Wybrzeże w Niemczech
Lista 44 miejsc z kategorii Wybrzeże w Niemczech — z opisami, zdjęciami i wizytami od społeczności NextOnTrip. Miejsca rozmieszczone są w 33 miejscowościach. Najpopularniejsze miejsca według społeczności: Leuchtturm Bunthäuser Spitze, Amrum Lighthouse, Blankenese Upper Lighthouse (1984).
-
Latarnia morska Pilsum
Krummhörn
Latarnia morska Pilsum to jedna z najbardziej rozpoznawalnych budowli Fryzji Wschodniej. Stoi na wale przeciwpowodziowym na wybrzeżu Morza Północnego, niedaleko wsi Pilsum w gminie Krummhörn w Dolnej Saksonii. Wyróżnia ją poziomo pasiasty wzór w czerwonym i żółtym kolorze oraz zielony dach, dlatego widać ją z daleka na tle płaskiego, otwartego krajobrazu. Dlaczego warto zobaczyć latarnię w Pilsum? To obiekt, który łączy historię żeglugi, krajobraz wybrzeża i popkulturę. Dla wielu odwiedzających jest przede wszystkim symbolem północnoniemieckiego wybrzeża i jednym z najczęściej fotografowanych miejsc w regionie. Kolorowa wieża na tle zielonego wału i nieba należy do tych widoków, które łatwo rozpoznać nawet bez podpisu. Jak powstała latarnia? Wieżę zbudowano w 1891 roku jako latarnię sektorową dla kanału Emshörn, czyli podejścia do ujścia Ems. Pierwsze światło zapłonęło 1 października 1891 roku. Według źródeł niemieckich projekt powstał już w 1883 roku, w ramach niderlandzko-niemieckiego przedsięwzięcia, które miało oświetlić dolny bieg Ems. Latarnia należała do pięciu świateł kierunkowych tego systemu, a wszystkie zaczęły działać jednocześnie, właśnie 1 października 1891 roku. Wieża prowadziła statki do 1915 roku. Co wydarzyło się później? Po zakończeniu służby nawigacyjnej obiekt stopniowo tracił na stanie technicznym. Jesienią 1972 roku rozważano nawet jego rozbiórkę. Ostatecznie wieża przetrwała. Od 1998 roku jej właścicielem jest Deichacht Krummhörn, czyli związek odpowiedzialny za wały przeciwpowodziowe w gminie, który zajmuje się też jej utrzymaniem. Dziś latarnia jest zadbana i stanowi ważny punkt na mapie turystycznej Fryzji Wschodniej. Dlaczego latarnia jest tak znana? Sławę przyniósł jej przede wszystkim film „Otto – Der Außerfriesische" z Ottonem Waalkesem, niemieckim komikiem. W filmie bohater mieszka w latarni, a to sprawiło, że wieża zyskała w Niemczech niemal kultowy status. Fikcyjna miejscowość Nordersiel, w której toczy się akcja, przypomina sąsiednie Greetsiel. Dla fanów komedii wizyta w Pilsum jest więc okazją, by zobaczyć miejsce znane z ekranu na własne oczy. Czy w latarni można się pobrać? Tak. Gmina wykorzystuje wieżę również jako miejsce zawierania małżeństw, co czyni ją jednym z bardziej nietypowych i malowniczych urzędów stanu cywilnego na niemieckim wybrzeżu. Najczęstsze pytania Gdzie leży latarnia morska Pilsum? Na wale przeciwpowodziowym przy wsi Pilsum, w gminie Krummhörn, na wybrzeżu Morza Północnego w Dolnej Saksonii, w regionie Fryzji Wschodniej. Kiedy ją zbudowano? W 1891 roku. Pierwsze światło zapaliło się 1 października tego roku, a wieża służyła żegludze do 1915 roku. Jak wygląda? Ma poziome pasy w kolorach czerwonym i żółtym oraz zielony dach. Do czego służyła? Była latarnią sektorową dla kanału Emshörn i jednym z pięciu świateł kierunkowych w systemie oświetlającym dolny bieg Ems. Z jakim filmem jest związana? Z komedią „Otto – Der Außerfriesische" z Ottonem Waalkesem, w której główny bohater mieszka w latarni. Kto dziś się nią opiekuje? Od 1998 roku Deichacht Krummhörn, lokalny związek wałowy. Czy latarnia była zagrożona? Tak, jesienią 1972 roku rozważano jej rozbiórkę, lecz ostatecznie ją zachowano.
-
Bastorf Lighthouse
Bastorf
Latarnia morska Bastorf (niem. Leuchtturm Bastorf, zwana też Leuchtturm Buk) stoi na wzgórzu nad Bałtykiem w Meklemburgii-Pomorzu Przednim, kilka kilometrów od kurortu Kühlungsborn. Ceglana wieża jest jedną z najciekawszych latarni niemieckiego wybrzeża, głównie ze względu na położenie: stoi na wysokiej wydmie klifowej, więc jej światło znajduje się wyżej niż w niemal każdej innej latarni w kraju. Dlaczego zbudowano latarnię w Bastorfie? Na przełomie lat 70. XIX wieku statki wpływające do Zatoki Wismarskiej wielokrotnie padały ofiarą wypadków. Niebezpieczna była zwłaszcza mielizna zwana Hannibal, leżąca na morzu przed brzegiem. Władze uznały, że potrzebne jest nowe, silne światło nawigacyjne, i zdecydowano o budowie na wzniesieniu koło wsi Bastorf. Prace ruszyły w 1876 roku i trwały około półtora roku. Wieżę z cegły wzniósł budowniczy z Kröpelina, a oficjalnie zaczęła działać 1 grudnia 1878 roku. W źródłach można spotkać obie daty, 1876 i 1878, ponieważ jedna dotyczy rozpoczęcia budowy, a druga uruchomienia światła. Jak wysoka jest latarnia? Sama wieża ma około 20,8 metra. To niewiele jak na latarnię, jednak stoi na wzgórzu o wysokości około 78–79 metrów n.p.m. (źródła podają nieco inne wartości). Dzięki temu wysokość ogniskowa światła wynosi około 95 metrów nad poziomem morza. Z tego powodu Bastorf bywa określany jako najwyżej położone światło nawigacyjne na niemieckim wybrzeżu, choć sformułowania w różnych publikacjach się różnią. Z historii obiektu Początkowo światło zasilano naftą. W 1912 roku zastąpiono ją oświetleniem elektrycznym. Obsługa latarni była przez dziesięciolecia zadaniem stałego latarnika; w 1979 roku urządzenie przestawiono na pracę automatyczną, po czym ostatni latarnik opuścił wieżę. Po II wojnie światowej obiekt został uszkodzony, a następnie naprawiony. Od lat 60. XX wieku dostęp do latarni był ograniczony ze względów wojskowych, ponieważ okolica leżała w strefie przygranicznej NRD. Gruntowną renowację przeprowadzono w latach 90. Dziś wieża jest zabytkiem chronionym, a opiekę techniczną sprawuje urząd dróg wodnych i żeglugi Morza Bałtyckiego (Wasserstraßen- und Schifffahrtsamt Ostsee). Co zobaczyć i jak zaplanować wizytę? Latarnia jest popularnym celem spacerów i wycieczek rowerowych z Kühlungsborna i okolicznych miejscowości. Okolica wzgórza, zwanego Bastorfer Berg, należy do pasma Kühlung, czyli lesistych wzniesień przy samym morzu, co czyni trasę dojścia malowniczą. Z wysokiego punktu rozciągają się widoki na Zatokę Meklemburską. Przy dobrej widoczności widać szeroki pas wybrzeża i wody. Warto sprawdzić przed wyjazdem aktualne godziny otwarcia i możliwość wejścia na wieżę, ponieważ zasady udostępniania zmieniają się zależnie od sezonu. Najczęstsze pytania Czy latarnia Bastorf jest czynna? Tak, pełni funkcję znaku nawigacyjnego i działa automatycznie od 1979 roku. Kiedy ją zbudowano? Budowę rozpoczęto w 1876 roku, a światło zapalono 1 grudnia 1878 roku. Czym wyróżnia się wśród latarni niemieckiego wybrzeża? Wyjątkowo wysokim położeniem światła: wieża ma niecałe 21 metrów, ale stoi na wzgórzu, więc ognisko świeci z wysokości około 95 metrów n.p.m. Czy obiekt jest zabytkiem? Tak, latarnia podlega ochronie konserwatorskiej. Jaka jest inna nazwa latarni? Używa się też nazwy Leuchtturm Buk, od nazwy wzgórza i okolicy.
-
Brodtener Ufer
Lubeka
Brodtener Ufer to ponad czterokilometrowy odcinek klifowego wybrzeża Bałtyku w Szlezwiku-Holsztynie, ciągnący się między dzielnicą Lubeki Travemünde a miejscowością Niendorf nad Zatoką Lubecką. Zwany też Brodtener Steilufer, należy do najbardziej charakterystycznych fragmentów tego wybrzeża, które poza tym jest raczej płaskie. Czym jest Brodtener Ufer? To strome, miejscami wysokie nawet na 20 metrów urwisko nadmorskie. Większość jego długości stanowi klif aktywny, czyli taki, który nadal się zmienia pod wpływem morza. Fale podmywają jego podstawę, a materiał osuwa się ku plaży. Według dostępnych opisów brzeg cofa się przeciętnie o około 50 do 100 centymetrów rocznie. Osuwiska zdarzają się najczęściej w półroczu zimowym, gdy sztormowe fale uderzają w podnóże klifu, a do tego dochodzą intensywne opady deszczu. Jak powstało to wybrzeże? Kształt krajobrazu zawdzięczamy ostatniemu zlodowaceniu. Okolica to łagodnie wypukła równina morenowa, pozostawiona przez lodowiec, a Bałtyk odsłonił w niej przekrój tych osadów. Dzięki temu klif jest miejscem ciekawym także dla osób interesujących się geologią i znaleziskami z morenowych osadów. Jak zwiedzać Brodtener Ufer? Wzdłuż klifu prowadzi szlak spacerowy Brodtener Steilufer-Wanderweg, łączący Travemünde z Niendorfem. Można go przejść w obu kierunkach, a trasa nadaje się na spokojną wycieczkę na kilka godzin. Są tu dwa podstawowe warianty. Ścieżka górna biegnie wzdłuż krawędzi klifu i oferuje widoki na Zatokę Lubecką. Dostęp na nią prowadzi przez podejście z poziomu plaży. Ścieżka dolna to szlak plażowy pod klifem. Jest trudniejsza do przejścia, ponieważ prowadzi tuż przy linii przyboju, więc wymaga uwagi i odpowiedniego obuwia. Odcinek jest również częścią szlaku rowerowego wzdłuż wybrzeża Bałtyku w Szlezwiku-Holsztynie (Ostseeküstenradweg), więc spotkasz tu zarówno pieszych, jak i rowerzystów. Na co zwrócić uwagę? Ponieważ klif cofa się z roku na rok, trzymaj się z dala od krawędzi urwiska oraz nie podchodź pod same ściany, zwłaszcza po deszczu i w okresie sztormów. Najbezpieczniej obserwować klif z wytyczonych ścieżek. Pamiętaj też, że poziom wody i stan plaży wpływają na to, czy dolny szlak jest w danym dniu dobrze dostępny. Najczęstsze pytania Gdzie leży Brodtener Ufer? Na wybrzeżu Zatoki Lubeckiej, między Travemünde (część Lubeki) a Niendorfem w Szlezwiku-Holsztynie. Jak długi jest klif? Ma ponad 4 kilometry długości, a w najwyższych miejscach około 20 metrów wysokości. Czy klif nadal się zmienia? Tak. To w dużej części aktywny klif, który cofa się średnio o około 50 do 100 centymetrów rocznie. Czy można tędy jechać rowerem? Odcinek wchodzi w skład Ostseeküstenradweg, szlaku rowerowego wzdłuż bałtyckiego wybrzeża Szlezwika-Holsztynu. Czy lepiej iść górą, czy plażą? Ścieżka górna jest łatwiejsza, a plażowa trudniejsza, bo biegnie tuż przy fali. Wybierz wariant zależnie od kondycji i pogody.
