Natura w Niemczech
Lista 337 miejsc z kategorii Natura w Niemczech — z opisami, zdjęciami i wizytami od społeczności NextOnTrip. Miejsca rozmieszczone są w 252 miejscowościach. Najpopularniejsze miejsca według społeczności: Leichtweißhöhle, Götzenloch, Kleinsteinhöhle.
-
Langenhennersdorfer Wasserfall
Langenhennersdorf
Langenhennersdorfer Wasserfall Langenhennersdorfer Wasserfall to wodospad w miejscowości Langenhennersdorf, należącej do gminy Bad Gottleuba-Berggießhübel w Saksonii, w rejonie Szwajcarii Saksońskiej. Woda spada tu z wysokości około dziewięciu metrów. Według oficjalnych informacji regionalnej organizacji turystycznej jest to najwyższy naturalny wodospad w całej Szwajcarii Saksońskiej, co czyni go jednym z ważniejszych celów krótkich spacerów w tej okolicy. Gdzie leży i skąd bierze się woda? Wodospad zasila Langenhennersdorfer Dorfbach, czyli wiejski potok płynący przez miejscowość. Po zjawiskowym upadku strumień nie kończy biegu: pokonuje kolejne, mniejsze kaskady, przepływa pod drogą krajową S174 i wpada do położonej niżej rzeki Gottleuba. Całość tworzy niewielki, ale malowniczy fragment doliny, w którym woda ciągle zmienia tempo i wysokość. Wodospad ukryty jest w lesie przy ulicy An der Waldburg, około czterystu metrów od drogi S174. To krótki dystans, więc dotarcie na miejsce nie wymaga długiej wyprawy ani specjalnego przygotowania, a wizytę łatwo połączyć z innymi punktami w okolicy Bad Gottleuba-Berggießhübel. Co warto zobaczyć na miejscu? Poza samą kaskadą uwagę zwraca kamienny, okrągły stół z siedmioma małymi głazami wokół niego. Ustawienie nawiązuje do miejscowej legendy o quarksach, czyli skrzatach związanych z górą Cottaer Spitzberg. Wedle podań to ich krąg spotkań, dlatego miejsce ma nie tylko walor przyrodniczy, lecz także folklorystyczny. W opisach szlaków wspomina się też o niewielkiej grocie określanej jako jaskinia krasnali. Według relacji turystów skalny próg da się obejść i wspiąć na jego wyższe partie, skąd widać kolejne odcinki potoku. Trzeba jednak liczyć się ze śliskim, mokrym podłożem, zwłaszcza po deszczach, więc warto mieć solidne buty i poruszać się ostrożnie. Kiedy najlepiej przyjechać? Wygląd wodospadu mocno zależy od pogody. Po intensywnych opadach lub roztopach spadająca woda jest szeroka i głośna, a w czasie suszy strumień cieniutki. Historyczne fotografie przechowywane w niemieckich zbiorach cyfrowych pokazują oba warianty, od spienionej kaskady po prawie suchą ścianę skalną. Zimą, gdy utrzymuje się mróz, wodospad zamienia się w lodowe kaskady i staje się atrakcyjnym motywem dla fotografów. Warto wtedy uważać na oblodzone fragmenty ścieżki. Najczęstsze pytania Jak wysoki jest Langenhennersdorfer Wasserfall? Około dziewięciu metrów. Uchodzi za najwyższy naturalny wodospad Szwajcarii Saksońskiej. Do jakiej rzeki odpływa woda? Potok Dorfbach przepływa przez kolejne kaskady i pod drogą S174, po czym wpada do Gottleuby. Czy trzeba iść daleko? Nie. Od drogi S174 dzieli wodospad około czterystu metrów, więc to krótki spacer. Czy jest tam coś poza wodospadem? Tak, kamienny okrągły stół z siedmioma głazami, związany z legendą o quarksach z Cottaer Spitzberg, oraz niewielka grota w pobliżu. Czy zimą warto tu przyjechać? Przy dłuższym mrozie powstają lodowe kaskady, które są efektownym widokiem, ale ścieżka może być śliska.
-
Rottachfall
Rottach-Egern
Rottachfall to wodospad w dolinie Rottach, w części gminy Rottach-Egern zwanej Enterrottach, w powiecie Miesbach w Bawarii. Leży w górach nad jeziorem Tegernsee, kilka kilometrów od brzegu, i należy do najchętniej odwiedzanych wodospadów w tej części Alp Bawarskich. Woda spada tu kaskadą z kilku stopni, a na dole tworzy dużą, głęboką misę skalną. Jak wygląda Rottachfall? Wodospad nie jest jednym pionowym strumieniem, lecz układem kilku stopni skalnych, po których woda opada w dół. Stąd w niemieckich opisach często nazywa się go kaskadami Rottachfall. U podnóża znajduje się wyraźna, duża gumpa, czyli naturalne zagłębienie wypłukane w skale. Jedno ze źródeł podaje łączną wysokość około 30 metrów. Zdjęcia z tego miejsca chętnie robią fotografowie krajobrazu, bo skała, zieleń lasu i biała woda dają mocny kontrast, zwłaszcza po deszczu lub w czasie wiosennych roztopów, gdy przepływ jest największy. Jak dojechać do Rottachfall? Wodospad leży przy płatnej drodze (Mautstraße) prowadzącej w głąb doliny z Enterrottach. Według portalu Servus Tegernsee dojazd jest możliwy samochodem tą właśnie drogą, a przy trasie jest tylko kilka miejsc do zaparkowania na poboczu. Od drogi do wodospadu prowadzi krótka ścieżka. Różne serwisy podają różny czas dojścia, od kilku do kilkunastu minut, więc przed wyjazdem warto sprawdzić aktualną mapę. Alternatywą jest przyjście pieszo z Wanderparkplatz w Enterrottach. Część tras turystycznych zaczyna się właśnie tam i prowadzi doliną w stronę wodospadu. Jakie trasy piesze zaczynają się przy wodospadzie? Rottachfall bywa punktem pośrednim w kilku popularnych wycieczkach: Pętla przez wodospad i jezioro Suttensee. Portal Bergfex opisuje ją jako trasę o długości około 8,6 km, z czasem przejścia około 2,5 godziny i przewyższeniem około 200 metrów. Start jest na parkingu turystycznym w Enterrottach. Trasa przez Bodenschneid do Oberen Firstalm. Serwis ich-geh-wandern opisuje okrężną wycieczkę, która łączy wodospad ze szczytem Bodenschneid i schroniskiem alpejskim. Wariant przez Lukas-Alm. Komoot opisuje pętlę o długości około 10,6 km i przewyższeniu około 340 metrów. Bodenalm. To halę pasterską można osiągnąć, idąc wyżej od wodospadu. Ze względu na różnice w opisach długość i czas każdej z tras warto traktować orientacyjnie i porównać je z aktualną mapą. Co jeszcze warto wiedzieć? Rottachfall leży w powiecie Miesbach, w otoczeniu lasów i alpejskich pastwisk. Okolica jest dobrą bazą na jednodniową wycieczkę z Tegernsee, a sam wodospad nie wymaga długiego marszu, więc nadaje się na krótki przystanek także dla rodzin. Przy mokrej skale należy uważać, bo kamienie przy gumpie bywają śliskie. Najczęstsze pytania Gdzie leży Rottachfall? W Enterrottach, w gminie Rottach-Egern, w powiecie Miesbach w Bawarii, w górach nad Tegernsee. Czy dojazd jest płatny? Wodospad leży przy płatnej drodze prowadzącej doliną z Enterrottach. Czy wodospad ma jeden stopień? Nie, to kaskada złożona z kilku stopni, z dużą gumpą u podnóża. Czy można połączyć wizytę z dłuższą wycieczką? Tak, z wodospadu startują trasy m.in. do jeziora Suttensee, na Bodenschneid i do Lukas-Alm.
