Jardins de la Tamarita

Jardins de la Tamarita to niewielki, spokojny park położony w dzielnicy Sarrià-Sant Gervasi w Barcelonie, jeden z tych zielonych zakątków miasta, które turyści odkrywają najczęściej przez przypadek, idąc w stronę wzgórz.

Gdzie leży i jak dotrzeć?

Ogród znajduje się w górnej części Sarrià-Sant Gervasi, w pobliżu innych zielonych terenów tej dzielnicy, na wysokości pozwalającej na spojrzenie w stronę centrum miasta. Najwygodniej dojechać metrem do jednej ze stacji linii obsługujących północną część dzielnicy, a dalej krótkim spacerem pod górę – teren ma nieregularne ukształtowanie, więc warto liczyć się z podejściem. Alternatywą jest autobus miejski, którego przystanki znajdują się w rozsądnej odległości od wejścia. Wjazd jest bezpłatny, a park otwarty jest w godzinach typowych dla miejskich ogrodów publicznych – zwykle od rana do zmierzchu, z sezonowymi różnicami.

Co warto wiedzieć o historii tego miejsca?

Teren, na którym rozciąga się dzisiejszy park, wchodził w skład rezydencji rodziny Craywinckel – rodu o belgijskich korzeniach, który osiadł w Barcelonie jeszcze w XVIII wieku. Na początku XX wieku dwuhektarową posiadłość odkupił Alfredo Mata, przemysłowiec związany z branżą bawełnianą. To on zlecił budowę domu w stylu noucentystycznym, wzniesionego w 1919 roku, a rok wcześniej, w 1918 roku, ogród zaprojektował Nicolau Maria Rubió i Tudurí – architekt krajobrazu, dla którego był to jeden z pierwszych samodzielnych projektów w karierze. Zachował przy tym część pierwotnego układu roślinności i kompozycji terenu.

Historia miejsca ma też mroczny rozdział: w czasie wojny domowej w Hiszpanii posiadłość służyła jako tzw. czeka – nieformalne więzienie polityczne prowadzone przez ugrupowania proradzieckie, gdzie przetrzymywano i przesłuchiwano osoby uznane za wrogów sprawy republikańskiej. Po zakończeniu wojny dom i ogród popadły w zapomnienie na kilka dekad, pozostając niedostępne i zaniedbane.

Zwrot nastąpił w latach 90. XX wieku – w 1993 roku teren przeszedł na własność publiczną, a w latach 1994–1995 przeprowadzono jego kompleksową rewaloryzację pod kierunkiem architekta Antoniego Falcóna. Od tego czasu park funkcjonuje jako miejska przestrzeń zielona dostępna dla wszystkich mieszkańców i odwiedzających.

Co zobaczysz na miejscu?

Park zachował charakter prywatnej rezydencjonalnej posiadłości z początku XX wieku – nie jest to rozległy teren, lecz kameralny ogród o zróżnicowanej rzeźbie terenu, z zabudową w stylu noucentystycznym jako punktem odniesienia w krajobrazie. Ukształtowanie działki, z różnicami poziomów, sprawia, że kompozycja zieleni ma kilka odsłon i punktów widokowych. To miejsce bardziej do spokojnego spacaru i odpoczynku niż do zwiedzania z przewodnikiem – brak tu wielkich atrakcji, za to jest cisza, zieleń i historia, która nie rzuca się w oczy na pierwszy rzut oka.

Kiedy przyjechać?

Ogród można zwiedzać przez cały rok, ale najlepsze warunki panują wiosną i jesienią, gdy temperatura w Barcelonie jest przyjemna, a zieleń wyjątkowo bujna. Latem warto wybrać godziny poranne lub późne popołudniowe, unikając największego upału. Ze względu na niewielkie rozmiary i lokalny charakter miejsca, park rzadko bywa zatłoczony, co czyni go dobrą alternatywą dla bardziej znanych, turystycznych ogrodów miasta.

Najczęstsze pytania

Czy wstęp do Jardins de la Tamarita jest płatny? Nie, wejście na teren ogrodu jest bezpłatne, tak jak w przypadku innych miejskich parków w Barcelonie.

Ile czasu trzeba na zwiedzanie? To niewielki ogród, więc spokojny spacer z podziwianiem architektury i zieleni zajmuje zwykle 20–40 minut.

Czy w parku znajduje się budynek do zwiedzania wewnątrz? Dom noucentystyczny z 1919 roku stanowi element krajobrazu ogrodu, jednak jego dostępność wewnętrzna bywa ograniczona – warto sprawdzić aktualne informacje na miejscu.

Czy to dobre miejsce dla rodzin z dziećmi? Ze względu na spokojny charakter i zróżnicowany teren, ogród sprawdza się jako miejsce na krótki, relaksujący spacer, choć nie jest to plac zabaw czy atrakcja typowo rodzinna.