-
Leuchtturm Timmendorf
Insel Poel
Latarnia morska Timmendorf stoi na południowo-zachodnim krańcu wyspy Poel, tuż przy małym porcie w osiedlu Timmendorf Strand. To jedna z dwóch większych latarni na wyspie i znak nawigacyjny dla statków wpływających do Zatoki Wismarskiej na Bałtyku w Meklemburgii-Pomorzu Przednim. Gdzie leży latarnia Timmendorf? Wyspa Poel leży przy niemieckim wybrzeżu Bałtyku, na wysokości miasta Wismar. Latarnia znajduje się w jej południowo-zachodniej części, w pobliżu wsi Timmendorf, przy niewielkim porcie rybackim i jachtowym zwanym Timmendorf Strand. Wskazują ją współrzędne 53,9919 N, 11,3767 E. Z wyspą łączy ją droga przez Poel, a sama wyspa jest połączona z lądem groblą i mostem, więc dojazd samochodem lub rowerem nie sprawia kłopotu. Do czego służy? Latarnia wyznacza wejście do Zatoki Wismarskiej. Dla żeglarzy płynących w stronę Wismaru i dla jednostek omijających płycizny wokół wyspy to ważny punkt orientacyjny. Światło pełni swoją funkcję do dziś, a obiekt pozostaje czynnym znakiem nawigacyjnym, a nie wyłącznie zabytkiem. Krótka historia wieży Pierwsza wieża powstała w latach 70. XIX wieku jako ceglana budowla z sześcioboczną, żelazną latarnią na szczycie. Była wtedy wyraźnie niższa niż dziś. W XX wieku zdecydowano się ją podwyższyć, dzięki czemu osiągnęła obecne około 21 metrów wysokości. Źródła podają różne daty tej rozbudowy, dlatego w opisie nie wskazujemy jednego roku. Od 1978 roku światłem steruje się zdalnie, więc latarnik nie musi już mieszkać przy wieży. Budowla jest objęta ochroną jako zabytek, a w drugiej połowie lat 90. została odnowiona. Co zobaczyć na miejscu? Najlepiej połączyć wizytę ze spacerem po porcie w Timmendorf Strand. Widać stąd łodzie rybackie, żaglówki i płaski, otwarty horyzont zatoki. Smukła, ceglana sylwetka latarni dobrze wygląda na zdjęciach, zwłaszcza o wschodzie lub zachodzie słońca, gdy światło podkreśla fakturę muru. W okolicy biegną ścieżki rowerowe i spacerowe wzdłuż brzegu, a latem w porcie działają punkty z rybami i lodami. Najczęstsze pytania Czy latarnia jest zabytkiem? Tak, wieża podlega ochronie konserwatorskiej. Jak wysoka jest latarnia Timmendorf? Ma około 21 metrów wysokości po podwyższeniu w XX wieku. Czy latarnia działa? Tak, od 1978 roku jest sterowana zdalnie i nadal oznacza wejście do Zatoki Wismarskiej. Gdzie dokładnie stoi? Na południowo-zachodnim końcu wyspy Poel, przy małym porcie w Timmendorf Strand, niedaleko wsi Timmendorf. Czy na wyspie jest jeszcze jakaś latarnia? Tak, latarnia Timmendorf to jedna z dwóch większych latarni na Poel. Czy warto przyjechać specjalnie? Dla miłośników latarni, fotografii i spokojnych nadmorskich spacerów to wygodny, krótki przystanek podczas pobytu na wyspie Poel albo wycieczki z Wismaru.
-
Leuchtturm Obereversand
Dorum
Leuchtturm Obereversand to czarna latarnia morska w Dorum-Neufeld, nad Morzem Północnym, w gminie Wurster Nordseeküste w Dolnej Saksonii. Ażurowa wieża o wysokości 37,4 m nad poziomem niskiej wody to dziś jeden z najbardziej rozpoznawalnych punktów tego odcinka wybrzeża. Przez lata stała w zupełnie innym miejscu, a jej wędrówka to największa osobliwość tego obiektu. Jak wygląda latarnia Obereversand? Wieża jest czteroboczna i wzniesiona na konstrukcji kratownicowej z żelaza. Całość pomalowano na czarno, co mocno odcina się od płaskiego, nadmorskiego krajobrazu. Na wieży znajdują się dwie galerie, a całość wieńczy okrągła latarnia. Budowla jest samonośna, czyli nie potrzebuje dodatkowych podpór, i właśnie ta cecha pozwoliła w przyszłości przenieść ją w całości. Do czego służyła? Dawniej była to górna latarnia pary świateł prowadzących, znana jako Eversand-Oberfeuer. Powstała w latach 1886–1887 i została zbudowana przez stocznię AG Weser na zlecenie Tonnen- und Bakenamt Bremen, czyli urzędu odpowiedzialnego za oznakowanie nawigacyjne Wezery. Razem z dolnym światłem prowadziła statki przez Wurster Arm, jedno z ramion ujścia Wezery. Gdy tor wodny zaczął zamulać się piaskiem, a żegluga przeniosła się na inne ramię, światło wygaszono w 1923 roku. Po wyłączeniu latarni wieża nie została porzucona. Przez kolejne dziesięciolecia pełniła rolę bezpiecznego schronienia dla rozbitków, ponieważ stała na wyspie piasku wśród wód przypływowych. Dlaczego stoi dziś w Dorum-Neufeld? W marcu 2003 roku latarnię przeniesiono w całości do Dorum-Neufeld. Było to możliwe dzięki samonośnej, żelaznej konstrukcji. Przeprowadzka kosztowała około 1,8 mln euro, a większą część tej kwoty pokryło miasto-państwo Brema. Od 14 sierpnia 2004 roku wieża działa jako prywatne światło portowe przystani w Dorum-Neufeld. Jest też muzeum oraz atrakcją dla odwiedzających. Co warto wiedzieć przed wizytą? Latarnia leży przy porcie w Dorum-Neufeld, na wybrzeżu Wurster Nordseeküste, między Bremerhaven a Cuxhaven. Najlepiej zobaczyć ją od strony wody i wału przeciwpowodziowego, gdzie widać pełną sylwetkę wieży na tle nieba. Współrzędne obiektu to około 53,74 N i 8,51 E. Wejście do wnętrza i godziny otwarcia warto sprawdzić przed wyjazdem, bo obiekt ma charakter muzealny i zasady zwiedzania mogą się zmieniać. Okolica to dobre miejsce na spacer wzdłuż wału, obserwację statków i ptaków oraz zdjęcia o zachodzie słońca. Najczęstsze pytania Jak wysoka jest latarnia Obereversand? Ma 37,4 m wysokości liczonej od poziomu niskiej wody. Kiedy zbudowano latarnię? W latach 1886–1887, przez stocznię AG Weser w Bremie. Czy latarnia nadal świeci? Tak, od 2004 roku działa jako prywatne światło portowe przystani w Dorum-Neufeld, a pierwotną funkcję nawigacyjną na torze Wezery zakończyła w 1923 roku. Czy można ją zwiedzać? Obiekt jest muzeum i atrakcją turystyczną, ale zasady wstępu najlepiej sprawdzić bezpośrednio przed wizytą. Gdzie leży Dorum-Neufeld? W Dolnej Saksonii, nad Morzem Północnym, w gminie Wurster Nordseeküste, w pobliżu ujścia Wezery.
-
Dornbusch Lighthouse
Insel Hiddensee
Latarnia morska Dornbusch na Hiddensee Latarnia morska Dornbusch (niem. Leuchtturm Dornbusch, oficjalnie Leuchtfeuer Dornbusch/Hiddensee) stoi na północy niemieckiej wyspy Hiddensee, na wybrzeżu Bałtyku w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie. Jej międzynarodowy numer seryjny to C 2588. To jeden z symboli wyspy i najchętniej odwiedzany punkt widokowy na Hiddensee. Gdzie leży latarnia Dornbusch? Wieża stoi na wzniesieniu Dornbusch w północnej części wyspy. Szczyt wzgórza leży około 72 m nad poziomem morza, dzięki czemu światło latarni jest widoczne z dużej odległości. Źródła podają wysokość światła około 94,7 m ponad średnim poziomem Bałtyku. Współrzędne obiektu to mniej więcej 54,599° N, 13,119° E. Hiddensee jest wyspą wolną od samochodów, więc do latarni dociera się pieszo, rowerem lub, w przypadku części tras, wozem konnym. Wyspa leży na zachód od Rugii. Kiedy zbudowano latarnię? Wieżę wzniesiono w latach 1887–1888 jako budowlę z cegły klinkierowej, a do eksploatacji oddano ją w 1888 roku. W latach 1927–1929 konstrukcję przebudowano i wzmocniono betonowym płaszczem, który stabilizuje starszy mur. Dzięki temu latarnia przetrwała do dziś w niemal niezmienionej formie. Jak wysoka jest latarnia? Różne źródła podają nieco odmienne wartości, ale zwykle mowa o wieży o wysokości około 27,5 m, czasem zaokrąglanej do 28 m. Galeria widokowa znajduje się na wysokości około 20 m nad podstawą wieży. Ze względu na położenie na wzgórzu latarnia góruje nad całą północną częścią wyspy i jest widoczna z daleka, także od strony morza. Czy można wejść na wieżę? Tak, wieża jest udostępniana zwiedzającym. Po gruntownej renowacji przez pewien czas pozostawała zamknięta dla odwiedzających, a w marcu 2024 roku ponownie otwarto ją dla turystów. Z galerii rozciąga się widok na klify, łąki i wrzosowiska północnej Hiddensee oraz na otwarty Bałtyk. Godziny otwarcia i dostępność biletów warto sprawdzić przed wizytą, ponieważ mogą zależeć od pory roku i pogody. Najczęstsze pytania Gdzie znajduje się latarnia Dornbusch? Na północy wyspy Hiddensee, w Meklemburgii-Pomorzu Przednim, nad Bałtykiem. Kiedy latarnię oddano do użytku? W 1888 roku. Budowa trwała w latach 1887–1888. Czy latarnia jest nadal czynna? Jest oficjalnie opisana jako światło nawigacyjne (Leuchtfeuer) i figuruje w międzynarodowym wykazie pod numerem C 2588. Jak wysoka jest wieża? Około 27,5 m, a światło znajduje się około 94,7 m nad średnim poziomem morza. Czy mogę wejść na górę? Tak. Po renowacji wieża została w marcu 2024 roku ponownie otwarta dla zwiedzających. Jak dotrzeć na miejsce? Na Hiddensee nie jeżdżą zwykłe samochody, więc najlepiej dojść pieszo lub dojechać rowerem z portów na wyspie, a na samą wyspę dopłynąć promem. Dlaczego warto odwiedzić Dornbusch? Latarnia łączy w sobie wartość zabytkową i krajobrazową. To klasyczna ceglana wieża z końca XIX wieku, wzmocniona w latach dwudziestych XX wieku, a jednocześnie doskonały punkt obserwacyjny nad Bałtykiem. Wycieczkę można połączyć ze spacerem po wrzosowiskach i wzdłuż klifów północnej części wyspy. Dla miłośników fotografii szczególnie atrakcyjne są godziny wczesnego poranka i zachodu słońca, gdy ceglane mury nabierają ciepłej barwy, a Bałtyk w tle zmienia kolor. Latarnia dobrze nadaje się na cel całodniowej wyprawy z pobliskich miejscowości wyspy i na spokojny odpoczynek od zgiełku wielkich kurortów.
