Obiekty Sakralne — Szwajcaria

Kloster Seedorf

Seedorf (UR)

Kloster Seedorf to klasztor benedyktynek św. Łazarza w miejscowości Seedorf w kantonie Uri w Szwajcarii. Zespół z barokowym kościołem stoi nad Jeziorem Czterech Kantonów, kilka kilometrów od Altdorfu, a wspólnota mniszek mieszka tu nieprzerwanie od XVI wieku. Kanton Uri wpisał kompleks do swojego inwentarza zabytków jako obiekt o znaczeniu krajowym. Jaka jest historia klasztoru w Seedorf? Początki sięgają pierwszej połowy XIII wieku. Dom lazarytów ufundował baron Arnold von Brienz, wspominany w źródłach w 1219 roku, i wyposażył go w dobra w Uri oraz w dolinie Haslital. Dawne datowanie na rok 1197 lub czas przed 1215 opierało się na XIX-wiecznej interpretacji, którą dziś podważa Historisches Lexikon der Schweiz. Od pierwszej połowy XV wieku nie ma śladów mężczyzn we wspólnocie, a dom stał się konwentem żeńskim. Siostry lazarytki wymarły w czasie zarazy w latach 1518–1526. W 1559 roku, na prośbę wpływowych rodzin z Uri, opuszczone budynki przejęły benedyktynki z Claro. Zachowały one św. Łazarza jako głównego patrona. Klasztor służył potem jako miejsce zabezpieczenia córek urneńskiego patrycjatu. Nadzór duchowy sprawował najpierw biskup Konstancji, później opat Einsiedeln, następnie opat Muri, a od 1640 roku znów opat Einsiedeln. Kapelanami byli księża świeccy, a od 1847 roku mnisi z Einsiedeln. Co zobaczysz na miejscu? Główną atrakcją jest barokowy kościół klasztorny, odbudowany w latach 1695–1697. Inwentarz kantonu Uri zalicza go do architektonicznie ważnych świątyń regionu. Budynki klasztorne ułożono wokół kościoła w kształt podkowy. Budowniczym był Kaspar Barmettler, a przy wystroju wnętrz doradzał Caspar Moosbrugger z Einsiedeln. Klasztor jest czynny: mniszki żyją tu według Reguły św. Benedykta, więc to przede wszystkim miejsce modlitwy, a nie muzeum. Zwiedzanie wnętrz klasztornych nie jest standardową ofertą, dlatego godziny wizyt w kościele i ewentualne oprowadzanie warto sprawdzić wcześniej u wspólnoty lub w urzędzie gminy Seedorf. Kto dziś utrzymuje klasztor? Od 2019 roku konserwacją zespołu, w tym kościoła, zajmuje się Stiftung des Klosters St. Lazarus. Fundacja ma zabezpieczać byt gospodarczy wspólnoty oraz finansować remonty. W ostatnich latach media informowały też, że pięć benedyktynek z Oberbüren w kantonie St. Gallen przeniesie się do Seedorf na trzyletni okres próbny, a gościć je będzie tutejsza wspólnota św. Łazarza. Jak dotrzeć do Seedorf? Miejscowość leży na południowym krańcu Jeziora Czterech Kantonów, w dolinie Reuss, w sąsiedztwie Altdorfu, stolicy kantonu Uri. Współrzędne klasztoru to około 46,88 N i 8,61 E. Z Altdorfu dojedziesz tu samochodem lub rowerem w kilkanaście minut. Okolica leży na trasie wiodącej w stronę przełęczy św. Gotarda. Najczęstsze pytania Czy w Kloster Seedorf mieszkają zakonnice? Tak. Wspólnota benedyktynek mieszka tu od 1559 roku i prowadzi życie według Reguły św. Benedykta. Kiedy powstał obecny kościół? Barokowy kościół klasztorny zbudowano w latach 1695–1697. Kto założył klasztor? Dom lazarytów założył w pierwszej połowie XIII wieku baron Arnold von Brienz. Benedyktynki przejęły go dopiero w 1559 roku. Czy można zwiedzać klasztor? To czynny klasztor, więc warunki wejścia i ewentualne oprowadzanie ustal wcześniej ze wspólnotą lub z gminą Seedorf.

Couvent des Capucins

Fribourg

Klasztor kapucynów (Couvent des Capucins) we Fryburgu to barokowy zespół klasztorny przy Rue de Morat 28, w szwajcarskim mieście Fryburg (Fribourg, niem. Freiburg). Jest jednym z najstarszych kapucyńskich klasztorów w tej części kraju i do dziś służy zakonowi. Skąd się wziął klasztor we Fryburgu? Kapucyni przybyli do Fryburga w 1608 roku, w czasie reformy katolickiej, której celem było wprowadzenie w życie uchwał Soboru Trydenckiego wśród prostych wiernych. Budynek klasztoru wzniesiono w latach 1613–1617 według projektu architekta Abrahama Cottiego z Valsesii. Historyczne opracowania podają też rok 1609 jako datę powstania wspólnoty. Jednym z pierwszych braci był Philipp Tanner, który w latach 1616–1619 pełnił funkcję piątego gwardiana klasztoru i jako kaznodzieja głosił kazania w kolegiacie św. Mikołaja oraz w kościele Notre-Dame. Co zobaczysz na miejscu? Z klasztorem sąsiaduje kościół pod wezwaniem św. Marii Magdaleny. Wnętrze zdobią trzy rokokowe ołtarze oraz wielkoformatowy obraz przedstawiający Zdjęcie z krzyża. Zabudowa ma surowy, zakonny charakter typowy dla kapucynów, którzy stawiali na prostotę. Klasztor nie jest muzeum. Bracia mieszkają tu i działają, a część wspólnoty to młodzi kapucyni odbywający formację – uczą się na uniwersytecie i przygotowują do pracy duszpasterskiej oraz nauczycielskiej. Zwiedzaj więc z szacunkiem dla miejsca i unikaj wchodzenia do części klauzurowych. Jak dotrzeć? Klasztor leży w mieście, przy ulicy Rue de Morat (Murtengasse), w pobliżu historycznego centrum Fryburga. Współrzędne obiektu to 46,8105 N, 7,1587 E. Z dworca i ze Starego Miasta dojdziesz pieszo. Fryburg ma zwartą zabudowę, więc samochodem lepiej zostawić auto w jednym z miejskich parkingów. Kiedy przyjechać? Godziny otwarcia kościoła nie są podane w publicznych opisach. Przed wizytą warto zadzwonić pod numer +41 26 347 23 50 lub napisać na adres [email protected]. Strona wspólnoty to capucins-fribourg.ch. Najlepiej połączyć wizytę ze spacerem po Starym Mieście i nad rzeką Sarą. Najczęstsze pytania Czy kościół kapucynów we Fryburgu jest otwarty dla turystów? Jest to czynna wspólnota zakonna, a godzin otwarcia nie publikuje się szeroko. Skontaktuj się z klasztorem przed przyjazdem. Kiedy zbudowano klasztor? Budowa trwała w latach 1613–1617, a kapucyni osiedlili się we Fryburgu już w 1608 roku. Czy to nie ten sam klasztor co w Bulle lub Romont? Nie. Kapucyni mieli też klasztory w Bulle (od 1665 do 2004) i w Romont (od 1727 do 1979), ale to odrębne obiekty o innej historii. Co jest najcenniejsze w kościele? Trzy rokokowe ołtarze i monumentalny obraz Zdjęcia z krzyża.

Benedictine monastery St. Martin

Hermetschwil-Staffeln

Klasztor benedyktynek św. Marcina w Hermetschwil, w dawnej gminie Hermetschwil-Staffeln (obecnie część miasta Bremgarten w kantonie Argowia), to jedno z nielicznych w Szwajcarii żeńskich opactw o ponad ośmiusetletniej historii. Leży w dolinie Reuss, kilka kilometrów od średniowiecznego centrum Bremgarten, a dziś mieszka w nim wspólnota około piętnastu sióstr. Skąd wzięło się opactwo? Początki sięgają reformy z Hirsau. Około 1083 roku męski klasztor w Muri przekształcono w opactwo podwójne z konwentem żeńskim. Pod koniec XII wieku siostry przeniesiono do Hermetschwil. Muri nadało im ziemię i prawa, a około 1300 roku konwent przejął zarząd własnych dóbr; od 1309 roku używał własnej pieczęci. Opat z Muri nadal sprawował nadzór duchowy i świecki, także wizytował klasztor i mianował przełożoną. Prawnie oba domy tworzyły jedną fundację. Od 1636 roku przełożone nosiły tytuł opatki. Co zobaczysz na miejscu? Kościół i zabudowania konwentu powstały w latach 1604–1625, a budynki gospodarcze rozbudowywano w latach 1557–1581 oraz 1691–1692. Zespół jest wpisany do szwajcarskiego rejestru dóbr kultury (KGS) i figuruje w inwentarzu zabytków kantonu Argowia. Klasztor jest czynny, więc zwiedzanie ogranicza się do tego, co udostępniają siostry. Warto zajrzeć na stronę wspólnoty i sprawdzić godziny nabożeństw w kościele. Burzliwe dzieje Reformacja w latach 1529–1531 sprawiła, że część mniszek odeszła. Po reformach trydenckich, które spotkały się z oporem i w 1587 roku doprowadziły do interdyktu, konwent przyjął klauzurę i życie wspólne (statuty z 1603 roku). W 1841 roku Wielka Rada Argowii skasowała klasztor, w 1843 roku go przywrócono, a w 1876 roku skasowano ponownie. Majątek sprzedano na licytacji w 1877 roku, ale siostry odkupiły budynek już rok później. W 1892 roku wspólnota przeniosła się do Habsthal w Wirtembergii, bo zakazano przyjmowania nowicjuszek. Dopiero w 1973 roku, po uchyleniu wyjątkowych artykułów konstytucji, klasztor odzyskał prawo istnienia. W 1985 roku podniesiono go do rangi opactwa, a w 1986 roku Hermetschwil i Habsthal stały się odrębnymi klasztorami. Jak dojechać? Hermetschwil leży przy drodze z Bremgarten w stronę Muri. Najwygodniej dotrzeć z Bremgarten, dokąd dojeżdża się z Zurychu pociągiem i autobusem regionalnym; ostatni odcinek można pokonać pieszo lub rowerem wzdłuż Reuss. Samochodem z Zurychu to około pół godziny jazdy. Najczęstsze pytania Czy klasztor jest czynny? Tak. Mieszka w nim wspólnota benedyktynek należąca do szwajcarskiej federacji sióstr benedyktynek; opiekę duchową nad nią sprawuje opat z Muri-Gries. Czy można zwiedzać wnętrza? Kościół służy wspólnocie, a zabudowania konwentu są klauzurowe. Przed wizytą sprawdź ofertę i godziny na stronie klasztoru. Czy w klasztorze działa dom dziecka? W części dawnych budynków od XIX wieku funkcjonuje placówka opiekuńcza, ale jest niezależna od wspólnoty zakonnej. Co jeszcze zobaczyć w okolicy? Warto połączyć wizytę z zabytkowym miastem Bremgarten, położonym w zakolu Reuss, oraz z klasztorem w Muri.

