Zabytki w Wielkiej Brytanii

Cheylesmore Manor

Coventry

Cheylesmore Manor w Coventry to pozostałość średniowiecznej rezydencji królewskiej: drewniano-szkieletowa gatehouse z dwoma bocznymi skrzydłami, wpisana na listę Historic England w klasie II*. Dwór stał niedaleko centrum miasta, a dziś jego zachowana część pełni funkcję urzędu stanu cywilnego. Czym jest Cheylesmore Manor? To dawna siedziba możnych, położona w Coventry w hrabstwie West Midlands. Pierwsze budowle na tym miejscu sięgają średniowiecza. Dwór należał do hrabiów Chester, a później do korony. Jego nazwa dała początek całej południowej dzielnicy miasta, Cheylesmore, która do dziś ją nosi. Z kompleksu przetrwała bramna część z fragmentami skrzydeł. Główny budynek dworu rozebrano w połowie lat 50. XX wieku. Gatehouse i boczne człony odnowiła w latach 60. miejska korporacja Coventry, dzięki czemu zachował się czytelny fragment dawnego założenia. Kto tu mieszkał? Z miejscem wiąże się Edward, zwany Czarnym Księciem, syn Edwarda III, który spędzał w Cheylesmore długie okresy w XIV wieku. Rezydowała tu również królowa Izabela, a według opracowań także Henryk VI. Coventry było wówczas jednym z ważniejszych miast Anglii, więc dwór służył jako wygodne zaplecze dla dworu królewskiego. W XIX wieku zabudowę podzielono na mieszkania, a w warsztatach pracowali tkacze. W 1871 roku posiadłość kupił W. H. Eaton, późniejszy lord Cheylesmore. Co zobaczysz na miejscu? Budynek jest zbudowany w tradycyjnej technice szkieletowej, z widocznym drewnem i wypełnieniem ścian. Najciekawsza jest sama brama wjazdowa oraz układ skrzydeł, które pokazują skalę dawnej rezydencji. Historic England opisuje obiekt jako czternastowieczną gatehouse z poprzecznymi skrzydłami, odnowioną w XX wieku, a wpis dotyczy go pod nazwą Register Office. Ponieważ w środku działa urząd, zwiedzanie ma charakter oglądania z zewnątrz. Zewnętrzną stronę można obejrzeć swobodnie o każdej porze. Wnętrza służą ceremoniom ślubnym, a wejście poza godzinami urzędowymi i wydarzeniami wymaga wcześniejszego kontaktu z urzędem. Jak dotrzeć? Obiekt leży w pobliżu centrum Coventry, przy Manor House Drive, w odległości krótkiego spaceru od starego miasta i Katedry. Z dworca kolejowego Coventry dojdziesz tu pieszo lub dojedziesz lokalnym autobusem. Najwygodniej połączyć wizytę ze spacerem po centrum, w którym znajdziesz ruiny starej katedry i Muzeum Transportu. Kiedy przyjechać? Zewnętrzną część obejrzysz o każdej porze roku. Najlepiej wybrać dzień powszedni w godzinach dziennych, gdy światło podkreśla fakturę drewna. W weekendy przed budynkiem często fotografują się pary po ceremoniach, co bywa atrakcją samą w sobie, ale utrudnia spokojne zdjęcia. Najczęstsze pytania Czy można wejść do środka? To czynny urząd stanu cywilnego, bez stałych godzin zwiedzania. Zewnętrzną część widać bez ograniczeń, a o wnętrza warto zapytać osobno, kontaktując się z Register Office w Coventry. Czy wstęp jest płatny? Oglądanie budynku z zewnątrz jest bezpłatne. Jaki status ochronny ma obiekt? Gatehouse wraz ze skrzydłami jest wpisana na listę Historic England w klasie II*, czyli wśród zabytków o szczególnym znaczeniu. Ile czasu potrzeba? Około 15–30 minut na oględziny, jeśli odwiedzasz tylko ten obiekt. Dobrze łączy się z całodniowym zwiedzaniem centrum Coventry.

Gatcombe Park

Stroud

Gatcombe Park to wiejska rezydencja w hrabstwie Gloucestershire w Anglii, położona między wsiami Minchinhampton i Avening, około pięciu mil na południe od miasta Stroud. Od 1976 roku jest domem na wsi księżniczki Anny, Princess Royal, a dziś pozostaje główną siedzibą księżniczki i jej męża, wiceadmirała Timothy'ego Laurence'a. To prywatna posiadłość, więc zwiedzanie wygląda tu inaczej niż w typowym zamku czy pałacu. Czym jest Gatcombe Park? Dom pochodzi z lat 70. XVIII wieku, ale jego obecny kształt to efekt przebudowy rozpoczętej około 1820 roku. Projekt powierzono architektowi George'owi Basevi, a zamawiającym był ekonomista David Ricardo, jeden z najbardziej znanych myślicieli swojej epoki. Budynek ma status zabytku klasy II* w angielskim systemie ochrony, co oznacza obiekt szczególnie ważny, o znaczeniu wykraczającym poza lokalne. Źródła różnie podają, kto zaprojektował pierwotną wersję domu, dlatego autorstwo najstarszej części pozostaje niepewne. Kto tu mieszka i od kiedy? Posiadłość trafiła do rodziny królewskiej w 1976 roku. Według dostępnych opisów królowa kupiła ją jako prezent ślubny dla Anny i jej pierwszego męża, kapitana Marka Phillipsa. Po rozwodzie w 1992 roku Phillips przeprowadził się do pobliskiego Aston Farm, a księżniczka Anna została w Gatcombe. Dziś majątek obejmuje mniej więcej 700–730 akrów, a jego codzienny profil to przede wszystkim gospodarstwo rolne i stadnina koni. Zawody konne i imprezy na terenie posiadłości Gatcombe Park przez około 40 lat kojarzył się w Wielkiej Brytanii z jeździectwem. Rozgrywano tu Gatcombe Horse Trials, a w sierpniu odbywał się Festival of British Eventing, jedno z ważniejszych wydarzeń sezonu konkursowego. W 2024 roku ogłoszono, że ta duża impreza nie będzie kontynuowana, a jako powód podano wysokie koszty organizacji po pandemii. Na terenie posiadłości nadal odbywają się natomiast mniejsze zawody wiosenne i jesienne, a trasy dla nich zaprojektowała sama księżniczka Anna. Część terenów udostępnia się też na inne wydarzenia, na przykład jarmarki rękodzieła. Czy można wejść do Gatcombe Park? Dom jest rezydencją prywatną i nie funkcjonuje jak muzeum. Wejście na teren zależy od tego, czy w danym terminie odbywa się wydarzenie: zawody konne lub jarmark. Przed wyjazdem warto sprawdzić aktualny kalendarz imprez i zasady wstępu, bo oferta zmienia się z roku na rok, a część wydarzeń została zakończona. Jak zaplanować wizytę? Gatcombe leży na wzgórzach Cotswolds, w okolicy Minchinhampton i Avening, więc dobrze łączy się z wycieczką po tym regionie. Najbliższe większe miasto to Stroud, skąd do posiadłości jest około pięciu mil. Jeśli interesuje cię architektura, zwróć uwagę na to, że budynek to dobry przykład angielskiej rezydencji wiejskiej z początku XIX wieku. Jeśli bardziej interesuje cię jeździectwo, szukaj informacji o mniejszych zawodach organizowanych wiosną i jesienią. Najczęstsze pytania Czy Gatcombe Park jest otwarty dla zwiedzających? Nie na co dzień. To prywatna rezydencja, a wstęp na fragmenty terenu możliwy jest podczas wybranych wydarzeń. Kto jest właścicielem? Mieszka tu księżniczka Anna, Princess Royal, od 1976 roku. Gdzie to jest? W Gloucestershire, między Minchinhampton a Avening, około pięciu mil na południe od Stroud. Czy nadal odbywają się tam zawody konne? Duży festiwal zakończono w 2024 roku, lecz mniejsze zawody wiosenne i jesienne wciąż się odbywają.

Dorney Court

Dorney

Dorney Court to wczesnotudorowski dwór w wiosce Dorney w hrabstwie Buckinghamshire, w Anglii. Budynek ma najwyższą, pierwszą kategorię ochrony zabytków (Grade I) i do dziś pozostaje prywatnym domem rodziny Palmerów. Powstał w XV lub na początku XVI wieku, a jego początki zwykle datuje się na około 1440 rok. Dzięki temu należy do najstarszych zamieszkanych dworów w okolicach Londynu. Czym wyróżnia się Dorney Court? To żywa rezydencja, a nie muzeum urządzone wyłącznie dla zwiedzających. Wnętrza zmieniły się od około 1500 roku niewiele, dlatego zwiedzający oglądają pomieszczenia rozplanowane tak, jak znali je pierwsi właściciele. Wśród zabytkowych elementów wyróżnia się Wielka Sala z charakterystycznym kominkiem i drewnianą konstrukcją dachu. Fasada przeszła kilka przeobrażeń. W XVIII wieku tudorowskie wejście zastąpiono georgiańskim frontem, a w XIX wieku dodano wiktoriańską fałszywą fasadę. Obie wersje zostały później usunięte, a dom odzyskał dawny, tudorowski wygląd. Kto tu mieszka? Rodzina Palmerów związana jest z posiadłością od lat dwudziestych XVII wieku. Dwór trafił do niej przez małżeństwo Jamesa Palmera z Marthą Garrard, córką dawnego burmistrza Londynu. Od tamtej pory dom przechodził z pokolenia na pokolenie, co jest w Anglii rzadkością. Ananas z Dorney Z miejscem wiąże się popularna opowieść o pierwszym ananasie wyhodowanym w Anglii, podarowanym królowi Karolowi II w 1661 roku. Jest to jednak tradycja, a nie w pełni udokumentowany fakt, a część źródeł wskazuje także na pobliski domek jako miejsce szklarni. Warto traktować ją jako ciekawostkę lokalną. Dorney Court na ekranie Pięknie zachowany tudorowski wygląd sprawił, że dwór bywa wykorzystywany jako plan zdjęciowy. Kręcono tu między innymi sceny do seriali „Midsomer Murders", „Morse" i „Bridgerton". Najczęstsze pytania Czy można zwiedzać Dorney Court? Tak, ale ponieważ to prywatny dom, jest otwarty tylko w wybrane dni: zazwyczaj w sierpniu, podczas majowych długich weekendów oraz po wcześniejszym umówieniu. Przed wizytą sprawdź aktualne terminy. Gdzie leży Dorney Court? We wsi Dorney w hrabstwie Buckinghamshire, w południowej części hrabstwa (South Bucks), na zachód od Londynu, niedaleko Windsoru i Eton. Z jakiego okresu pochodzi dwór? To wczesny dwór tudorowski, datowany zwykle na około 1440 rok. Niektóre opracowania podają początek XVI wieku. Do kogo należy dom? Należy do rodziny Palmerów, która mieszka w nim od XVII wieku. Czy to dobry punkt dla miłośników historii i architektury? Tak. Dorney Court łączy średniowieczny układ, tudorowską fasadę i historię jednej rodziny, a przy tym zachował atmosferę domu, w którym wciąż się mieszka. Co warto zobaczyć w okolicy? Wioska Dorney leży w pobliżu Tamizy, więc wizytę łatwo połączyć ze spacerem po okolicy albo wycieczką do Windsoru i Eton, gdzie czekają kolejne historyczne zabytki.