-
Kleiner Leuchtturm (Borkum)
Borkum
Kleiner Leuchtturm Borkum (Mała Latarnia Morska na Borkum) stoi na południowo-zachodnim skraju wyspy Borkum, najdalej na zachód wysuniętej z Wysp Wschodniofryzyjskich w Dolnej Saksonii. To jedna z trzech latarni wyspy i zarazem jedna z jej najciekawszych technicznych pamiątek z końca XIX wieku. Gdzie stoi latarnia i jak wygląda? Budowla wznosi się na wydmie wysokiej na około dziesięć metrów, po południowo-zachodniej stronie Borkum. Dzięki temu sama wydma dodaje wieży wysokości, a światło mogło sięgać daleko nad wodą. Wieża ma żeliwną konstrukcję, a jej smukła sylwetka wyraźnie różni się od większej, murowanej latarni, którą zwiedzający znają z centrum wyspy. Nazwa „mała" odnosi się właśnie do tego porównania z drugą, bardziej znaną wieżą. Do czego służyła? Latarnię zbudowano w latach 1888–1889 jako światło prowadzące dla dwóch torów podejściowych do ujścia rzeki Ems: Hubertgat oraz Westerems, zwanego także Westgat. Ems to ważna droga wodna prowadząca do portów w głębi lądu, a podejście do niej wiedzie przez płycizny i piaszczyste mielizny Morza Północnego. Statki potrzebowały więc czytelnych znaków nawigacyjnych, by bezpiecznie wejść w tor wodny. Oficjalnie latarnia zaczęła działać 1 października 1891 roku. Wieżę nazywano też „elektryczną latarnią" (Elektrischer Leuchtturm), co w tamtych czasach odróżniało ją od starszych konstrukcji i podkreślało nowoczesne, jak na epokę, rozwiązania techniczne. Co działo się z nią później? Latarnia świeciła przez ponad sto lat. Latem 2003 roku wyłączono ją z eksploatacji jako znak nawigacyjny. Według przewodników od 1970 roku wieża służy dodatkowo jako nośnik anten, między innymi dla systemu bezpieczeństwa ruchu morskiego, i jest wypełniona elektroniką. Dlatego jej wnętrze nie jest dostępne dla turystów, a oglądać można ją wyłącznie z zewnątrz. Jak ją odwiedzić? Do środka nie wejdziesz, ale latarnię warto zobaczyć w trakcie spaceru po wydmach w południowo-zachodniej części wyspy. Jeśli chcesz wejść na górę i zobaczyć panoramę Borkum, wybierz większą latarnię, którą na wyspie opisuje się jako dostępną dla zwiedzających. Mała latarnia najlepiej sprawdza się jako przystanek dla miłośników historii żeglugi, fotografii i techniki, a także dla każdego, kto chce zrozumieć, jak wyglądało prowadzenie statków do Ems przed erą satelitarnej nawigacji. Najczęstsze pytania Czy można wejść do Kleiner Leuchtturm? Nie. Wieża jest zajęta przez urządzenia elektroniczne i anteny, więc nie jest udostępniana zwiedzającym. Czy latarnia nadal świeci? Nie jako znak nawigacyjny. Wyłączono ją z eksploatacji latem 2003 roku. Kiedy ją zbudowano? Budowę prowadzono w latach 1888–1889, a oficjalne uruchomienie nastąpiło 1 października 1891 roku. Czym różni się od drugiej latarni na Borkum? Jest mniejsza, ma żeliwną konstrukcję i stoi na wydmie na południowym zachodzie wyspy. Większa latarnia jest starsza, murowana i dostępna dla zwiedzających. Po co ją zbudowano? Miała prowadzić statki w dwóch torach podejściowych do ujścia Ems, Hubertgat i Westerems. Podsumowanie Kleiner Leuchtturm to niewielki, ale ważny element historii żeglugi na Morzu Północnym. Choć jego światło zgasło, wieża nadal pracuje na rzecz bezpieczeństwa morskiego i pozostaje charakterystycznym punktem krajobrazu wydmowego Borkum.
-
Leuchtturm Nordmarsch
Langeneß
Leuchtturm Nordmarsch to jedyna latarnia morska na Langeneß, jednej z największych hallig Morza Północnego w Fryzji Północnej (Szlezwik-Holsztyn). Niewysoka wieża stoi na zachodnim krańcu wyspy, na dawnym kopcu mieszkalnym Peterswarft, i od ponad wieku wyznacza żeglarzom drogę wzdłuż płytkiego, zdradliwego wybrzeża. Bywa też nazywana Leuchtturm Langeneß, a jej nazwa przypomina o osobnej niegdyś hallig Nordmarsch. Skąd nazwa Nordmarsch? Nordmarsch była kiedyś samodzielną halligą. Od Langeneß i sąsiedniej, mniejszej hallig Butwehl dzielił ją kanał pływowy zwany Ley. Dzięki budowie tam, układaniu lahnungów (zapór z pali i chrustu, które zatrzymują muł) oraz naturalnemu narastaniu lądu wyspy stopniowo się połączyły, a w 1869 roku zrosły się w jedną całość. Nowa hallig nosiła pierwotnie nazwę Nordmarsch-Langeneß. Latarnia zachowała imię dawnej wyspy, na której krańcu została później zbudowana. Jak powstała latarnia? Pod koniec XIX wieku żegluga w tym rejonie stała się trudniejsza, a szyprowie domagali się światła na najbardziej wysuniętym na zachód skrawku Langeneß, na starej Peterswarft. Około 1900 roku działało prowizoryczne rozwiązanie z dwiema lampami, a właściwa wieża powstała na przełomie 1901 i 1902 roku. Źródła podają różne daty budowy: jedne wskazują 1901, inne 1902. Burzliwe dzieje wieży W 1916 roku, w czasie I wojny światowej, latarnia została poważnie uszkodzona przez minę morską. Konstrukcja popękała i przechyliła się. Naprawę przeprowadzono dopiero w 1953 roku, a pochylenia nie udało się usunąć całkowicie. To właśnie ten rys sprawia, że wieża ma wyjątkowy, nieco krzywy charakter. Zmieniało się także źródło światła. Na początku latarnię zasilano naftą, w 1927 roku przeszła na gaz płynny, a od 1960 roku światło podłączono do publicznej sieci elektrycznej hallig. Dziś obiekt jest wpisany na listę zabytków chronionych. Co warto wiedzieć przed wizytą? Langeneß to hallig, czyli niska wyspa bez wałów przeciwpowodziowych, regularnie zalewana przez sztormowe fale. Mieszkańcy żyją na sztucznych kopcach, zwanych warftami. Latarnia jest obiektem technicznym służącym nawigacji, więc najlepiej oglądać ją z zewnątrz i z okolicznych dróg oraz ścieżek. Dojazd na Langeneß odbywa się drogą morską, a rozkład połączeń zależy od pływów i pogody. Plan podróży warto sprawdzić z wyprzedzeniem. Wędrówka po hallig, szczególnie w stronę zachodniego krańca, to okazja do obserwacji ptaków i krajobrazu Wattenmeer, wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Najczęstsze pytania Gdzie stoi Leuchtturm Nordmarsch? Na zachodnim końcu hallig Langeneß w Fryzji Północnej, w Niemczech, na dawnej Peterswarft. Współrzędne to około 54,626 N, 8,530 E. Kiedy zbudowano latarnię? Na przełomie 1901 i 1902 roku. Źródła różnią się co do roku, a prowizoryczne światła działały już około 1900. Dlaczego wieża jest pochylona? W 1916 roku uszkodziła ją mina morska, przez co konstrukcja popękała i się przechyliła. Remont w 1953 roku nie usunął pochylenia w pełni. Czy latarnia jest zabytkiem? Tak, wieża znajduje się pod ochroną konserwatorską. Czy to jedyna latarnia na Langeneß? Tak, Leuchtturm Nordmarsch jest jedyną latarnią na tej hallig, dlatego nazywa się ją czasem po prostu latarnią Langeneß.
-
Lighthouse Darßer Ort
Born a. Darß
Latarnia morska Darßer Ort stoi na samym czubku półwyspu Darß, w północno-zachodniej części Meklemburgii-Pomorza Przedniego, niedaleko miejscowości Born a. Darß. To jedna z najbardziej znanych latarni na niemieckim wybrzeżu Bałtyku i jednocześnie cel spacerów oraz wycieczek rowerowych przez dziki, nadmorski las. Jak powstała latarnia na Darßer Ort? Wieża powstała w latach 1847–1848 jako okrągła budowla z czerwonej cegły. Próbną pracę światła rozpoczęto w listopadzie 1848 roku, a regularną służbę latarnia podjęła 1 stycznia 1849 roku. Miejsce wybrano nieprzypadkowo: cypel Darßer Ort wysuwa się w morze, a okoliczne mielizny od dawna zagrażały żegludze. Światło miało prowadzić statki wzdłuż niebezpiecznego odcinka wybrzeża. Co zmieniło się przez prawie dwa stulecia? Przez wiele dekad latarnia świeciła w sposób tradycyjny, a od 1936 roku jej światło zasilane jest elektrycznie. Obiekt nadal pełni funkcję znaku nawigacyjnego. Od 2020 roku odpowiada za niego Urząd Dróg Wodnych i Żeglugi Ostsee (Wasserstraßen- und Schifffahrtsamt Ostsee). Czy można wejść na latarnię? Latarnia jest częścią kompleksu NATUREUM, który od 1991 roku prowadzi Niemieckie Muzeum Morskie (Deutsches Meeresmuseum). Na parterze wieży znajduje się wystawa o historii latarni. Dla zwiedzających przygotowano też taras widokowy, z którego rozciąga się panorama Bałtyku i okolicznych lasów. Liczba stopni i wysokość tarasu różnią się w zależności od źródła, więc przed wizytą warto sprawdzić aktualne informacje na stronie NATUREUM, razem z godzinami otwarcia i cenami biletów. Zdarzało się też, że wejście na wieżę bywało czasowo zamknięte, podczas gdy teren pozostawał dostępny. Jak dojechać na Darßer Ort? Do latarni nie dojedziesz samochodem. Dojście prowadzi przez Puszczę Darßką (Darßer Urwald), a dostępne sposoby to spacer, rower oraz dorożka konna. Trasa z Prerow lub Born zajmuje sporo czasu, ale wiedzie przez nadmorski las, wydmy i bagienne łąki, więc sama droga jest częścią atrakcji. Rower to dla wielu osób najwygodniejszy wybór, bo pozwala pokonać dystans bez pośpiechu i zatrzymać się po drodze. Co jeszcze warto zobaczyć w okolicy? Latarnia leży w parku narodowym Vorpommersche Boddenlandschaft, czyli w krajobrazie lagun i wybrzeża, które pozostaje w dużej mierze naturalne. Obok wieży znajdziesz wystawy NATUREUM poświęcone przyrodzie Bałtyku, lasu i wydm. Z latarni lub z plaży przy cyplu dobrze obserwuje się zmieniające się światło nad wodą, a przy sprzyjającej pogodzie także ptaki wędrowne, dla których to miejsce jest ważnym przystankiem. Spacer plażą w stronę Weststrand dodaje wycieczce widoków na szerokie, dzikie wybrzeże. Najczęstsze pytania Kiedy powstała latarnia Darßer Ort? Budowano ją w latach 1847–1848, a oficjalnie zaczęła działać 1 stycznia 1849 roku. Z czego jest zbudowana? Z czerwonej cegły, w formie okrągłej wieży. Czy dojadę tam autem? Nie. Można dojść pieszo, dojechać rowerem lub wybrać dorożkę przez las Darß. Kto zarządza wystawą w wieży? NATUREUM, prowadzone od 1991 roku przez Niemieckie Muzeum Morskie. Czy latarnia nadal działa? Tak, światło działa elektrycznie od 1936 roku, a obiekt pozostaje znakiem nawigacyjnym.
