych narad w dwudziestowiecznych dziejach kraju.

Czym jest dziś Kolovratský palác?

Budynek stanowi obecnie część zabudowań, w których urzęduje Senat Parlamentu Czech — sąsiaduje z kompleksem wallensteinowskim (pałacem, ogrodem i jazdą) oraz z Małym Pałacem Fürstenberskim. Kompleksową renowację przeprowadzono w latach 2003–2006, przywracając blask reprezentacyjnym salom, w tym Różowemu i Zielonemu Salonikowi. Uwagę przechodniów przyciąga portal wejściowy z owalnymi kartuszami herbowymi Kolovratów oraz wizerunek Czarnej Madonny nad wejściem, a na attyce — figury putt i kamienna wazon. Wewnątrz warto zwrócić uwagę na barokowe schody wsparte na kamiennych filarach.

Czy turysta może wejść do wnętrza?

Ponieważ pałac pracuje jako czynna część instytucji państwowej, nie ma stałych godzin zwiedzania. Wyjątkiem są dni otwarte, jakie Senat organizuje przy okazji świąt państwowych — to jedyny moment, w którym można na własne oczy zobaczyć Zielony i Różowy Salonik. Poza tymi terminami budynek pozostaje zamknięty dla ruchu turystycznego, choć samą fasadę i portal można oglądać z ulicy przez cały rok.

Najczęstsze pytania

Gdzie dokładnie stoi Kolovratský palác? Przy ulicy Valdštejnské 10 na praskiej Malej Stranie, obok kompleksu pałacu wallensteinowskiego, w którym urzęduje Senat.

Kto zaprojektował dzisiejszy wygląd budynku? Późnobarokową przebudowę w XVIII wieku przeprowadził architekt Ignác Jan Nepomuk Palliardi na zamówienie Marie Barbory Černínové.

Czyje nazwisko nosi ten pałac i dlaczego? Nosi nazwisko rodu Kolovratów, a konkretnie hrabiego Zdeňka Kolovrata-Krakovského, który kupił nieruchomość w 1886 roku.

Co łączy pałac z Monachium i Protektoratem? W Zielonym Saloniku czechosłowacki rząd obradował w 1938 i 1939 roku nad przyjęciem żądań monachijskich i nad ogłoszeniem Protektoratu Czech i Moraw.

Czy pałac można zwiedzać? Tylko okazjonalnie, podczas dni otwartych organizowanych przez Senat przy świętach państwowych; w pozostałe dni wnętrza są niedostępne dla turystów.