-
Waterfall Romkerhall
Harz (LK Goslar)
Wodospad Romkerhall (niem. Romkerhaller Wasserfall) to jeden z najbardziej charakterystycznych punktów Okertalu w górach Harz, w Dolnej Saksonii. Spada po skalnych zboczach doliny rzeki Oker, niedaleko osady Romkerhalle, i uchodzi za jeden z najwyższych wodospadów w tym paśmie. Ciekawostką jest to, że nie jest w pełni naturalny, bo człowiek odpowiednio pokierował wodę. Gdzie leży wodospad Romkerhall? Wodospad znajduje się w Parku Przyrody Harz, około pięciu kilometrów na południe od miejscowości Oker, w pobliżu Goslaru i Bad Harzburg. Dolina Oker jest tu wąska, skalista i porośnięta lasem, a nad nią sterczą charakterystyczne klify. Wodospad widać z okolic dawnej leśnej gospody, a naprzeciwko stoi dziś hotel. Jak wysoki jest wodospad? Najczęściej podaje się wysokość spadku około 64 metrów. Część źródeł mówi o kilkudziesięciu metrach całkowitego spadku, z czego sam główny stopień ma mieć około 20 metrów. Opisy nazywają go najwyższym wodospadem Harzu albo najwyższym sztucznym wodospadem tego regionu. Liczby różnią się w zależności od sposobu pomiaru, więc traktuj je orientacyjnie. Naturalny czy sztuczny? Wodospad powstał w 1863 roku. Woda potoku Kleine Romke, dopływu Oker, jest odprowadzana rowem o długości około 350 metrów, a następnie spada kaskadą po skałach ku dolinie. Dzięki temu można ją było dozować. Według przewodników na początku woda płynęła tylko w określonych godzinach, głównie po południu, żeby pokazać wodospad gościom. Dawne opisy łączą jego powstanie z chęcią uatrakcyjnienia doliny dla odwiedzających. Wzorem miał być wodospad Radau koło Bad Harzburg, założony kilka lat wcześniej. Co zobaczyć w okolicy? Wodospad to dobry cel krótkiej wycieczki, ale zwykle łączy się go z dłuższą trasą po Okertalu. W pobliżu są Adlerklippen (Orle Klify), Ahrendsberger Klippen oraz zapora Okertalsperre. Popularna jest też pętla z Oker przez Hexenküche (Kuchnię Czarownic) i dalej do Romkerhall. Szlaki prowadzą wzdłuż rzeki i po skalnych grzbietach, z widokami na dolinę. Wskazówki praktyczne Najlepszy czas to wiosna i okres po deszczach, gdy potok niesie więcej wody; w suche lata strumień bywa wątły. Ponieważ woda jest regulowana, ilość spadającej wody zależy od pory i warunków. Na szlakach przydadzą się wygodne buty, bo ścieżki bywają kamieniste i śliskie. W pobliżu znajduje się hotel z restauracją, zajmujący dawną leśną gospodę, który reklamuje się jako „najmniejsze królestwo świata". Najczęstsze pytania Czy wodospad Romkerhall jest naturalny? Częściowo. Woda pochodzi z naturalnego potoku, ale wodospad powstał w XIX wieku dzięki skierowaniu jej rowem na skały. Ile ma wysokości? Zwykle podaje się około 64 metrów spadku, choć główny stopień jest niższy. Kiedy powstał? W 1863 roku. Czy można go połączyć z innymi atrakcjami? Tak. Okolica oferuje Adlerklippen, Hexenküche i zaporę Okertalsperre, a wszystkie leżą na popularnych szlakach pieszych Harzu.