-
Cape Arkona Lighthouse
Vitt
Latarnie na Kapie Arkona to zespół dwóch latarni morskich i wieży radionawigacyjnej na północnym krańcu wyspy Rugia, na półwyspie Wittow, w niemieckim kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie. Międzynarodowy numer latarni to C 1062. To jeden z najchętniej odwiedzanych punktów widokowych na niemieckim wybrzeżu Bałtyku. Co tu stoi? Na przylądku znajdują się trzy budowle, stojące blisko siebie. Najstarsza to latarnia zwana Schinkelturm, zaprojektowana przez Karla Friedricha Schinkla, słynnego pruskiego architekta, i wzniesiona w latach 1826–1827. Należy do najstarszych latarni na wybrzeżu Bałtyku w Niemczech. Obok stoi nowsza, wyższa latarnia z początku XX wieku (Wikidata podaje rok 1902), która do dziś pełni funkcję znaku nawigacyjnego dla statków. Trzecim obiektem jest ceglana wieża radionawigacyjna, tzw. Peilturm, z 1927 roku, zbudowana na potrzeby wojskowej łączności morskiej. Jak wygląda zwiedzanie? Kwadratowa, ceglana bryła wieży Schinkla jest utrzymana w surowym, klasycystycznym stylu. Po wejściu na górę zwiedzający podziwiają rozległą panoramę Bałtyku i kredowych klifów północnej Rugii. Wieża radionawigacyjna została po 1945 roku pozbawiona wyposażenia, a dziś mieści galerię sztuki i pracownię artystyczną, więc warto zajrzeć także tam. Jak dojechać? Przylądek leży na półwyspie Wittow, w pobliżu wsi Putgarten i rybackiej osady Vitt. Zwykle zostawia się samochód w Putgarten i dochodzi pieszo kilkanaście minut albo korzysta z lokalnej kolejki turystycznej. Z Vitt prowadzi malownicza ścieżka wzdłuż klifu. Okolica jest płaska, a wiatr od morza bywa silny, więc przydaje się ciepła kurtka nawet latem. Co jeszcze zobaczyć w okolicy? Na przylądku warto połączyć wizytę w latarniach ze spacerem po klifowym wybrzeżu i pozostałościami dawnych umocnień słowiańskich z czasów, gdy Arkona była ważnym ośrodkiem kultowym. Miłośnicy fotografii znajdą tu świetne ujęcia o wschodzie i zachodzie słońca, a w Vitt – urokliwe domki kryte trzciną. Najczęstsze pytania Gdzie leży Cape Arkona Lighthouse? Na północnym krańcu Rugii, na półwyspie Wittow, nad Morzem Bałtyckim, w Meklemburgii-Pomorzu Przednim. Kto zaprojektował najstarszą latarnię? Karl Friedrich Schinkel; wieża powstała w latach 1826–1827. Czy nowsza latarnia nadal działa? Tak, jest czynnym znakiem nawigacyjnym. Co mieści się w wieży radionawigacyjnej? Dawny Peilturm z 1927 roku służy dziś jako galeria sztuki i pracownia artystyczna. Czy to dobre miejsce na krótką wycieczkę? Tak. Zespół latarni, widoki na morze i spacer klifem zajmą zwykle pół dnia, zwłaszcza w połączeniu z wizytą w Vitt i Putgarten. Najlepiej wybrać pogodny dzień, bo widoczność decyduje o wrażeniach z wejścia na wieżę. Kiedy najlepiej przyjechać? Najwygodniej odwiedzać przylądek poza szczytem sezonu, w ciągu tygodnia, gdy na ścieżkach jest mniej ludzi, a przy wejściu na wieżę krótsza kolejka. Latem dzień jest długi, więc można zaplanować spokojny spacer i wejście na górę przed zachodem słońca. Jesienią i wiosną wiatr od morza jest zwykle silniejszy, ale widoki bywają bardziej dramatyczne.
-
Schinkel Tower
Vitt
Wieża Schinkla (Schinkelturm) to dawna latarnia morska na przylądku Arkona, na północnym krańcu wyspy Rugia w Niemczech. Stoi w pobliżu rybackiej wioski Vitt i jest jednym z najstarszych zachowanych obiektów tego typu na niemieckim wybrzeżu Bałtyku. Co to za budowla? Ceglana wieża powstała w latach 1826–1827. Według źródeł kamień węgielny położono w maju 1826 roku, a pierwsze światło zapłonęło w grudniu 1827 roku. Projekt przygotował pruski urząd budowlany, a autorstwo zwykle przypisuje się słynnemu architektowi Karlowi Friedrichowi Schinklowi. Dokumenty nie potwierdzają tego jednoznacznie, dlatego w opisach pojawia się raczej wzmianka o „planach w duchu Schinkla". Nazwa przyjęła się jednak na stałe, a bryła o prostych, uporządkowanych formach dobrze pasuje do klasycystycznego stylu architekta. Dlaczego latarnia przestała działać? Wieża służyła żegludze przez dziesięciolecia. Pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku obok powstała nowsza latarnia, a stara przestała pełnić funkcję nawigacyjną. Źródła podają różne daty wygaszenia światła, najczęściej wskazuje się rok 1905. Dziś wieża jest zabytkiem i obiektem muzealnym, a nie czynną latarnią. Co warto wiedzieć przed wizytą? Położenie. Przylądek Arkona to jedno z najbardziej znanych miejsc Rugii. Obok Wieży Schinkla stoi nowsza latarnia, a w pobliżu znajdują się też dawne wojskowe bunkry i pozostałości słowiańskiego grodu. Vitt. Niewielka wioska ze strzechą kryte domami leży tuż pod klifem i jest chętnie odwiedzana razem z przylądkiem. Dojście. Do przylądka dociera się z miejscowości Putgarten, pieszo, rowerem albo małą kolejką turystyczną. Widoki. Okolica oferuje panoramę wybrzeża Bałtyku i kredowych klifów typowych dla Rugii. Dla kogo to miejsce? To spokojny przystanek dla osób, które lubią łączyć historię z krajobrazem nadmorskim. Wieża spodoba się miłośnikom architektury, historii żeglugi i wypraw rowerowych po Rugii. Zwiedzanie łatwo połączyć ze spacerem po przylądku i wizytą w Vitt, co zwykle zajmuje pół dnia. Warto sprawdzić godziny otwarcia i zasady wejścia na stronie operatora przed wyjazdem, ponieważ zmieniają się sezonowo. Najczęstsze pytania Kto zaprojektował Wieżę Schinkla? Tradycyjnie uważa się, że Karl Friedrich Schinkel, choć wiarygodne dokumenty nie przesądzają tego w pełni. Plany przygotował pruski urząd budowlany. Kiedy ją zbudowano? W latach 1826–1827, światło zapłonęło pod koniec 1827 roku. Czy wieża jest nadal czynną latarnią? Nie. Przestała pełnić funkcję nawigacyjną na początku XX wieku i jest dziś zabytkiem. Gdzie dokładnie stoi? Na przylądku Arkona koło wsi Vitt, w północnej części wyspy Rugia nad Morzem Bałtyckim. Czy to najstarsza latarnia w Niemczech? Nie, ale należy do najstarszych na niemieckim wybrzeżu Bałtyku. Starsza jest latarnia w Travemünde.
-
Leuchtturm Kiel-Holtenau
Kilonia
Latarnia morska Kiel-Holtenau (Leuchtturm Kiel-Holtenau) stoi na północnym brzegu wejścia do Kanału Kilońskiego, w dzielnicy Holtenau miasta Kilonia w Szlezwiku-Holsztynie. Od 1895 roku wskazuje statkom drogę do jednej z najruchliwszych sztucznych dróg wodnych świata. Czym jest latarnia w Holtenau? To ceglana wieża o wysokości około 20 metrów, a światło znajduje się na wysokości około 23 metrów nad poziomem morza. Latarnia stoi przy śluzach Holtenau, gdzie Kanał Kiloński (niem. Nord-Ostsee-Kanal) łączy się z Zatoką Kilońską na Bałtyku. Pełni funkcję znaku nawigacyjnego dla jednostek wpływających do kanału i opuszczających go. W wykazach nawigacyjnych figuruje pod międzynarodowymi numerami porządkowymi C 1246 i C 1248. Jak powstała? Historia wieży jest ściśle związana z budową kanału, który wówczas nazywano Kanałem Cesarza Wilhelma (Kaiser-Wilhelm-Kanal). Kamień węgielny pod kanał położył cesarz Wilhelm I w dniu 3 czerwca 1887 roku. Akt założycielski kanału wmurowano w fundament latarni, dlatego wieża jest też swoistym pomnikiem całego przedsięwzięcia. Kanał oficjalnie otwarto 21 czerwca 1895 roku i wtedy latarnia zaczęła działać. Według miasta Kilonii budowa wieży przebiegała równolegle z pracami nad kanałem, w latach 1887–1895. Wykonawcą była kilońska firma Rower. Źródła nie są zgodne co do dokładnych dat prac: jedno z nich podaje, że prace nad dwudziestometrowym budynkiem zaczęły się już w 1885 roku. Pewne jest natomiast, że w chwili otwarcia kanału wieża już stała. Poprzednik z czasów Kanału Eidery Wcześniejsza wieża znajdowała się przed dawnym magazynem kanałowym (Kanalpackhaus) i oznaczała wejście do Kanału Eidery, poprzednika dzisiejszego Kanału Kilońskiego. Stała w tym miejscu zaledwie kilka lat, zanim jej rolę przejęła obecna latarnia. Sala Trzech Cesarzy Wnętrze wieży kryje tak zwaną Drei-Kaiser-Halle, czyli Salę Trzech Cesarzy. To miejsce pamięci poświęcone trzem władcom panującym w czasie budowy kanału: Wilhelmowi I, Fryderykowi III i Wilhelmowi II. Latarnia ma więc podwójny charakter: jest zarówno urządzeniem żeglugowym, jak i pomnikiem epoki cesarstwa niemieckiego. Ochrona zabytkowa i renowacja Ze względu na wyjątkowy styl architektoniczny wieża jest objęta ścisłą ochroną konserwatorską. Z okazji 100. rocznicy otwarcia kanału, w 1995 roku, przeprowadzono gruntowną renowację obiektu. Dzięki niej latarnia zachowała dobry stan i do dziś jest jednym z rozpoznawalnych symboli Holtenau. Co warto wiedzieć przed wizytą? Latarnia leży w pobliżu śluz, gdzie można obserwować statki handlowe, promy i jachty pokonujące kanał. Okolica przyciąga miłośników żeglarstwa i techniki; Kilonia znana jest jako miasto żeglarskie. Wieża bywa wykorzystywana także jako miejsce uroczystości, w tym ślubów, o czym warto zapytać lokalnych organizatorów przed planowaniem wizyty. Zdjęcia najlepiej robić z brzegu kanału, gdy w tle przepływają statki. Najczęstsze pytania Gdzie stoi latarnia Kiel-Holtenau? Na północnym brzegu wejścia do Kanału Kilońskiego, w dzielnicy Holtenau w Kilonii. Od kiedy działa? Od otwarcia kanału w 1895 roku. Jak wysoka jest wieża? Około 20 metrów, przy czym światło znajduje się na wysokości około 23 metrów. Co znajduje się w fundamencie? Kamień węgielny wraz z aktem założycielskim Kanału Cesarza Wilhelma. Co oznacza Sala Trzech Cesarzy? To miejsce pamięci o cesarzach Wilhelmie I, Fryderyku III i Wilhelmie II, rządzących w czasie budowy kanału. Czy wieża jest zabytkiem? Tak, podlega ścisłej ochronie konserwatorskiej, a w 1995 roku została gruntownie odnowiona.
