Convent of Las Descalzas Reales

Convento de las Descalzas Reales to klasztor klarysek w Valladolid, jeden z najważniejszych zabytków sakralnych miasta i wciąż działająca wspólnota zakonna.

Historia klasztoru

Wspólnota powstała w 1550 roku w Villalcázar de Sirga, gdzie zakonnice czciły Matkę Bożą Litościwą. Już dwa lata później, w 1552 roku, siostry przeniosły się do Valladolid i tu pozostały do dziś. Wraz z przeprowadzką zmieniło się także wezwanie klasztoru — na cześć Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Nazwa "descalzas" (bose) odnosi się do zwyczaju kolettańskiej reformy zakonu franciszkanek klarysek, których siostry chodziły po klasztorze bez obuwia jako wyraz pokuty i prostoty życia.

Na początku XVII wieku klasztor przeszedł gruntowną przebudowę z inicjatywy króla Filipa III i jego żony Małgorzaty Habsburżanki. Nowy budynek zaprojektował architekt Francisco de Mora, twórca związany z hiszpańskim dworem królewskim. Powstała budowla w stylu baroku klasycystycznego, wzorowana na madryckich klasztorach tego typu, między innymi na klasztorze La Encarnación. W 1974 roku obiekt otrzymał status pomnika narodowego, co potwierdziło jego wartość historyczną i artystyczną.

Co zobaczysz w klasztorze?

Klasztor znajduje się przy dzisiejszej avenida de Ramón y Cajal, na rogu ulic San Martín i Prado, niedaleko budynku Chancillería — dawnego sądu królewskiego Valladolid. Sama architektura budowli to przykład dojrzałego baroku hiszpańskiego z pierwszych dekad XVII wieku: surowe, klasycyzujące elewacje kontrastują z bogatszym wystrojem wnętrza kościoła klasztornego.

W obrębie klasztoru działa niewielkie muzeum, w którym można zobaczyć relikwiarze, figury świętych przystrajane w tkaniny (tzw. imágenes de vestir) oraz inne przedmioty liturgiczne używane przez wspólnotę na co dzień i podczas świąt. To rzadka okazja, by zajrzeć do wnętrza żeńskiego klasztoru klauzurowego, który nieprzerwanie funkcjonuje od XVI wieku.

Jak dotrzeć do klasztoru?

Convento de las Descalzas Reales leży w centralnej części Valladolid, w pobliżu historycznego kompleksu Chancillería, więc najłatwiej dojść tu pieszo z centrum miasta — spacer z Plaza Mayor zajmuje kilkanaście minut. Miasto ma dobrze rozwinięty transport miejski, więc alternatywą są lokalne autobusy kursujące w kierunku ulicy Ramón y Cajal. Osoby przyjezdne z innych miast Kastylii i León mogą skorzystać z połączeń kolejowych do stacji Valladolid Campo Grande, skąd do klasztoru jest już blisko.

Kiedy przyjechać?

Ponieważ klasztor jest aktywną wspólnotą zakonną sióstr klauzurowych, dostęp do wnętrza i muzeum bywa ograniczony do wyznaczonych godzin i dni — warto to sprawdzić lokalnie przed wizytą, na przykład w punkcie informacji turystycznej w Valladolid. Wiosna i jesień to dobre pory na spacer po mieście, bez letnich upałów typowych dla wnętrza Kastylii. Okolice klasztoru, z Chancillería i starą zabudową miejską, warto zwiedzać w ramach szerszej trasy po historycznym centrum Valladolid.

Najczęstsze pytania

Czym różni się klasztor w Valladolid od podobnego obiektu w Madrycie? To dwa różne, niezależne klasztory o zbliżonej nazwie i tej samej regule zakonnej (klaryski kolettańskie), ale innej historii i lokalizacji — nie należy ich mylić.

Czy można zwiedzić wnętrze klasztoru? Tak, część klasztoru z niewielkim muzeum liturgicznym jest dostępna dla odwiedzających, choć wspólnota zakonna pozostaje klauzurowa, więc dostęp jest ograniczony czasowo.

Co oznacza nazwa "Descalzas Reales"? "Descalzas" (bose) odnosi się do zwyczaju chodzenia bez obuwia w klasztorze, praktykowanego przez reformowaną odłam franciszkanek klarysek; "Reales" (królewskie) wiąże się z patronatem hiszpańskiej rodziny królewskiej.

Kto zaprojektował obecny budynek klasztoru? Przebudowę z początku XVII wieku zaprojektował architekt Francisco de Mora na zlecenie króla Filipa III i królowej Małgorzaty Habsburżanki.