-
Buchenegger Wasserfälle
Oberstaufen
Buchenegger Wasserfälle to wodospady rzeki Weißach w Allgäu, w gminie Oberstaufen w Bawarii. Woda spada tu po skalnych stopniach do głębokiej, wymytej niecki. To jeden z bardziej znanych celów spacerów w okolicy Oberstaufen i Steibis. Gdzie leżą Buchenegger Wasserfälle? Wodospady znajdują się między miejscowościami Steibis i Buchenegg. Formalnie leżą w obrębie Aach im Allgäu, należącym do gminy Oberstaufen, tuż przy granicy z obrębem Oberstaufen. Granicę tworzy w tym miejscu prawy brzeg rzeki. Współrzędne obiektu to około 47,5297 N i 10,0498 E, w górach Allgäu niedaleko granicy z Austrią. Jak wyglądają wodospady? Układ kaskad jest czytelny i łatwy do zapamiętania. Najpierw rzeka pokonuje podwójny stopień o wysokości około 6 metrów. Poniżej tworzy się duże koryto wyżłobione przez spadającą wodę, tak zwany Tosbecken. Dalej znajduje się zwarty, główny wodospad o wysokości około 12 metrów. W sumie daje to kilkanaście metrów spadku na krótkim odcinku, a przy wyższym stanie wody huk słychać z daleka. Lokalnie wgłębienie u stóp wodospadu nazywa się Gumpe. Przy sprzyjającej pogodzie niektórzy turyści zanurzają się tam w chłodnej wodzie. Dlaczego warto tu przyjechać? Wodospady należą do Geoparku Allgäu, który obejmuje obszar między Jeziorem Bodeńskim a doliną Illeru. Park zbiera w jednym miejscu najciekawsze obiekty geologiczne regionu, a Buchenegger Wasserfälle są jednym z nich. Warto więc potraktować je jako przystanek w szerszej wycieczce geologicznej. W tym samym powiecie Oberallgäu znajdują się inne znane geotopy: Breitachklamm, Eistobel, Starzlachklamm i Steigbachtobel. Kto planuje kilka dni w regionie, może połączyć kilka z tych miejsc. Jak dojść do wodospadów? Dojście zaczyna się zwykle w Steibis lub Oberstaufen. Opisywane są różne trasy, od krótszego spaceru ze Steibis szlakiem „Wildes Wasser" po dłuższe pętle zaczynające się przy kolejkach Hündle-Bahn lub Hochgratbahn. Dystanse i czasy różnią się w zależności od wybranego wariantu, więc przed wyjściem warto sprawdzić aktualną mapę lub ślad GPS. Kiedy jechać? Najlepiej wybrać okres od maja do października. W dni powszednie bywa spokojniej niż w weekendy. Teren przy wodospadach jest stromy i skalisty, dlatego potrzebne jest wygodne, stabilne obuwie, a po deszczu trzeba uważać na śliskie kamienie. Najczęstsze pytania Gdzie dokładnie są Buchenegger Wasserfälle? Na rzece Weißach, między Steibis a Buchenegg, w gminie Oberstaufen w Allgäu. Jak wysoki jest główny wodospad? Główny spad ma około 12 metrów. Poprzedza go podwójny stopień o wysokości około 6 metrów oraz duży Tosbecken. Czy to część Geoparku Allgäu? Tak, wodospady należą do Geoparku Allgäu, razem z innymi geotopami regionu, takimi jak Breitachklamm czy Eistobel. Czy można się tu kąpać? Niektórzy odwiedzający zanurzają się w naturalnej niecce, ale woda jest zimna, a skały śliskie, więc każdy robi to na własną odpowiedzialność. Kiedy najlepiej odwiedzić wodospady? Od maja do października. Dni powszednie są zwykle spokojniejsze niż weekendy.
-
Uracher Wasserfall
Bad Urach
Uracher Wasserfall to wodospad w południowych Niemczech, w Górach Szwabskich (Schwäbische Alb), około dwóch kilometrów na południowy zachód od miasta Bad Urach. Leży w dolinie Maisental, bocznej dolinie rzeki Ermsa, i należy do najchętniej odwiedzanych celów spacerowych w okolicy. Jak powstaje wodospad w Maisental? Wodę dostarcza potok Brühlbach, który bierze początek ze źródła na skraju Gór Szwabskich. Źródło ma charakter krasowy, a jego wody wypływają kilkaset metrów od samego wodospadu. Potok spada swobodnie z wysokości około 37 metrów i uderza w stopień zbudowany z martwicy wapiennej, czyli trawertynu źródlanego (niem. Kalktuff). Stamtąd woda spływa jeszcze około 50 metrów po stromo opadającej, porośniętej mchem poduszce z tej samej skały. Dzięki temu cały układ sprawia wrażenie znacznie wyższego niż sam pierwszy upadek. Według części opisów łączna wysokość sięga niemal 90 metrów, a różnice w podawanych liczbach wynikają ze sposobu mierzenia. Dlaczego martwica wapienna jest tu ważna? Skała jest porowata i, jak podają lokalne źródła, nadal rośnie, ponieważ woda wytrąca z siebie węglan wapnia. To jednocześnie jej słabość. Trawertyn jest kruchy i łatwo go uszkodzić. Dawniej można było podejść blisko wodospadu, a nawet za strumień, jednak odwiedzający zniszczyli część delikatnej skały. Warto więc trzymać się wyznaczonych ścieżek i nie wspinać się po kaskadzie. Jak dojść do Uracher Wasserfall? Najczęstszy punkt startowy to parking turystyczny Wanderparkplatz Uracher Wasserfälle przy Vorderes Maisental 6 w Bad Urach. Stamtąd do wodospadu prowadzi około 1,8 km spaceru wzdłuż potoku Brühlbach. To łatwa trasa, odpowiednia także dla rodzin, a sam parking leży na wysokości około 830 m n.p.m. Dla chętnych dłuższej wędrówki istnieje kilka wariantów: Rund um den Wasserfall (trasa nr 8 w ofercie turystycznej Bad Urach): pętla o długości około 5,9 km, około dwóch godzin marszu, z podejściem ok. 288 m i najwyższym punktem na wysokości 641 m. Wraca obok ruin zamku Hohenurach. Trasa nr 9 prowadzi przez Maisental i mija także wodospad Gütersteiner. Wasserfallsteig to dłuższy szlak o długości około 10 km i ponad 500 metrach podejść. W 2016 roku został uznany za najpiękniejszy szlak turystyczny w Niemczech. Kiedy najlepiej odwiedzić wodospad i na co uważać? Ścieżki w dolinie bywają bardzo śliskie, szczególnie po deszczu i zimą, dlatego przydadzą się buty z dobrą podeszwą. Po opadach potok niesie więcej wody i wodospad wygląda najbardziej imponująco, a zimą na skale mogą tworzyć się naloty lodu. Mech i wilgotna skała sprawiają, że okolica jest zielona przez większość roku. Najczęstsze pytania Jak wysoki jest Uracher Wasserfall? Swobodny spadek ma około 37 metrów. Razem z mszystą kaskadą poniżej całość jest znacznie wyższa. Gdzie zaparkować? Na parkingu Wanderparkplatz Uracher Wasserfälle przy Vorderes Maisental 6 w Bad Urach, skąd do wodospadu jest około 1,8 km. Czy można podejść pod sam wodospad? Nie należy. Martwica wapienna jest krucha i była już niszczona przez odwiedzających, a ścieżki są śliskie. Jak daleko jest do centrum Bad Urach? Wodospad leży około dwóch kilometrów na południowy zachód od miasta.