-
Leuchtturm Travemünde
Lubeka
Leuchtturm Travemünde, czyli Stara Latarnia Morska w Travemünde, to ceglana wieża nad ujściem rzeki Trawy do Bałtyku. Należy do symboli tego kurortu, który jest dzielnicą Lubeki. Latarnia od dawna nie pełni już roli znaku nawigacyjnego, za to stoi pod ochroną jako zabytek techniki i architektury, a w jej wnętrzu działa niewielkie muzeum morskie. Jak wygląda i ile ma lat? Wieżę wzniesiono w 1539 roku. Budowali ją holenderscy murarze, a powstała po tym, jak w 1534 roku, w czasie tzw. wojny hrabiów, wojska duńskie zniszczyły poprzedni znak świetlny przy porcie. Sam sygnał portowy w Travemünde wspomina się w źródłach jeszcze wcześniej, bo już w średniowiecznym przywileju dla Lubeki z 1226 roku. Dzięki temu latarnia jest uznawana za najstarszą w Niemczech i jedną z najstarszych na wybrzeżu Bałtyku. Wysokość wieży wynosi około 31 metrów, a grube mury mają miejscami nawet metr. W 1827 roku górna część spłonęła po uderzeniu pioruna. Odbudowano ją wtedy w stylu klasycystycznym i wyposażono w lampy naftowe, dlatego dzisiejsza sylwetka łączy dawne ceglane trzony z neoklasycystycznym zwieńczeniem. Dlaczego przestała świecić? W 1972 roku latarnia zakończyła pracę. Powodem był nowy hotel Maritim, który zasłonił widoczność światła. Funkcję znaku nawigacyjnego przejęło w 1974 roku światło zamontowane na dachu hotelu, na wysokości około 115 metrów nad poziomem morza, co czyni je jednym z najwyżej położonych w Europie. Stary budynek przestał być więc potrzebny żegludze, ale zachował znaczenie symboliczne. Co można zobaczyć w środku? Wieża jest zabytkiem objętym ochroną już od 1922 roku. Na ośmiu kondygnacjach urządzono ekspozycję poświęconą historii techniki oświetlenia morskiego: od prostych ogni po późniejsze lampy i optykę. Na górę prowadzi około 142 stopni. Wejście wymaga więc odrobiny kondycji, ale nagrodą jest widok na ujście Trawy, port promowy, plażę i miasteczko. Gdzie jest i co jeszcze zobaczyć obok? Latarnia stoi w centrum Travemünde, tuż przy nadmorskiej promenadzie, więc łatwo połączyć ją ze spacerem wzdłuż Trawy. W pobliżu cumuje czteromasztowy żaglowiec Passat, który razem z latarnią stanowi wizytówkę miejscowości i również pełni funkcję muzeum. Z samą Lubeką Travemünde łączy kolej i autobusy, a podróż z centrum starego miasta zajmuje około pół godziny. Najczęstsze pytania Czy latarnia jeszcze działa? Nie. Przestała świecić w 1972 roku, a nowe światło znajduje się na hotelu. Czy można wejść na wieżę? Tak, w środku działa muzeum, a schody prowadzą do góry. Godziny i ceny biletów warto sprawdzić przed wizytą na stronie organizatora. Kiedy ją zbudowano? W 1539 roku, po zniszczeniu poprzedniej latarni przez wojska duńskie. Dlaczego jest ważna? To najstarsza latarnia w Niemczech i symbol Travemünde, a przy tym cenny zabytek techniki.
-
Hollerwettern Lighthouse
Wewelsfleth
Latarnia morska Hollerwettern to zabytkowa latarnia nad dolną Łabą w gminie Wewelsfleth, w niemieckim kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn. Wieża stoi na północnym brzegu rzeki, na zachód od miejsca, w którym uchodzi do niej Stör. Dziś nie pełni już funkcji nawigacyjnej, ale pozostaje charakterystycznym punktem na wybrzeżu marszy łabskich. Gdzie leży latarnia Hollerwettern? Latarnia znajduje się w miejscowości Hollerwettern, należącej do gminy Wewelsfleth w powiecie Steinburg. Leży na północnym nabrzeżu dolnej Łaby, niedaleko ujścia rzeki Stör. W okolicy znajduje się zapora przeciwsztormowa na Störze (Störsperrwerk), często wymieniana w materiałach turystycznych jako sąsiedni punkt orientacyjny. Współrzędne obiektu to około 53,841° N, 9,353° E. Teren jest płaski, typowy dla marszy nad Łabą, z długimi widokami na wał przeciwpowodziowy i rzekę. Jaka jest historia latarni? Wieżę zbudowano w 1911 roku. Przez dziesięciolecia służyła żegludze na Łabie jako światło przewodnie dolne w tak zwanym torze Brokdorf, a także jako znak poprzeczny. Takie latarnie pracowały parami: żeglarz widział dwa światła ustawione jedno nad drugim i prowadził statek tak, aby się pokrywały, co pozwalało utrzymać kurs na właściwym torze wodnym. Obiekt wyłączono z eksploatacji w 1982 roku. W pobliżu stoi nowsza latarnia, która przejęła rolę znaku nawigacyjnego, dlatego tę starszą nazywa się często Starą Latarnią Hollerwettern (Alter Leuchtturm Hollerwettern). Czy latarnia jest zabytkiem? Tak. Od 2007 roku wieża jest wpisana do księgi zabytków kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn jako zabytek kultury. Wpis ten chroni jej wygląd jako świadectwa dawnej infrastruktury żeglugowej na Łabie. Latarnia ma także swoje miejsce w katalogach dziedzictwa kulturowego regionu. Czy można wejść na latarnię lub w niej nocować? Obiekt jest własnością prywatną i został przerobiony na apartament wakacyjny. Z tego powodu nie jest to klasyczna latarnia-muzeum z regularnym zwiedzaniem wnętrza. Osoby zainteresowane pobytem mogą skontaktować się z gospodarzami, a adres obiektu to Hollerwettern 21, 25599 Wewelsfleth. Nocleg w historycznej wieży z 1911 roku bywa opisywany w niemieckich blogach podróżniczych jako nietypowa atrakcja dla miłośników morskiej przeszłości. Osoby, które nie planują noclegu, mogą obejrzeć wieżę z zewnątrz, pamiętając, że teren wokół jest prywatny. Dlaczego warto zobaczyć to miejsce? Latarnia jest dobrym przykładem tego, jak działała dawna nawigacja na Łabie, jednej z najważniejszych europejskich dróg wodnych. Leży w spokojnej okolicy marszy, z dala od tłumów, co sprzyja spacerom i jazdzie rowerem wzdłuż rzeki. Można ją połączyć z wizytą przy zaporze na Störze oraz w pobliskim Wewelsfleth. Nocleg w dawnej latarni to rzadka okazja do zamieszkania w obiekcie żeglugowym. Najczęstsze pytania Kiedy zbudowano latarnię Hollerwettern? W 1911 roku. Czy latarnia nadal świeci? Nie. Została wyłączona z użytku w 1982 roku, a w pobliżu stoi nowsza latarnia. Czy to zabytek? Tak, od 2007 roku figuruje w księdze zabytków Szlezwika-Holsztynu. Czy można w niej przenocować? Tak, wieża jest prywatna i funkcjonuje jako apartament wakacyjny, więc nocleg wymaga wcześniejszego kontaktu z właścicielami. Gdzie dokładnie stoi? Na północnym brzegu dolnej Łaby, na zachód od ujścia Störu, w gminie Wewelsfleth.
-
Bülk Lighthouse
Strande
Latarnia morska Bülk stoi na zachodnim cyplu zatoki Kieler Förde, na wybrzeżu Bałtyku w Szlezwiku-Holsztynie, w pobliżu miejscowości Strande. To najstarsza latarnia nad Kieler Förde i jednocześnie światło prowadzące statki do wejścia do fiordu. Dla turystów jest jednym z najchętniej odwiedzanych punktów na tym odcinku wybrzeża. Co to za miejsce? Latarnia wyznacza zachodni kraniec zatoki Kieler Förde, przez którą wiedzie droga do portu w Kilonii. Stoi na cyplu Bülker Huk, czyli na wysuniętym w morze cyplu z widokiem na otwarty Bałtyk. Jej światło pełni podwójną rolę: pokazuje wejście do fiordu, a czerwony sektor ostrzega żeglarzy przed płycizną Stollergrund, groźną dla przepływających jednostek. Jaka jest historia latarni? Historia tego miejsca sięga początków XIX wieku. W 1807 roku duńskie władze, do których należał wówczas ten region, założyły na cyplu Bülker Huk latarnię i stację pilotową. Pierwsza wieża nie przetrwała długo: w 1843 roku zniszczył ją piorun, a w jej miejsce stanęła nowa konstrukcja z obrotową soczewką. Obecną wieżę zaczęto budować na początku lat 60. XIX wieku; prace przerwała wojna niemiecko-duńska, a budowlę ukończono w 1865 roku. Źródła podają nieco różne daty, ale wszystkie wskazują na połowę lat 60. XIX wieku. Latarnię zautomatyzowano pod koniec lat 60. lub na początku lat 70. XX wieku, dlatego dziś nie potrzebuje stałej obsady. Jak wysoka jest wieża? Wieża mierzy około 25,6 metra, a światło znajduje się na wysokości około 29 metrów nad poziomem morza. Dla zwiedzających udostępniono platformę widokową na wysokości około 22 metrów, z której roztacza się panorama zatoki i otwartego morza. Co warto wiedzieć przed wizytą? Latarnia leży na wybrzeżu, więc warto zabrać wiatrówkę nawet latem, bo nad Bałtykiem często wieje. Okolica cypla nadaje się na spacer wzdłuż brzegu i obserwację statków wpływających do Kilonii. Sprawdź przed wyjazdem aktualne godziny, w których można wejść na wieżę, bo dostęp zależy od sezonu i organizatora. Najczęstsze pytania Gdzie leży latarnia Bülk? Na zachodnim cyplu zatoki Kieler Förde w Szlezwiku-Holsztynie, w okolicach Strande, na północ od Kilonii. Czy to najstarsza latarnia w tej zatoce? Tak, jest najstarszą latarnią nad Kieler Förde. Do czego służy czerwony sektor światła? Ostrzega statki przed płycizną Stollergrund. Czy można wejść na wieżę? Wieża ma platformę widokową dla zwiedzających, ale zasady wejścia warto sprawdzić przed wizytą. Czy latarnia jest nadal czynna? Tak, nadal prowadzi statki do wejścia do fiordu, choć działa automatycznie. Latarnia Bülk to dobry cel na krótką wycieczkę dla miłośników morza, historii żeglugi i spokojnych spacerów po północnoniemieckim wybrzeżu.
