Feu de Kerjean

Feu de Kerjean to niewielka latarnia morska w Louannec, gminie na wybrzeżu Côtes-d'Armor w Bretanii, tuż przy granicy z Perros-Guirec i Różowym Wybrzeżem Granitowym. W przeciwieństwie do słynnych, monumentalnych phare'ów regionu, Kerjean jest budowlą skromną i użytkową — ale ma swoją historię sięgającą połowy XIX wieku.

Jak dotrzeć?

Latarnia stoi na wzniesieniu nad zatoką (redą) Perros-Guirec, w obrębie gminy Louannec, więc najwygodniej dojechać samochodem w okolice miejscowości, a ostatni odcinek przejść pieszo. Wybrzeże tej części Côtes-d'Armor obsługuje przybrzeżny szlak pieszy (Sentier des Douaniers, część GR34), który biegnie wzdłuż linii brzegowej i pozwala połączyć wizytę przy Feu de Kerjean ze spacerem w kierunku Perros-Guirec czy Ploumanac'h.

Co zobaczysz?

Feu de Kerjean to murowana, cylindryczna wieża o wysokości 15,50 metra, zwieńczona platformą, na której zamontowano aparat oświetleniowy. Do wieży przylega niewielki budynek, pierwotnie służący jako magazynek — typowe rozwiązanie dla latarń tej epoki, gdzie nie budowano dużych kompleksów mieszkalnych dla latarników. Ze względu na położenie na wysokim terenie, samo światło znajduje się aż 79 metrów nad poziomem najwyższej wody — to znacznie więcej, niż wynikałoby z wysokości samej wieży.

Kerjean nie był samodzielnym projektem, a częścią systemu czterech świateł wyznaczających dwa wejścia (przesmyki) do redy Perros-Guirec. Plany opracowali inżynierowie Dujardin i Delarue już w 1856 roku, pod nadzorem Léonce'a Reynauda, szefa służby latarń morskich we Francji. Budowę i uruchomienie oświetlenia alignementowego zrealizowano od 1860 roku.

Latarnia przechodziła kolejne modernizacje wraz z rozwojem techniki. W 1907 roku aparat przystosowano do spalania oleju mineralnego i zrezygnowano z obsługi przez stałego latarnika, instalując katoptryczny system świetlny działający automatycznie. W 1932 roku Inspektor Generalny Latarń i Sygnałów Morskich zdecydował o elektryfikacji Kerjean, ale ze względu na wybuch II wojny światowej prace odłożono — elektryczność dotarła do latarni ostatecznie w 1946 roku.

Od 1976 roku Feu de Kerjean działa jako światło kierunkowe (feu directionnel), emitujące sektorowo grupy przyćmień w rytmie 2+1 co 12 sekund — sygnał ten pomaga żeglarzom rozpoznać właściwy kurs wejścia na redę. Latarnia jest w pełni zautomatyzowana i zarządzana zdalnie z podrejonu latarń w Lézardrieux, bez stałej obsługi na miejscu.

Kiedy przyjechać?

Latarnia jest widoczna przez cały rok, ale najlepsze warunki do spacerów przybrzeżnym szlakiem i obserwacji światła na tle morza dają wiosna, lato i wczesna jesień, gdy pogoda na tym odcinku Bretanii jest najbardziej stabilna. Wieczorem, po zmroku, można zobaczyć charakterystyczny rytm przyćmień światła kierunkowego.

Najczęstsze pytania

Czy Feu de Kerjean można zwiedzać od wewnątrz? Latarnia jest obiektem technicznym, zautomatyzowanym i zarządzanym zdalnie — nie jest udostępniona do zwiedzania wnętrza, można ją jednak swobodnie oglądać z zewnątrz i z okolicznego szlaku pieszego.

Do czego służy światło Kerjean? Jest to jedno z czterech świateł wyznaczających wejścia do redy Perros-Guirec — jego zadaniem jest pomoc żeglarzom w bezpiecznym rozpoznaniu kursu podczas podchodzenia do brzegu.

Jak wysoka jest wieża? Sama wieża ma 15,50 metra, ale ze względu na wyniesione położenie terenu światło znajduje się 79 metrów nad poziomem najwyższej wody.

Czy warto połączyć wizytę ze spacerem po okolicy? Tak — latarnia leży na trasie przybrzeżnego szlaku pieszego łączącego Louannec z Perros-Guirec i Różowym Wybrzeżem Granitowym, co pozwala zaplanować dłuższą, widokową trasę pieszą.