Cherkley Court

Mole Valley

Cherkley Court Cherkley Court to późnowiktoriańska rezydencja w stylu neoklasycznym na południowo-wschodnim skraju Leatherhead, w dystrykcie Mole Valley w hrabstwie Surrey w Anglii. Dom stoi w posiadłości o powierzchni około 370 akrów (1,5 km²) i jest znany przede wszystkim jako dawna siedziba lorda Beaverbrooka, urodzonego w Kanadzie magnata prasowego. Główny budynek jest wpisany do narodowego rejestru zabytków Anglii (National Heritage List for England) w klasie II. Czym jest Cherkley Court? To wiejska rezydencja o bogatej historii politycznej, a nie klasyczne muzeum. Trzon budynku pochodzi z około 1870 roku, kiedy wzniesiono go dla Abrahama Dixona. Później pożar zniszczył dom, a w latach 90. XIX wieku odbudowano go w tym samym stylu. Efektem jest formalna, klasycznie proporcjonalna rezydencja, otoczona murami ogrodowymi objętymi tym samym wpisem. Kim był lord Beaverbrook? Max Aitken, późniejszy lord Beaverbrook, urodził się w Kanadzie i stał się jednym z najbardziej wpływowych właścicieli prasy w Wielkiej Brytanii. Należał do niego między innymi „Daily Express”. Cherkley kupił na początku XX wieku, a dom był zarówno miejscem rodzinnym, jak i spotkań polityków oraz literatów. Wśród gości wymienia się Winstona Churchilla, Bonara Lawa, Rebeccę West, H. G. Wellsa, Harolda Macmillana i Rudyarda Kiplinga. W czasie II wojny światowej Beaverbrook był ministrem produkcji lotniczej w rządzie Churchilla, a Cherkley stanowiło tło tej pracy. Zmarł w tym domu 9 czerwca 1964 roku. Jak wygląda posiadłość? Tereny obejmują około 370 akrów w krajobrazie North Downs, w pobliżu doliny rzeki Mole. Leatherhead i Dorking są niedaleko, a okolica jest lubiana przez piechurów korzystających z kredowych szlaków na wzgórzach. Posiadłość łączy formalne ogrody przy domu z rozleglejszym parkiem i lasem. Czy można tam wejść? Cherkley Court nie jest typowym zabytkiem otwartym dla wszystkich. Dziś wiąże się z fundacją Beaverbrook Foundation, która odrestaurowała dom, a obiekt działa jako prywatne miejsce pobytów, wydarzeń i wesel pod nazwą Beaverbrook. Przed wyjazdem sprawdź aktualne zasady, ponieważ wstęp do domu i na teren jest zazwyczaj ograniczony do gości i osób z rezerwacją. Jak dojechać? Dom leży tuż za Leatherhead, kilka minut jazdy od autostrady M25 i blisko drogi A24. W Leatherhead jest stacja kolejowa z połączeniami w stronę Londynu, a stamtąd do posiadłości najłatwiej dojechać taksówką lub dojść pieszo przez okoliczne tereny. Najczęstsze pytania Gdzie leży Cherkley Court? Na południowo-wschodnim skraju Leatherhead, w dystrykcie Mole Valley w hrabstwie Surrey w Anglii. Jak duża jest posiadłość? Ma około 370 akrów, czyli 1,5 kilometra kwadratowego. Czy budynek jest chroniony? Tak. Główny dom jest wpisany do narodowego rejestru zabytków Anglii w klasie II. Z czego słynie? Był domem lorda Beaverbrooka, magnata prasowego i ministra w czasie wojny, który gościł tu czołowych polityków i literatów. Czy jest otwarty dla zwiedzających? Dostęp jest ograniczony. Obiekt działa jako prywatny hotel i miejsce wydarzeń, więc zaplanuj wizytę z wyprzedzeniem i potwierdź, co jest dostępne. Dlaczego warto znać to miejsce Cherkley Court łączy wiktoriańską architekturę wiejskich rezydencji z brytyjską polityką i prasą XX wieku. Dla osób zainteresowanych epoką Churchilla, wielkimi domami Surrey lub krajobrazem North Downs to znacząca pozycja na mapie, nawet jeśli większość jego historii najlepiej poznać przez okoliczne tereny i udokumentowanych gości.

Speech House

Forest of Dean

Speech House to zabytkowy budynek w samym środku Forest of Dean w hrabstwie Gloucestershire w Anglii, dziś działający jako hotel z restauracją. Stoi przy drodze łączącej Coleford z Cinderford i od stuleci jest jednym z najważniejszych punktów lasu, bo wciąż odbywają się w nim posiedzenia lokalnego sądu leśnego. Czym jest Speech House? Początkowo budynek pełnił funkcję królewskiego domu myśliwskiego i siedziby administracji lasu. Większość źródeł łączy jego powstanie z czasami Karola II, w drugiej połowie XVII wieku, choć podawane daty budowy się różnią – najczęściej pada rok 1669 lub okolice roku 1676. Miejsce wybrano nieprzypadkowo: leży mniej więcej w geometrycznym centrum lasu, dzięki czemu było dogodne dla wszystkich mieszkańców okolicznych osad. Do czego służył sąd leśny? Forest of Dean od średniowiecza miał własne przepisy i własnych urzędników zwanych verderers, którzy czuwali nad prawami do lasu, drewna i wypasu. Ich sąd zbierał się w tej okolicy już w XIV wieku, początkowo w starszym budynku w Kensley. Pierwsze udokumentowane posiedzenie w Speech House odbyło się w 1676 roku. Verderers mieli szerokie uprawnienia lokalne, a część z nich w 1914 roku przeszła na sąd pokoju (Magistrates Court). Jakie wydarzenia zapisały się w historii budynku? W 1688 roku Speech House został poważnie uszkodzony podczas zamieszek. Mieszkańcy Dean protestowali wtedy przeciwko grodzeniu części lasu. Z czasem budynek przestał służyć jako gajówka i zaczął przyjmować gości. Źródła nie są zgodne co do dokładnego momentu – wskazuje się okres tuż przed 1841 rokiem albo rok 1858. Powszechnie przyjmuje się natomiast, że około 1882 roku budynek rozbudowano do obecnych rozmiarów. Co można tu zobaczyć i zrobić dziś? Speech House działa jako hotel w sercu lasu, a dawna sala sądowa pełni funkcję restauracji. Co ważne, verderers nadal spotykają się tu cztery razy w roku, więc tradycja nie zanikła, lecz trwa nieprzerwanie od wieków. Okolica jest dobrym punktem wypadowym na spacery po lesie, a sam budynek warto zobaczyć choćby z zewnątrz jako przykład dawnej architektury administracyjnej. Najczęstsze pytania Gdzie leży Speech House? W centrum Forest of Dean, przy drodze z Coleford do Cinderford, w hrabstwie Gloucestershire. Czy to nadal działający hotel? Tak, mieści hotel oraz restaurację w dawnej sali sądowej. Czy sąd leśny nadal się tu zbiera? Tak, verderers spotykają się w budynku cztery razy w roku. Kiedy powstał budynek? Źródła podają różne daty z drugiej połowy XVII wieku; pierwsze udokumentowane posiedzenie sądu odbyło się w 1676 roku. Czy można zjeść w Speech House bez noclegu? Restauracja działa w dawnej sali sądowej, warto jednak wcześniej sprawdzić aktualne godziny i zasady rezerwacji u obiektu.

Hardwicke Court

Stroud

Hardwicke Court to wpisany do rejestru zabytków w stopniu II* dwór w Hardwicke, wsi w pobliżu Stroud w hrabstwie Gloucestershire w Anglii. To późnogeorgiańska rezydencja zaprojektowana przez Sir Roberta Smirke'a, która od pokoleń pozostaje w rękach jednej rodziny. Czym jest Hardwicke Court? Dom stoi na południe od Gloucester, w dolinie Severnu. To prywatna rezydencja rodzinna, a nie muzeum, dlatego wizyta ma osobisty charakter: zwiedzający widzą zamieszkany dwór, który zachował pierwotną funkcję. Budynek z ciosów kamiennych (ashlar) ma prostokątny plan i jest dobrym przykładem powściągliwego, klasycyzującego stylu początku XIX wieku. Kto go zaprojektował i kiedy powstał? Architektem był Sir Robert Smirke, jeden z czołowych twórców angielskiego klasycyzmu i architektury georgiańskiej. Po 1815 roku starszy dom stojący w tym miejscu rozebrano i wzniesiono nowy. Budowę zwykle datuje się na lata 1816-17, natomiast rejestr Parks & Gardens podaje prace w latach 1817-19, więc dokładne daty zależą od źródła. Dom zbudowano dla Thomasa Johna Lloyda Bakera. Co było tu wcześniej? Miejsce ma długą historię. Dwór i park jeleni w Hardwicke odnotowano już w 1188 roku. Od 1397 roku majątek należał do rodziny Trye. Ich ogrody z początku XVIII wieku zostawiły widoczny ślad: w parku zachował się kanał, a fragmenty ozdobnych kanałów są dziś częścią ogrodu. Rodzina Lloyd Baker i Granville Sharp Thomas John Lloyd Baker był wdowcem po Mary Sharp, siostrzenicy Granville'a Sharpa, znanego abolicjonisty i przeciwnika handlu niewolnikami. W domu można zobaczyć popiersie Granville'a Sharpa, co łączy tę rezydencję z hrabstwa Gloucestershire z jedną z wielkich spraw humanitarnych epoki. Rodzina zasłynęła później także reformami społecznymi. Thomas Barwick Lloyd Baker, który odziedziczył majątek w 1841 roku, założył w Hardwicke w 1852 roku jeden z pierwszych zakładów poprawczych dla młodocianych przestępców. Dom pozostaje w rodzinie od czasu budowy, a obecni właściciele to szóste pokolenie. Co zobaczyć w ogrodach? Według rejestru Parks & Gardens na terenie posiadłości znajduje się ozdobna fontanna: okrągły, obmurowany kamieniem basen z profilowanym brzegiem i centralną urną z głowicą fontanny. Jest też ogród kuchenny otoczony murem, ze szklarniami, oraz zachowane ozdobne kanały z czasów rodziny Trye. Razem pokazują, jak zmieniał się krajobraz od początku XVIII wieku po epokę georgiańską. Najczęstsze pytania Czy można zwiedzać Hardwicke Court? Dom i ogrody są udostępniane tylko okazjonalnie, latem. Przed wyjazdem sprawdź informacje na stronie Historic Houses. Ile trwa zwiedzanie? Oprowadza zwykle jeden z właścicieli, a wycieczka trwa 25-30 minut. Obejmuje historię domu i rodziny. Kto zaprojektował dom? Sir Robert Smirke, w stylu późnogeorgiańskim. Gdzie to jest? W Hardwicke w hrabstwie Gloucestershire, na południe od Gloucester i niedaleko Stroud. Współrzędne to około 51,80 N, 2,31 W. Dlaczego ten dom jest ważny? To zabytek stopnia II* autorstwa wybitnego architekta, z kanałem z ogrodów z początku XVIII wieku, powiązany z Granville'em Sharpem i z wczesnymi zakładami poprawczymi dla młodocianych.

