Blankenberge lighthouse

Latarnia morska w Blankenberge to charakterystyczny, betonowy obiekt stojący przy wejściu do portu tego belgijskiego kurortu nad Morzem Północnym. Choć obecna budowla pochodzi z połowy XX wieku, historia oświetlania tego odcinka wybrzeża sięga znacznie dalej w przeszłość.

Jak dawno powstała pierwsza latarnia w Blankenberge?

Najstarsze wzmianki o funkcjonowaniu światła nawigacyjnego w tej okolicy pochodzą z 1337 roku – to pokazuje, jak długo Blankenberge pełniło rolę punktu orientacyjnego dla żeglarzy płynących wzdłuż flamandzkiego wybrzeża. Przez wieki niewielka osada rybacka rozwijała się w rytm sezonu połowowego, a sygnały świetlne pomagały kutrom bezpiecznie wracać do portu, zwłaszcza w gęstej mgle i podczas sztormów, które na tym odcinku Morza Północnego nie należą do rzadkości.

Dlaczego zbudowano nową latarnię w XIX wieku?

Prawdziwy przełom nastąpił wraz z rozbudową portu w Blankenberge w drugiej połowie XIX wieku. Wraz z nowymi nabrzeżami i infrastrukturą portową powstała także nowa latarnia morska, którą oddano do użytku w 1872 roku. Był to okres dynamicznego rozwoju miasteczka – Blankenberge zaczynało wówczas przyciągać nie tylko rybaków, ale i pierwszych turystów szukających kąpielisk nad Morzem Północnym, a sprawnie działający port z dobrze oznakowanym wejściem był dla tego rozwoju kluczowy.

Co stało się z latarnią podczas II wojny światowej?

Losy XIX-wiecznej konstrukcji przerwała wojna. W 1944 roku, w trakcie wycofywania się z belgijskiego wybrzeża, wojska niemieckie wysadziły latarnię w powietrze. Podobny los spotkał wiele obiektów infrastruktury nadmorskiej w tym regionie – okupant niszczył umocnienia i punkty orientacyjne, obawiając się, że mogą one ułatwić lądowanie aliantów lub zostać wykorzystane przez nadciągające wojska.

Jak wygląda dzisiejsza latarnia?

Po wojnie miasto potrzebowało czasu na odbudowę, a nowa, żelbetonowa latarnia powstała w latach 1950–1954. To właśnie ta konstrukcja stoi w Blankenberge do dziś. W jej bryle da się odczytać stylistykę bliską architekturze międzywojennej – surowe, geometryczne formy, charakterystyczne dla obiektów użyteczności publicznej budowanych w tamtym okresie w Belgii. W przeciwieństwie do wielu współczesnych, w pełni zautomatyzowanych latarni, ta powojenna budowla została zaprojektowana z myślą o stałym personelu – zawierała pomieszczenia mieszkalne oraz biurowe przeznaczone dla latarnika i jego rodziny, co było jeszcze wtedy standardem w europejskim latarnictwie morskim.

Czy latarnia nadal działa i czy można ją zobaczyć?

Dziś latarnia morska w Blankenberge pozostaje czynnym punktem nawigacyjnym, ale funkcjonuje już w pełni automatycznie – nie ma w niej stałych mieszkańców, a dawne pomieszczenia mieszkalne i biurowe straciły swoją pierwotną funkcję. Obiekt stoi w bezpośrednim sąsiedztwie plaży i promenady, dzięki czemu stał się także rozpoznawalnym elementem krajobrazu miasta, obecnym na wielu widokówkach i fotografiach Blankenberge. Spacerując wzdłuż wybrzeża, trudno przeoczyć tę smukłą, betonową wieżę – stanowi ona wyraźny punkt orientacyjny zarówno dla żeglarzy wpływających do portu, jak i dla turystów odwiedzających to nadmorskie miasteczko.

Najczęstsze pytania

Z którego roku pochodzi obecna latarnia w Blankenberge? Obecna, betonowa konstrukcja została wzniesiona w latach 1950–1954, po zniszczeniu poprzedniej latarni przez wojska niemieckie w 1944 roku.

Czy latarnia jest zamieszkana? Nie – choć budynek zaprojektowano z pomieszczeniami mieszkalnymi dla latarnika, dziś latarnia działa w pełni automatycznie i jest niezamieszkana.

Od kiedy w Blankenberge funkcjonuje oświetlenie nawigacyjne? Pierwsze wzmianki o świetle nawigacyjnym w tej okolicy sięgają 1337 roku, a nowoczesną, portową latarnię oddano do użytku w 1872 roku.