capuchin convent and church

St-Maurice

Klasztor i kościół kapucynów w Saint-Maurice (fr. Couvent des Capucins) to zespół franciszkański w szwajcarskim kantonie Valais, położony w cichej dzielnicy miasteczka, tuż pod starym Bourg. To spokojny przystanek dla osób zwiedzających Saint-Maurice poza słynnym opactwem. Jak kapucyni trafili do Saint-Maurice? Kapucyni wywodzą się z reformy franciszkanów z 1528 roku, która wróciła do ideałów świętego Franciszka z Asyżu. W Valais pojawili się w 1602 roku w ramach reformy katolickiej, najpierw zatrzymując się w Monthey. Gościnnie przyjęło ich opactwo Saint-Maurice. Stała wspólnota osiadła w mieście w 1610 roku, u stóp Bourg. Jaka jest historia budynków? Klasztor wzniesiono w 1647 roku. Wielki pożar miasta z 1693 roku zniszczył go, a trzy lata później zabudowania odbudowano. Dzięki temu zespół należy do tych części Saint-Maurice, które po katastrofie podniesiono od nowa. Co zobaczysz na miejscu? Najciekawszym akcentem jest kaplica w stylu art déco, dobudowana w 1940 roku. Zaprojektowała ją grupa związana z Alexandrem Cingrią, czyli artyści ze Société Saint-Luc i Saint-Maurice, znani z odnowy sztuki sakralnej w Szwajcarii romandzkiej. Ten dodatek pokazuje, że wspólnota nie zatrzymała się w XVII wieku i dalej rozwijała swoją siedzibę. Na tle starszej zabudowy klasztornej to wyraźnie odmienna, XX-wieczna warstwa. Zespół leży w spokojnej okolicy, więc dobrze nadaje się na chwilę ciszy w trakcie spaceru po mieście. Jak dotrzeć? Klasztor stoi w Saint-Maurice, około 46,220 N, 7,006 E. Miasto leży w dolinie Rodanu i ma stację kolejową, od której na piechotę dojdziesz do centrum w kilka minut. Na miejscu najłatwiej poruszać się pieszo, a spacer od dworca prowadzi uliczkami starszej części miasta, więc dojście samo w sobie jest częścią zwiedzania. Kiedy odwiedzić i gdzie zapytać o szczegóły? Strona turystyczna miasta nie podaje stałych godzin otwarcia kaplicy ani opłat. Aktualne informacje wydaje biuro Saint-Maurice Tourisme przy Place de la Gare 2 (tel. +41 24 485 40 40), czynne po południu od 14:00 do 17:00. Ponieważ godziny kaplicy nie są stałe, zapytaj w biurze, zanim zaplanujesz wizytę na konkretny dzień. Warto połączyć wizytę ze zwiedzaniem opactwa Saint-Maurice d'Agaune, osobnego obiektu w tym samym mieście. Najczęstsze pytania Kiedy powstał klasztor kapucynów w Saint-Maurice? Wspólnota osiadła w 1610 roku, a budynek klasztoru wzniesiono w 1647 roku. Czy klasztor przetrwał pożar z 1693 roku? Nie, pożar go zniszczył, lecz trzy lata później został odbudowany. Co jest najbardziej charakterystyczne w architekturze? Kaplica art déco z 1940 roku, dzieło grupy Alexandre'a Cingrii. Czy to to samo co opactwo Saint-Maurice? Nie. Opactwo to odrębny, znacznie starszy zespół; to właśnie ono przyjęło kapucynów w 1602 roku.

Opactwo terytorialne Saint-Maurice

Saint-Maurice

Opactwo terytorialne Saint-Maurice d'Agaune w miasteczku Saint-Maurice (kanton Valais, Szwajcaria) to klasztor kanoników regularnych założony w 515 roku, w czasach burgundzkiego księcia Zygmunta. Budynki przylegają do pionowej ściany skalnej nad Rodanem, na trasie łączącej Dolinę Rodanu z przełęczami alpejskimi. Obiekt figuruje w szwajcarskim wykazie dóbr kultury o znaczeniu krajowym (klasa A). Dlaczego to miejsce jest tak ważne? Kult sięga starszych czasów niż samo opactwo. Według szwajcarskiego Słownika Historycznego biskup Walais Teodul miał około 380–390 roku przenieść szczątki żołnierzy Legii Tebańskiej, ze św. Maurycym na czele, pod skałę nad miasteczkiem. Wokół grobów powstało sanktuarium, a w 515 roku Zygmunt oficjalnie ufundował tu wspólnotę. Poświęcenie odbyło się 22 września w obecności św. Awita z Vienne. Od tego czasu modlitwa w tym miejscu trwa nieprzerwanie, więc opactwo należy do najstarszych czynnych klasztorów Europy. Około 830 roku mnichów zastąpili kanonicy, a w 1128 roku wspólnota przyjęła regułę augustiańską. Status opactwa terytorialnego, podległego bezpośrednio Stolicy Apostolskiej, ma od 1993 roku. Co zobaczysz na miejscu? Bazylikę – kościół opacki, który nadal służy wspólnocie kanoników i parafii. Stanowisko archeologiczne – pod skałą, na dziedzińcu Martolet, odkryto pozostałości kolejnych kościołów z okresu od starożytności po wczesne średniowiecze, w tym chrzcielnicę. Skarbiec – największa atrakcja. Zgromadzono tu cenne relikwiarze ze złota i srebra oraz dzieła złotnictwa, między innymi tzw. szkatułę dzieci Zygmunta. Skarbiec uchodzi za jeden z najważniejszych w Szwajcarii. Zwiedzanie obejmuje bazylikę, wykopaliska i skarbiec. Dostępny jest audioprzewodnik, a dla rodzin trasa z mapą skarbów. Na całość warto zarezerwować około 1,5 godziny. Jak dojechać do Saint-Maurice? Miasteczko leży przy linii kolejowej wzdłuż Doliny Rodanu, w pobliżu Martigny i Montreux. Z dworca w Saint-Maurice opactwo jest w zasięgu krótkiego spaceru, pod adresem Avenue d'Agaune 19. Autostradą A9 dojedziesz tu z Lozanny w około 45 minut. Kiedy odwiedzić opactwo? Skarbiec i wykopaliska są otwarte przez cały rok, ale godziny różnią się w sezonie letnim i zimowym, a w poniedziałki zwykle obowiązuje przerwa. Aktualny rozkład i ceny biletów sprawdzisz na stronie abbaye-stmaurice.ch. Opactwo wciąż jest żywą wspólnotą zakonną, dlatego zwiedza się je w ciszy i skupieniu. Najczęstsze pytania Czy opactwo Saint-Maurice jest najstarsze w Europie? Założono je w 515 roku i działa od tego czasu bez przerwy w sensie ciągłości modlitwy wspólnoty, co stawia je wśród najstarszych w Europie. Ile trwa zwiedzanie? Pełna wizyta w bazylice, na stanowisku archeologicznym i w skarbcu zajmuje około 1,5 godziny. Czy opactwo ma coś wspólnego z kapucynami w Saint-Maurice? Nie. Klasztor kapucynów w tym samym mieście to odrębny obiekt; opactwo prowadzą kanonicy regularni św. Augustyna. Czy zwiedzanie jest płatne? Wizyta w skarbcu i na stanowisku archeologicznym jest biletowana, bilety ulgowe i dziecięce są tańsze. Aktualne ceny znajdziesz na oficjalnej stronie opactwa.

Capuchin Monastery

Sursee

Klasztor kapucynów w Sursee (Kapuzinerkloster Sursee) stoi w średniowiecznym miasteczku Sursee w kantonie Lucerna, przy Geuenseestrasse. To jeden z najstarszych klasztorów kapucyńskich w centralnej Szwajcarii, dziś pełniący rolę ośrodka kościelnego i kulturalnego, a zarazem siedziba muzeum zakonu. Jak powstał klasztor w Sursee? Budowę prowadzono w latach 1606–1608, w okresie kontrreformacji, kiedy kapucyni zakładali nowe domy w katolickich miastach szwajcarskich. Siedemnastowieczny plan miasta zaznacza „Capuciner Closter" tuż obok kościoła parafialnego św. Jerzego, czyli w samym sąsiedztwie centrum. W 2006 roku, przy okazji czterechsetlecia, ukazała się publikacja „Kloster für Stadt und Amt", opisująca drogę od misji kapucyńskiej do ważnego ośrodka duchowego regionu. Bracia mieszkali tu bez mała cztery wieki. Klasztor zlikwidowano w 1998 roku. Zabudowania wraz z biblioteką wykupiła rzymskokatolicka gmina kościelna Sursee, a po renowacji i przebudowie służą celom religijnym i kulturalnym. Dawna biblioteka kapucynów pozostaje w tym samym miejscu, pod opieką parafii. Co zobaczysz na miejscu? Najważniejszą atrakcją jest Kapuzinermuseum Sursee. Pomysł jego urządzenia pojawił się w 1960 roku, a otwarto je w 1962. Ekspozycja opowiada o życiu i dziejach kapucynów oraz franciszkanów w Szwajcarii. Zobaczysz obrazy, rzeźby, grafiki, książki, dokumenty i fotografie. Wątki tematyczne obejmują szwajcarską prowincję zakonu, regułę św. Franciszka, tradycję szopek i krzyża oraz działalność misyjną. Samo założenie klasztorne z początku XVII wieku jest dobrym przykładem skromnej architektury żebraczej. Warto połączyć wizytę ze spacerem po starówce Sursee i kościołem św. Jerzego. Kiedy można zwiedzać? Muzeum działa sezonowo, od maja do października. Wejście odbywa się w ramach zwiedzania z przewodnikiem dla grup, które rezerwuje się przez miasto Sursee lub strażnika (gwardiana) klasztoru. Indywidualni turyści powinni przed przyjazdem sprawdzić aktualne terminy, bo godzin otwarcia dla gości z ulicy nie podano. Adres w różnych katalogach figuruje jako Geuenseestrasse 2a lub 2b, 6210 Sursee. Jak dojechać do Sursee? Sursee leży nad jeziorem Sempach, kilkanaście kilometrów od Lucerny, i ma własną stację kolejową na trasie w kierunku Lucerny i Olten. Z dworca do klasztoru dojdziesz pieszo przez starówkę. Współrzędne obiektu to około 47,174 N, 8,111 E. Najczęstsze pytania Czy klasztor nadal zamieszkują kapucyni? Nie. Wspólnota została rozwiązana w 1998 roku, a budynki należą do parafii rzymskokatolickiej Sursee. Czy można zwiedzić muzeum kapucynów indywidualnie? Muzeum jest czynne od maja do października i udostępniane głównie grupom z przewodnikiem. Rezerwacji dokonuje się przez miasto Sursee lub klasztor. Kiedy zbudowano klasztor? W latach 1606–1608. W 2006 roku obchodzono 400-lecie jego istnienia. Co jest w dawnej bibliotece klasztornej? Zbiory trafiły do gminy kościelnej Sursee i nadal mieszczą się w budynku klasztoru.