Cowley Manor

Cotswold

Cowley Manor to wiktoriańska rezydencja w wiosce Cowley w Cotswolds, w hrabstwie Gloucestershire, w Anglii. Dziś działa tu hotel w otoczeniu zabytkowego parku, a dom i ogrody łączą w sobie kilka epok historii angielskiej wsi. Jak powstał Cowley Manor? Obecny budynek stoi w miejscu dawnej siedziby z początku XVII wieku i według dostępnych opisów może zawierać jej fragmenty. Dom wzniesiono w 1855 roku dla sir Jamesa Hutchinsona. Między 1896 a 1902 rokiem rozbudował go sir James Horlick, z którego nazwiskiem związana jest historia wioski. Rezydencja ma status zabytku: sam dom jest wpisany do rejestru brytyjskich zabytków w kategorii Grade II (wpis z 1960 roku). Czy park przy Cowley Manor jest zabytkowy? Tak. Park i ogród posiadłości znajdują się w rejestrze Historic England w wyższej kategorii Grade II* (wpis z 1986 roku). To oznacza, że krajobraz wokół domu uznano za szczególnie cenny, co wyróżnia to miejsce na tle wielu innych wiejskich rezydencji regionu. Posiadłość zajmuje około 55 akrów. Jak zmieniało się przeznaczenie domu? W czasie II wojny światowej budynek wydzierżawiła szkoła Cheltenham Ladies' College. W 1946 roku rada hrabstwa Gloucestershire kupiła dom wraz z około 600 akrami ziemi i przez lata używała go jako ośrodka konferencyjnego. Później mieścił się tu dom opieki, a na początku XXI wieku obiekt przekształcono w hotel. Co można tu dziś zobaczyć i zrobić? Cowley Manor funkcjonuje jako hotel w stylu country house. Do dyspozycji gości jest 36 pokoi, spa z basenami wewnętrznym i zewnętrznym z podgrzewaną wodą oraz restauracja wyróżniona dwiema rozetami AA. Spacer po terenie posiadłości pozwala zobaczyć park, który figuruje w rejestrze zabytków. Przed wizytą w celach innych niż pobyt warto skontaktować się z obiektem, bo jest to miejsce prywatne i dostęp bywa ograniczony dla osób niebędących gośćmi. Gdzie leży i jak wpisuje się w okolicę? Cowley leży w sercu Cotswolds, regionu znanego z miodowego kamienia, łagodnych wzgórz i wiosek o spokojnym charakterze. Posiadłość znajduje się w okolicy Cheltenham, dlatego dobrze nadaje się jako baza do poznawania zachodniej części Cotswolds oraz miasteczek uzdrowiskowych w pobliżu. Jest to propozycja dla osób szukających wypoczynku na wsi, historii angielskich rezydencji i dobrze utrzymanej zieleni. Najczęstsze pytania Kiedy zbudowano Cowley Manor? Obecny dom powstał w 1855 roku, a w latach 1896-1902 został rozbudowany. Stoi na miejscu wcześniejszej siedziby z początku XVII wieku. Kto zbudował rezydencję? Pierwotny budynek z XIX wieku wzniesiono dla sir Jamesa Hutchinsona, a rozbudowę zlecił sir James Horlick. Czy Cowley Manor jest dziś hotelem? Tak, mieści się tu hotel z 36 pokojami, spa i restauracją. Czy park jest wpisany do rejestru zabytków? Tak, park i ogród mają kategorię Grade II* w rejestrze Historic England, a sam dom Grade II. Do czego służył dom przed hotelem? Był wynajmowany szkole w czasie wojny, potem ośrodkiem konferencyjnym rady hrabstwa, a później domem opieki.

Pippbrook House

Mole Valley

Pippbrook House to wiktoriańska rezydencja w Dorking, w hrabstwie Surrey w południowej Anglii, w granicach dystryktu Mole Valley. Budynek ma status zabytku Grade II*, czyli należy do wyższej kategorii ochrony w angielskim systemie wpisów. Do rejestru trafił w 1973 roku, a wpis zaktualizowano w 2012 roku. Czym jest Pippbrook House? To dom wzniesiony w połowie lat 50. XIX wieku dla Williama Henry'ego Formana, właściciela hut żelaza. Budowa przypada na lata około 1856–1858. W źródłach pojawia się nazwisko sir George'a Gilberta Scotta, jednego z najważniejszych brytyjskich architektów epoki, ale autorstwo bywa opisywane różnie: według części opracowań dom powstał w jego pracowni, choć prawdopodobnie nie jest jego osobistym projektem. Jak wyglądała historia domu w XX wieku? W latach 30. XX wieku posiadłość kupiła rada miejska Dorking (Dorking Urban District Council). Źródła podają różne daty zakupu: 1930 lub 1931 rok. Dom służył jako siedziba urzędu i sala obrad rady. Funkcję tę pełnił do 1984 roku, kiedy urzędnicy przenieśli się do nowo wybudowanych biur na terenie tej samej posiadłości. Czy w Pippbrook House działała biblioteka? Tak. Od 1984 do 2012 roku budynek, wydzierżawiony hrabstwu Surrey, pełnił funkcję biblioteki w Dorking. Przez prawie trzy dekady był więc miejscem, do którego mieszkańcy przychodzili po książki, a nie do urzędu. Co dzieje się z domem dzisiaj? Po zamknięciu biblioteki w 2012 roku dom stoi pusty. W 2024 roku rozpoczęły się prace remontowe: naprawy dachu, kominów i okien oraz odnowienie uszkodzonych sufitów i gzymsów we wnętrzach. Jest to więc obiekt w trakcie ratowania, a nie gotowa atrakcja z bieżącą ofertą zwiedzania. Okazją do wejścia do środka były dni otwarte dziedzictwa (Heritage Open Days). 17 września 2025 roku zorganizowano wydarzenie z wystawami o historii domu, jego dawnych mieszkańcach i losach kolekcji sztuki oraz starożytności, która z nim się wiąże. Gdzie leży i jak zaplanować wizytę? Pippbrook House znajduje się w północnej części Dorking, w dzielnicy North Ward, na terenie, na którym stoją także nowsze biura dystryktu Mole Valley. Współrzędne to około 51,2365 N, 0,3253 W. Ponieważ wnętrza nie są stale udostępnione, przed wyjazdem warto sprawdzić, czy w danym terminie odbywa się dzień otwarty lub inne wydarzenie. Z zewnątrz dom można obejrzeć jako przykład XIX-wiecznej architektury rezydencjonalnej, zbudowanej dla przemysłowca z epoki wiktoriańskiej. Najczęstsze pytania Czy Pippbrook House jest zabytkiem? Tak, ma status Grade II*, nadany w 1973 roku i zaktualizowany w 2012 roku. Kto zbudował dom? Zbudowano go około 1856–1858 dla Williama Henry'ego Formana, właściciela hut żelaza. Z projektem wiąże się pracownia sir George'a Gilberta Scotta. Czy mogę wejść do środka? Dom jest nieużytkowany od 2012 roku i przechodzi remont. Wejście jest możliwe głównie podczas wydarzeń, takich jak dni otwarte dziedzictwa. Co mieściło się tu wcześniej? Najpierw siedziba rady miejskiej Dorking, a od 1984 do 2012 roku biblioteka.

Wotton House

Dorking

Wotton House to zabytkowa rezydencja w hrabstwie Surrey, w okolicach miasta Dorking, dziś działająca jako hotel i centrum konferencyjne. Dom wzniesiono we wczesnym XVII wieku, a rozbudowano w kolejnych dekadach. Zarówno budynek, jak i otaczające go ogrody mają wysoki status ochrony zabytków (Grade II*). Dlaczego warto tu zajrzeć? To miejsce łączy architekturę, historię ogrodów i krajobraz Surrey Hills. Wotton House jest ważne dla historii angielskiego ogrodnictwa, bo właśnie tu urodził się w 1620 roku John Evelyn, pisarz i autor słynnego pamiętnika, zajmujący się także sztuką ogrodową. Evelyn założył na terenie posiadłości pierwszy w Anglii ogród w stylu włoskim. Kto zbudował rezydencję? Posiadłość od XVI wieku należała do rodziny Evelynów. W 1579 roku George Evelyn kupił Wotton od Henry'ego Owena, potomka Owena Tudora. Dom, który stoi tu do dziś, rodzina wzniosła na początku XVII stulecia i rozbudowała w późniejszych latach. Przez wieki rezydencja pozostawała związana z tym rodem. Ogrody Ogrody Wotton House sięgają połowy XVII wieku i łączy się je z działaniami Johna oraz George'a Evelynów. W XIX wieku wprowadzono do nich zmiany. Teren obejmuje m.in. tarasy, groty i niewielkie świątynki ogrodowe, a cały układ wpisano do rejestru zabytkowych parków i ogrodów Anglii. Klasa II* przyznana ogrodowi jest stosunkowo rzadka. Burzliwe losy w XX wieku W czasie II wojny światowej w posiadłości stacjonowało kanadyjskie wojsko. W 1947 roku dom wydzierżawiło brytyjskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (Home Office), które urządziło tu Fire Service College, czyli uczelnię dla strażaków. Działała ona do 1981 roku. Potem, w latach 1981–1986, obiekt dzierżawiła firma British Telecom, po czym wrócił do rodziny Evelynów. Po okresie pustostanu i gruntownej renowacji w 2003 roku otwarto tu hotel z zapleczem konferencyjnym. Źródła nie są zgodne co do dokładnej długości przerwy w użytkowaniu. Najczęstsze pytania Gdzie leży Wotton House? W Wotton, w hrabstwie Surrey w południowo-wschodniej Anglii, niedaleko miasta Dorking. Współrzędne to około 51,21 N i 0,40 W. Czy to ta sama rezydencja co Wotton House w Buckinghamshire? Nie. W Anglii są dwa znane domy o tej nazwie. Ten opisany tutaj stoi w Surrey i jest związany z rodziną Evelynów. Kim był John Evelyn? Urodzonym tu w 1620 roku pisarzem, autorem słynnego dziennika i znawcą sztuki ogrodowej. W Wotton powstał pierwszy w Anglii ogród włoski. Czy można tu zanocować? Tak, obecnie rezydencja funkcjonuje jako hotel, miejsce na wesela i centrum konferencyjne. Warunki pobytu warto sprawdzić bezpośrednio u obiektu. Czy dom i ogrody są chronione? Tak. Zarówno dom, jak i ogrody mają status Grade II*, a posiadłość znajduje się w krajowym rejestrze zabytkowych parków i ogrodów. Dla kogo? Dla miłośników historii ogrodów i brytyjskich rezydencji, osób zainteresowanych biografią Johna Evelyna oraz gości szukających noclegu lub wydarzenia w zabytkowym otoczeniu Surrey Hills.