-
Memmertfeuer
Juist
Memmertfeuer to niewielka latarnia morska przy wejściu do portu na wyspie Juist w Dolnej Saksonii, na wschodniofryzyjskim wybrzeżu Morza Północnego. Nie jest zwykłym znakiem nawigacyjnym, lecz latarnią o nietypowej historii, którą mieszkańcy wyspy uratowali przed zapomnieniem. Skąd się wzięła latarnia na Juist? Pierwotnie światło stało nie na Juist, lecz na sąsiedniej wyspie Memmert, słynącej jako rezerwat ptaków. Kwadratowa wieża powstała tam w 1939 roku wśród wydm. W 1986 roku wyłączono ją z użytku, zdjęto latarnię z wieży, a obiekt przekazano gminie Juist. Wtedy do akcji wkroczyła grupa mieszkańców Juist, która postanowiła „uratować” światło. Dzięki zebranym darowiznom przy wejściu do portu zbudowano nową wieżę, a latarnię uroczyście poświęcono pod koniec grudnia 1992 roku. Stąd nazwa: Memmertfeuer, czyli dosłownie „światło z Memmertu”. Czym wyróżnia się to światło? Memmertfeuer nie służy już orientacji statków. Ponieważ nie ma pełnić funkcji nawigacyjnej i nie może być widoczne z morza, świeci wyłącznie wzdłuż wyspy. Dolnosaksońska administracja portowa nie zgodziła się, by było skierowane na Morze Północne ani na Morze Wattowe. Światło błyska w rytmie 13 sekund nad Juist i jest raczej symbolicznym przypomnieniem dla żeglarzy na morzu niż rzeczywistą pomocą w nawigacji. Czy można wejść na wieżę? Wieża jest punktem widokowym. Wejść można zwykle latem, w sezonie turystycznym, po schodach. Źródła różnią się co do szczegółów, np. opłat i godzin otwarcia, dlatego przed wizytą warto sprawdzić aktualne informacje na stronie turystycznej wyspy. Dlaczego warto ją zobaczyć? To historia obywatelskiej inicjatywy: latarnia istnieje, bo mieszkańcy zebrali pieniądze i przenieśli ją na nowe miejsce. Leży przy porcie, czyli w miejscu, w którym zaczyna się pobyt wielu gości wyspy. Z wieży i okolic portu rozciąga się charakterystyczny krajobraz Morza Wattowego: płaska wyspa, szerokie niebo i zmienna woda. Jest ciekawostką dla miłośników latarni morskich, bo światło celowo świeci w innym kierunku niż typowe latarnie. Praktyczne wskazówki Latarnię łatwo włączyć do spaceru po okolicy portu. Najlepiej zajrzeć tam o zmierzchu, gdy widać błysk co 13 sekund. Jeśli planujesz wejście na górę, sprawdź wcześniej, czy wieża jest w danym dniu otwarta, bo godziny zależą od sezonu. Najczęstsze pytania Gdzie stoi Memmertfeuer? Przy wejściu do portu na wyspie Juist w Dolnej Saksonii. Dlaczego nazywa się Memmertfeuer? Bo pierwotnie światło stało na sąsiedniej wyspie Memmert; po wyłączeniu w 1986 roku trafiło do Juist. Czy latarnia kieruje statkami? Nie. Świeci wzdłuż wyspy i nie jest przeznaczona do nawigacji morskiej. Czy można wejść na wieżę? Zwykle w sezonie letnim, po schodach. Aktualne zasady sprawdź przed wizytą.
-
Fehmarn Flügge
Fehmarn
Latarnia morska Flügge (Leuchtturm Flügge) stoi na południowo-zachodnim krańcu wyspy Fehmarn w Szlezwiku-Holsztynie, na wybrzeżu Bałtyku. To jedyna latarnia na wyspie, na którą można wejść, a jej smukła sylwetka z żółtej cegły jest widoczna z daleka na płaskim, rolniczym krajobrazie. Jak wygląda latarnia we Flügge? Obecna wieża ma kształt ośmiokąta i została zbudowana z żółtej cegły, a jej szczyt wieńczy czerwona latarnia. Wysokość większość źródeł podaje jako 37,5 m, co czyni ją ponad dwukrotnie wyższą od poprzedniczki. Proporcje budowli sprawiają, że mimo regularnej, prostej formy wygląda elegancko i dobrze odcina się od nieba nad morzem. Jaka jest historia latarni? Pierwsza wieża zaczęła działać w 1872 roku. Była to również ośmioboczna budowla z żółtej cegły z czerwoną latarnią, ale miała zaledwie około 16 m wysokości. Zatwierdziło ją pruskie ministerstwo handlu i komunikacji. Powstała po tym, jak zniknął wcześniejszy znak nawigacyjny dla żeglarzy, grupa drzew zwana „Flügger Holz". Obecną wieżę wzniesiono w latach 1914–1915, a do eksploatacji weszła w 1916 roku. Po uruchomieniu nowej latarni starą rozebrano aż do fundamentów. W 1975 roku, z powodu uszkodzeń zewnętrznego muru, wieżę obłożono czerwono-białymi płytami włóknocementowymi i w takim wyglądzie funkcjonowała przez kilka dziesięcioleci. Gruntowny remont w latach 2009–2011 usunął te płyty i przywrócił budowli pierwotny, ceglany wygląd. W 2003 roku latarnię objęto ochroną jako zabytek. Czy można wejść na szczyt? Tak. Od 2001 roku wieża jest ponownie otwarta dla zwiedzających. Na górę prowadzi 162 stopnie. Wspinaczka nagradza widokiem na wybrzeże wyspy, morze i otwartą przestrzeń Fehmarnu. To jedyna latarnia na wyspie, którą można zwiedzać od środka, więc dla wielu odwiedzających jest to najważniejszy punkt wycieczki wzdłuż wybrzeża. Dlaczego warto tu przyjechać? Latarnia łączy kilka rzeczy, których szukają turyści na północnym wybrzeżu Niemiec: autentyczną morską historię, czytelną architekturę z cegły i widok z wysokości bez potrzeby długiej wyprawy. Jest dobrym punktem na spacer lub przejażdżkę rowerem po wyspie, gdzie płaski teren sprzyja jeździe, a kolejne punkty widokowe i miejscowości leżą blisko siebie. Zwiedzanie nie wymaga specjalnego przygotowania, choć 162 stopnie oznaczają, że przyda się przeciętna kondycja. Fehmarn ma kilka latarni rozmieszczonych przy różnych cyplach (po niemiecku „Huk"). Flügge wyróżnia się na ich tle tym, że można ją zwiedzać i że jej historia sięga ponad 150 lat, od pierwszej wieży z 1872 roku, przez budowę nowej w czasie I wojny światowej, po współczesną renowację. Wizyta pozwala zobaczyć, jak dawniej zabezpieczano szlaki żeglugowe na Bałtyku i jak dziś dba się o zabytki techniki morskiej. Najczęstsze pytania Ile ma wysokości latarnia Flügge? Najczęściej podawana wysokość to 37,5 m; część źródeł zaokrągla ją do 38 m. Kiedy zbudowano obecną wieżę? Budowa trwała w latach 1914–1915, a latarnia działa od 1916 roku. Ile stopni trzeba pokonać? Na szczyt prowadzi 162 stopnie. Czy latarnia jest zabytkiem? Tak, ochroną zabytkową objęto ją w 2003 roku. Czy wieża zawsze wyglądała tak samo? Nie. W 1975 roku obłożono ją czerwono-białymi płytami, które zdjęto podczas remontu w latach 2009–2011.
-
Latarnia morska Westerheversand
Westerhever
Latarnia morska Westerheversand to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli niemieckiego wybrzeża Morza Północnego. Czerwono-biała wieża stoi samotnie na półwyspie Eiderstedt w Szlezwiku-Holsztynie, tuż przy wsi Westerhever, na krawędzi słonych łąk i Morza Wattowego. Gdzie leży i jak wygląda? Latarnia wznosi się na sztucznie usypanym wzgórku, który stabilizuje całą konstrukcję na płaskim, podmokłym terenie. Wieża ma około 40 metrów wysokości, a światło znajduje się na wysokości około 41 metrów. Konstrukcję zbudowano z żeliwnych płyt skręcanych ze sobą śrubami, a całość spoczywa na kamiennej podstawie i palach dębowych wbitych w grunt. Obok wieży stoją dwa niewielkie, białe domki dawnych latarników, połączone z nią charakterystyczną, prostą ścieżką po wale. Od kiedy stoi? Budowę rozpoczęto w 1906 roku, a światło zaczęło działać w 1908 roku. Latarnia ma dwóch „braci" zbudowanych według podobnych planów w tym samym stylu: jeden stoi w Hörnum na wyspie Sylt, drugi na wyspie Pellworm. Westerheversand służy jako znak nawigacyjny dla statków na wodach na północny zachód od półwyspu Eiderstedt oraz jako część oznakowania dla jednostek zmierzających do Husum i na Pellworm przez Morze Wattowe. Co dzieje się z nią dziś? W 1979 roku obsługę latarni zautomatyzowano, więc latarnicy nie są już potrzebni. Domki po nich zostały wykorzystane w nowy sposób: korzystają z nich pracownicy Parku Narodowego Szlezwickiego Morza Wattowego, a część służy jako placówka badawcza Uniwersytetu w Kilonii. Okolica leży w obrębie parku narodowego, dlatego obowiązują tu zasady ochrony przyrody. Dlaczego warto ją zobaczyć? Latarnia jest wyjątkowo fotogeniczna. Płaski krajobraz, szerokie niebo, ścieżka prowadząca przez łąki i czerwone pasy wieży tworzą kadr znany z pocztówek i niemieckich materiałów turystycznych. Najlepsze światło bywa o wschodzie i zachodzie słońca. Miłośnicy ptaków i spacerów po wale znajdą w okolicy dobre warunki do obserwacji przyrody Morza Wattowego. Najczęstsze pytania Czy można wejść na wieżę? Wejście na górę zależy od aktualnych zasad i organizowanych tam wizyt; przed podróżą sprawdź informacje lokalne, na przykład u organizatorów turystyki w St. Peter-Ording i Westerhever. Gdzie jest latarnia? Na półwyspie Eiderstedt w niemieckim kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn, w pobliżu wsi Westerhever, nad Morzem Północnym. Czy latarnia nadal działa? Tak, jest czynnym znakiem nawigacyjnym, pracującym automatycznie od 1979 roku. Czy ktoś w niej mieszka? Domki latarników nie służą już latarnikom; wykorzystują je pracownicy parku narodowego i naukowcy z Kilonii. Dla kogo to miejsce? Dla fotografów, osób lubiących krajobrazy wybrzeża, spacerowiczów i wszystkich, którzy chcą zobaczyć symbol Morza Północnego z bliska. Warto zaplanować wizytę tak, aby uwzględnić pływy i pogodę, bo na otwartej przestrzeni wiatr bywa silny, a pogoda zmienia się szybko. Wygodne buty i warstwa przeciwwiatrowa to rozsądny wybór.