Opactwo terytorialne Einsiedeln

Einsiedeln

Opactwo terytorialne Einsiedeln (Kloster Einsiedeln) to benedyktyński klasztor w miasteczku Einsiedeln w kantonie Schwyz, jeden z najważniejszych ośrodków pielgrzymkowych Szwajcarii. Podlega bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. Przyciąga wiernych i miłośników baroku, bo kryje słynną Czarną Madonnę. Skąd się wzięło opactwo? Według tradycji w IX wieku w tym miejscu żył jako pustelnik mnich Meinrad, zmarły w 861 roku. Na miejscu jego celi w 934 roku powstał klasztor benedyktynów, wspierany przez cesarza Ottona I. Od XIII wieku coraz większą czcią otaczano figurę Matki Bożej stojącą w kaplicy, a miejsce stało się celem pielgrzymek z całej Europy. Dziś w opactwie mieszka kilkudziesięciu mnichów, a wspólnota prowadzi też bibliotekę klasztorną. Co zobaczysz na miejscu? Kaplicę Łask (Gnadenkapelle) – ośmioboczną, czarną kaplicę stojącą we wnętrzu kościoła, przy wejściu do nawy. Obecna budowla pochodzi z początku XIX wieku, po zniszczeniu poprzedniej w 1798 roku. Czarną Madonnę – późnogotycką figurę z XV wieku. Ciemny kolor zawdzięcza według badaczy wielowiekowemu dymowi świec. Do kaplicy zagląda co roku setki tysięcy osób. Barokowy kościół klasztorny – wzniesiony w pierwszej połowie XVIII wieku (źródła podają lata około 1719–1735) według projektu Kaspara Moosbruggera. Bogato zdobione wnętrze z freskami i stiukami robi wrażenie nawet na tych, którzy nie przyjeżdżają w celach religijnych. Bibliotekę klasztorną – zwiedzanie z przewodnikiem odbywa się w wyznaczonych terminach, a wycieczki obejmują także pomieszczenia zwykle zamknięte dla gości. Plac przed klasztorem – z okazałą fasadą i fontanną Maryi, miejsce chętnie fotografowane. Kiedy przyjechać? Kościół jest otwarty codziennie od wczesnego rana do wieczora (w dni powszednie zwykle od 6:00, w niedziele od 7:00), a wstęp do niego jest bezpłatny. Godziny zmieniają się w trakcie nabożeństw, dlatego warto sprawdzić je na stronie opactwa. Codziennie po południu w kaplicy śpiewa się Salve Regina. Największy ruch panuje podczas świąt maryjnych i uroczystości kościelnych, a spokojniej jest w dni powszednie poza sezonem. Zwiedzanie z przewodnikiem kosztuje dodatkowo i zajmuje około godziny. Jak dotrzeć? Einsiedeln leży około 40 km od Zurychu. Najwygodniej dojechać pociągiem, ze stacji Einsiedeln do klasztoru jest kilka minut spacerem przez główną ulicę. Miasteczko leży również na szlaku pielgrzymkim Jakubowym (Via Jacobi), więc spotkasz tu pieszych pątników. Najczęstsze pytania Czy wstęp do kościoła jest płatny? Nie, kościół można zwiedzać bezpłatnie. Dodatkowo płatne są wycieczki z przewodnikiem po klasztorze. Czy mogę wejść podczas nabożeństwa? Tak, ale w czasie liturgii turyści powinni zachować ciszę i ograniczyć zwiedzanie. Gnadenkapelle jest w tym czasie miejscem modlitwy. Ile czasu zarezerwować na wizytę? Na kościół i kaplicę wystarczy około godziny. Z przewodnikiem, biblioteką i spacerem po miasteczku warto zaplanować pół dnia. Czy to to samo co klasztor Au w Einsiedeln? Nie. Kloster Au to osobny, żeński klasztor w tej samej miejscowości. Opactwo opisane tutaj jest męskie i benedyktyńskie.

Kloster Mariaburg

Näfels

Kloster Mariaburg w Näfels to klasztor stojący na wzgórzu zamkowym w kantonie Glarus we wschodniej Szwajcarii. Założyli go kapucyni w XVII wieku, dziś mieszkają w nim franciszkanie. Czym jest Mariaburg i gdzie leży? Kompleks wznosi się na wzgórzu nad miejscowością Näfels, w gminie Glarus Nord. Wzgórze to dawne miejsce zamku, który przez długi czas był najważniejszym ośrodkiem administracji Habsburgów w Glarnerlandzie. Zamek został zniszczony przez Glarończyków w 1351 roku. Klasztor stoi więc w miejscu, które po zniszczeniu twierdzy dostało zupełnie nową funkcję. Jaka jest historia klasztoru? Decyzję o założeniu klasztoru kapucynów podjęto w 1674 roku. Zabiegała o to katolicka część mieszkańców Glarus, a reformowani przyjęli ten pomysł z niezadowoleniem. Zabudowania wzniesiono na wzgórzu w latach 1675–1679. Kapucyni prowadzili tu także szkołę klasztorną, z której zrezygnowali w 1984 roku. Dwa lata później, w 1986 roku, przekazali klasztor franciszkanom. W 1994 roku powołano Stiftung Mariaburg. Fundacja dba o stan budynków oraz zapewnia opiekę nad starszymi lub chorymi braćmi ze szwajcarskiej kustodii franciszkańskiej. W latach 2001–2006 przeprowadzono remont elewacji całego zespołu oraz wnętrza kościoła klasztornego. Dokumentację z tych prac przechowuje szwajcarskie archiwum federalne. Co zobaczysz na miejscu? Zobaczysz zespół klasztorny z kościołem na wzgórzu, który dominuje nad zabudową Näfels. Warto zwrócić uwagę na samo położenie: dawne wzgórze zamkowe daje dobry punkt obserwacyjny nad okolicą. Klasztor jest nadal zamieszkany, dlatego traktuj go jako miejsce życia wspólnoty, a nie muzeum. Jak zaplanować wizytę? Näfels leży w dolinie Linth, w kantonie Glarus, w pobliżu Glarus i Walensee. Mariaburg dobrze łączy się ze spacerem po miejscowości, która ma bogatą historię sięgającą średniowiecza. Ponieważ w budynkach mieszkają zakonnicy, przed wizytą wewnątrz sprawdź aktualne godziny dostępności kościoła i zasady zwiedzania. Zewnętrzne partie zespołu oraz widok ze wzgórza oglądasz bez ograniczeń związanych z liturgią. Najczęstsze pytania Kto zbudował klasztor Mariaburg? Klasztor założyli kapucyni w 1674 roku, a zabudowania powstały w latach 1675–1679. Czy to klasztor żeński? Nie. Mariaburg to klasztor męski. Najpierw mieszkali w nim kapucyni, od 1986 roku franciszkanie. Co stało się wcześniej na tym wzgórzu? Stał tu zamek Näfels, siedziba habsburskiej administracji w Glarnerlandzie. Glarończycy zniszczyli go w 1351 roku. Kto dziś opiekuje się budynkami? Za utrzymanie obiektu odpowiada Stiftung Mariaburg, powołana w 1994 roku. Fundacja finansuje też opiekę nad starszymi i chorymi franciszkanami ze Szwajcarii.

Kloster Namen Jesu

Solothurn

Klasztor Namen Jesu w Solothurn to żeński klasztor kapucynek na północno-wschodnim skraju starego miasta, przy Herrenweg 2. Zespół z początku XVII wieku zachował się niemal bez zmian i podlega ochronie kantonalnej. Co to za klasztor? Namen Jesu (łac. Nominis Jesu) zamieszkuje wspólnota kapucynek, czyli żeńskiej gałęzi zakonu kapucyńskiego. Należy do klasztorów reformy katolickiej XVII wieku, które otoczyły Solothurn niczym wieniec. Do tego kręgu zaliczają się też klasztor kapucynów w dzielnicy Loreto oraz placówka wizytek na północnym zachodzie miasta. Od kiedy istnieje? Wspólnota powstała w 1609 roku. Siostry zamieszkały najpierw w tymczasowej siedzibie w mieście. W 1618 roku przeniosły się do nowo wzniesionego klasztoru na wzgórzu zwanym Fegetz. Zabudowania konwentu i kościół powstały w latach 1615–1620, a pierwszą rozbudowę konwentu wykonano w 1660 roku. W 2009 roku klasztor obchodził czterechsetlecie istnienia. Co zobaczysz? Budowle w dużej części wciąż mają pierwotny układ i oryginalne wyposażenie z czasów budowy. Bryła kościoła i skrzydła konwentu dobrze pokazują, jak wyglądała fundacja kontrreformacyjna w szwajcarskim mieście. Do skarbca kościelnego należy duża pozłacana monstrancja, opisana w opracowaniu o sakralnych budowlach Solothurn. Klasztor jest czynny, więc to miejsce modlitwy, a nie muzeum. Zwiedzający oglądają go głównie z zewnątrz, a wnętrza zależą od zasad ustalonych przez siostry. Przed wizytą sprawdź aktualne godziny nabożeństw na stronie klasztoru lub parafii. Czym słynie? Siostry od około czterech stuleci wypiekają chleb hostiowy, czyli opłatki do liturgii. Szwajcarski portal swissinfo poświęcił klasztornej piekarni osobny reportaż. Wypiek jest do dziś ważną częścią życia wspólnoty. Jak dotrzeć? Klasztor leży przy ulicy Herrenweg, na północno-wschodnim skraju starego miasta (współrzędne: 47,214 N, 7,534 E). Z centrum Solothurn dojdziesz tu pieszo. Spacer łatwo połączyć ze zwiedzaniem pozostałych klasztorów wokół Altstadt. Najczęstsze pytania Do jakiego zakonu należy klasztor Namen Jesu? Mieszkają w nim kapucynki, żeńska gałąź zakonu kapucyńskiego. Kiedy powstał klasztor? Wspólnota założona została w 1609 roku, a obecny zespół budynków stanął w latach 1615–1620. Siostry wprowadziły się do niego w 1618 roku. Czy klasztor jest objęty ochroną zabytków? Tak, zespół podlega ochronie kantonalnej. Kanton Solothurn wspierał jego remonty, między innymi renowację sklepienia kościoła w 2005 roku i dachu w 2008 roku. Czy można wejść do środka? To czynny klasztor klauzurowy. Wejście do kościoła zależy od godzin nabożeństw, dlatego zapytaj o nie wcześniej.

