Gardens of La Cambre Abbey

Ogrody Opactwa La Cambre to jeden z najbardziej urokliwych zielonych zakątków Brukseli, rozciągający się na granicy gmin Bruksela i Ixelles, tuż przy Lasku Sońskim. Historia tego miejsca sięga XIII wieku, kiedy to benedyktynka pragnąca żyć według surowszej reguły cysterskiej otrzymała od księcia Brabancji Henryka I ziemię spełniającą wymogi zakonu — z dala od głównych dróg, w sąsiedztwie lasu i przy źródle wody, znanym jako źródło Maelbeek. Opactwo cysterskie powstało oficjalnie w 1201 roku i przez wieki rozwijało się jako ważny ośrodek religijny w okolicach ówczesnej Brukseli.

Losy klasztoru odmieniły się pod koniec XVIII wieku — w 1796 roku, w okresie sprzedaży dóbr kościelnych jako mienia narodowego, teren i zabudowania opactwa zmieniły właściciela. Sam kompleks przetrwał jednak burzliwe stulecia i dziś stanowi jeden z niewielu tak dobrze zachowanych zespołów dawnej architektury klasztornej w regionie stołecznym.

Ogrody, zajmujące łącznie około pięciu hektarów, zawdzięczają swój obecny kształt kilku fazom przekształceń. Ich pierwotny, francuski układ powstał około 1720 roku — w tym okresie ogrody zaprojektowano na tarasach połączonych monumentalnymi schodami. Charakterystycznym elementem stały się podwójne schody w stylu Ludwika XIV, datowane właśnie na 1720 rok, prowadzące z dziedzińca południowego na pierwszy z pięciu tarasów rozciągających się w głąb założenia. Ten kaskadowy, geometryczny układ terenu do dziś nadaje ogrodom wyjątkowy, reprezentacyjny charakter, rzadko spotykany w miejskiej zieleni Brukseli.

W XX wieku ogrody przeszły kolejną istotną metamorfozę. W 1927 roku architekt krajobrazu Jules Buyssens przeprowadził ich odnowę w duchu neorenesansowym, nadając kompozycji nowy wymiar estetyczny, który harmonijnie łączył historyczne elementy z ówczesnymi tendencjami w sztuce ogrodowej. Buyssens, jeden z najważniejszych belgijskich projektantów krajobrazu tamtej epoki, zadbał o to, by ogrody zachowały swój ceremonialny, uporządkowany charakter przy jednoczesnym wprowadzeniu nowych nasadzeń i osi widokowych.

Obecnie teren dawnego opactwa pełni funkcję siedziby Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Wizualnych (École nationale supérieure des arts visuels), a same ogrody stanowią malowniczą oprawę dla tej instytucji edukacyjnej. Ze względu na swoją wartość historyczną i krajobrazową, ogrody opactwa zostały objęte ochroną prawną jako obszar klasyfikowany od 30 marca 1989 roku, a elementy architektoniczne budynków i ogrodu znajdujące się na terenie Brukseli uznano za zabytki.

Dla odwiedzających ogrody La Cambre to przede wszystkim okazja do spaceru wśród starannie utrzymanej zieleni, tarasowych alejek i historycznych schodów, z dala od miejskiego zgiełku, a jednocześnie w bliskiej odległości od centrum Brukseli. Sąsiedztwo z Laskiem Sońskim sprawia, że miejsce to często stanowi punkt wyjścia do dłuższych spacerów po zielonych terenach na południu miasta.

Najczęstsze pytania

Kiedy powstało Opactwo La Cambre? Opactwo zostało założone w 1201 roku jako klasztor cysterski, a jego początki wiążą się z benedyktynką, która chciała żyć według surowszej reguły cysterskiej.

Jak duże są ogrody? Ogrody zajmują powierzchnię około pięciu hektarów, rozciągając się na granicy Brukseli i Ixelles.

Kto zaprojektował obecny układ ogrodów? Pierwotny, francuski układ z tarasami powstał około 1720 roku, a w 1927 roku architekt Jules Buyssens odnowił ogrody w stylu neorenesansowym.

Co dziś mieści się na terenie opactwa? Budynki dawnego opactwa zajmuje obecnie Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Wizualnych.

Czy ogrody są chronione prawnie? Tak, od 30 marca 1989 roku ogrody są objęte ochroną jako obszar klasyfikowany, a elementy architektoniczne uznano za zabytki.