-
Neuland Lighthouse
Kembs
Latarnia morska Neuland to ceglana wieża na wybrzeżu Bałtyku w niemieckim kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn. Stoi na zachodnim brzegu Zatoki Hohwachter (Hohwachter Bucht), około kilometra na północ od wsi Behrensdorf. Latarnia świeciła od 1918 do 1996 roku i do dziś jest jednym z charakterystycznych punktów tego odcinka wybrzeża. Gdzie leży latarnia Neuland? Wieża znajduje się na północnym wybrzeżu Niemiec, nad Zatoką Kilońską i w pobliżu cieśniny Fehmarnsund. Najbliższą miejscowością jest Behrensdorf, niewielka nadmorska wieś w gminie Behrensdorf (Ostsee), a sama latarnia występuje nawet w herbie tej gminy. Okolica to płaski, otwarty krajobraz z plażami i łąkami, typowy dla Wagrii, czyli wschodniej części Szlezwika-Holsztyna. Po co ją zbudowano? Budowa przypadła na lata 1915–1916, czyli na czas I wojny światowej. Wieża miała uzupełnić lukę w oznakowaniu nawigacyjnym wybrzeża między cieśniną Fehmarnsund a Zatoką Kilońską (Kieler Förde). Powody były w dużej mierze wojskowe i strategiczne. Do pracy wieża weszła dopiero w 1918 roku. Projekt oparto na planach latarni Flügge na wyspie Fehmarn, nieznacznie je zmieniając, dlatego oba obiekty są do siebie podobne. Światło ostrzegało też żeglarzy przed mielizną w zatoce, a jego sektory pozwalały statkom ustalać bezpieczny kurs. Jak wygląda wieża? To ośmioboczna wieża z cegły. Większość źródeł podaje wysokość około 40 metrów, choć w opisie z 1918 roku pojawia się wartość zbliżona do 32 metrów, więc dane bywają rozbieżne. Mimo tej różnicy wieża wyraźnie góruje nad płaskim wybrzeżem i widać ją z daleka, także z plaży. Historia obsługi i wygaszenie Latarnicy mieszkali i pracowali tu do 1982 roku, mimo że już w 1977 roku obiekt podłączono do zdalnego sterowania. W lipcu 1996 roku światło wygaszono i latarnia przestała pełnić funkcję znaku nawigacyjnego dla żeglugi. Po automatyzacji i wygaszeniu zmieniło się jej przeznaczenie. Czym jest dziś? Obecnie wieża służy Bundeswehrze jako wieża sygnałowa. Żółte światła pokazują, że wojskowe strefy niebezpieczne w Zatoce Hohwachter są zamknięte z powodu ćwiczeń strzeleckich. Podobną rolę pełnią punkty ostrzegawcze w Blankeck, Wessek, Hubertsberg, Heiligenhafen i Heidkate, a Neuland działa razem z nimi. Od 1987 roku latarnia jest wpisana jako zabytek chroniony. Wnętrze zwykle jest zamknięte, ale dwa razy w roku, podczas dni latarni morskich (Leuchtturm-Tage), można ją zwiedzać. Co zobaczyć w okolicy? Plaża w Behrensdorf — naturalny brzeg Bałtyku, dobry na spacer i kąpiel latem. Zatoka Hohwachter — łagodnie wygięta zatoka z szerokimi widokami na wodę. Latarnia Flügge na Fehmarn — bliźniacza konstrukcja, z której czerpano plany. Ptaki wodne — okolice zatoki przyciągają miłośników obserwacji ptaków. Najczęstsze pytania Czy można wejść na latarnię Neuland? Zwykle nie. Wnętrze otwiera się dla zwiedzających tylko dwa razy w roku, w czasie dni latarni morskich. Z zewnątrz wieżę można oglądać przez cały rok. Czy latarnia nadal świeci? Jako znak żeglugowy nie, bo wygaszono ją w 1996 roku. Żółte światła ostrzegawcze działają jednak wtedy, gdy w zatoce odbywają się wojskowe ćwiczenia strzeleckie. Kiedy ją zbudowano? W latach 1915–1916. Do eksploatacji weszła w 1918 roku. Jak wysoka jest wieża? Według większości źródeł ma około 40 metrów, choć starszy opis podaje bliżej 32 metrów. Czy jest chroniona? Tak, jest zabytkiem od 1987 roku.
-
Kampen lighthouse
Kampen (Sylt)
Latarnia morska Kampen to biała, stożkowa wieża z szerokim czarnym pasem, stojąca na wysoko położonym rdzeniu wyspy Sylt, na południe od miejscowości Kampen w Szlezwiku-Holsztynie. Mieszkańcy i turyści nazywają ją zwykle „Langer Christian", czyli „Długi Krzysztof". To jedna z najbardziej rozpoznawalnych budowli na niemieckiej wyspie. Gdzie stoi latarnia w Kampen? Wieża znajduje się na geeście, czyli piaszczystym, polodowcowym podłożu stanowiącym najwyższą i najstarszą część Sylt. Dzięki temu ma świetną widoczność nad wydmami, wrzosowiskami i Morzem Północnym. Leży niedaleko Czerwonego Klifu (Rotes Kliff), od którego pierwotnie wzięła nazwę. Kampen słynie dziś jako jedna z najbardziej eleganckich miejscowości wypoczynkowych na wyspie, a latarnia jest częścią krajobrazu spacerów po okolicy. Jak wygląda i jak działa? To murowana, okrągła wieża z cegły o wysokości około 40 metrów; światło znajduje się na wysokości przekraczającej 60 metrów nad poziomem morza. Charakterystyczne biało-czarne malowanie z szerokim czarnym pasem pomaga rozpoznać ją z daleka w dzień, a nocą obiekt wskazuje drogę statkom jako czynny znak nawigacyjny. Krótka historia Latarnię zbudowano w połowie XIX wieku, gdy Sylt należał do Danii, z polecenia króla Fryderyka VII. Uruchomiono ją na początku 1856 roku pod nazwą „Rotes Kliff". Pierwotnie światło zasilała nafta; na zasilanie elektryczne przestawiono ją w 1929 roku. Obecne malowanie, biel z czarnym pasem, pochodzi z 1953 roku. Od 1977 roku latarnia pracuje automatycznie, bez stałej obsługi. Od 1974 roku jest objęta ochroną jako zabytek, a w latach 2004–2005 przeszła gruntowny remont. Czy można wejść na szczyt? Latarnia jest czynnym obiektem nawigacyjnym, więc nie jest klasyczną atrakcją z wejściem na galerię – zwykle podziwia się ją z zewnątrz. Najlepiej połączyć wizytę ze spacerem po wrzosowisku i okolicznych ścieżkach. Przed wyjazdem sprawdź aktualne informacje na stronach lokalnej informacji turystycznej. Najczęstsze pytania Jak nazywa się latarnia w Kampen potocznie? „Langer Christian" – „Długi Krzysztof". Czy latarnia nadal działa? Tak, od 1977 roku w trybie automatycznym. Kiedy powstała? W połowie XIX wieku, pod panowaniem duńskim; światło zapalono w 1856 roku. Dlaczego jest biało-czarna? Obecne malowanie z szerokim czarnym pasem pochodzi z 1953 roku i ułatwia rozpoznanie wieży z daleka. Czy jest zabytkiem? Tak, ochroną objęto ją w 1974 roku. Co jeszcze zobaczyć w pobliżu? Wrzosowiska Kampen, Czerwony Klif, plaże zachodniego wybrzeża Sylt oraz pozostałe latarnie wyspy. Latarnia Kampen to dobry cel krótkiej wycieczki rowerowej lub pieszej: pozwala zrozumieć, jak wyspa wyglądała dla żeglarzy od XIX wieku i dlaczego jej wysoki geest od dawna był punktem orientacyjnym na wybrzeżu Morza Północnego. Latem warto wybrać się tam wcześnie rano, kiedy w okolicy jest mniej odwiedzających, a światło dobrze podkreśla kontrast bieli i czerni wieży. Zdjęcia najlepiej robić od strony wrzosowiska, skąd wieża wyłania się nad niską roślinnością.
-
Rotes Kliff lighthouse
Kampen (Sylt)
Rotes Kliff lighthouse to niewielka latarnia morska na wyspie Sylt w Szlezwiku-Holsztynie, stojąca na krawędzi klifu na północ od wsi Kampen. Dziś jest zabytkiem bez funkcji nawigacyjnej, ale przez ponad sześćdziesiąt lat prowadziła statki wpływające do północnej części Morza Wattowego. Po co powstała ta latarnia? Wieżę zbudowano w latach 1912–1913 jako tak zwany ogień kierunkowy (niem. Quermarkenfeuer). Jej zadaniem było ostrzeganie żeglarzy przed płycizną przy wejściu do cieśniny Lister Tief, między Sylt a duńską wyspą Rømø. Latarnia uzupełniała wtedy główną latarnię Kampen, położoną w pobliżu, i świeciła w wyznaczonym sektorze, dzięki czemu kapitanowie wiedzieli, kiedy ich kurs prowadzi w stronę niebezpiecznego miejsca. Jak działała? Pierwotnie światło zasilano naftą. Według jednego ze źródeł w czasie pierwszej wojny światowej latarnia została wyłączona już po kilku miesiącach od uruchomienia. Elektryczne światło pojawiło się tu w 1936 roku. Latarnia pełniła swoją rolę do 1975 roku, kiedy światło zgaszono. Zadanie ostrzegania przed mielizną przejęła wówczas główna latarnia Kampen, która dostała czerwony sektor świetlny. Czym jest Rotes Kliff? Nazwa pochodzi od Czerwonego Klifu, czyli wysokiego brzegu wyspy, którego rdzawe zabarwienie kontrastuje z jasnym piaskiem plaży i błękitem Morza Północnego. To jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc na zachodnim wybrzeżu Sylt, a klify należą do najwyższych punktów całej wyspy. Latarnia stoi więc w miejscu o wyjątkowych widokach na morze i wydmy. Co dzieje się z latarnią dzisiaj? Po wyłączeniu światła wieża przeszła na własność gminy Kampen. W latach 1993–1994 przeprowadzono jej remont, a w 2012 roku kolejną renowację, dzięki czemu budynek zachował dobry stan. Ruch turystyczny skupia się wokół otoczenia latarni, a sama budowla jest ciekawym punktem na trasie spacerów po klifie. Wizyta ma też wymiar historyczny: latarnia jest świadectwem czasów, gdy bezpieczeństwo żeglugi przy zachodnim wybrzeżu zależało od sieci niewielkich świateł kierunkowych, a każde z nich odpowiadało za inny fragment trudnego akwenu. Dziś taki system zastąpiły nowoczesne urządzenia nawigacyjne. Najczęstsze pytania Czy latarnia nadal świeci? Nie. Światło zgaszono w 1975 roku, a jego funkcję przejęła pobliska latarnia Kampen. Kiedy ją zbudowano? W latach 1912–1913. Gdzie dokładnie się znajduje? Na klifie na północ od wsi Kampen, w północnej części wyspy Sylt w Niemczech. Czy to ta sama latarnia co latarnia Kampen? Nie. Obie stoją blisko siebie i bywają mylone, ale to dwie osobne wieże. Starsza i wyższa latarnia Kampen działa do dziś, natomiast Rotes Kliff jest mniejszą wieżą pomocniczą, już nieczynną. Dla kogo to miejsce? Dla miłośników latarni morskich, fotografów i osób spacerujących po wybrzeżu Sylt. Warto połączyć wizytę z oglądaniem Czerwonego Klifu oraz sąsiedniej, wciąż działającej latarni Kampen, żeby zobaczyć, jak dwie wieże dzieliły się kiedyś pracą przy ostrzeganiu statków.