Couvent de Montorge

Fribourg

Couvent de Montorge (klasztor Montorge) we Fryburgu w Szwajcarii to czynny klasztor sióstr kapucynek, położony kilkaset metrów na północ od centrum miasta przy Chemin de Lorette 10. Jest jednym z najstarszych żeńskich konwentów w kantonie i do dziś żyje tu wspólnota zakonna. Czym jest Montorge i kto tu mieszka? Mieszkają tu kapucynki, czyli siostry z regularnego trzeciego zakonu św. Franciszka. Nie należą do prowincji kapucynów-mężczyzn, a każdy klasztor kapucynek jest prawnie samodzielny. Nie należy też mylić Montorge z klasztorem braci kapucynów przy rue de Morat, który stoi w innej części Fryburga. Od 1958 roku Montorge wchodzi w skład federacji św. Klary, zrzeszającej szwajcarskie klasztory kapucynek. Jak powstał klasztor? Inwentarz dóbr kultury wiąże fundację z latami 1626–1628 i z osobą Jacques'a Walliera, współpana Saint-Aubin, pochodzącego z Solury. Był to pierwszy żeński klasztor Fryburga ery kontrreformacji. Źródła turystyczne dodają, że pierwsze siostry przybyły tu z Lucerny w 1621 roku. W drugiej połowie XX wieku Montorge zaczął sam zakładać placówki: od 1965 roku siostry wyjeżdżały do Ameryki Łacińskiej i Afryki. Co zobaczysz? Zabudowania tworzą dwukondygnacyjny czworobok wokół krużganka. Wewnątrz znajdują się m.in. refektarz, kapitularz, nowicjat i infirmeria. W refektarzu w skrzydle południowym zachował się manierystyczny wystrój malarski z 1628 roku, jedna z najstarszych dekoracji tego typu w klasztorze. Przy klasztorze działa kościół, a cały zespół jest wpisany do szwajcarskiego inwentarza dóbr kultury (KGS nr 02093). Czym zajmują się siostry? Siostry wytwarzają hostie do komunii oraz szaty liturgiczne. To wciąż praca na rzecz parafii i wspólnot, a nie atrakcja muzealna, dlatego klasztor traktuj jako miejsce modlitwy, a nie obiekt do zwiedzania na własną rękę. Jak dojść do Montorge? Klasztor leży w górnej części Fryburga, na wzgórzu nad miastem, przy Chemin de Lorette. Z historycznego centrum dojdziesz pieszo, a spacer prowadzi ulicami z widokiem na starówkę. Współrzędne to około 46,801 N, 7,162 E. Ze względu na charakter miejsca zasady wejścia na teren klasztoru warto ustalić wcześniej telefonicznie (+41 26 322 35 36) lub w biurze turystycznym Fribourg Région. Najczęstsze pytania Czy to klasztor kapucynów czy kapucynek? Montorge to klasztor kapucynek, czyli sióstr. Bracia kapucyni mieszkają w osobnym konwencie przy rue de Morat. Czy klasztor działa do dziś? Tak, wspólnota zakonna mieszka tu nadal i produkuje hostie oraz szaty liturgiczne. Kiedy powstał? Inwentarz zabytków podaje lata 1626–1628, a materiały turystyczne wspominają przybycie sióstr z Lucerny w 1621 roku. Gdzie jest Montorge? Przy Chemin de Lorette 10 we Fryburgu (Fribourg/Freiburg), w kantonie Fryburg.

Grimmenstein monastery

Oberegg

Klasztor Grimmenstein to wspólnota sióstr kapucynek z Trzeciego Zakonu św. Franciszka, położona na wzgórzach Appenzell w północno-wschodniej Szwajcarii, w pobliżu Oberegg. Obiekt ma nietypowy status: leży na terenie gminy Walzenhausen w kantonie Appenzell Ausserrhoden, ale zabudowania i otaczający teren tworzą małą eksklawę kantonu Appenzell Innerrhoden. Czym jest klasztor Grimmenstein? To czynny klasztor żeński. Siostry należą do franciszkańskiego Trzeciego Zakonu, a Historyczny Leksykon Szwajcarii opisuje wspólnotę jako klasztor kapucynek. Kościół klasztorny nosi wezwanie św. Ottylii. Od 1953 roku pełni też funkcję kościoła parafialnego dla katolików z Walzenhausen, więc oprócz sióstr bywają w nim miejscowi wierni. Jaka jest historia klasztoru? Początki sięgają roku 1378, gdy na posesji Äschach powstała wspólnota beginek. W 1424 roku przeniesiono ją w pobliże ruin zamku Grimmenstein i zbudowano tam klasztor dla tzw. sióstr leśnych. Inicjatorem był opat św. Gallena Kuno von Stoffeln. W 1604 roku do klasztoru dotarła reforma Pfanneregg, zapoczątkowana przez kapucyna. Wprowadziła ją matka Verena Tecker. Po podziale Appenzell w 1597 roku sprawami świeckimi klasztoru zajmował się Innerrhoden. W 1870 roku Rada Federalna przypisała teren klasztoru właśnie temu kantonowi, co do dziś tłumaczy status eksklawy. W 1892 roku siostry z Grimmenstein założyły filię, konwent St. Francis w Nevadzie w USA. Liczba mniszek zmieniała się z czasem: 14 w 1794 roku, 45 w 1940, 21 w 1994 i 15 w 2001. Co zobaczysz na miejscu? Zespół zabudowań odzwierciedla architekturę XVIII wieku, a pośrodku stoi kościół św. Ottylii. W pobliżu leżą ruiny zamku Grimmenstein, od którego klasztor wziął nazwę. Siostry są znane z wyrobów ziołowych, które sprzedają w klasztornym sklepiku. Okolica nadaje się na spacer, a w internecie znajdziesz opisy pętli pieszych prowadzących wokół klasztoru. Jak zwiedzać klasztor? Traktuj to miejsce jako działający dom zakonny, nie muzeum. Zachowaj ciszę, szanuj prywatność mieszkanek i sprawdź na stronie klasztoru lub w parafii aktualne godziny nabożeństw i otwarcia sklepiku. Położenie na granicy kantonów warto zaplanować razem z wycieczką po okolicy Oberegg i Walzenhausen. Najczęstsze pytania W którym kantonie leży klasztor Grimmenstein? Fizycznie w gminie Walzenhausen w kantonie Appenzell Ausserrhoden. Administracyjnie teren klasztoru należy jednak do kantonu Appenzell Innerrhoden jako eksklawa. Czy w klasztorze nadal mieszkają siostry? Tak. To czynna wspólnota kapucynek z Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Czy mogę wejść do kościoła? Kościół św. Ottylii jest parafialnym kościołem katolików z Walzenhausen od 1953 roku. Godziny nabożeństw sprawdź przed wizytą. Skąd nazwa Grimmenstein? Od pobliskich ruin zamku Grimmenstein. W 1424 roku wspólnota przeniosła się w jego okolicę.

Klasztor cystersów w Hauterive

Posieux

Klasztor cystersów w Hauterive (Abbaye d'Hauterive, niem. Kloster Altenryf) leży w Posieux, w kantonie Fryburg, w zakolu rzeki Sarine. To najstarsze czynne opactwo cystersów w Szwajcarii, w którym mieszka około dwudziestu zakonników. Samotne położenie wśród zieleni i spokojna, surowa architektura sprawiają, że warto tu zajrzeć, jadąc z Fryburga. Skąd się wzięło opactwo i co oznacza jego nazwa? Fundatorem był baron Guillaume de Glâne, który w latach 1132–1137 przekazał ziemię zakonnikom. Pierwsza wspólnota przybyła z Cherlieu w północnej Burgundii, a poświęcenie obiektu nastąpiło w 1138 roku. W 1142 roku fundację potwierdził papież Innocenty II. Nazwa wywodzi się od łacińskiego alta ripa, czyli „wysoki brzeg": od południa nad zabudowaniami wznosi się piaskowcowa skarpa. Co zobaczysz na miejscu? Kościół z połowy XII wieku (ok. 1150–1160) uchodzi za jeden z przykładów zabudowy cysterskiej najbliższych ideałom Bernarda z Clairvaux: prosta bryła, bez ozdób. Gotyckie prezbiterium z lat ok. 1320–1330 dodano do starszej nawy. Stalle chórowe pochodzą z końca XV wieku. Zabudowania klasztorne na planie czterech skrzydeł wokół krużganka. Konwent przebudowano w stylu barokowym w latach 1715–1770, dlatego wnętrza są bogatsze niż kościół. Kościół przeszedł gruntowną renowację w latach 2021–2025. Jak potoczyły się dzieje opactwa? Po wojnie Sonderbundu klasztor zlikwidowano. W jego murach działały następnie szkoła rolnicza i seminarium nauczycielskie. Cystersi wrócili do Hauterive w 1939 roku i mieszkają tu do dziś. W listopadzie 2026 kanton Fryburg zapowiada trzytomowe opracowanie poświęcone opactwu. Jak dotrzeć i kiedy przyjechać? Adres: Chemin de l'Abbaye 19, 1725 Posieux. Opactwo leży kilka kilometrów od Fryburga, w okolicy zakola Sarine, które znają piesi. Jeśli chcesz usłyszeć śpiew mnichów, przyjedź na mszę konwentualną w niedzielę o 9:45. Przy klasztorze działa sklep klasztorny, a goście mogą skorzystać z pokoi gościnnych. Obowiązują zasady klauzury: część budynków jest zamknięta dla zwiedzających, a kościół oglądasz z szacunkiem dla modlitwy wspólnoty. Przed wizytą sprawdź aktualne godziny na stronie opactwa (abbaye-hauterive.ch). Najczęstsze pytania Czy opactwo jest czynne? Tak. Mieszka tu około dwudziestu cystersów, którzy wrócili w 1939 roku. Z jakiej epoki pochodzi kościół? Z połowy XII wieku; gotyckie prezbiterium dobudowano w XIV wieku, a barokowe skrzydła klasztorne w XVIII wieku. Co oznacza nazwa Hauterive? Pochodzi od łacińskiego alta ripa, „wysoki brzeg", w nawiązaniu do skarpy nad Sarine. Czy można tu przenocować? Tak, opactwo prowadzi pokoje gościnne dla osób szukających ciszy.