-
Edelfrauengrab waterfall
Ottenhöfen
Wodospady Edelfrauengrab (niem. Edelfrauengrab-Wasserfälle) to kaskada w dolinie Gottschläg koło Ottenhöfen w północnej części Schwarzwaldu. Potok spada tu kilkoma stopniami przez wąski wąwóz, a miejsce od lat przyciąga piechurów i fotografów przyrody. Jak wysokie są wodospady? Łączna wysokość spadku wynosi około 45 metrów i rozkłada się na sześć stopni. Woda nie spada jednym strumieniem, lecz schodzi w dół kaskadami, dlatego najlepiej oglądać ją z kilku miejsc wzdłuż ścieżki. Kaskada leży na terenie rezerwatu przyrody Gottschläg–Karlsruher Grat. Skąd się wziął wąski wąwóz? Potok Gottschlägbach płynie przez porfir, czyli twardą skałę wulkaniczną. Ponieważ skała słabo ustępuje wodzie, wcięcie jest bardzo ciasne i strome. Dzięki temu całość ma charakter dzikiego, zacienionego żlebu pośród lasu, a nie szerokiej doliny z łagodnym spadkiem. Co oznacza nazwa Edelfrauengrab? Nazwa znaczy w wolnym tłumaczeniu „grób szlachcianki". Wiąże się z lokalną legendą o pani zamku, niewiernej żonie rycerza Wolfa von Bosenstein, którą miano zamurować w jaskini przy wodospadzie. To podanie, a nie udokumentowany fakt historyczny, ale właśnie ono nadało miejscu nazwę i dodaje mu klimatu. Przy kaskadzie znajduje się jaskinia, do której prowadzi szlak. Jak dojść do wodospadów? Punktem wyjścia jest Ottenhöfen im Schwarzwald. Jedna z popularnych tras prowadzi z miejscowości w kierunku południowym ścieżką na wzgórze Eichkopf (526 m), a stamtąd obok schroniska Eichkopfhütte w dół do wodospadów. Można też zacząć od parkingu u wylotu doliny, skąd do pierwszego niewielkiego stopnia idzie się około pięciu minut. Wstęp jest bezpłatny. Szlak łączy się z innymi trasami w okolicy, między innymi z wędrówką granią Karlsruher Grat, więc wodospady łatwo włączyć w dłuższą całodzienną pętlę. Trasę do kaskady można też połączyć z odcinkiem do Allerheiligen. Co warto wiedzieć przed wizytą? Skały i kamienie przy wodzie bywają śliskie, dlatego potrzebne jest obuwie z dobrą przyczepnością. Ilość wody zależy od pory roku i opadów; po deszczach i roztopach kaskada jest najbardziej efektowna. Wąwóz jest zacieniony, więc do zdjęć lepiej sprawdza się pochmurny dzień niż pełne słońce. Miejsce leży w rezerwacie przyrody, więc zostań na wyznaczonych ścieżkach i nie zostawiaj śmieci. Najczęstsze pytania Ile wynosi wysokość Edelfrauengrab? Około 45 metrów łącznie, na sześciu stopniach. Czy wstęp jest płatny? Nie, oglądanie wodospadów jest bezpłatne. Gdzie zaczyna się szlak? W Ottenhöfen im Schwarzwald lub na parkingu przy wejściu do doliny. Skąd nazwa? Od legendy o zamurowanej szlachciance, żonie Wolfa von Bosenstein. Czy to dobre miejsce na krótki spacer? Tak, do pierwszego stopnia dochodzi się z parkingu w kilka minut, a bardziej wytrwali mogą wybrać dłuższą pętlę przez Eichkopf.
-
Hochfall
Bodenmais
Hochfall to wodospad na potoku Moosbach w Bodenmais, w powiecie Regen w Bawarii. Woda spada tu z wysokości około ośmiu metrów do niemal okrągłego, kotłowatego zagłębienia w skale. Miejsce od 1965 roku jest pomnikiem przyrody i należy do najchętniej odwiedzanych celów spacerowych w okolicy. Co warto wiedzieć o Hochfall? Hochfall nie jest największym wodospadem regionu. Sąsiedni wodospad Rißloch jest od niego wyższy, dlatego Hochfall bywa opisywany jako drugi co do wielkości w Lesie Bawarskim. Jego urok polega na czym innym: przez tysiąclecia woda wyżłobiła w skale głęboką, okrągłą gumpę, czyli naturalny kocioł, do którego spływa strumień. Całość otaczają leśne zbocza i granitowe skały. Ochroną objęty jest nie tylko sam próg skalny. Pomnik przyrody obejmuje około kilometrowy, w dużej mierze naturalny odcinek biegu Moosbach, położony na północ od miejscowości Oberlohwies, należącej do Bodenmais. Potok płynie dalej na południe i na zachód od wsi uchodzi do rzeki Rothbach. Jak dojść do wodospadu? Najwygodniejszy punkt wyjścia to Wanderparkplatz Klause na skraju Bodenmais. Można też wyruszyć z centrum: trasa prowadzi od ratusza przez park zdrojowy do parkingu Klause, a stamtąd dalej do wodospadu. Dworzec kolejowy leży niecałe sto metrów od ratusza, a zatrzymują się na nim pociągi linii RB37. Dojście z parkingu jest krótkie i łatwe, według jednego z opisów to około 1,3 km i kilkadziesiąt metrów przewyższenia. Dłuższe pętle na platformie Komoot mają od około 5,5 do 18 km, zależnie od wariantu i punktu startu. Czy Hochfall to część dłuższego szlaku? Tak. Hochfall leży na szlaku Wildes-Wasser-Weg, który łączy dwa wodospady, Hochfall i Rißloch. Szlak uznano w 2026 roku za najpiękniejszą całodniową trasę w Niemczech w plebiscycie magazynu Wandermagazin. Wodospady można więc zobaczyć podczas jednej wycieczki, prowadzącej przez lasy i obok granitowych formacji. Praktyczne wskazówki Na samej trasie nie ma schroniska ani lokalu gastronomicznego, ale w Bodenmais znajdziesz wiele gospód i kawiarni, więc posiłek zjesz przed spacerem lub po nim. Parking Klause nie ma osobnej opłaty poza składką uzdrowiskową. Od 2025 roku obowiązuje dzienna opłata uzdrowiskowa dla odwiedzających. Stan szlaków sprawdzaj przed wyjściem w informacji turystycznej Bodenmais. Najczęstsze pytania Jak wysoki jest Hochfall? Około ośmiu metrów. To mniej niż pobliski wodospad Rißloch. Od kiedy Hochfall jest chroniony? Od 1965 roku jako pomnik przyrody. Czy dojście jest trudne? Odcinek z parkingu Klause jest krótki i łatwy. Trudniejsze są dłuższe pętle łączące Hochfall z Rißloch. Czy da się dojechać pociągiem? Tak, do Bodenmais kursuje linia RB37, a stamtąd przez park zdrojowy dojdziesz pieszo na parking Klause i dalej do wodospadu. Czy w pobliżu można coś zjeść? Nie na samej trasie, lecz w Bodenmais.