Kingston Lacy

Wimborne Minster

Kingston Lacy to wiejska rezydencja i rozległa posiadłość w pobliżu Wimborne Minster w hrabstwie Dorset w południowej Anglii. Przez wiele pokoleń była siedzibą rodu Bankesów, a dziś należy do National Trust i jest jednym z najciekawszych domów z kolekcją sztuki w tej części kraju. Jak powstał Kingston Lacy? Historia rodu związana jest z pobliskim zamkiem Corfe, który rodzina utraciła w czasie angielskiej wojny domowej. Sir John Bankes i jego żona, lady Mary, pozostali wierni królowi Karolowi I, a zamek, którego bronili, został później zniszczony. Po tych wydarzeniach Bankesowie potrzebowali nowego domu. Według dostępnych opisów rezydencję wzniósł w latach 1663–1665 Ralph Bankes, syn sir Johna, według projektu architekta sir Rogera Pratta. Jak dom zmienił się w XIX wieku? Największą przebudowę rozpoczął William John Bankes. Był kolekcjonerem i podróżnikiem, a dom chciał uczynić godną oprawą dla swoich obrazów i starożytności. Prace prowadzono w pierwszej połowie XIX wieku. Do projektu zaangażowano Charlesa Barry'ego, późniejszego twórcę gmachu parlamentu w Londynie, który nadał budynkowi charakter włoskiego pałacu. Bryłę obłożono kamieniem, a wnętrza urządzono od nowa, tak aby eksponowały zbiory. Co można zobaczyć w środku? Wnętrza słyną z kolekcji malarstwa. W zbiorach znajdują się dzieła takich mistrzów jak Tycjan, Rubens, Van Dyck, Tintoretto czy Lely, a także liczne prace innych artystów europejskich. Osobną część kolekcji stanowią zabytki starożytnego Egiptu, zebrane przez Williama Bankesa. Uwagę zwracają bogato zdobione sale reprezentacyjne, w tym Pokój Hiszpański z pozłacanymi skórzanymi obiciami i weneckim stropem z początku XVII wieku. Obelisk z Filae Na terenie posiadłości stoi granitowy obelisk z wyspy Filae w okolicach Asuanu. Należał do pary obelisków ustawionych przy świątyni Izydy. Ma około 9 metrów wysokości, a jego inskrypcje wspominają władców z okresu Ptolemeuszy. Do Dorset trafił w latach 20. XIX wieku, a jego transport wiąże się z nazwiskiem Giovanniego Belzoniego. Obelisk jest jednym z najbardziej niezwykłych widoków w angielskim krajobrazie. Jak Kingston Lacy trafił do National Trust? Po śmierci Henry'ego Johna Ralpha Bankesa w 1982 roku posiadłość, wraz z zamkiem Corfe, przeszła w ręce National Trust. Od tamtej pory organizacja konserwuje dom i kolekcje oraz udostępnia je zwiedzającym. Najczęstsze pytania Gdzie leży Kingston Lacy? W Dorset, niedaleko miasteczka Wimborne Minster. Kto zbudował dom? Ralph Bankes, według projektu Rogera Pratta; w XIX wieku przebudował go William John Bankes z udziałem Charlesa Barry'ego. Co jest największą atrakcją? Kolekcja obrazów starych mistrzów, egipskie zabytki oraz obelisk z Filae na terenie posiadłości. Kto zarządza obiektem? National Trust, od 1982 roku. Czy warto połączyć wizytę z innymi miejscami? Tak. Historia rodziny Bankesów łączy się z ruinami zamku Corfe, więc oba miejsca dobrze uzupełniają się podczas jednej podróży po Dorset. Kingston Lacy to dobry wybór dla osób, które lubią zwiedzać historyczne rezydencje, oglądać sztukę i poznawać losy rodzin związanych z angielską historią. Połączenie siedemnastowiecznych korzeni, włoskiej przebudowy z XIX wieku i egipskich skarbów sprawia, że wizyta tutaj jest czymś więcej niż zwykłym zwiedzaniem dworu. Warto przeznaczyć na nią sporo czasu, bo dom, ogrody i otaczająca posiadłość oferują wiele do odkrycia.

Nunnington Hall

York

Nunnington Hall to zabytkowa rezydencja w hrabstwie North Yorkshire w północnej Anglii, wpisana na listę obiektów Grade I, czyli najwyższej kategorii ochrony zabytków w Anglii. Dom stoi nad rzeką Rye i jest zarządzany jako atrakcja turystyczna przez National Trust. Gdzie leży Nunnington Hall? Posiadłość znajduje się przy wsi Nunnington w dolinie Ryedale, która swoją nazwę wzięła od rzeki Rye. Rzeka płynie tuż obok domu i oddala się od wsi. Kamienny most nad rzeką oddziela teren posiadłości od zabudowań wsi, więc do domu wchodzi się symbolicznie „przez rzekę". Krajobraz wokół jest zróżnicowany. Na południu, między Nunnington a Vale of York, ciągnie się wzgórze znane jako Caulkley's Bank. Na północy i wschodzie leżą Vale of Pickering oraz park narodowy North York Moors. Dzięki temu miejsce dobrze łączy się ze spacerami po okolicy. Jaka jest historia domu? Większa część budynku pochodzi z czasów Tudorów, ale dom wielokrotnie przebudowywano. W 1839 roku rodzina Graham sprzedała posiadłość rodzinie Rutson, w której rękach pozostała do 1952 roku. Wtedy trafiła w spadku do National Trust. Członkowie rodziny mieszkali w domu jako najemcy jeszcze do 1978 roku. W latach dwudziestych XX wieku dom przeszedł gruntowny remont pod kierunkiem architekta Waltera Brierleya, prowadzony przez Margaret Rutson i jej męża. Wnętrza w dużej mierze odzwierciedlają ten właśnie okres, dlatego zwiedzanie przypomina wizytę w angielskim domu rodzinnym z początku XX wieku, a nie w muzeum jednej epoki. Co to jest Carlisle Collection? Najbardziej niezwykłą częścią zwiedzania są pokoje na poddaszu. Mieszczą się tam miniaturowe pokoje z różnych epok, zebrane przez Mrs F. M. Carlisle (1891–1979), zwaną Kitty. Londynka zaczynała od kolekcjonowania zabytkowych miniatur i szybko potrzebowała miejsca, w którym mogłaby je pokazać. Kolekcję powiększała w latach 1933–1970, a później przekazała ją National Trust. To atrakcja szczególnie ciekawa dla dzieci i miłośników detali. Czy warto tu przyjechać? Nunnington Hall dobrze nadaje się na spokojną wycieczkę z York w głąb hrabstwa. Można połączyć zwiedzanie wnętrz z przechadzką nad rzeką i po okolicznych wzgórzach. Warto zaplanować kilka godzin, aby spokojnie obejrzeć pokoje, miniatury i teren wokół domu. Najczęstsze pytania Kto zarządza Nunnington Hall? National Trust, który jest właścicielem obiektu, dba o jego konserwację i udostępnia go zwiedzającym. Czy dom jest zabytkiem? Tak, ma status Grade I, najwyższy w systemie ochrony zabytków Anglii. Co jest najciekawsze w środku? Wnętrza z lat dwudziestych XX wieku oraz miniaturowe pokoje Carlisle Collection na poddaszu. Jak wygląda otoczenie? Rzeka Rye, kamienny most, wzgórze Caulkley's Bank oraz widoki w stronę Vale of York, Vale of Pickering i North York Moors. Od kiedy dom należy do National Trust? Od 1952 roku, kiedy został mu przekazany w spadku po rodzinie Rutson.

Fountains Hall

Fountains Hall to jakubiański dwór w hrabstwie North Yorkshire w Anglii, położony niedaleko miasta Ripon, na terenie parku Studley Royal. Budynek jest własnością National Trust i ma status zabytku klasy I (Grade I), czyli najwyższej kategorii ochrony w Anglii. Dwór stoi tuż obok ruin opactwa Fountains, w obrębie obiektu wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Czym jest Fountains Hall? To dawna rezydencja ziemska z przełomu XVI i XVII wieku, dziś pełniąca rolę domu-muzeum. Wraz z ruinami cysterskiego opactwa, kościołem św. Marii i georgiańskimi ogrodami wodnymi tworzy jeden z najcenniejszych zespołów zabytkowych północnej Anglii. Wpis UNESCO wymienia dwór wśród kluczowych elementów całego założenia. Kto i kiedy go zbudował? Według wpisu do rejestru zabytków Historic England dwór powstał w latach 1598–1611 z inicjatywy sir Stephena Proctora. Różne źródła podają nieco inne daty zakończenia prac, część wskazuje około 1604 roku. Projekt łączy się z nazwiskiem Roberta Smythsona, znanego architekta epoki elżbietańskiej i jakubiańskiej, choć jest to atrybucja, a nie pewnik. Przy budowie wykorzystano częściowo kamień pozyskany z ruin sąsiedniego opactwa. Dalsze losy posiadłości Proctor popadł później w kłopoty prawne i trafił do więzienia. Aby pokryć koszty procesów, sprzedał majątek Fountains. W 1627 roku dobra przeszły w ręce Richarda Ewensa i jego zięcia, Johna Messengera, a rodzina Messengerów pozostawała z nimi związana w XVII wieku. Około 1930 roku Clare Vyner przeprowadził w budynku przebudowy. W 1966 roku teren kupiła rada hrabstwa West Riding, a w 1983 roku zarząd nad nim przejęło National Trust. Jak zwiedzać? Fountains Hall znajduje się w granicach kompleksu Fountains Abbey i Studley Royal Water Garden, więc najłatwiej połączyć go ze zwiedzaniem opactwa i ogrodów. Dwór jest widoczny z dróg spacerowych w pobliżu ruin i dobrze wpisuje się w jednodniową trasę po parku. Szczegóły dotyczące godzin otwarcia i biletów warto sprawdzić na stronie National Trust przed wizytą. Najczęstsze pytania Gdzie leży Fountains Hall? W North Yorkshire, niedaleko Ripon, w parku Studley Royal, obok ruin opactwa Fountains. Do kogo należy dwór? Do National Trust, który przejął teren w 1983 roku. Czy to część światowego dziedzictwa UNESCO? Tak, dwór leży w obrębie wpisanego na listę UNESCO zespołu Fountains Abbey i Studley Royal. Z czego zbudowano dwór? Źródła wskazują, że przy budowie użyto częściowo kamienia z ruin opactwa. Czy Fountains Hall to to samo co Studley Royal House? Nie. Studley Royal House to inna budowla w parku, która spłonęła w 1946 roku. Fountains Hall przetrwał.