Kapuzinerkloster auf dem Wesemlin

Lucerna

Kapuzinerkloster auf dem Wesemlin w Lucernie to klasztor kapucynów położony na wzgórzu Wesemlin, przy ulicy Wesemlinstrasse 42. Szwajcarskie opracowania architektoniczne uznają go za najważniejszy klasztor kapucyński w kraju, a jego zabudowania mają status zabytku kultury o znaczeniu regionalnym. Jak powstał klasztor na Wesemlinie? Budowę zespołu rozpoczęto w 1583 roku, a osadnictwo kapucynów na wzgórzu datuje się na rok 1584. Plan założenia jest prostokątny, a kościół stoi po jego północnej stronie. W latach 1674–1675 budynki klasztorne przebudowano. Co zobaczysz na miejscu? Centralnym punktem jest kościół klasztorny. Jego prezbiterium to dawna kaplica pielgrzymkowa Matki Bożej z 1556 roku, czyli starsza od samego klasztoru. Nawę dobudowano w latach 1584–1588. Miejsce od dawna związane jest z kultem sanktuarium Unsere Liebe Frau vom Wesemlin (Matki Bożej z Wesemlinu), któremu służy posługa duszpasterska mieszkających tu braci. Na terenie klasztoru działa zabytkowa biblioteka oraz Provinzarchiv der Schweizer Kapuziner, czyli archiwum prowincji szwajcarskich kapucynów. Zbiory biblioteki są opisywane w naukowych katalogach rękopisów, co pokazuje ich rangę badawczą. Wokół zabudowań rozciągają się ogrody i starodrzew, które współczesna dokumentacja architektoniczna zalicza do integralnej części założenia. Co zmieniło się w ostatnich latach? Obok klasztoru w latach 2021–2023 powstał budynek mieszkalny z 30 mieszkaniami, zaprojektowany przez biuro Marques Architekten z myślą o osobach zainteresowanych tematyką duchową. Od 2017 roku działa też szwajcarska fundacja, której celem jest zapewnienie miejsca braciom kapucynom przydzielonym do Wesemlinu oraz wspieranie duszpasterstwa i pielgrzymowania do sanktuarium. Jak zwiedzać? Klasztor jest czynny, więc to miejsce spokoju, a nie typowa atrakcja turystyczna. Wzgórze Wesemlin leży nad centrum Lucerny, co pozwala połączyć wizytę ze spacerem po mieście. Archiwum prowincji ma własny adres kontaktowy ([email protected]), a informacje o bibliotece i archiwum publikują kapucyni na stronie kapuziner.ch. Wejście do zbiorów wymaga wcześniejszego kontaktu. Najczęstsze pytania Gdzie dokładnie leży klasztor Wesemlin? W Lucernie, na wzgórzu Wesemlin; adres zabudowań to Wesemlinstrasse 42. Z jakiego okresu pochodzi kościół? Prezbiterium to dawna kaplica z 1556 roku, nawę wzniesiono w latach 1584–1588, a klasztor przebudowano w latach 1674–1675. Czy w klasztorze jest biblioteka? Tak. Działa tu zabytkowa biblioteka oraz archiwum prowincji szwajcarskich kapucynów. Czy klasztor jest nadal zamieszkany? Tak, mieszkają w nim bracia kapucyni, a fundacja z 2017 roku wspiera ich pobyt oraz pracę duszpasterską.

educational home Rathausen

Ebikon

Kloster Rathausen w Ebikon to dawny klasztor cysterek w kantonie Lucerna, położony między wzgórzem Hundsrücken a rzeką Reuss. Zespół powstał w połowie XIII wieku, a w XIX i XX wieku służył jako szkoła i dom dziecka. Dziś pełni funkcję użytkową, ale zachował układ klasztorny z kościołem w centrum. Skąd się wziął klasztor w Rathausen? Początkiem była wspólnota sióstr z Horw, która w 1245 roku przeniosła się w okolice Riedholz koło Ebikon. W 1251 roku siostry uzyskały zgodę biskupa na założenie klasztoru cysterskiego. Nazwa miejsca zmieniała się: dokumenty z 1251 roku mówią o „Domus consilii”, a od 1259 roku występuje forma „Rathusen”. Klasztor podlegał diecezji Konstancji, od 1819 roku diecezji bazylejskiej. Do 1266 roku opiekę duchową sprawował opat z Lützel, potem opat z St. Urban, aż do uzyskania wyłączenia spod jego władzy w 1649 roku. Z Rathausen wyszły też siostry, które w 1274 lub 1275 roku zasiedliły klasztor w Ebersecken. Co zobaczysz w zespole klasztornym? Kościół klasztorny konsekrował biskup w marcu 1259 roku, mniej więcej w tym samym czasie co kościół w sąsiednim opactwie St. Urban. Nie wiadomo, na ile były wtedy ukończone pozostałe budynki. W XIV wieku przeprowadzono przebudowy i odnowienia. Świątynia jest, podobnie jak inne kościoły cysterek w regionie, stosunkowo duża i wydłużona. Wieńczy ją tylko jedna wieżyczka na dachu (Dachreiter), co odpowiada surowym zasadom zakonu. Wnętrze dzieliło się na chór zakonnic i część od strony Reuss przeznaczoną dla braci świeckich. Do tożsamości zespołu należą także dawny dom urzędowy (Amtshaus), Milchhof i kaplica. Wszystkie te budynki stoją w jednym ansamblu nad rzeką. Jak zmieniało się przeznaczenie budynków? Klasztor skasowano w 1848 roku. Siostry przenosiły się kolejno do Eschenbach, Schwyz (1855), Vézelise w Lotaryngii (1876), a w 1902 roku osiadły na stałe w Thyrnau koło Passawy w Bawarii. Budynki posłużyły najpierw jako seminarium nauczycielskie. W 1883 roku zamieszkała w nich katolicka instytucja wychowawcza dla ubogich dzieci, prowadzona przez siostry z Ingenbohl. Zakład działał do 1972 roku, a jego historia jest dziś tematem publicznej debaty; przypomina o niej kontrowersyjny pomnik. Zespołowi groziła rozbiórka, ale zachował się dzięki remontowi. Dawne budynki konwentu zaadaptowano na pracownie fundacji SSBL. Dokumentację archeologiczną i budowlaną opracował kantonalny urząd ochrony zabytków Lucerny w publikacji z 2016 roku. Gdzie leży Rathausen? Zespół znajduje się w gminie Ebikon, na północ od Lucerny, nad rzeką Reuss. Współrzędne: 47,0802 N, 8,3119 E. Ponieważ obiekty są częściowo użytkowane przez fundację, przed wizytą sprawdź zasady wejścia na stronie SSBL. Najczęstsze pytania Kiedy powstał klasztor Rathausen? Wspólnota założona w 1245 roku uzyskała w 1251 roku zgodę biskupa na klasztor cysterski. Kościół konsekrowano w 1259 roku. Czy w Rathausen nadal mieszkają zakonnice? Nie. Klasztor skasowano w 1848 roku, a siostry opuściły okolicę; od 1902 roku mieszkają w Thyrnau w Bawarii. Do czego służą budynki dzisiaj? Po remoncie dawne zabudowania konwentu zaadaptowano na pracownie fundacji SSBL. Do czego służyły budynki po 1848 roku? Najpierw mieściło się tu seminarium nauczycielskie, a od 1883 do 1972 roku dom wychowawczy dla ubogich dzieci, prowadzony przez siostry z Ingenbohl.

Kirche des ehemaligen Kapuzinerklosters

Bremgarten

Kościół dawnego klasztoru kapucynów w Bremgarten (Kapuzinerkirche) to barokowa świątynia z początku XVII wieku, stojąca w miasteczku Bremgarten w szwajcarskim kantonie Argowia. Leży przy Luzernerstrasse, na południowym brzegu rzeki Reuss, i należy do najlepiej zachowanych kościołów kapucyńskich w Szwajcarii. Chroni go zarówno rejestr federalny, jak i kantonalny. Skąd wziął się kościół w Bremgarten? W 1617 roku władze miasta zwróciły się do kapituły generalnej zakonu kapucynów z prośbą o założenie klasztoru. Prośba została przyjęta bardzo szybko, a w 1618 roku zarządca miejskiego szpitala ofiarował pod budowę działkę nad Reuss. Kościół wzniesiono w latach 1620–1621 pod kierunkiem budowniczego Martina Viktora. Bracia wprowadzili się do zabudowań klasztornych 14 grudnia 1622 roku. Kapucyni zajmowali się głównie duszpasterstwem w Bremgarten i okolicznych Freie Ämter. W 1673 roku przy klasztorze uruchomiono warsztat sukienniczy z foluszem, który dostarczał tkaniny dla całej szwajcarskiej prowincji zakonu. Co zobaczysz na miejscu? Świątynia ma surową, prostą bryłę typową dla zakonu, który stawiał na ubóstwo. We wnętrzu zachowała się ambona z 1621 roku, a ołtarz główny pochodzi z 1784 roku. Obecne zabudowania klasztorne powstały w latach 1760–1761 według projektu bremgarteńskiego budowniczego Franza Antona Schwarza, na miejscu starszego założenia. Co stało się z klasztorem po 1841 roku? Wielka Rada kantonu Argowia zlikwidowała klasztor w 1841 roku. Od 1889 roku dawne zabudowania konwentu, mocno przebudowane, zajmuje St. Josefsheim, czyli szkoła specjalna i dom dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. Od 1974 roku działa tam również szkoła kształcąca wychowawców domowych. Kościół jest odrębnym obiektem zabytkowym, a zabudowania dawnego klasztoru pozostają w użyciu jako placówka opiekuńcza, więc nie są atrakcją turystyczną. Jak zwiedzać kościół? Kościół najlepiej połączyć ze spacerem po Bremgarten. Miasteczko ma zachowane średniowieczne centrum otoczone zakolem Reuss, a świątynia leży w zasięgu krótkiego spaceru od starówki. Godziny otwarcia sprawdź przed wizytą na stronie parafii lub miasta, bo wnętrze nie zawsze jest dostępne. Najczęstsze pytania Czy to ten sam Bremgarten, co pod Berneem? Nie. Kościół znajduje się w Bremgarten w kantonie Argowia, nad rzeką Reuss, a nie w Bremgarten bei Bern. Kiedy zbudowano kościół? W latach 1620–1621. Klasztor zamieszkano w grudniu 1622 roku, a obecne zabudowania konwentu pochodzą z lat 1760–1761. Czy klasztor nadal działa? Nie. Kapucyni opuścili Bremgarten po decyzji o likwidacji z 1841 roku. Od 1889 roku w zabudowaniach działa dom i szkoła dla dzieci, St. Josefsheim. Czy kościół jest zabytkiem? Tak, podlega ochronie na poziomie federalnym i kantonalnym.