-
Sankenbach Waterfalls
Baiersbronn
Wodospady Sankenbach to kaskada w Schwarzwaldzie, na południowy zachód od miejscowości Baiersbronn w Badenii-Wirtembergii. Potok Sankenbach spada tu łącznie o 40 metrów, a woda opada dwoma stopniami wprost ku jeziorku Sankenbachsee. To jeden z najchętniej odwiedzanych celów spacerowych w okolicy. Jak powstały wodospady Sankenbach? Wodospady spływają po stromej ścianie kotła lodowcowego, nazywanego po niemiecku Sankenbachkessel. Ten kształt terenu to pozostałość epok lodowych, które wyrzeźbiły w tej części Schwarzwaldu kilka podobnych zagłębień. Skała, po której płynie woda, to dolny piaskowiec pstry z poziomu zwanego Eckscher Horizont. Tuż poniżej kaskady strumień zasila jezioro Sankenbachsee, jedno z pięciu jezior karowych leżących w gminie Baiersbronn. Co warto zobaczyć na miejscu? Sam wodospad składa się z górnego i dolnego stopnia. Nad górnym znajduje się mały zbiornik retencyjny z zasuwą. Dzięki niej ilość spływającej wody można na chwilę zwiększyć, co dla odwiedzających bywa dodatkową atrakcją, zwłaszcza w suchszych okresach, gdy strumień jest wątły. Nad jeziorem Sankenbachsee urządzono miejsce wypoczynkowe z ławkami i paleniskami, a w wyznaczonym miejscu można się kąpać. Jezioro jest położone w lesie, więc latem daje cień i chłód, a jesienią otaczają je barwne drzewa. Jak dojść do wodospadów Sankenbach? Większość tras zaczyna się na parkingu przy dolnej stacji kolejki krzesełkowej w dolinie Sankenbachtal. Z przystanku autobusowego przy dworcu w Baiersbronn dochodzi się tam pieszo w około 10 minut. Do jeziora jest około 3,3 km marszu, a wodospady leżą w jego pobliżu. Wodospady są częścią szlaku tematycznego Baiersbronner Sankenbachsteig, zaliczanego do tak zwanych Schwarzwälder Genießerpfade, czyli ścieżek dla smakoszy spacerów. Trasa prowadzi obok jeziora i kaskady, a na posiłek można zatrzymać się w schronisku Glasmännlehütte na wysokości około 777 m. W pobliżu wodospadów stoi też schronisko Wasserfallhütte. Ci, którzy szukają dłuższego wyzwania, znajdą w serwisach turystycznych pętle z Baiersbronn łączące jezioro i wodospady, mające od kilkunastu do około 25 km i oznaczane jako trudne. Dane o długości tras i przewyższeniach różnią się zależnie od wybranego wariantu. Najczęstsze pytania Ile mierzą wodospady Sankenbach? Strumień pokonuje łącznie około 40 metrów różnicy wysokości, w dwóch stopniach. Czy można kąpać się w jeziorze Sankenbachsee? Tak, nad brzegiem jest wyznaczone miejsce do kąpieli oraz zagospodarowany teren wypoczynkowy z ławkami i paleniskami. Skąd najlepiej wyruszyć? Z parkingu przy kolejce krzesełkowej w dolinie Sankenbachtal, do którego z dworca w Baiersbronn idzie się około 10 minut. Czy w okolicy da się coś zjeść? Tak. Przy szlaku znajdują się schroniska Glasmännlehütte i Wasserfallhütte. Dla kogo jest ta okolica? Dla spacerowiczów i wędrowców. Krótkie odcinki nadają się na rodzinny spacer, a dłuższe pętle wymagają kondycji, bo mają kilkaset metrów przewyższenia.
-
Stützkow Observation Tower
Schwedt/Oder
Wieża widokowa Stützkow (Beobachtungsturm bei Stützkow) stoi tuż przy wale przeciwpowodziowym nad Odrą, w pobliżu wsi Stützkow w gminie Schwedt/Oder w Brandenburgii. Leży na terenie Parku Narodowego Dolnej Odry (Nationalpark Unteres Odertal), przy kanale Hohensaaten-Friedrichsthaler Wasserstraße. To jeden z najbardziej charakterystycznych punktów obserwacyjnych w tej okolicy. Jak wygląda wieża? Konstrukcja wyróżnia się niezwykłym kształtem. Spiczasty dach przypomina rozpostarte skrzydła żurawia, dlatego wieżę nazywa się też „Fliegender Kranich", czyli „Lecący żuraw". Budowla została wzniesiona z drewna modrzewiowego, a pnie pochodziły z lasów w okolicach Chorina. Widać ją z daleka, co ułatwia znalezienie jej na płaskim terenie rozlewisk. Gdzie dokładnie stoi i od kiedy? Wieża stoi przy dawnym Eiswachhaus w Stützkow, czyli budynku, z którego w zimie obserwowano lód na rzece. Obiekt otwarto w lutym 2014 roku. Adres w nawigacji to Bergstraße, 16278 Stützkow. Współrzędne punktu to około 52,9835 N i 14,1916 E. Co można zobaczyć ze szczytu? Z platformy rozciąga się szeroki widok na dolinę Odry, łąki zalewowe i płaską, otwartą krajobrazowo okolicę parku narodowego. To dobre miejsce dla osób, które chcą obserwować przyrodę, robić zdjęcia krajobrazu albo po prostu zatrzymać się na chwilę podczas dłuższej wycieczki. Park narodowy jest znany jako obszar ważny dla ptaków, dlatego lornetka przydaje się tu bardziej niż w wielu innych miejscach. Jak dojechać i co jest w pobliżu? Przez Stützkow prowadzi kilka znanych tras: Szlak rowerowy Odra–Nysa (Oder-Neiße-Radweg), Uckermärkischer Radrundweg, czyli rowerowa pętla po Uckermarku, Märkischer Landweg, certyfikowany szlak pieszy, Weg der Auenblicke, pętla piesza zaczynająca się w Criewen. Dzięki temu wieżę łatwo włączyć w całodzienną wycieczkę rowerową lub spacer wzdłuż Odry. W okolicy znajdują się też inne punkty widokowe parku: wieża w Mescherin, wzgórze Richterberg koło Stützkow oraz wieża w Stolpe. Centrum informacyjne parku, Nationalparkhaus, mieści się w Criewen. Najczęstsze pytania Czy wejście jest płatne? W dostępnych źródłach nie ma informacji o opłacie za wejście na wieżę; stoi ona w otwartym terenie przy wale. Czy to dobre miejsce na rower? Tak, ponieważ biegną tędy szlak Odra–Nysa i pętla uckermarska, a teren jest płaski. Czy w pobliżu są inne wieże? Tak, najbliższe to wieża w Mescherin i punkt widokowy Richterberg w samym Stützkow. W jakim parku leży wieża? W Parku Narodowym Dolnej Odry, na niemieckim brzegu rzeki, niedaleko granicy z Polską. Wieża w Stützkow łączy ciekawą architekturę z widokiem na jedną z ostatnich naturalnych dolin rzecznych w Europie Środkowej. Dla osób odwiedzających Uckermark jest przystankiem wartym zaplanowania podczas wyprawy wzdłuż Odry, szczególnie gdy trasa prowadzi rowerem szlakiem Odra–Nysa albo pieszo po pętli Auenblicke.
