- Obiekty Sakralne
- Zabytki sakralne
Abbaye Saint-Gilbert de Neuffontaines
O tym miejscu
Abbaye Saint-Gilbert de Neuffontaines to dawne opactwo premonstrateńskie leżące na północ od wsi Saint-Didier-la-Forêt, w departamencie Allier, w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Miejsce łączy średniowieczną historię religijną z dość burzliwymi losami architektonicznymi — od klasztoru, przez gospodarstwo rolne, po częściowo odrestorowany zabytek.
Gdzie dokładnie leży opactwo?
Zespół klasztorny znajduje się tuż przy drodze departamentalej RD 6, w pobliżu cieku wodnego Andelot, na wysuniętym na północ krańcu gminy Saint-Didier-la-Forêt. Współrzędne geograficzne to w przybliżeniu 46,250417 N, 3,332278 E. Okolica ma charakter rolniczy — łąki i pola otaczające dolinę rzeki, typowe dla tej części Bourbonnais.
Kto założył opactwo i dlaczego?
Fundatorem był Gilbert z Neuffonts (znany też jako Gilbert de Neuffontaines), urodzony w Owernii pod koniec XI wieku. W 1146 roku wziął udział w drugiej krucjacie u boku króla Francji Ludwika VII. Po powrocie z wyprawy krzyżowej, wraz z żoną Péronnelle, postanowił poświęcić się życiu zakonnemu. W 1152 roku założył opactwo dla kanoników premonstrateńskich, obejmujące zarówno klasztor męski, jak i przytułek dla trędowatych. Dla żony, która została przeoryszą, oraz córki Poncie, która później przejęła tę funkcję, Gilbert ufundował dodatkowo priorat w Aubeterre, w dzisiejszej gminie Broût-Vernet.
Dlaczego Gilbert stał się świętym?
Gilbert resztę życia spędził jako pustelnik przy założonym przez siebie szpitalu dla trędowatych. Jemu współcześni i późniejsi wierni przypisywali liczne uzdrowienia i cuda związane z tym miejscem, co szybko doprowadziło do jego lokalnego kultu. Został pochowany w kościele opactwa i uznany za patrona całego Bourbonnais — tytuł, pod którym funkcjonuje do dziś w regionalnej tradycji religijnej.
Jak wyglądał średniowieczny kompleks?
Pierwotna zabudowa tworzyła czworobok o powierzchni około 900 metrów kwadratowych, w którego centrum znajdowało się źródło. W skład zespołu wchodziły: kościół na planie krzyża łacińskiego z dzwonnicą i basztą z krenelażem, budynek mieszczący salę kapitulną, kuchnię i cele zakonników, oddzielny budynek gościnny (być może pełniący też funkcje sądownicze) oraz szpital dla chorych.
Co stało się z opactwem po Rewolucji Francuskiej?
13 kwietnia 1791 roku, w ramach sprzedaży dóbr narodowych, opactwo nabył Jacques-Antoine de Combes des Morelles za sumę 132 100 liwrów, przekształcając teren w gospodarstwo rolne. Kataster z 1839 roku pokazuje już podział własności między dwóch właścicieli. Od roku 1850 kościół i część zabudowań zaczęto systematycznie rozbierać, a cały zespół stopniowo przekształcił się w zwykłą fermę.
Czy coś przetrwało do dziś?
Nieruchomość odkupiono ponownie około 1950 roku, a od 1960 roku prowadzone są stopniowe prace rehabilitacyjne. Do naszych czasów zachowały się dwa budynki dawnego zespołu — dawny szpital oraz budynek kanoników — których architektura nawiązuje do romańskiego stylu cysterskiego, mimo że sama wspólnota należała do zakonu premonstrateńskiego.
Najczęstsze pytania
Kto był fundatorem opactwa Saint-Gilbert de Neuffontaines? Opactwo założył w 1152 roku Gilbert z Neuffonts, rycerz i uczestnik drugiej krucjaty, po powrocie z wyprawy do Ziemi Świętej.
Jakiemu zakonowi podlegało opactwo? Wspólnota należała do kanoników regularnych premonstrateńskich (norbertanów).
Co znajdowało się na terenie opactwa oprócz klasztoru? Przy klasztorze działał szpital dla trędowatych, założony przez samego Gilberta, gdzie miały miejsce liczne uzdrowienia przypisywane jego wstawiennictwu.
Czy budynki opactwa zachowały się w oryginalnej formie? Nie w całości. Kościół i część zabudowań rozebrano po 1850 roku. Zachowały się dwa budynki — dawny szpital i budynek kanoników — odrestorowane od lat 60. XX wieku.
Gdzie dokładnie znajduje się to miejsce? Opactwo leży na północ od Saint-Didier-la-Forêt, w departamencie Allier, przy drodze RD 6, w pobliżu cieku Andelot.
W pobliżu
Zbieraj odznaki za odwiedzane miejsca
Pobierz NextOnTrip, odkrywaj nowe miejsca i odznaczaj swoje trasy.