St. Klara Monastery

Bremgarten

Klasztor św. Klary (Kloster St. Klara) w Bremgarten, w szwajcarskim kantonie Argowia, to dawny żeński konwent franciszkański z przylegającą kaplicą z XVII wieku. Klasztor już nie działa, ale kaplica przetrwała i zalicza się do zabytków o znaczeniu krajowym. Nie mylić z Bremgarten bei Bern – to zupełnie inna miejscowość. Czym jest klasztor św. Klary w Bremgarten? W średniowieczu na tym miejscu mieszkały begardki. W XV wieku wspólnota przeszła na regułę franciszkańską i powstał klasztor sióstr tercjarek pod wezwaniem św. Klary. Siostry mieszkały tu aż do 1798 roku, kiedy konwent zakończył działalność. Po dawnych zabudowaniach została nazwa uliczki Klosterweg oraz kaplica. Co zobaczysz w kaplicy św. Klary? Kaplicę wzniesiono w 1625 roku jako kościół klasztorny. W latach 1687/88 przebudowano ją i powiększono, bo rósł kult św. Antoniego z Padwy. Budynek ma kształt wydłużonego prostokąta pod niskim dachem siodłowym z wieżyczką na sygnaturkę, a okna zamknięto półkoliście. Półkolisty portal wsparty jest na dwóch rustykalnych kolumnach i przykryty niewielkim daszkiem. We wnętrzu uwagę zwraca: strop kasetonowy w kolorze czerwonego marmuru, z malowanymi na belkach pasami fal w technice grisaille, trójstronna empora dla zakonnic na okrągłych kolumnach w nawie, ołtarz główny z 1627 roku z późnorenesansową retabulą oraz kopułowe tabernakulum z 1655 roku, dwa ołtarze boczne z lat 1687/88, do których w 1734 roku dodano kolumny ze sztucomarmuru, grupa Ukrzyżowania z ok. 1630 roku zawieszona na ostatniej belce, ławkowe zakończenia z 1746 roku, pochodzące pierwotnie z kościoła parafialnego. Inwentarz zabytków kantonu Argowia przypisuje obiektowi kategorię A, czyli znaczenie krajowe. Ochronę kantonalną objęto go w 1951 roku, a federalną w 1964. Gdzie leży i jak dojść? Kaplica stoi przy Klosterweg w starym mieście Bremgarten, tuż obok kościoła miejskiego św. Mikołaja. Stare miasto jest wolne od ruchu samochodowego, więc zwiedza się je pieszo. Autobusy zatrzymują się przy przystanku Obertor, na wejściu do starówki, oraz przy dworcu Bremgarten. Współrzędne: 47,3523 N, 8,3402 E. Co jeszcze zobaczyć w okolicy? Spacer można połączyć z innymi zabytkami miasta: kościołem miejskim św. Mikołaja z ołtarzem św. Synezjusza, kaplicą Muttergottes z późnogotyckimi malowidłami ściennymi, kaplicą św. Anny (kostnica), ratuszem, wieżą Spittelturm i drewnianym mostem na Reusie wraz z promenadą nad rzeką. Po drugiej stronie rzeki, poza starówką, stoi dawny klasztor kapucynów. Najczęstsze pytania Czy klasztor św. Klary nadal działa? Nie. Konwent istniał do 1798 roku. Zachowała się kaplica i nazwa ulicy. Czy kaplica jest zabytkiem? Tak, inwentarz kantonalny wpisuje ją do kategorii A, czyli obiektów o znaczeniu krajowym. Kiedy powstała kaplica? W 1625 roku, a w latach 1687/88 została przebudowana i powiększona. Czy można wejść do środka? Dostępne źródła nie podają godzin otwarcia ani zasad wstępu. Przed wizytą sprawdź je w informacji turystycznej Bremgarten.

klasztor Neu St. Johann

Nesslau

Klasztor Neu St. Johann w Nesslau to dawne założenie benedyktyńskie w dolinie Thur, w regionie Toggenburg w kantonie St. Gallen. Zespół z XVII wieku stoi dziś w miejscowości Neu St. Johann, która należy do gminy Nesslau, a jego budynki nadal służą ludziom, choć zakonnicy opuścili je ponad dwa stulecia temu. Skąd się wziął klasztor w Neu St. Johann? Pierwotne opactwo św. Jana Chrzciciela powstało w dolinie Thur prawdopodobnie w drugiej ćwierci XII wieku. Pierwsza pewna wzmianka pochodzi z 1152 roku: papież Eugeniusz III potwierdził wtedy majątek wspólnoty oraz jej prawo do wyboru własnego opata i rzecznika (adwokata). Klasztor podlegał biskupowi Konstancji, a od 1555 roku był przeoratem opactwa w St. Gallen. Po dwóch pożarach, z których groźniejszy miał miejsce w 1626 roku, wspólnotę przeniesiono w okolice Sidwaldu. Nowy zespół wzniesiono w latach 1626–1629, a przy projekcie wymienia się Jodokusa Metzlera i Pietra Andreotę. Od tej pory dla odróżnienia od starego miejsca używa się nazwy Neu St. Johann, czyli „Nowy św. Jan”. Co zostało po benedyktynach? Życie zakonne wygasło, a w budynkach zostali dwaj księża pełniący obowiązki proboszczów. W 1806 roku kościół klasztorny został kościołem parafialnym, a ostatni mnich-proboszcz zmarł w 1808 roku. Część zabudowań służyła potem jako koszary i pomieszczenia dla fabryki. Kościół gruntownie przebudowano w duchu historyzmu w 1869 roku, a kolejne remonty przeprowadzono w 1939 i 1998 roku. Warto pamiętać, że parafialne materiały nazywają to miejsce ostatnim klasztorem benedyktyńskim na ziemi szwajcarskiej. Czy w klasztorze można dziś zamieszkać lub go zwiedzić? W 1902 roku w budynkach otwarto dom opieki dla osób z niepełnosprawnością intelektualną, Heim Johanneum, który działa do dziś. Oznacza to, że część kompleksu pełni funkcję użytkową i nie jest typowym muzeum. Dla turysty najłatwiej dostępna jest bryła kościoła i otoczenie zabudowań widoczne z zewnątrz. Jak dojechać i kiedy przyjechać? Neu St. Johann leży w górnym Toggenburgu, około 47,229° N, 9,193° E, nad rzeką Thur, w drodze między Wattwil a masywem Churfirsten i Säntis. Miejscowość ma własną stację kolejową na linii przez Toggenburg, więc dojazd pociągiem z St. Gallen nie wymaga samochodu. Najlepsza pora to późna wiosna i wczesna jesień, gdy doliną da się spacerować, a w górach ruch turystyczny jest umiarkowany. Zimą okolica przyciąga narciarzy z pobliskich ośrodków, więc klasztor dobrze łączyć z jednodniową wycieczką po regionie. Najczęstsze pytania Czy w Neu St. Johann nadal mieszkają benedyktyni? Nie. Życie benedyktyńskie zakończyło się po przeniesieniu klasztoru w XVII wieku, a ostatni mnich-proboszcz zmarł w 1808 roku. Czy to ten sam klasztor co św. Jana w Müstair? Nie. Müstair leży w Gryzonii i jest znacznie starszym klasztorem benedyktynek, założonym około 775 roku. Neu St. Johann znajduje się w kantonie St. Gallen. Co mieści się w budynkach dziś? Kościół jest parafialny, a część zabudowań zajmuje dom opieki Heim Johanneum, działający od 1902 roku. Do kiedy i dlaczego zmieniono lokalizację? Po pożarach w XVII wieku wspólnotę przeniesiono, a nowe budynki oddano w latach 1626–1629.

Fahr Monastery, Convent Building

Kloster Fahr

Klasztor Fahr (budynek konwentu) w Kloster Fahr to zespół benedyktyńskiego żeńskiego klasztoru nad rzeką Limmat, około 10 km na północny zachód od Zurychu. Choć klasztor otaczają ziemie kantonu Zurych, administracyjnie należy do gminy Würenlos w kantonie Argowia. Jak powstał klasztor Fahr? Fundację datuje się na rok 1130. Baron Lütold II von Regensberg przekazał wówczas swoje dobra nad Limmatem klasztorowi w Einsiedeln pod warunkiem, że powstanie tu konwent benedyktynek. Nazwa miejsca wywodzi się od przeprawy promowej przez rzekę, która kiedyś działała w pobliżu. Fahr jest do dziś przeoratem podległym opatowi z Einsiedeln. Wspólnota przetrwała kasatę z 1841 roku w czasie sporu o klasztory w Argowii i została przywrócona już w 1843 roku. Dlaczego Fahr leży w dwóch kantonach? Od 1803 roku teren o powierzchni około 1,5 ha był eksklawą Argowii wewnątrz terytorium Zurychu. Dopiero w 2008 roku klasztor formalnie włączono do gminy Würenlos. Kościół klasztorny stoi na terenie Unterengstringen w kantonie Zurych, więc zwiedzając, przekracza się granicę kantonów. Co zobaczysz na terenie klasztoru? Kościół klasztorny – wzmiankowany w 1487 roku, przebudowany w stylu barokowym w latach 1743–1748, z freskami braci Torricelli. Kaplica św. Anny – o romańskich korzeniach, z freskami z około 1300 roku. Barokowy ogród krużgankowy na planie krzyża, uznawany za jeden z najlepiej zachowanych w Szwajcarii. Budynki konwentu – część z około 20 obiektów kompleksu, w którym mieszkają siostry. Są częścią zespołu chronionego jako dobro kultury o znaczeniu krajowym. Kto tu mieszka? Według danych z 2019 roku w klasztorze żyje około 20 benedyktynek, które według reguły św. Benedykta łączą modlitwę z pracą: prowadzą gospodarstwo, uprawiają winorośl i szyją szaty liturgiczne. Szkoła rolnicza działała tu w latach 1944–2013. W Fahr mieszkała także pisarka Silja Walter, zmarła w 2011 roku. Klasztor określa się jako jedyny obok Einsiedeln zachowany klasztor podwójny na świecie. Kiedy odwiedzić Fahr? Najlepiej wybrać się w ciągu dnia i uszanować rytm życia sióstr: konwent jest czynny, więc wnętrza zabudowy mieszkalnej nie są ogólnie dostępne. Przed wizytą sprawdź godziny na stronie kloster-fahr.ch. Okolica nad Limmatem nadaje się na spacer. Najczęstsze pytania Czy do klasztoru Fahr należy kanton Zurych czy Argowia? Politycznie do Argowii (gmina Würenlos), choć leży w otoczeniu terenów zuryskich. Czy mogę wejść do budynku konwentu? Konwent to część klauzurowa, w której żyją siostry. Dostępne dla odwiedzających są zwykle kościół i ogród; aktualne zasady podaje strona klasztoru. Skąd wzięła się nazwa Fahr? Od promu przez Limmat, który kursował obok dzisiejszego klasztoru. Ile lat ma klasztor? Został założony w 1130 roku, czyli ma prawie 900 lat. Kto zarządza klasztorem? Podlega opatowi z Einsiedeln jako przeorat.

