Convent of Santo Tomás de Aquino

Convento de Santo Tomás de Aquino to niewielki klasztor dominikański w Sevilli, którego historia sięga początków XVI wieku, choć budynek, który dziś stoi na miejscu, ma zupełnie inną, znacznie młodszą genezę.

Jak powstał klasztor?

Fundamentem pod dzisiejszą nazwę było Kolegium Santo Tomás de Aquino, założone w 1515 roku przez dominikańskiego arcybiskupa Sewilli, fray Diega de Deza. Kolegium podlegało słynnemu kolegium San Esteban w Salamance i mieściło dwadziestu zakonników, prowadzone przez dominikanów. W 1541 roku placówka awansowała do rangi uniwersytetu, a wkrótce potem Karol I formalnie potwierdził jej status akademicki. Przez kolejne dwa i pół wieku sewilski Santo Tomás de Aquino był jednym z ważniejszych ośrodków naukowych Andaluzji — kształcili się w nim nie tylko dominikanie, ale też duchowni innych zgromadzeń i osoby świeckie.

Kto studiował w Santo Tomás de Aquino?

Wśród absolwentów kolegium wymienia się fray Tomása de San Martín, założyciela Uniwersytetu San Marcos w Limie — jednej z najstarszych uczelni obu Ameryk — a także pisarza i erudytę Nicolása Antonio, kaznodzieję San Juana de Ávila oraz historyka i eseistę Pedra Mexíę. To pokazuje, jak szeroki był zasięg wpływów tej sewilskiej uczelni, sięgający od Andaluzji po kolonie w Nowym Świecie.

Co się stało z pierwotnym budynkiem?

Uniwersytet działał do 1822 roku, kiedy został zniesiony. Wcześniej, w 1810 roku, budynek zamknięto, a ponownie otwarto w 1815. Ostateczny koniec instytucji przyniosła dopiero desamortyzacja z 1835 roku, w wyniku której majątki kościelne przechodziły na własność państwa. W opuszczonych murach kolegium urządzono najpierw fabrykę broni, a później siedzibę władz wojskowych. Stary budynek nie przetrwał XX wieku — został wyburzony w 1927 roku w związku z budową Avenida de la Constitución, jednej z głównych arterii dzisiejszego centrum Sevilli.

Co zobaczysz dzisiaj?

Nazwa Convento de Santo Tomás de Aquino odżyła w 1992 roku, kiedy dominikanie zrekonstruowali klasztor Santa María la Real — wcześniej zajmowany przez kontemplacyjne mniszki dominikańskie, które przeniosły się do Bormujos — i nadali mu imię na pamiątkę kolegium założonego przez Diega de Dezę. Oznacza to, że dzisiejszy kościół i zabudowania klasztorne fizycznie są dawnym Convento de Santa María la Real, a nie oryginalnym gmachem uniwersytetu. To wciąż żywa wspólnota zakonna, a nie tylko zabytek — warto o tym pamiętać, planując wizytę: to miejsce kultu i modlitwy, nie muzeum.

Jak dotrzeć?

Klasztor leży w samym centrum Sevilli, w pobliżu katedry i Avenida de la Constitución, co czyni go łatwo dostępnym pieszo z większości punktów starego miasta. Najlepiej dołączyć wizytę do trasy obejmującej katedrę, Alcázar i okoliczne uliczki barrio Santa Cruz.

Kiedy przyjechać?

Ponieważ to aktywny kościół klasztorny, godziny otwarcia dla zwiedzających są ograniczone i wiążą się z porami nabożeństw — najlepiej sprawdzić je na miejscu lub w parafii przed wizytą. Wiosna i jesień to najwygodniejsze sezony na zwiedzanie centrum Sevilli pieszo, ze względu na wysokie temperatury latem.

Najczęstsze pytania

Czy dzisiejszy budynek to oryginalny klasztor z XVI wieku? Nie. Pierwotne kolegium-uniwersytet wyburzono w 1927 roku. Obecny kościół i klasztor to zrekonstruowany w 1992 roku dawny Convento de Santa María la Real, któremu nadano imię Santo Tomás de Aquino na pamiątkę historycznej placówki.

Kto założył pierwotne Kolegium Santo Tomás de Aquino? Dominikański arcybiskup Sevilli, fray Diego de Deza, w 1515 roku.

Jaki status miało kolegium w przeszłości? Od 1541 roku funkcjonowało jako uniwersytet, aż do jego zniesienia w 1822 roku.

Czy można zwiedzać wnętrze klasztoru? To aktywna wspólnota zakonna, więc dostęp bywa ograniczony do godzin nabożeństw — warto to sprawdzić przed wizytą.