Hatfield House

Hatfield

Hatfield House to jakobińska rezydencja arystokratyczna w hrabstwie Hertfordshire, w południowo-wschodniej Anglii, położona na wschodnim skraju miasta Hatfield. Dom wpisano na listę zabytków pierwszego stopnia (Grade I), a otacza go rozległy park zwany Great Park. Od XVII wieku jest siedzibą rodu markizów Salisbury. Jaka jest historia Hatfield House? Teren należał wcześniej do korony. Henryk VIII przejął posiadłość w czasie kasaty klasztorów, a w dawnym pałacu na tym terenie wychowywała się przyszła królowa Elżbieta I. To właśnie tutaj w 1558 roku dotarła do niej wiadomość o objęciu tronu. Dla Anglików to jedno z ważniejszych miejsc związanych z początkiem epoki elżbietańskiej. W 1607 roku król Jakub I wymienił Hatfield na pałac Theobalds, należący do Roberta Cecila, pierwszego hrabiego Salisbury. Cecil kazał rozebrać trzy skrzydła starego pałacu, zostawiając jedynie główną halę. Nieco dalej, na południowy wschód, wzniósł nową rezydencję. Prace trwały według różnych źródeł od 1607 do około 1611–1612 roku. Co zobaczyć w środku? Do oryginalnych elementów z czasów jakobińskich należą bogato rzeźbione drewniane schody główne (Grand Staircase) oraz rzadkie witraże w prywatnej kaplicy. Wnętrza wciąż pozostają domem rodziny Salisbury, co nadaje im charakter żywej rezydencji, a nie muzeum zamrożonego w czasie. Czym wyróżniają się ogrody? Ogrody to jeden z głównych powodów odwiedzin. Thomas Chaundler założył wschodni ogród około 1610–1611 roku, a wodne konstrukcje zaprojektował holenderski inżynier Simon Sturtevant. Cecil zatrudnił też Johna Tradescanta Starszego, który zbierał dla niego rośliny w różnych krajach Europy. Ogrody przy dawnym pałacu (Old Palace) z geometrycznymi rabatami typu knot garden odtworzono w latach 80. XX wieku, dzięki czemu można zobaczyć układ roślin zbliżony do dawnych wzorców. Dla kogo to miejsce? Hatfield House polecamy miłośnikom historii Tudorów i Stuartów, architektury renesansowej i jakobińskiej oraz ogrodów. Posiadłość dobrze nadaje się na całodzienną wycieczkę z Londynu, a spacer po parku pozwala odpocząć od zwiedzania wnętrz. Najczęstsze pytania Gdzie leży Hatfield House? W Hatfield, w hrabstwie Hertfordshire, na wschodnim skraju miasta, w otoczeniu parku Great Park. Kiedy powstał obecny dom? Został zbudowany z polecenia Roberta Cecila w pierwszych latach XVII wieku, około 1607–1612. Co ma wspólnego z Elżbietą I? W dawnym pałacu na tym terenie dotarła do niej w 1558 roku wiadomość o objęciu tronu. Czy dom jest otwarty dla zwiedzających? Terminy i godziny otwarcia zmieniają się w zależności od sezonu, dlatego przed wizytą sprawdź je na oficjalnej stronie posiadłości. Kto mieszka w Hatfield House? Rezydencja jest siedzibą markizów Salisbury.

Boston Manor

Brentford

Boston Manor House to jakobiński dwór z początku XVII wieku w Brentford, w zachodnim Londynie. Dziś jest muzeum w zabytkowym domu, a tuż obok rozciąga się publiczny park z jeziorem. To jedno z niewielu miejsc w stolicy Wielkiej Brytanii, gdzie można zobaczyć angielską rezydencję ziemiańską z czasów Jakuba I. Jaka jest historia Boston Manor House? Dwór zbudowano w latach 1622–1623. Według dostępnych opisów powstał dla Mary Reade, świeżo owdowiałej damy, która wkrótce potem ponownie wyszła za mąż. Posiadłość była jednym z majątków ziemskich hrabstwa Middlesex założonych jeszcze w średniowieczu. Przez kolejne stulecia dom przebudowywano i intensywnie odnawiano, dlatego obok wnętrz z XVII wieku zobaczymy w nim także późniejsze zmiany. Dłuższy czas rezydencją opiekowała się rodzina Clitherow, która rozbudowywała zaplecze kuchenne i pomieszczenia dla służby. W latach 20. XX wieku dwór i otaczające go tereny przeszły w ręce publiczne. W czasie II wojny światowej budynek został poważnie uszkodzony, gdy pocisk V1 spadł po drugiej stronie drogi. Później dom służył między innymi jako szkoła. Od 1965 roku ta niewielka część dawnej parafii Hanwell należy administracyjnie do londyńskiej dzielnicy Hounslow. Co zobaczyć w środku? Największą sławą cieszą się sufity z bogatą dekoracją sztukateryjną. Sztukaterie w głównych salach pochodzą z czasu budowy domu i uchodzą za jedne z najlepszych zachowanych przykładów rzemiosła tego typu z początku XVII wieku w rejonie Londynu. Na jednym z sufitów widnieją inicjały fundatorki. To dobry powód, by w sali zadrzeć głowę i przyjrzeć się detalom. Po kilkuletniej renowacji dwór ponownie otwarto dla zwiedzających w lipcu 2023 roku. Wnętrza pokazują, jak zmieniało się życie w angielskiej rezydencji: od reprezentacyjnych sal po zaplecze, w którym pracowała służba. Czy przy domu jest park? Tak. Do dworu przylega Boston Manor Park, publicznie dostępna zieleń o powierzchni około 20 akrów, z jeziorem. To spokojne miejsce na spacer po zwiedzaniu muzeum, na piknik lub chwilę odpoczynku z dala od miejskiego zgiełku. Park otwarto dla mieszkańców w latach 20. ubiegłego wieku. Jak zaplanować wizytę? Boston Manor leży w Brentford, w dzielnicy Hounslow, w zachodniej części Londynu. Dom i park dobrze łączą się w jedną wycieczkę: najpierw wnętrza i historia, potem spacer nad wodą. Godziny otwarcia muzeum i zasady wstępu warto sprawdzić przed wyjazdem na oficjalnej stronie, ponieważ mogą się zmieniać. Najczęstsze pytania Kiedy zbudowano Boston Manor House? W latach 1622–1623, w stylu jakobińskim. Czy w pobliżu jest park? Tak, Boston Manor Park z jeziorem przylega bezpośrednio do domu. Czy dom był zniszczony w czasie wojny? Tak, w czasie II wojny światowej został mocno uszkodzony przez pocisk V1. Kiedy dwór otwarto po renowacji? W lipcu 2023 roku, po kilku latach prac. Czym wyróżnia się wnętrze? Bogato zdobionymi sufitami sztukateryjnymi z początku XVII wieku.

Ingleby Manor

Ingleby Greenhow

Ingleby Manor to zabytkowy dwór w wiosce Ingleby Greenhow w hrabstwie North Yorkshire w Anglii. Budynek wywodzi się z połowy XVI wieku i należy do najstarszych świadectw dawnego osadnictwa szlacheckiego w tej części północnej Anglii. Ma status obiektu zabytkowego II stopnia z gwiazdką (Grade II*), co w angielskim systemie ochrony oznacza budynek szczególnie ważny, choć nie należący do najwyższej kategorii. Czym jest Ingleby Manor? To dawna rezydencja ziemska, czyli manor house: siedziba właściciela majątku, wokół której toczyło się życie okolicznych gospodarstw. Dwór stoi w Ingleby Greenhow, wiosce położonej w North Yorkshire, na północnym skraju parku narodowego North York Moors. Według współrzędnych leży około 54,44 N i 1,10 W. Kto zbudował dwór i kto w nim mieszkał? Początki budynku datuje się na około 1540 rok. Powstał dla Williama Eure'a, a rodzina Eure zajmowała dom od połowy XVI wieku. W 1608 roku posiadłość przejęła rodzina Foulis, która mieszkała tu od 1609 roku aż do połowy XIX wieku. Oznacza to, że przez ponad dwa i pół wieku dwór pozostawał w rękach jednego rodu, a jego dzieje są ściśle związane z tymi dwiema rodzinami. Jak zmieniał się budynek? Pierwotnie dom wzniesiono na planie wokół dwóch dziedzińców, z dłuższymi fasadami zwróconymi na wschód i zachód. W XVII wieku rozbudowano go: powstała wtedy między innymi piwnica, pojawiły się też okna dachowe (lukarny). W XVIII wieku dwór ponownie przebudowano, a w XIX wieku zmieniono go bardzo mocno. Późniejsze prace osłabiły pierwotny charakter budynku i wiele jego dawnych cech architektonicznych zniknęło. Dla zwiedzającego oznacza to obiekt o warstwowej historii, w którym ślady kilku epok nakładają się na siebie. Czy to była budowla obronna? Opracowania poświęcone zamkom i warowniom opisują to miejsce jako prawdopodobny dwór obronny (fortified manor house) i odnotowują zachowane pozostałości budowli. Na północy Anglii, blisko dawnej granicy ze Szkocją, takie ufortyfikowane rezydencje nie były rzadkością. Mur i bramy posiadłości Odrębną ochroną objęte są mury posiadłości oraz słupy bramne. Pochodzą z końca XVI lub początku XVII wieku, z późniejszymi przeróbkami, i mają status zabytku II stopnia. Wpisano je do rejestru 30 maja 2022 roku. Sam dwór został wpisany do rejestru zabytków 5 maja 1952 roku (numer wpisu Historic England: 1314888). Ochrona obejmuje budynek wraz z elementami z nim związanymi oraz obiektami znajdującymi się w jego najbliższym otoczeniu. Najczęstsze pytania Gdzie leży Ingleby Manor? W wiosce Ingleby Greenhow, w hrabstwie North Yorkshire w Anglii. Z jakiego okresu pochodzi dwór? Z około 1540 roku, z późniejszymi rozbudowami w XVII, XVIII i XIX wieku. Kto był właścicielem? Najpierw rodzina Eure (dwór zbudowano dla Williama Eure'a), a od 1608 roku rodzina Foulis, związana z domem do połowy XIX wieku. Czy budynek jest chroniony? Tak. Dwór ma status Grade II*, a mury i słupy bramne Grade II. Czy w środku zachowało się wiele oryginalnych detali? Nie. Późniejsze przebudowy, zwłaszcza z XIX wieku, sprawiły, że wiele pierwotnych elementów architektonicznych zaginęło. Dla kogo to miejsce? Ingleby Manor zainteresuje miłośników historii architektury i dziejów angielskich rodów ziemiańskich. To dobry punkt na trasie osób odwiedzających wioski u stóp North York Moors i szukających śladów tudorowskiej przeszłości. Warto przed wizytą sprawdzić, czy i w jakim zakresie obiekt jest dostępny, ponieważ jest to dawna rezydencja, a nie typowa atrakcja muzealna.