-
Millicher Halde
Hückelhoven
Millicher Halde to rozległa hałda pokopalniana w Hückelhoven, w niemieckiej Nadrenii Północnej-Westfalii, dziś zamieniona w zielone wzgórze z punktem widokowym. Wznosi się na około 70 metrów nad okolicą, która w większości jest płaska, dlatego widać ją z daleka i oferuje jedne z najlepszych panoram w tej części dolnego Renu. Czym jest Millicher Halde? Hałda powstała przy dawnej kopalni węgla kamiennego Sophia-Jacoba. Składowanie skały płonnej rozpoczęto w 1936 roku i prowadzono do 1972 roku. W tym czasie nagromadziło się około 10 milionów metrów sześciennych materiału, który zajął powierzchnię około 32 hektarów. To pokazuje skalę górnictwa, które przez dziesięciolecia kształtowało miasto i jego krajobraz. Jak natura odzyskała hałdę? Po zakończeniu wydobycia teren nie został pozostawiony sam sobie. Już od 1968 roku sadzono tu drzewa i krzewy, a łącznie na hałdzie posadzono około 136 tysięcy roślin różnych gatunków. Dzięki temu dawne zwały skały porosły zielenią, a wzgórze stało się miejscem spacerów i krótkich wycieczek dla mieszkańców oraz gości z regionu. Co zobaczyć na szczycie? Atrakcją jest stalowa konstrukcja o nazwie Himmelstreppe, czyli „Niebiańskie schody", dobudowana wiosną 2008 roku. Kończy się platformą widokową na wysokości około 11 metrów. Przy dobrej pogodzie widać stąd równinę Jülich aż po skraj Eifel oraz nizinę rzeki Rur. Dla fotografów to dobre miejsce na zdjęcia o wschodzie lub zachodzie słońca, gdy światło podkreśla rozległość krajobrazu. Jak dojść na Millicher Halde? Na wzgórze prowadzi kilka wejść. Jedno znajduje się przy ulicy Roermonder Straße, gdzie stoją Himmelstreppe. Drugie leży przy drodze L117, na wjeździe do miejscowości Millich, skąd ścieżka wiedzie na szczyt. Wejście jest bezpłatne, a trasa to zwykły spacer pod górę, więc warto włożyć wygodne buty. Najczęstsze pytania Jak wysoka jest Millicher Halde? Ma około 70 metrów wysokości i obejmuje około 32 hektary. Kiedy powstała hałda? Składowanie rozpoczęto w 1936 roku, a zakończono w 1972 roku, przy kopalni Sophia-Jacoba. Co widać z platformy widokowej? Równinę Jülich, skraj Eifel i nizinę Rur. Czy to miejsce nadaje się na spacer? Tak, hałda jest zalesiona i oferuje ścieżki prowadzące na szczyt, a z góry rozciąga się widok na całą okolicę Hückelhoven. Dlaczego warto odwiedzić? Millicher Halde łączy w jednym miejscu historię górnictwa, rekultywację terenu i widoki. To dobry przystanek dla osób, które lubią industrialne dziedzictwo Zagłębia Rury i krótkie wycieczki z nagrodą w postaci panoramy. Wizyta zajmuje zwykle godzinę lub dwie i dobrze łączy się ze zwiedzaniem Hückelhoven oraz okolic dolnego Renu, gdzie podobnych pagórków pokopalnianych jest niewiele, a ten należy do najbardziej znanych.
-
Aussicht Schlossplatz Dachau
Dachau
Aussicht Schlossplatz Dachau to punkt widokowy na wzgórzu staromiejskim w Dachau, przy dawnej rezydencji Wittelsbachów. Z placu przed zamkiem i z sąsiedniego ogrodu dworskiego (Hofgarten) widać dachy miasta, rozległe torfowisko Dachauer Moos, a w stronę południa panoramę Monachium. Przy dobrej widoczności, zwłaszcza podczas wiatru fenowego, na horyzoncie rysują się Alpy. Gdzie dokładnie jest ten widok? Stare miasto Dachau leży na wzniesieniu, które lokalnie nazywa się Schlossberg. Jedno ze źródeł podaje wysokość około 504 metrów n.p.m., czyli wyraźnie więcej niż okolica po stronie rzeki Amper. Plac zamkowy (Schlossplatz) to naturalny punkt, z którego zaczyna się spacer: stoi tu zamek, a zaraz obok rozciąga się Hofgarten. Cała ta część miasta jest położona wyżej niż reszta zabudowy, dlatego perspektywa otwiera się na trzy strony. Co można zobaczyć? Dachau i Dachauer Moos – po jednej stronie widać zwartą zabudowę miasta, po drugiej płaski, zielony krajobraz dawnych torfowisk, który inspirował malarzy kolonii artystycznej w Dachau. Monachium – przy czystym powietrzu na południowym wschodzie widać sylwetkę dużego miasta. Alpy – najbardziej efektowny element panoramy. Lokalny przewodnik turystyczny zaznacza, że łańcuch górski bywa widoczny podczas fenu, kiedy powietrze jest wyjątkowo przejrzyste. Nie ma gwarancji, że zobaczysz góry każdego dnia. Kiedy się wybrać? Najlepsze są dni po przejściu frontu atmosferycznego i dni z wiatrem fenowym, gdy widoczność sięga dziesiątek kilometrów. Jasne popołudnie i zachód słońca dają łagodne światło, dobre do zdjęć. W mglistą lub pochmurną pogodę zostaje widok na miasto i okolicę, ale panorama alpejska znika. Zamek, ogród i kawiarnia Zamek Dachau był letnią rezydencją bawarskich książąt i królów z rodu Wittelsbachów. Do dziś zachowało się jedno skrzydło dawnego, większego założenia renesansowego. Obok