Benedictine convent with St. Leonhard hospital and ossuary

Melchtal

Klasztor benedyktynek w Melchtal to dawny żeński konwent w górskiej dolinie Melchtal, w gminie Kerns w kantonie Obwalden w środkowej Szwajcarii. Zabudowania klasztorne stoją w centrum osady, położonej na wysokości około 890 m n.p.m. Skąd się wziął klasztor w Melchtal? Początki wspólnoty sięgają roku 1866. Trzy kobiety z Lucerny przybyły wówczas do doliny pod kierunkiem proboszcza Balthasara Estermanna. Grupa szybko rosła i w 1868 roku przyjęła formę klasztoru benedyktynek. Rok później, w 1869, przy konwencie otwarto internat dla dziewcząt, a w tym samym roku konsekrowano kościół Ducha Świętego (Heiliggeistkirche). Jak funkcjonował konwent? Siostry prowadziły szkołę z internatem aż do 1998 roku. Budynki instytutu remontowano w latach 1957–1978. Według danych z 2002 roku wspólnota liczyła 52 siostry, z czego 16 pracowało w filiach w Tyrolu. Klasztor utrzymywał dom gościnny, pracownię szat liturgicznych i niewielką tkalnię ręczną. W 2019 roku siostry, którym zabudowania stały się zbyt duże, przeniosły się do Centrum Benedyktyńskiego w Sarnen. Archiwum konwentu przechowuje dziś Archiwum Państwowe kantonu Obwalden. Co jeszcze zobaczysz w Melchtal? Dolina ma znacznie dłuższą historię niż klasztor. Kaplicę Maria Hilf zbudowano tu w 1618 roku, rozbudowano w 1780, a w 1928 zastąpił ją kościół pielgrzymkowy. Melchtal stało się kapelanią w 1695 roku, miejscem pielgrzymek w 1736, a od 1971 jest samodzielną parafią razem z Melchsee-Frutt i Tannalp. W średniowieczu i wczesnych czasach nowożytnych wytapiano tu rudę z Melchsee-Frutt (do 1689 roku), a od XVII wieku wydobywano marmur powyżej Stöckalp. Do dziś w dolinie dominuje hodowla bydła, gospodarka alpejska i turystyka. Jak dojechać do Melchtal? Do 1864 roku do doliny prowadziła wyłącznie ścieżka dla juczników. Dziś dojedziesz drogą z Kerns, a od 1924 roku kursuje tu autobus. Dolina sąsiaduje od południa z wysokogórską doliną Melchsee-Frutt, popularną w sezonie letnim i zimowym. Najczęstsze pytania Czy w klasztorze nadal mieszkają siostry? Nie w Melchtal. W 2019 roku wspólnota opuściła zbyt duże budynki i przeniosła się do Sarnen. Kiedy powstał klasztor? Wspólnota zaczęła się w 1866 roku, a status klasztoru benedyktynek uzyskała w 1868. Czy można zwiedzać wnętrza? Zasady dostępu do budynków mogły się zmienić po wyprowadzce sióstr, dlatego przed wizytą sprawdź je w gminie Kerns lub w parafii Melchtal. Sam teren osady i okolica doliny są dostępne przez cały rok. Jaka jest wysokość Melchtal? Centrum osady leży na wysokości około 890 m n.p.m., a górny kraniec doliny kończy się w Stöckalp.

Heiligkreuz monastry

Cham

Klasztor Heiligkreuz (Kloster Heiligkreuz) w Cham stoi w dzielnicy Lindencham, w kantonie Zug w środkowej Szwajcarii. To żeński klasztor benedyktynek oliwetanek, a nie cysterek, jak bywa błędnie podawane. Zespół z kaplicą Świętego Krzyża, kościołem klasztornym i murem klauzurowym figuruje w inwentarzu zabytków kantonu Zug. Jaka jest historia klasztoru? Wspólnota powstała w 1853 roku z sióstr instytutu w Baldegg, który rząd kantonu Lucerna wówczas rozwiązał. Dzięki darczyńcom w 1859 roku przy kaplicy Świętego Krzyża w Lindencham założono Institut Baldegg-Cham. Od 1862 roku siostry były samodzielne, a w 1865 roku rząd kantonu Zug uznał wspólnotę za korporację kościelną, po czym zaczęła się rozwijać. W 1892 roku dołączyła do kongregacji benedyktyńskiej Monte Oliveto. Reforma klasztoru nastąpiła w 1962 roku, a zatwierdzenie papieskie rok później. Czym zajmowały się siostry? Siostry prowadziły szkoły dla dziewcząt i przytułki w Zugu i Lucernie. Przy klasztorze działały kursy gospodarstwa domowego oraz seminaria: nauczycielskie (1902), nauczycielek robót ręcznych (1910) i nauczycielek przedszkolnych (1928). W 1933 roku przejęły szpital miejski w Zugu, a od 1960 roku także jego szkołę pielęgniarską, którą kanton przejął w 1981 roku. Filie działały m.in. w Ramsen, Dussnang, Unterägeri i Davos. Jaki był związek z Koreą? Od 1931 roku siostry wspierały misję w Yenki w Mandżurii. Po ucieczce stamtąd założyły w 1951 roku stację misyjną ze szpitalem w Pusan w Korei Południowej. W 1982 roku wspólnotę podzielono na dwa przeoraty: Heiligkreuz i Pusan. Liczba sióstr w Szwajcarii spadła z 366 w 1962 roku do 128 w 2002 roku. Co zobaczysz na miejscu? Kompleks z internatem, klasztorem i kaplicą Świętego Krzyża był remontowany od 1966 roku. Inwentarz zabytków wymienia też Lindenkapelle, czyli kaplicę lipową. Klasztor jest czynny, więc zwiedzanie ogranicza się do terenów i obiektów dostępnych dla gości. Godziny wejścia do kościoła sprawdź przed wizytą w gminie Cham lub u wspólnoty. Jak dotrzeć? Klasztor leży w gminie Cham, nad jeziorem Zug, w pobliżu współrzędnych 47,192 N, 8,442 E. Cham ma połączenie kolejowe z Zugiem i Lucerną, a na miejsce dojdziesz lub dojedziesz z centrum miejscowości. Najczęstsze pytania Czy to klasztor cysterski? Nie. Heiligkreuz należy do benedyktynek oliwetanek, w kongregacji Monte Oliveto od 1892 roku. Kiedy założono klasztor? Wspólnota powstała w 1853 roku, a instytut przy kaplicy w Lindencham w 1859 roku. Czy klasztor jest zabytkiem? Tak, kaplica, kościół klasztorny i mur klauzurowy są ujęte w inwentarzu zabytków kantonu Zug. Czy można wejść do środka? Klasztor jest czynny; zasady wstępu ustalaj bezpośrednio ze wspólnotą lub gminą.

Mount Zion/Uetliburg

Gommiswald

Klasztor Berg Sion (Mount Zion) w Uetliburgu leży w gminie Gommiswald w kantonie St. Gallen. To żeński klasztor norbertanek z kościołem w stylu późnego baroku, położony na wzgórzu nad doliną Linth. Klasztor jest wciąż żywą wspólnotą zakonną, a nie muzeum. Według opisów turystycznych to jedyny klasztor norbertański w Szwajcarii, który nadal działa jako taki. Czym jest Berg Sion i skąd się wziął? Klasztor założył w 1761 roku ksiądz Josef Helg. Wybrał miejsce przy szlaku pielgrzymkowym, który prowadził znad Jeziora Bodeńskiego przez przełęcz Ricken do Einsiedeln. Nazwa nawiązuje do góry Syjon w Jerozolimie. W latach 1763–1765 zbudowano kaplicę loretańską. Życie zakonne zaczęło się w 1766 roku, gdy przybyły trzy siostry trzeciego zakonu z norbertańskiego klasztoru w Schussenried w Niemczech. Konwent szybko rósł i w 1778 roku liczył 52 siostry, w większości z okolic Jeziora Bodeńskiego. Po francuskiej inwazji w 1798 roku i utworzeniu kantonu St. Gallen w 1803 roku klasztor popadł w trudności. Obciążały go kwaterunki obcych wojsk i surowe wymagania nowych władz. Co zobaczysz na miejscu? Zespół klasztorny i kościół, utrzymane w stylu późnobarokowym, miejscami z elementami rokoka. Kaplicę loretańską z XVIII wieku, która należy do najstarszych elementów założenia. Panoramę na równinę Linth i Obersee, czyli górną część Jeziora Zuryskiego. Kaplicę św. Feliksa i Reguły, którą mija się po drodze od przystanku autobusowego. Uetliburg leży na dawnej trasie pielgrzymów, więc spacer w okolicy ma charakter pielgrzymkowy. Zwiedzając, pamiętaj, że to czynny klasztor. Zachowaj ciszę i sprawdź wcześniej, kiedy kościół jest otwarty. Jak dojechać do klasztoru? Z Uetliburga kursuje PostAuto do przystanku „Berg-Sion-Strasse". Stamtąd do klasztoru jest kilka minut pieszo. Można też wejść pieszo z Uetliburga lub Gommiswald, bo okolica jest popularna wśród wędrowców. Samochodem dojedziesz do Gommiswald i dalej drogą w stronę Uetliburga. Kiedy przyjechać? Najlepsze są dni z dobrą widocznością, bo głównym atutem miejsca są widoki na dolinę i jezioro. Wiosna, lato i wczesna jesień sprzyjają spacerom. W niepogodę panorama znika, a ścieżki bywają błotniste. Najczęstsze pytania Czy klasztor Berg Sion jest czynny? Tak. Mieszka tu wspólnota norbertanek, więc obowiązują zasady zachowania właściwe dla czynnego klasztoru. Kiedy powstał klasztor? Założono go w 1761 roku. Życie zakonne rozpoczęło się w 1766 roku. Czy da się dojechać komunikacją publiczną? Tak. Z Uetliburga jedzie PostAuto do przystanku Berg-Sion-Strasse, a stamtąd idzie się krótko pieszo. Co warto zobaczyć w pobliżu? Kaplicę św. Feliksa i Reguły przy drodze oraz widoki na równinę Linth i Obersee.