Sutton Place

Woking

Sutton Place to tudorowska rezydencja w hrabstwie Surrey w Anglii, położona około 4,8 km na północny wschód od Guildford, w okolicach Woking. Obiekt ma najwyższą, pierwszą kategorię ochrony zabytków (Grade I) i uchodzi za jeden z najważniejszych przykładów angielskiej architektury dworskiej początku XVI wieku. Kto zbudował Sutton Place? Dom wzniósł Sir Richard Weston, dworzanin Henryka VIII. Budowa przypada na lata około 1521–1533. Teren jest jednak znacznie starszy: majątek Sutton Manor, na którym stoi rezydencja, pojawia się w Domesday Book z 1086 roku pod nazwą Sudtone. Co wyróżnia architekturę? Sutton Place jest cenionym przykładem tudorowskiej architektury mieszkalnej. Należy do wczesnych domów tego typu, które nie miały charakteru obronnego, czyli nie były zamkiem, tylko wygodną rezydencją. Dostrzega się w nim także jedne z najwcześniejszych w Anglii śladów włoskich elementów renesansowych. Dawna brama wjazdowa (gatehouse) została zniszczona w pożarze za panowania Elżbiety I. Jakie znane osoby tu mieszkały? W XX wieku posiadłość zmieniała właścicieli. Mieszkał w niej między innymi magnat prasowy Lord Northcliffe, a później książę Sutherland. Od 1959 roku był to angielski dom naftowego potentata J. Paula Getty'ego. W 1980 roku kupiła go amerykańska firma nieruchomościowa i wydzierżawiła kolekcjonerowi Stanleyowi J. Seegerowi. Ochrona zabytkowa Rezydencję wpisano na listę zabytków jako Grade I 22 lipca 1953 roku. Osobno, w niższej kategorii Grade II, chronione są budynek wjazdowy (lodge) i bramy posiadłości. Najczęstsze pytania Gdzie leży Sutton Place? W Surrey, ok. 4,8 km na północny wschód od Guildford; współrzędne to około 51,272 N, 0,551 W. Jako miejscowość wskazuje się Woking. Z jakiego okresu pochodzi dom? Z pierwszej połowy XVI wieku, z czasów Henryka VIII. Czy to zamek? Nie. To nieufortyfikowana rezydencja tudorowska, jedna z wczesnych w tym stylu. Kto był jej najsłynniejszym mieszkańcem? Najczęściej wspomina się J. Paula Getty'ego, który od 1959 roku miał tu swój angielski dom. Czy można zwiedzać wnętrza? Posiadłość jest własnością prywatną, więc przed wizytą trzeba sprawdzić aktualne zasady dostępu. Architekturę i historię warto poznać także z opracowań i archiwalnych zdjęć. Dlaczego warto o niej wiedzieć Sutton Place łączy kilka wątków: epokę Henryka VIII, wczesny renesans w Anglii i dzieje wielkich fortun XX wieku. Dla osoby zainteresowanej historią Surrey to jeden z najciekawszych zabytków regionu, położony w pobliżu Guildford i Woking, a więc łatwy do włączenia w trasę po hrabstwie. Ta różnorodność właścicieli, od dworzanina po magnatów prasowych i naftowych, pokazuje, jak długo i w jak różnych rolach rezydencja pozostawała w centrum uwagi. Zachowany układ budynku i jego pozycja na liście zabytków czynią z niego ważny punkt odniesienia dla badaczy angielskiej architektury tamtego okresu.

Kingston Lisle Park

Vale of White Horse

Kingston Lisle Park – georgiańska rezydencja w Vale of White Horse Kingston Lisle Park to zabytkowy dwór w wiosce Kingston Lisle, niedaleko miasta Wantage, w hrabstwie Oxfordshire w Anglii. Budynek znajduje się w rejestrze zabytków z wysokim stopniem ochrony (Grade II*), a jego początki sięgają XVII wieku. Dwór leży w dystrykcie Vale of White Horse, czyli w Dolinie Białego Konia, regionie znanym z kredowych wzgórz i prehistorycznych śladów w krajobrazie. Czym jest Kingston Lisle Park? To georgiańska rezydencja wiejska otoczona rozległym majątkiem obejmującym lasy, pola uprawne i ogrody. Według Wikipedii posiadłość liczy ponad 1000 akrów, czyli około 400 hektarów. Zespół pałacowo-parkowy jest typowym przykładem angielskiego domu ziemiańskiego, który przez stulecia stanowił centrum życia lokalnej wsi i okolicznych gospodarstw. Jak wygląda historia tego miejsca? Wieś Kingston Lisle ma średniowieczne korzenie, a nazwa nawiązuje do rodu de Lisle, który w średniowieczu był związany z tą ziemią. Obecny korpus budynku pochodzi z końca XVII wieku, a kamień z datą 1677 wskazuje na czas powstania głównej bryły. Około 1720 roku dom otrzymał nowy front, a w 1812 roku dobudowano boczne skrzydła. Dzięki tym przebudowom rezydencja zyskała symetryczny, georgiański charakter, który określa jej wygląd do dziś. Gdzie leży i jak ją znaleźć? Kingston Lisle Park znajduje się w południowo-zachodniej części Oxfordshire, w pobliżu granicy z dawnym hrabstwem Berkshire. Najbliższym większym miastem jest Wantage, a okolica jest dobrym punktem wypadowym do spacerów po Downs i do odwiedzenia innych miejsc dawnego Berkshire. Współrzędne obiektu to około 51,585 N, 1,530 W. Czy można zwiedzać dwór? Kingston Lisle Park jest rezydencją i majątkiem prywatnym, dlatego turysta nie powinien liczyć na regularne zwiedzanie wnętrz. Budynek i jego otoczenie najlepiej traktować jako punkt na trasie po okolicznych ścieżkach i wioskach Vale of White Horse. Zanim wybierzesz się w okolicę, sprawdź aktualne zasady dostępu do ścieżek publicznych w pobliżu majątku. Najczęstsze pytania Gdzie znajduje się Kingston Lisle Park? W wiosce Kingston Lisle, niedaleko Wantage, w hrabstwie Oxfordshire, w dystrykcie Vale of White Horse. Z jakiej epoki pochodzi dwór? Budynek wywodzi się z XVII wieku, a jego obecny wygląd ukształtowały przebudowy z XVIII i początku XIX wieku. Ma styl georgiański. Czy to zabytek? Tak, dwór figuruje w angielskim rejestrze zabytków ze stopniem Grade II*, przyznawanym obiektom szczególnie ważnym. Jak duży jest majątek? Według Wikipedii obejmuje ponad 1000 akrów lasów, pól i ogrodów. Czy można wejść do środka? Rezydencja jest prywatna, więc zwiedzanie wnętrz nie jest standardową atrakcją. Dla kogo to miejsce? Dla miłośników angielskiej architektury wiejskiej, historii ziemiaństwa i krajobrazów Oxfordshire. Kingston Lisle Park dobrze uzupełnia wycieczkę po okolicy: z wioski i okolicznych dróg można poznać typowy układ dawnej posiadłości, w której dom, pola i las tworzyły jedną całość. Wizyta w tym zakątku Vale of White Horse łączy się naturalnie ze spacerami po kredowych wzgórzach oraz zwiedzaniem pobliskich miasteczek i zabytków.

Cliveden

Maidenhead

Cliveden to angielska rezydencja z rozległym ogrodem, położona w hrabstwie Buckinghamshire tuż przy granicy z Berkshire, niedaleko Maidenhead. Dziś opiekuje się nią National Trust, a miejsce należy do najchętniej odwiedzanych płatnych atrakcji tej organizacji. Gdzie leży Cliveden i jak wygląda? Rezydencja w stylu włoskim, nazywana też Cliveden House, wieńczy grzbiet wzgórz Chiltern. Okoliczne wsie to Taplow i Burnham. Budynek stoi około 40 metrów nad Tamizą, a teren posiadłości łagodnie opada do rzeki. Dzięki temu z tarasów rozciągają się szerokie widoki na dolinę. Jaka jest historia domu? Na tym wzgórzu stały trzy kolejne budynki. Pierwszy powstał w 1666 roku i spłonął w 1795. Drugi wzniesiono około 1824 roku, ale także zniszczył go pożar, w 1849. Obecny dom, wpisany do rejestru zabytków w najwyższej kategorii (Grade I), zbudował w 1851 roku architekt Charles Barry dla drugiego księcia Sutherland. Barry jest znany także jako twórca gmachu parlamentu w Westminsterze. Jakie ogrody warto zobaczyć? Książę i księżna Sutherland kupili posiadłość w 1849 roku. Wraz z głównym ogrodnikiem Johnem Flemingiem rozwijali ogród parterowy, który zasłynął rabatami wstęgowymi i dywanowymi. Dzięki Flemingowi ogrody Cliveden stały się wzorem dla wielu ogrodów na świecie. W 1893 roku majątek kupił William Waldorf Astor. Założył Długi Ogród oraz Ogród Wodny inspirowany Dalekim Wschodem, ukończony do 1910 roku, po tym jak w 1905 roku powiększono staw. W 1918 roku obniżony ogród włoski przekształcono w ogród pamięci, w którym znajdują się 42 groby wojenne z I wojny światowej. Ogród Różany zaprojektował w latach 50. XX wieku Sir Geoffrey Jellicoe dla trzeciego lorda Astora. Kim byli słynni goście? Nancy Astor podejmowała tu członków rodzin królewskich i polityków. Cliveden stał się jednym z ośrodków europejskiego życia politycznego i literackiego, a gośćmi bywali między innymi Lloyd George, Winston Churchill, George Bernard Shaw, Gandhi i Charlie Chaplin. W latach 30. XX wieku te spotkania zyskały miano „Cliveden Set". Jak Cliveden trafił do National Trust? Astorowie przekazali posiadłość National Trust w 1942 roku, lecz jeszcze przez lata w niej mieszkali. Opuścili ją w połowie lat 60. W latach 1969–1983 dzierżawił ją Uniwersytet Stanforda, który prowadził tu zamiejscowy kampus. Dziś obiekt jest zarządzany przez National Trust i otwarty dla zwiedzających; w 2025 roku odwiedziło go ponad 560 tysięcy osób. Najczęstsze pytania Gdzie znajduje się Cliveden? W Buckinghamshire, w pobliżu wsi Taplow i Burnham, przy granicy z Berkshire. Adres pocztowy wskazuje Maidenhead. Kto dziś zarządza posiadłością? National Trust. Wstęp jest płatny, a wejście obejmuje ogrody i teren nad rzeką. Kiedy powstał obecny dom? W 1851 roku, według projektu Charlesa Barry'ego. Co jest najbardziej charakterystyczne w ogrodach? Ogród Wodny w stylu wschodnioazjatyckim, Długi Ogród, Ogród Różany oraz ogród pamięci z grobami wojennymi. Czy to dobry cel na wycieczkę z Londynu? Tak. Cliveden leży w dolinie Tamizy na zachód od stolicy, a połączenie zabytkowej rezydencji, ogrodów i widoków na rzekę daje materiał na cały dzień zwiedzania. Przed wizytą sprawdź aktualne godziny i ceny na stronie National Trust.