znajduje się Hofgarten, ogród otwarty codziennie do zmierzchu, w którym można spokojnie przejść się alejkami i usiąść na ławce. W okolicy działa też kawiarnia z restauracją i dużym tarasem, z którego w sprzyjającą pogodę rozciąga się widok na Dachau, Dachauer Moos i aż po Alpy. Godziny otwarcia zamku i lokali zmieniają się sezonowo, dlatego przed wizytą sprawdź je na oficjalnych stronach. Najczęstsze pytania Czy wstęp na plac i do ogrodu jest płatny? Plac zamkowy to przestrzeń miejska, a Hofgarten jest ogólnodostępny. Płatne mogą być wydarzenia i wnętrza zamku. Czy zawsze widać Alpy? Nie. Zależy to od przejrzystości powietrza, najczęściej sprzyja temu föhn. Ile czasu zarezerwować? Na sam widok wystarczy kilkanaście minut. Z ogrodem i kawą warto zaplanować godzinę lub dwie. Czy po drodze można zwiedzić coś jeszcze? Tak, stare miasto Dachau leży tuż obok, z wąskimi uliczkami, kościołami i galeriami nawiązującymi do tradycji artystycznej miasta. Wielu odwiedzających łączy spacer po wzgórzu ze zwiedzaniem pobliskich muzeów. Praktyczne wskazówki Podejście na wzgórze jest łagodne, ale część nawierzchni to kostka brukowa, więc dobre buty ułatwią spacer. Aparat lub telefon z dobrym zoomem pozwoli wychwycić szczegóły Alp w oddali. Jeśli zależy ci na górach w tle, zerknij wcześniej na prognozę, w której pojawia się fen, i wybierz taki dzień na wizytę. Miejsce jest też dobrym przystankiem dla osób, które odwiedzają Dachau w ciągu jednego dnia i chcą odpocząć po zwiedzaniu miasta w spokojnej, zielonej scenerii.
-
Ernst-Agnes-Tower
Schmölln
Ernst-Agnes-Tower to trzydziestometrowa stalowa wieża widokowa na wzgórzu Pfefferberg w Schmölln, w niemieckiej Turyngii. Ukończona w 1893 roku, do dziś jest symbolem miasta i jednym z najciekawszych zabytków techniki w regionie Altenburger Land. Co to za wieża i skąd jej nazwa? Konstrukcja powstała z okazji czterdziestej rocznicy ślubu pary książęcej Saksonii-Altenburga: księcia Ernesta I i Agnieszki Anhalt-Dessau. Od ich imion wzięła nazwę. Uroczyste otwarcie odbyło się 28 kwietnia 1893 roku. Wieża jest dziełem lokalnych rzemieślników i przemysłowców, a nie rezydencji dworskiej, co dobrze oddaje mieszczański charakter inwestycji. Kto ją zbudował i jak wygląda? Wieżę wzniosła miejscowa fabryka maszyn Paul Sylbe na zlecenie schmöllneńskiego Towarzystwa Upiększania Miasta (Verschönerungsverein). Koszt budowy wyniósł 6000 marek w złocie. Projektanci wzorowali się na paryskiej Wieży Eiffla, więc ażurowa, stalowa konstrukcja kratownicowa przypomina jej mniejszego, prowincjonalnego krewnego. Wysokość całości to 30 metrów. Czy można wejść na górę? Tak, wieża jest wieżą widokową. Ma dwie platformy: pierwszą na wysokości 18 metrów i drugą na 30 metrach. Do wyższej prowadzi 172 stopnie. Z góry rozciąga się widok na Schmölln i okoliczne wzgórza, a sama wspinaczka po stalowych schodach to część atrakcji dla miłośników konstrukcji inżynierskich. Jak wieża przetrwała do dziś? W kwietniu 1993 roku, równo sto lat po otwarciu, wieżę odnowiono, a otaczający teren zagospodarowano na nowo. Ówczesny burmistrz Schmölln, Herbert Köhler, przekazał obiekt Towarzystwu Upiększania Miasta Schmölln e.V., które opiekuje się nim do dziś. Wieża jest wpisana jako zabytek techniki. Najczęstsze pytania Ile ma wysokości Ernst-Agnes-Tower? Trzydzieści metrów. Ile stopni trzeba pokonać? Na drugą platformę, położoną na 30 metrach, prowadzi 172 stopnie. Pierwsza platforma jest na 18 metrach. Kiedy powstała wieża? Została ukończona i otwarta w 1893 roku. Dlaczego przypomina Wieżę Eiffla? Budowniczowie wzorowali się na paryskiej konstrukcji, stosując podobną stalową kratownicę, choć w znacznie mniejszej skali. Gdzie stoi wieża? Na wzgórzu Pfefferberg w Schmölln, mieście w Turyngii, w powiecie Altenburger Land. Spacer po centrum miasta można łatwo połączyć z wejściem na wzgórze i wieżę. Dlaczego warto? Ernst-Agnes-Tower to połączenie historii regionalnej, XIX-wiecznej inżynierii i panoramy z wysokości. Jest dobrym celem krótkiej wycieczki dla osób zainteresowanych zabytkami techniki, architekturą stalową oraz mniej oczywistymi miejscami we wschodnich Niemczech. Wieża pokazuje, jak mieszkańcy małego miasta potrafili w końcu XIX wieku połączyć lokalny przemysł, patriotyzm wobec książęcego dworu i chęć stworzenia punktu widokowego dla wszystkich. Praktyczna wskazówka Wejście na wieżę warto zaplanować na pogodny dzień, bo widoczność decyduje o tym, ile z okolicy zobaczysz z wyższej platformy. Droga na wzgórze Pfefferberg jest krótka, więc wizytę łatwo połączyć ze spacerem po Schmölln i zwiedzaniem miasta, a stalowa konstrukcja jest też wdzięcznym tematem do zdjęć z dołu.