-
Leuchtfeuer Cuxhaven-Duhnen
Cuxhaven
Leuchtfeuer Cuxhaven-Duhnen to latarnia morska w Dolnej Saksonii, w dzielnicy uzdrowiskowej Duhnen miasta Cuxhaven nad Morzem Północnym. Nie jest to wysoka wieża, jaką większość osób ma przed oczami, słysząc słowo „latarnia". Światło nawigacyjne stoi na dachu budynku dawnej czytelni nadmorskiej, zwanej po niemiecku Lesehalle, tuż przy plaży. Czym jest ten obiekt? Niemiecka nazwa Leuchtfeuer oznacza światło nawigacyjne, a nie klasyczną wieżę. W Duhnen to właśnie budynek nadmorskiej Lesehalle pełni rolę podstawy dla latarni. Dlatego wielu odwiedzających przechodzi obok, nie zdając sobie sprawy, że patrzy na obiekt żeglugowy. Warto spojrzeć na dach: charakterystyczna laterna jest tam do dziś. Jak wyglądała historia światła? Pierwsze światło poprzeczne w Duhnen zaczęło działać w 1898 roku. Zastąpiło wcześniejsze światło umieszczone na bakenie z kulą. Jego zadaniem było oznaczanie podejścia do ujścia Łaby, czyli jednego z najruchliwszych szlaków wodnych w Niemczech. Pierwotny budynek stał około 150 metrów na wschód od obecnego miejsca. Jako źródło światła służyła początkowo lampa naftowa z żarnikiem. Prąd elektryczny doprowadzono tu w 1926 roku. Gdy stary budynek zaczął przeszkadzać w funkcjonowaniu kurortu, rozebrano go. Lesehalle przebudowano, a w 1958 roku nowe światło zamontowano na jej dachu. Laterna została wykonana rok wcześniej, w 1957, przez firmę z Cuxhaven. Światło dla wozów z Neuwerk Ciekawym szczegółem jest sektor świetlny skierowany na Wattenmeer. Wyznaczał on kierunek wozom konnym, które jeżdżą przez mielizny między wybrzeżem a wyspą Neuwerk. Wędrówki i przejazdy po dnie morza przy odpływie to do dziś jedna z najbardziej charakterystycznych atrakcji okolicy. Co zostało dzisiaj? Światło poprzeczne zgaszono 1 czerwca 1980 roku. Laterna na dachu Lesehalle zachowała się, a obecnie świeci tylko słabe światło orientacyjne. Część pomieszczeń w budynku zajmują ratownicy plażowi, którzy korzystają z lokali w sąsiedztwie bistra. Źródła różnią się w szczegółach dotyczących eksploatacji światła po 1958 roku. Najczęstsze pytania Czy można wejść na latarnię? Nie, to światło na dachu budynku, a nie wieża z wejściem dla turystów. Najlepiej oglądać je z poziomu promenady i plaży. Czy to jest ta sama latarnia co Leuchtturm Cuxhaven? Nie. Leuchtturm Cuxhaven to osobny obiekt, który zaczął działać w 1805 roku i został wycofany z użytku w 2001 roku. Czy latarnia nadal działa? Światło poprzeczne zgaszono w 1980 roku. Dziś pali się tylko słabe światło orientacyjne. Dla kogo jest to miejsce? Dla osób spacerujących po nadmorskim deptaku w Duhnen, które interesują się żeglugą, historią techniki lub lubią szukać nietypowych obiektów przy plaży.
-
Brunsbüttel Mole 1
Brunsbüttel
Brunsbüttel Mole 1 to zabytkowa latarnia morska w Brunsbüttel w Szlezwiku-Holsztynie, stojąca na główce mola przy elbskim wejściu do Kanału Kilońskiego (Nord-Ostsee-Kanal). Biała wieża jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów tej części ujścia Łaby i dobrym celem dla każdego, kto interesuje się żeglugą i techniką. Gdzie stoi latarnia Mole 1? Obiekt znajduje się w Brunsbüttel, w regionie Dithmarschen, w miejscu gdzie Kanał Kiloński łączy się z Łabą. Wokół starej śluzy zbudowano cztery molo, które prowadzą statki do wejścia. Molo 1 i molo 2 od 1895 roku wyznaczają od strony Łaby granicę podejścia do Starej Śluzy (Alte Schleuse). Latarnia stoi na pierwszym z nich, dlatego widać ją zarówno z wody, jak i z brzegu. Jak wygląda wieża? Biała latarnia ma ośmiokątną wieżę z galerią. Spoczywa na cokole z granitowego muru, który chroni ją od strony wody. Wieża nie jest wysoka: źródła podają wysokość około 13 metrów, a oficjalna administracja wodna wskazuje wysokość ognia 13,5 m nad średnim poziomem wysokiej wody. Mimo skromnych rozmiarów dobrze widać ją na tle płaskiego krajobrazu nad Łabą. Wewnątrz mieści się nie tylko źródło światła. W wieży zamontowano także urządzenia do sygnalizacji mgłowej, kamery do obserwacji ruchu statków oraz system głośników. To pokazuje, że latarnia nie jest tylko zabytkiem, ale nadal elementem działającej infrastruktury kanału. Jaka jest historia latarni? Latarnię zbudowano w latach 1894–1895, razem z Kanałem Kilońskim, i działa od 1895 roku. Kanał skracał drogę między Morzem Północnym a Bałtykiem, więc wejście od strony Łaby wymagało czytelnego oznakowania dla statków. W 1993 roku głowa mola zawaliła się, a światło trzeba było zdemontować. Latarnię odbudowano w 1995 roku. Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków. Doczekał się też własnego znaczka pocztowego o nominale 45 centów, wydanego w serii o niemieckich latarniach morskich. Jakie światło wyświetla latarnia? Latarnia nadaje światło ciągłe, białe lub zielone, zależnie od kierunku, z którego patrzy żeglarz. Opisy w różnych źródłach nieco się różnią, a zestawienia latarni z 2009 roku podają stałe światło białe i zielone. Jeśli zależy ci na dokładnych parametrach, sprawdź aktualne wykazy świateł nawigacyjnych. Co warto wiedzieć przed wizytą? Latarnia jest częścią czynnej infrastruktury żeglugowej, więc patrz na nią z miejsc ogólnodostępnych i szanuj ograniczenia przy śluzach. Najlepsze widoki na wieżę i przepływające statki dają okolice wejścia do kanału. W pobliżu stoją też inne latarnie i znaki nawigacyjne związane ze śluzami, więc łatwo połączyć kilka punktów w jeden spacer. Brunsbüttel jest dobrym miejscem na obserwację dużych statków towarowych wpływających do kanału lub wypływających na Łabę. Najczęstsze pytania Czy latarnia Mole 1 jest zabytkiem? Tak, obiekt jest wpisany do rejestru zabytków. Kiedy ją zbudowano? W latach 1894–1895, w czasie budowy Kanału Kilońskiego. Po zawaleniu mola w 1993 roku odbudowano ją w 1995 roku. Czy można wejść na wieżę? Wnętrze zajmuje sprzęt techniczny, a wieża należy do czynnej infrastruktury żeglugowej, dlatego zwykle ogląda się ją z zewnątrz. Ile ma wysokości? Ok. 13 metrów, a wysokość ognia według administracji wodnej to 13,5 m nad średnim poziomem wysokiej wody. Dlaczego wokół są cztery molo? Molo prowadzą statki do wejścia do śluz kanału. Molo 1 i 2 ograniczają podejście do Starej Śluzy od strony Łaby.
-
Old Sandstedt range rear light
Hagen im Bremischen
Stare Oberfeuer w Sandstedt: zabytkowa wieża kierunkowa nad Wezerą Old Sandstedt range rear light, czyli dawne tylne światło kierunkowe w Sandstedt, to wyłączona z użytku stalowa wieża nawigacyjna w gminie Hagen im Bremischen w Dolnej Saksonii. Należy do pierwszej pary świateł prowadzących, które w XIX wieku wyznaczały bezpieczny tor wodny na dolnej Wezerze. Dziś jest zabytkiem techniki i celem spacerów po okolicy. Czym jest światło kierunkowe? Światła kierunkowe (niem. Richtfeuer) działają parami. Statek płynący rzeką widzi dwa światła ustawione jedno za drugim, na różnej wysokości. Gdy znajdują się dokładnie w jednej pionowej linii, jednostka płynie osią toru wodnego. Przesunięcie jednego względem drugiego od razu pokazuje sternikowi, że zboczył z kursu. Przednie światło, zwane Unterfeuer, stało blisko brzegu, a tylne, Oberfeuer, głębiej na lądzie i wyżej, żeby było widoczne ponad pierwszym. Historia Pierwsze światła kierunkowe w Sandstedt powstały w 1898 roku w ramach korekcji Wezery, czyli wielkiego programu pogłębiania i regulacji rzeki, który umożliwił wpływanie do Bremy coraz większym statkom. Cały system znaków nawigacyjnych na dolnej Wezerze budowano w latach 1896–1898, a sandstedzka para była jego częścią. Obie wieże służyły żegludze aż do 1981 roku. Wtedy oddano do użytku nowoczesne, wyższe stalowe światła, które zastąpiły stare konstrukcje, a dawne straciły rolę w nawigacji. Jak wygląda wieża Tylne światło stoi na żelaznej, kratownicowej wieży o planie trójkąta i wysokości około 19 metrów. Konstrukcję uzupełniają obudowana klatka schodowa, galeria i latarnia na szczycie. To typowy przykład XIX-wiecznej inżynierii: lekka, ażurowa stal, która wytrzymuje wiatr znad rzeki i jest dobrze widoczna z daleka. Po remoncie wieża trafiła jako zabytek budowlany do gminy Sandstedt, która się nią opiekuje. Dlaczego warto zobaczyć Wieża jest namacalnym śladem czasów, gdy żegluga na Wezerze opierała się na prostej geometrii dwóch świateł, a nie na elektronice. Stoi w spokojnym krajobrazie marszy i wałów przeciwpowodziowych, który dobrze poznaje się pieszo lub na rowerze. Sandstedt leży nad rzeką, więc łatwo połączyć wizytę ze spacerem po wale i obserwacją statków płynących do Bremy i Bremerhaven. Obok działa nowsza para świateł z 1981 roku: czerwono-biała wieża o wysokości 35 metrów oraz niższe światło przy samym brzegu. Dzięki temu można porównać dawną i obecną technikę. Jak dojechać Hagen im Bremischen leży przy autostradzie A27 między Bremerhaven a Bremą. Sandstedt jest miejscowością nad Wezerą w tej gminie, a wieża stoi w jej okolicy, nieopodal współrzędnych 53,3668 N, 8,5143 E. Najwygodniej dojechać samochodem lub rowerem i resztę trasy przejść pieszo. Najczęstsze pytania Czy stara wieża nadal świeci? Nie. Światła kierunkowe z 1898 roku przestały pełnić funkcję nawigacyjną w 1981 roku. Statki prowadzą dziś nowsze światła. Czy można wejść na wieżę? Wieża jest zabytkiem należącym do gminy i jest oglądana z zewnątrz. Nie należy zakładać, że wejście na galerię jest możliwe. Czy to jedyne takie miejsce w okolicy? Nie. Nad dolną Wezerą stoi cały łańcuch znaków nawigacyjnych z lat 1896–1898, a część z nich zachowała się jako obiekty zabytkowe lub muzealne. Dawne przednie światło z Sandstedt jest eksponatem Niemieckiego Muzeum Żeglugi w Bremerhaven. Do kogo należy wieża? Po remoncie przeszła w posiadanie gminy Sandstedt jako zabytek budowlany.
Zbieraj odznaki za odwiedzane miejsca
Pobierz NextOnTrip, odkrywaj nowe miejsca i odznaczaj swoje trasy.