Arden Hall

Hawnby

Arden Hall to zabytkowa rezydencja wiejska w pobliżu wsi Hawnby w hrabstwie North Yorkshire w Anglii. Budynek ma status Grade II*, czyli kategorię, którą Historic England przyznaje obiektom szczególnie ważnym, a ochroną objęto go w styczniu 1955 roku. Gdzie leży Arden Hall? Dwór stoi niedaleko Hawnby, niewielkiej wsi w regionie Ryedale w North Yorkshire. To spokojna okolica na skraju parku narodowego North York Moors, gdzie wąskie drogi łączą rozproszone farmy, kamienne domy i zalesione doliny. Współrzędne to około 54,31° N, 1,20° W. Planując wizytę, warto traktować Hawnby jako bazę: Arden Hall to wiejska rezydencja, a nie atrakcja w centrum miasta, i krajobraz jest sporą częścią jej uroku. Jaka jest historia Arden Hall? Budynek nie powstał jednorazowo. Najstarsza część to skrzydło północno-zachodnie, które wpis do rejestru datuje na XVII wiek. Skrzydło południowe dobudowano około 1700–1710 roku dla rodziny Tancredów i to ono nadało domowi dużą część wczesnogeorgiańskiego charakteru. W XIX wieku doszły kolejne rozbudowy, a na początku XX wieku powstało skrzydło północno-wschodnie. Pod koniec XIX wieku dom trafił w ręce hrabiego Mexborough. Jego rodzina, Savile'owie, używała go jako drugiej rezydencji. Rejestr przypisuje dwudziestowieczne prace Hon. J. H. Savile'owi. W 1958 roku do Arden Hall przeniesiono elementy wyposażenia z nieistniejącego już Methley Hall, powiązanego z tą samą rodziną, więc część utraconego budynku przetrwała tutaj. Co to za słupy bramne z sowami? Obok domu stoją osobno wpisane do rejestru słupy bramne, chronione w kategorii Grade II i pochodzące z początku XVIII wieku. Wieńczą je sowy, będące godłem rodziny Savile. Łatwo przeoczyć ten detal, ale łączy on wejście z rodziną, która ukształtowała dom w czasach nowszych. Dlaczego Arden Hall jest ciekawy dla zwiedzających? Arden Hall to dobry przykład tego, jak angielska rezydencja rozrasta się przez stulecia. Siedemnastowieczna substancja, wczesnogeorgiańskie skrzydło, wiktoriańskie dobudówki i prace z XX wieku tworzą jeden budynek. Miłośnicy architektury zobaczą tu kilka epok obok siebie, a piesi wędrowcy odwiedzający wsie Ryedale znajdą w okolicy Hawnby dodatkową warstwę historii. Najczęstsze pytania Gdzie leży Arden Hall? Niedaleko Hawnby, wsi w regionie Ryedale w North Yorkshire w Anglii. Czy Arden Hall jest zabytkiem? Tak. Ma status Grade II* (wpis Historic England nr 1191079), nadany 4 stycznia 1955 roku. Słupy bramne mają osobny wpis Grade II. Kto zlecił budowę skrzydła południowego? Dobudowano je około 1700–1710 roku dla rodziny Tancredów. Jaki związek ma Methley Hall? W 1958 roku elementy wyposażenia z rozebranego Methley Hall przeniesiono do Arden Hall. Dlaczego na słupach są sowy? Sowa jest godłem rodziny Savile, która była właścicielem domu od końca XIX wieku.

Egton Manor

Egton Bridge

Egton Manor to zabytkowa rezydencja wiejska (Grade II) w pobliżu wsi Egton Bridge, nad rzeką Esk, w parku North York Moors w hrabstwie North Yorkshire w Anglii. Stoi w centrum posiadłości Egton Estate, liczącej około 6000 akrów, od ponad 150 lat należącej do tej samej rodziny. Czym jest Egton Manor? To dawny dwór w okolicy Scarborough w North Yorkshire. Budynek jest chroniony jako obiekt zabytkowy klasy Grade II. Nie jest muzeum ani typową atrakcją turystyczną: to prywatny dom w obrębie czynnej posiadłości, najlepiej rozumiany jako część krajobrazu wokół Egton Bridge i doliny Esk. Jak stara jest posiadłość? Dobra Egton mają długą historię i są wspomniane w Domesday Book, czyli średniowiecznej księdze ziemskiej Anglii. Przez wieki zmieniały właścicieli. W 1730 roku Talbot Yelverton sprzedał je Robertowi Elwesowi z Twickenham za 38 000 funtów, a rodzina Elwesów władała nimi do 1869 roku. W tym roku, po sprawie przed sądem kanclerskim, posiadłość wystawiono na aukcji i kupiła ją rodzina Fosterów, razem z prawami manorialnymi. Kim są Fosterowie? Zakup z 1869 roku przypisuje się Johnowi Fosterowi z Black Dyke Mills i jego bratu Abrahamowi Briggsowi Fosterowi, którzy kupili ziemię jako posiadłość łowiecką. Ich potomkowie nadal mieszkają w Egton Manor i prowadzą majątek. Lokalne źródła historyczne łączą rodzinę także z kościołem i szkołą w Egton, konsekrowanymi w 1879 roku. Kiedy zbudowano dom? Źródła podają różne informacje. Jedna z popularnych wersji mówi, że obecny dom wzniesiono w 1869 roku z inicjatywy Fosterów. Opis z rejestru zabytków mówi jednak o domku myśliwskim datowanym na 1893 rok, rozbudowanym w 1913 roku i gruntownie przebudowanym, z częściową rozbiórką, w 1979 roku. Jeśli dokładna data ma znaczenie, warto traktować historię budynku jako warstwową, a nie jedną datę budowy. Czym jest dziś Egton Estate? Posiadłość obejmuje około 6000 akrów wokół Egton Bridge. Rodzina Fosterów prowadzi ją jako wiejską ostoję i miejsce wesel, obok tradycyjnej działalności łowieckiej, którą w 2014 roku od ojca, Simona, przejął Olly Foster. Najczęstsze pytania Czy można zwiedzać Egton Manor? Dom jest prywatną rezydencją w czynnej posiadłości. Przed wyjazdem sprawdź oficjalną stronę posiadłości pod kątem wydarzeń i noclegów. Gdzie to jest? W pobliżu Egton Bridge, w dolinie Esk, w obrębie North York Moors. Wieś jest naturalną bazą wypadową w okolicy. Czy to zabytek? Tak, budynek ma status Grade II. Czy występuje w Domesday Book? Tak, dobra Egton są tam zapisane, co czyni je jedną z dawno udokumentowanych posiadłości regionu. Kto jest właścicielem? Rodzina Fosterów, która włada posiadłością od 1869 roku i nadal tam mieszka. Dlaczego warto o tym wiedzieć Dla odwiedzających North York Moors Egton Manor jest raczej kontekstem niż celem samym w sobie. Wyjaśnia, jak dolinę Esk wokół Egton Bridge przez pokolenia kształtowała jedna posiadłość, od średniowiecznych dóbr, przez Yelvertonów i rodzinę Elwesów, po Fosterów. Piesi wędrowcy i kierowcy przejeżdżający przez dolinę zobaczą ziemie, które nadal stanowią część tego samego, 6000-akrowego majątku, a ci, którzy chcą poznać go bliżej, mogą skorzystać z oferty ślubów i pobytów.

Mottistone Manor

Brighstone

Mottistone Manor to posiadłość należąca do National Trust we wsi Mottistone na wyspie Wight w Anglii. Jest wpisana na listę zabytków. Dom ma średniowieczne korzenie, a przy nim rozciągają się ogrody dostępne dla zwiedzających. Położenie jest niedaleko wsi Brighstone. Jak stara jest rezydencja Mottistone Manor? Posiadłość pojawia się w dokumentach związanych z Domesday Book z 1086 roku, więc osada w tym miejscu liczy sobie prawie tysiąc lat. Dwór w obecnym kształcie powstał w XV i XVI wieku. Dom wybudowała rodzina Cheke, a w XVII i na początku XVIII wieku należał on do rodziny Dillington. Co stało się z domem w 1703 roku? W 1703 roku osuwisko praktycznie zasypało tył budynku. Szkody pozostały nienaprawione przez ponad dwa stulecia, co czyni historię tego dworu wyjątkową wśród angielskich rezydencji. Losy posiadłości bywały różne, a w pewnym okresie teren ogrodu służył nawet jako podwórze gospodarskie. Kto odrestaurował dwór? Charles Seely kupił posiadłość w 1861 roku. Jego syn Jack wprowadził się tu w 1926 roku i zlecił prace restauracyjne. Zniszczenia po osuwisku naprawiono, a dwór przywrócono do życia. Dom przebudowali architekci Seely i Paget, nadając staremu budynkowi dzisiejszą formę. Jakie są ogrody? Ogrody są znacznie młodsze od domu. Powstały w latach 60. XX wieku, a ich twórczynią była Lady Vivien Nicholson. Nawiązują do stylu śródziemnomorskiego, co odzwierciedla jej związek z Sycylią. Ogrodnicy National Trust rozwinęli pierwotny projekt, tworząc zróżnicowane nasadzenia. Dziś na terenie znajdziesz między innymi łąkę kwietną, ogród różany, gaj oliwny i sad. Źródła różnią się w szczegółach późniejszych przeprojektowań, dlatego przed wizytą warto sprawdzić aktualne informacje w National Trust. Kto jest właścicielem dworu dziś? Posiadłość należy do National Trust. Źródła podają różne daty i okoliczności przekazania, więc dokładny rok pozostaje niepewny. Pewne jest, że rodzina Seely i ich partner architektoniczny Paget są ściśle związani z ocaleniem tego budynku. Najczęstsze pytania Gdzie znajduje się Mottistone Manor? We wsi Mottistone na wyspie Wight, w pobliżu Brighstone. Przybliżone współrzędne to 50,6525, -1,42678. Czy Mottistone Manor jest w Domesday Book? Posiadłość wspominają dokumenty związane z Domesday Book z 1086 roku. Czy to zabytek? Tak, dwór jest wpisany na listę zabytków. Czy można zwiedzać ogrody? Tak. Ogrody prowadzi National Trust, a znajdziesz w nich łąkę kwietną, ogród różany, gaj oliwny i sad. Dlaczego tył domu został zasypany? Osuwisko w 1703 roku praktycznie zasypało tylną część domu, który przez ponad 200 lat pozostawał w tym stanie, aż do XX-wiecznej renowacji. Dlaczego warto odwiedzić? Mottistone Manor łączy w jednym miejscu kilka warstw historii: posiadłość z czasów Domesday, dom ukształtowany w XV i XVI wieku, dramatyczne osuwisko, XX-wieczny ratunek i ogród inspirowany Śródziemnomorzem. Dla osób odkrywających wyspę Wight poza plażami to wartościowy przystanek, który pokazuje, jak jedno miejsce można odbudować i zinterpretować na nowo.