St. Joseph's Convent for Women

Stalden

Klasztor żeński św. Józefa (Frauenkloster St. Josef) leży w dolinie Muotathal w kantonie Schwyz, w środkowej Szwajcarii. To wspólnota sióstr franciszkanek, której początki sięgają końca XIII wieku. Wokół klasztoru zachowały się dwa budynki o różnym wieku: średniowieczny, dziś używany jako kaplica, oraz barokowy z końca XVII wieku. Jaka jest historia klasztoru? Wspólnota powstała w 1288 roku nad rzeką Muotą jako dom sióstr z kręgu franciszkańskiego. Zgodnie ze Słownikiem Historycznym Szwajcarii był to klasztor tercjarek, czyli sióstr trzeciego zakonu św. Franciszka, który w późnym średniowieczu posiadał w dolinie ziemie. Wezbrane wody górskiego potoku wielokrotnie zagrażały zabudowaniom, więc w 1687 roku siostry przeniosły się do nowo wzniesionego klasztoru św. Józefa. Około 1590 roku do opustoszałego wskutek zarazy i wstrząsów reformacyjnych domu przybyła z Lucerny Maria Ursula Christen. Przez osiem lat, do 1598 roku, pełniła funkcję przełożonej, uczyła rosnącą wspólnotę reguły trzeciego zakonu i porządkowała życie klasztorne. Co warto zobaczyć w Muotathal? Najcenniejszy jest dawny klasztor. To jedyna budowla sakralna z okresu romańskiego, jaka przetrwała na terenie dawnego kraju Schwyz. Dziś pełni rolę kaplicy do cichej modlitwy. Między starym a nowym klasztorem stoi Krzyż Rosyjski (Russenkreuz), upamiętniający walki z 1799 roku, kiedy przez dolinę przeszły wojska rosyjskie i francuskie. Klasztor nadal działa jako dom zakonny, dlatego traktuj okolicę jak miejsce modlitwy: mów cicho i nie wchodź na tereny prywatne. Szczegółowych zasad zwiedzania wnętrz nie podają dostępne źródła, więc przed wizytą sprawdź je w parafii lub urzędzie gminy Muotathal. Jak dojechać? Samochodem jedź autostradą A4 i zjedź w kierunku Schwyz i Muotathal. Parking znajduje się przy szkole Muota. Komunikacją publiczną dojedziesz do przystanku Muotathal Post. Okolica starych budynków, kaplicy i kościoła parafialnego leży w części doliny zwanej Wil, po słonecznej stronie. Ile czasu zajmuje spacer? Krótki spacer przez Wil, obok kaplicy, kościoła parafialnego i klasztoru, to niespełna półtora kilometra łatwej trasy. Zajmuje około 30 minut. Szlak prowadzi drogami i nie jest oznakowany, więc warto mieć mapę w telefonie. Najczęstsze pytania Kiedy założono klasztor św. Józefa w Muotathal? W 1288 roku nad rzeką Muotą. Obecny budynek klasztorny pochodzi z 1687 roku. Czy stary klasztor jeszcze istnieje? Tak. Jest jedyną zachowaną budowlą romańską w dawnym kraju Schwyz i służy jako kaplica. Jak długo trwa spacer po okolicy? Około 30 minut łatwym, okrężnym szlakiem o długości 1,3 km. Jak dojechać bez samochodu? Komunikacją publiczną do przystanku Muotathal Post, a stamtąd pieszo do części Wil.

Benedictine abbey of Mariastein

Metzerlen-Mariastein

Opactwo benedyktyńskie Mariastein (Kloster Mariastein) leży w miejscowości Metzerlen-Mariastein w kantonie Solothurn, na północnym zachodzie Szwajcarii. To klasztor i zarazem sanktuarium maryjne, uznawane za drugie pod względem znaczenia miejsce pielgrzymkowe w kraju, zaraz po Einsiedeln. Czym jest Mariastein i skąd się wzięło? Początki sanktuarium sięgają średniowiecza. Pierwsza pewna wzmianka o kaplicy „w skale” pochodzi z 1434 roku, a opis z 1442 roku pasuje do dzisiejszej groty. Według tradycji klasztornej kaplicę urządzono około 1380 roku po cudzie: chłopiec pasący owce miał spaść ze skalnego urwiska i zostać ocalony przez Maryję. Drugi taki „cud upadku”, z 1541 roku, uchodzi za potwierdzony historycznie. Benedyktyni przyszli tu z Beinwil. W 1636 roku opiekę nad pielgrzymami przejęli mnisi z tego klasztoru, a w 1648 roku, za opata Fintana Kieffera, cała wspólnota przeniosła się do Mariastein. Sam Beinwil założono około 1100 roku; starsze daty (1085 i 1124) historycy uznają za nie do obrony. Co zobaczysz na miejscu? Kaplicę Łaski (Gnadenkapelle) w dużej naturalnej grocie skalnej, około czternastu metrów poniżej dzisiejszych zabudowań klasztornych. To serce pielgrzymki. Bazylikę wzniesioną nad grotą. Kamień węgielny położono 4 października 1648 roku, a konsekracja odbyła się w 1655 roku. Jest to późnogotycka trzynawowa świątynia z barokowym wnętrzem i klasycystyczną fasadą wejściową z 1834 roku. Zespół klasztorny wznoszony w latach 1648–1655, który od 1944 roku objęty jest kantonalną ochroną zabytków. Kanton dofinansowywał też renowację północnej fasady bazyliki i fasady wschodniego chóru. Kiedy przyjechać? Mariastein jest czynnym klasztorem i miejscem modlitwy, więc cisza i szacunek dla pielgrzymów obowiązują o każdej porze roku. Godziny nabożeństw i zwiedzania sprawdź na stronie opactwa przed wyjazdem. Wnętrze groty jest chłodne, nawet gdy na zewnątrz panuje upał, dlatego przyda się dodatkowa warstwa ubrania. Najczęstsze pytania Gdzie dokładnie leży opactwo Mariastein? W gminie Metzerlen-Mariastein w kantonie Solothurn, w północno-zachodniej Szwajcarii, na wzgórzu nad doliną Leimental. Czy Mariastein to aktywny klasztor? Tak. Mieszka tu wspólnota benedyktyńska, a sanktuarium nadal przyjmuje pielgrzymów. Kiedy zbudowano bazylikę? Kamień węgielny położono w 1648 roku, a poświęcenie nastąpiło w 1655 roku. Obecna fasada pochodzi z 1834 roku. Czym wyróżnia się Mariastein na tle innych sanktuariów? Kaplica Łaski mieści się w naturalnej grocie skalnej pod bazyliką. W Szwajcarii większe znaczenie pielgrzymkowe ma tylko Einsiedeln.

Kloster Maria-Rickenbach

Niederrickenbach

Klasztor Maria Rickenbach w Niederrickenbach to żeński klasztor benedyktyński położony w wysokogórskiej wiosce w szwajcarskim kantonie Nidwalden, w gminie Oberdorf. Od ponad półtora wieku wokół niego skupia się jedno z ważniejszych miejsc pielgrzymkowych środkowej Szwajcarii, a dziś to także cel spokojnych wypraw w góry nad Jeziorem Czterech Kantonów. Jak dotrzeć do klasztoru Maria Rickenbach? Wioska nie jest dostępna dla zwykłych samochodów. Do Niederrickenbach wjeżdża się kolejką linową z Dallenwil, która pokonuje trasę w około 8 minut i kończy ją na wysokości około 1200 m n.p.m. Dallenwil leży przy linii kolejowej Lucerna–Stans–Engelberg, więc całą podróż z Lucerny da się odbyć transportem publicznym. Prywatna droga z doliny istnieje, ale służy mieszkańcom, nie turystom. Co zobaczysz na miejscu? Centrum wioski tworzą kościół pielgrzymkowy i klasztor. We wnętrzu świątyni wiszą liczne wota, czyli obrazki wdzięczności ofiarowane przez pielgrzymów. Obok kościoła znajduje się Pilgerhaus, w którym zjesz posiłek i przenocujesz. Siostry prowadzą sklepik z wyrobami klasztornymi, a według aktualnej broszury działa tu także pracownia tkacka i ogród ziołowy. Wyżej stoi kaplica Maria im Ahorn, czyli Maryi w Klonie. Wiąże się z nią podanie o pasterzu, który w czasach reformacji ukrył figurę Matki Bożej w dziupli klonu. Według legendy figury nie dało się stamtąd zabrać, dopiero postawienie na tym miejscu kaplicy zapoczątkowało kult. To tradycja ustna, nie udokumentowany fakt. W XIX wieku do Niederrickenbach miało przybywać rocznie około 15 tysięcy pielgrzymów. Jak powstał klasztor? Według Historycznego Leksykonu Szwajcarii wspólnota benedyktynek powstała między 1857 a 1863 rokiem jako klasztor o charakterze dewocyjnym. Zainicjowały ją dwie siostry, które w 1853 roku odłączyły się od zgromadzenia z Baldegg. Za stałą siedzibę uznano miejsce pielgrzymkowe w 1857 roku. Opiekę duchową, w roli wizytatora, sprawował opat z Engelbergu, a patronami wspólnoty są święci Benedykt i Scholastyka. W 1975 roku klasztor dołączył do szwajcarskiej federacji domów benedyktynek. Źródła turystyczne podają rok 1864 jako czas budowy zabudowań klasztornych na północ od kaplicy. Co robić w okolicy? Niederrickenbach to dobra baza górskich wędrówek. Popularna trasa prowadzi przez Bärenfallen na Klewenalp, to około 7 km i niecałe dwie i pół godziny marszu, startując z wysokości około 1156 m. Spacer przez płaskowyż Musenalp wraca pętlą do wioski. Wymagająca wyprawa z Haldigrat na Brisen i dalej na Klewenalp ma odcinki w skali T3 i wymaga pewnego kroku. Zimą okolica służy do wycieczek na rakietach śnieżnych. Najczęstsze pytania Czy do klasztoru można dojechać samochodem? Nie. Wioska jest dostępna wyłącznie kolejką linową z Dallenwil, droga z doliny jest prywatna. Czy w Niederrickenbach można zjeść i przenocować? Tak, naprzeciw kościoła działa Pilgerhaus z gastronomią i noclegami. Czy klasztor jest zwiedzany jak muzeum? Wejść można do kościoła pielgrzymkowego i obejrzeć wota. Wspólnota żyje tu na co dzień, więc zachowaj ciszę i zwracaj uwagę na godziny nabożeństw. Ile czasu zaplanować na wizytę? Sama wioska to godzina lub dwie. Z wędrówką na Klewenalp lub Musenalp zaplanuj cały dzień.

Obiekty Sakralne w Szwajcarii