Titsey Place

Limpsfield

Titsey Place to angielska rezydencja wiejska w hrabstwie Surrey, w okolicach miasteczka Oxted i wsi Limpsfield. Dom otoczony parkiem, ogrodami i lasem przez stulecia należał do dwóch rodzin, a dziś jest utrzymywany przez fundację charytatywną i udostępniany zwiedzającym. To dobry cel na spokojny dzień za miastem, jeśli lubisz historyczne wnętrza i angielskie ogrody. Czym jest Titsey Place? Titsey Place to dom szlachecki w Titsey, w południowo-wschodniej Anglii. Posiadłość była siedzibą kolejno rodów Greshamów i Leveson-Gowerów. Obecnie nie jest prywatną rezydencją, lecz własnością powierniczą, której celem jest zachowanie domu i ogrodów dla społeczeństwa. Fundacja Titsey po raz pierwszy otworzyła je dla odwiedzających w 1993 roku. Jaka jest historia posiadłości? Majątek kupił w 1534 roku sir John Gresham, londyński kupiec z wpływowej dynastii handlowej. W początkach XIX wieku dobra przeszły w linii żeńskiej na Leveson-Gowerów, spokrewnionych z książętami Sutherland. To właśnie ta rodzina nadała posiadłości obecny wygląd. Park i ogród w dużej mierze są dziełem XIX-wiecznych właścicieli, Williama i Granville'a Leveson-Gowerów, którzy zasadzili drzewa w parku i zaplanowali układ ogrodu. Co zobaczyć w ogrodach? Ogrody zajmują około 15 akrów. Wśród atrakcji są: ogród warzywny otoczony murem, typowy dla wiktoriańskich posiadłości; krajobrazowe jeziorka, które dobrze wpisują się w układ parku; Golden Jubilee Rose Garden, ogród różany założony na nowo z okazji złotego jubileuszu panowania królowej Elżbiety II i otwarty w 2002 roku przez miejscowego posła; fontanna na dolnym tarasie, będąca kopią fontanny z krużganków Eton College. Poza ogrodami warto wybrać się na spacer po lesie należącym do majątku. Ścieżki leśne są dostępne również poza sezonem zwiedzania domu. Czy można zwiedzać wnętrza? Tak, dom jest otwarty dla gości, ale tylko w sezonie, który trwa od późnej wiosny do końca września. Zwykle wnętrza można oglądać w wybrane dni tygodnia, a ogród i herbaciarnia bywają dostępne częściej. Organizowane są także wydarzenia specjalne, na przykład wieczory operowe w ogrodzie. Terminy zmieniają się z roku na rok, dlatego przed wyjazdem sprawdź aktualny kalendarz na oficjalnej stronie posiadłości. Najczęstsze pytania Gdzie leży Titsey Place? W hrabstwie Surrey, niedaleko Oxted, w południowej części aglomeracji londyńskiej i jej zielonego pasa. Dojazd samochodem jest najwygodniejszy, ale okolicę obsługują też pociągi do Oxted. Kto był właścicielem posiadłości? Najpierw rodzina Greshamów, od 1534 roku, a następnie Leveson-Gowerowie, którzy odziedziczyli majątek w XIX wieku. Czy to miejsce nadaje się na wycieczkę z dziećmi? Tak. Rozległy park, jeziorka i leśne ścieżki dają sporo przestrzeni, a herbaciarnia ułatwia zaplanowanie dłuższego pobytu. Czy trzeba kupić bilet? Wstęp do domu i ogrodu jest płatny w sezonie. Aktualny cennik znajdziesz u organizatora. Kiedy najlepiej przyjechać? Latem, gdy otwarte są zarówno wnętrza, jak i wszystkie części ogrodu, w tym róże. Miłośnicy spacerów mogą zajrzeć do lasu o każdej porze roku. Titsey Place łączy w jednym miejscu pięć wieków historii rodowej, wiktoriańskie założenie ogrodowe i spokojną angielską okolicę. Dla odwiedzających z Polski to ciekawa alternatywa wobec bardziej znanych, zatłoczonych rezydencji w okolicach Londynu.

Sulgrave Manor

Sulgrave Manor to tudorowski dwór w wiosce Sulgrave w hrabstwie Northamptonshire w Anglii, wzniesiony w połowie XVI wieku przez Lawrence'a Washingtona. Był on przodkiem George'a Washingtona, pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych, w trzecim pokoleniu wstecz. Dziś budynek wpisany do rejestru zabytków w najwyższej kategorii (Grade I) działa jako dom-muzeum. Kim był Lawrence Washington i dlaczego zbudował dwór? Rodzina Washingtonów wywodzi się od średniowiecznego szlachcica, który objął dzierżawę majątku w hrabstwie Durham i od jego nazwy przyjął nazwisko. Jedna z gałęzi przeniosła się później do Lancashire. Stamtąd pochodził Lawrence, kupiec handlujący wełną. Zdobył majątek, a w 1532 roku został burmistrzem Northampton. Kupił od Korony ziemię w Sulgrave i wzniósł tu reprezentacyjną siedzibę. Część źródeł podaje rok budowy 1539, inne nie wskazują dokładnej daty, dlatego najbezpieczniej mówić o połowie XVI wieku. Co stało się z domem po Washingtonach? Rodzina nie cieszyła się nim długo. Dwór pozostał w rękach Washingtonów tylko przez dwa pokolenia, a w 1659 roku sprzedano go poza rodziną. Później mieszkali w nim dzierżawcy-rolnicy. Do 1914 roku budynek był w złym stanie technicznym. Jak uratowano Sulgrave Manor? W 1914 roku dwór kupił Anglo-American Peace Centenary Committee, komitet upamiętniający traktat z Ghent, który zakończył wojnę brytyjsko-amerykańską. Renowację domu i ogrodów poprowadził architekt Sir Reginald Blomfield. Dla zwiedzających obiekt otwarto w 1921 roku. Dziś prowadzi go niezależna organizacja charytatywna, utrzymująca się z darowizn, wsparcia sympatyków i wpływów od gości. Co warto wiedzieć przed wizytą? Dwór leży przy Manor Road w Sulgrave. Na miejscu działają kawiarnia, sklep i udogodnienia dla dzieci, jest też bezpłatny parking oraz trasy bez schodów. Z Banbury dojedziesz tu samochodem w około 20 minut, a z Oksfordu i Stratford-upon-Avon w niecałą godzinę. Godziny otwarcia i ceny biletów zmieniają się, więc sprawdź je na oficjalnej stronie muzeum przed wyjazdem. Najczęstsze pytania Czy Sulgrave Manor to dom George'a Washingtona? Nie. George Washington tu nie mieszkał. Dwór zbudował jego przodek, Lawrence Washington, a miejsce jest ważne jako dowód angielskich korzeni rodziny. Z jakiej epoki pochodzi budynek? Z połowy XVI wieku, z czasów Tudorów. To typowy dla tego okresu dwór mieszkalny. Czy dwór jest dostępny dla zwiedzających? Tak, jako muzeum działa od 1921 roku. Kupisz tu pamiątki w sklepie i odpoczniesz w kawiarni. Dla kogo to dobre miejsce? Dla miłośników historii Anglii i Stanów Zjednoczonych, architektury tudorowskiej oraz spokojnych wycieczek po wiejskim Northamptonshire, w drodze między Oksfordem a Stratford-upon-Avon. Czy warto połączyć wizytę z innymi miejscami w okolicy? Tak. Sulgrave leży niedaleko Banbury, Oksfordu i Stratford-upon-Avon, więc wizytę w dworze łatwo wpleść w jednodniową lub weekendową trasę po środkowej Anglii.

Wolfeton House

Dorchester

Wolfeton House to zabytkowy dwór z epoki wczesnych Tudorów i elżbietańskiej, położony na łąkach nad rzeką, na północny zachód od Dorchester w hrabstwie Dorset w południowej Anglii. Budynek znajduje się na liście zabytków najwyższej kategorii (Grade I) i działa jako dom-muzeum, a jego wnętrza należą do najciekawszych przykładów architektury Tudorów w regionie. Gdzie leży Wolfeton House i jak tam trafić? Dwór stoi wśród podmokłych łąk, niedaleko miejsca, w którym łączą się rzeki Frome i Cerne, oraz w pobliżu wsi Charminster. Od centrum Dorchester dzieli go około dwóch i pół kilometra. Dojazd prowadzi drogą B3147, tuż przed jej połączeniem z drogą A37. Okolica jest spokojna i typowo wiejska, co dobrze pasuje do charakteru starej rezydencji. Jak stary jest dwór i kto go zbudował? Źródła nie są zgodne co do dokładnego wieku budowli. Według jednych zwarta, pierwotna część wokół dziedzińca pochodzi z około 1480 roku, według innych front południowy, najstarszy fragment domu, ukończono w 1528 roku. Trzecie źródło datuje najstarsze widoczne ponad ziemią elementy na XIV wiek. Zachowany dom wzniosła rodzina Trenchardów, jedna z najbardziej wpływowych rodzin w Dorset w XVI stuleciu. Sir George Trenchard, pasowany na rycerza przez Elżbietę I w 1588 roku, rozbudował rezydencję w widowiskowym stylu. W latach dwudziestych XIX wieku znaczną część tej rozbudowy rozebrano, dlatego dzisiejszy dwór jest mniejszy niż w czasach świetności. Co warto zobaczyć w środku? Do najcenniejszych elementów wnętrz należą rzeźbione dębowe boazerie, bogato zdobione sufity z płaskorzeźbionych sztukaterii oraz monumentalne kominki. Wyjątkowe są kamienne schody główne, datowane na około 1580 rok. Na budynku bramnym znajduje się tablica z inskrypcją informującą, że prace zakończono w 1534 roku. Niewielką kaplicę można oświetlić wyłącznie światłem świec, co daje wyjątkowy, nastrojowy klimat. Jaka historia wiąże się z Wolfeton? W 1506 roku sir Thomas Trenchard gościł tu Filipa Habsburga i jego żonę, królową Joannę Kastylijską. Burza zmusiła ich statek do zawinięcia do brzegu w Melcombe Regis, nieopodal Wolfeton, i para znalazła schronienie w dworze Trenchardów. Kiedy można zwiedzać? Według informacji z katalogu Historic Houses dwór jest otwarty dla zwiedzających w wybrane dni tygodnia po południu w sezonie letnim, od czerwca do września. Grupy mogą umawiać się na wizytę wcześniej także poza sezonem. Godziny i opłaty się zmieniają, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić aktualne dane. Górne pomieszczenia budynku bramnego można także wynająć na pobyt wakacyjny za pośrednictwem organizacji Landmark Trust. Najczęstsze pytania Czy Wolfeton House jest zabytkiem? Tak, to budynek wpisany na listę zabytków kategorii Grade I. Z jakiej epoki pochodzi dwór? Z okresu wczesnych Tudorów i epoki elżbietańskiej, a część źródeł wskazuje na jeszcze starsze elementy. Czy można tam nocować? Górne pomieszczenia budynku bramnego są dostępne jako obiekt wakacyjny przez Landmark Trust. Czy dwór jest czynny cały rok? Regularne zwiedzanie obejmuje miesiące letnie, a w pozostałym czasie wizyty grup wymagają wcześniejszego umówienia.