-
Steinbüchel
Schüller
Steinbüchel to wzniesienie i punkt widokowy nad wsią Schüller w powiecie Vulkaneifel w Nadrenii-Palatynacie, w zachodnich Niemczech. Leży na wysokości około 600 metrów nad poziomem morza i jest najwyższym punktem gminy Schüller. Miejsce znane jest przede wszystkim z szerokiej panoramy, którą nazywa się tu Eifelblick, czyli „widokiem na Eifel". Gdzie leży Steinbüchel? Wzgórze znajduje się na zachód od wsi Schüller, w regionie Vulkaneifel. To rejon pagórkowatej, rolniczej i leśnej krainy, w której krajobraz kształtują doliny rzeczne, łąki i rozległe pola. Najbliższym ośrodkiem, z którego prowadzi jeden ze szlaków, jest Stadtkyll. Wysokość szczytu podawana jest w różnych opracowaniach nieco inaczej, w przedziale od 595 do 597 metrów, zależnie od punktu pomiaru. Co widać ze szczytu? Z punktu widokowego rozciąga się rozległy widok na dolinę rzeki Kyll oraz na Hillesheimer Kalkmulde, czyli wapienną nieckę wokół Hillesheim. Przy dobrej widoczności na horyzoncie rysują się Hohe Acht, Aremberg i tor wyścigowy Nürburgring ze swoim zamkiem Nürburg. Dlatego Eifelblick jest popularnym celem krótkich wypraw osób, które chcą zobaczyć charakter Eifel z jednego miejsca. Przyroda i ochrona Okolica Steinbüchel to najwyżej położone pola uprawne Schüller, leżące na wysokości około 600 metrów. W 1987 roku część tych terenów objęto ochroną jako rezerwat przyrody. Ochrona ma charakter mozaikowy: chronione są poszczególne powierzchnie, a nie cały obszar naraz. Dzięki temu rolniczy, otwarty krajobraz wzgórza zachował swój charakter, a spacerowicze przechodzą przez tereny, na których priorytetem jest przyroda. Jak zwiedzać Steinbüchel na pieszo? Wzgórze jest przede wszystkim celem pieszych wędrówek. Dostępnych jest kilka tras: Rundwanderung Eifelblick Steinbüchel to krótka pętla o długości około 2,7 km, na którą wystarczy mniej więcej 45 minut. To dobra propozycja na krótki spacer z widokiem. Wanderweg Stadtkyll SY 5, „Hoch auf den Steinbüchel" liczy około 8,3 km i zajmuje około 2,5 godziny. Prowadzi ze Stadtkyll na szczyt wzgórza koło Schüller. Wędrówka przez dolinę Tötbachtal łączy spacer dnem doliny z wejściem do punktu widokowego na Steinbüchel. Najczęstsze pytania Czy Steinbüchel jest najwyższym miejscem w Schüller? Tak, to najwyższy punkt gminy Schüller, na wysokości około 600 metrów. Co można zobaczyć z punktu widokowego? Dolinę Kyll i Hillesheimer Kalkmulde, a przy dobrej pogodzie także Hohe Acht, Aremberg i Nürburg. Ile czasu zajmuje najkrótsza trasa? Pętla Eifelblick Steinbüchel ma około 2,7 km i zajmuje około 45 minut. Czy okolica jest chroniona? Tak, od 1987 roku część powierzchni na wzgórzu jest rezerwatem przyrody, dlatego warto trzymać się szlaków. W którym regionie leży wzgórze? W powiecie Vulkaneifel w Nadrenii-Palatynacie, w Niemczech.
-
Rabenhain Tower
Siegen
Wieża Rabenhain to stalowa wieża widokowa na wzgórzu Rabenhain, na północ od siegeńskiej dzielnicy Volnsberg w Nadrenii Północnej-Westfalii. Jest zabytkiem i należy do najstarszych wież widokowych regionu Siegerland. Gdzie stoi wieża Rabenhain? Konstrukcja wznosi się na szczycie Rabenhain, który ma około 465 m n.p.m. Wzgórze leży w północnej części miasta Siegen, w sąsiedztwie dzielnicy Volnsberg. To okolica leśna i pagórkowata, typowa dla Siegerlandu, czyli południowo-wschodniej części Nadrenii Północnej-Westfalii, na pograniczu gór Sauerland i Westerwaldu. Jak powstała wieża? Budowę zleciła siegeńska sekcja Sauerländischer Gebirgsverein (SGV), czyli stowarzyszenia miłośników gór i wędrówek. Wieżę zbudowała firma Fünfsinn z dzielnicy Kaan-Marienborn. Uroczyste otwarcie odbyło się 28 czerwca 1896 roku. W 2021 roku lokalna prasa wspominała 125-lecie obiektu, a jubileusz zbiegł się z rocznicą istnienia samego okręgu SGV Siegerland. Stowarzyszenie opiekuje się wieżą do dziś. W latach 60. XX wieku przeprowadzono jej renowację, dzięki czemu stara konstrukcja przetrwała w dobrym stanie. Jak wygląda konstrukcja? To żelazna wieża kratownicowa o wysokości około 11 metrów. Platforma widokowa znajduje się na szczycie i prowadzi do niej 53 stopnie rozłożone na pięciu poziomach. Choć wieża nie jest wysoka, w XIX wieku taka budowla pozwalała ponad koronami drzew spojrzeć na okoliczne wzgórza. Czy widok jest dobry? Wokół wieży rosną drzewa, które częściowo ograniczają panoramę. Mimo to miejsce pozostaje chętnie odwiedzane i uchodzi za jeden z częściej odwiedzanych punktów widokowych w granicach miasta Siegen. Dla wielu spacerowiczów liczy się nie tylko sam widok, ale też historyczny charakter konstrukcji i leśna trasa dojścia. Jak dojść na wieżę? Najpopularniejsze podejście zaczyna się na parkingu w Volnsbergu. Stamtąd należy iść szlakiem oznaczonym jako A3, który prowadzi na szczyt wzgórza. Trasa jest krótka i nadaje się na spokojny spacer, a wieżę można połączyć z dłuższą pętlą po okolicznych punktach widokowych Volnsbergu. Buty trekkingowe warto mieć na wilgotną pogodę, bo leśne ścieżki bywają błotniste. Najczęstsze pytania Ile ma wysokości wieża Rabenhain? Około 11 metrów. Na platformę prowadzi 53 stopnie. Kiedy otwarto wieżę? Uroczyste otwarcie miało miejsce 28 czerwca 1896 roku. Kto ją zbudował i kto się nią opiekuje? Zbudowała ją firma Fünfsinn z Kaan-Marienborn na zlecenie siegeńskiej sekcji SGV. Stowarzyszenie utrzymuje ją do dziś. Czy wieża jest zabytkiem? Tak, jest obiektem wpisanym do rejestru zabytków i jedną z najstarszych wież widokowych w Siegerlandzie. Skąd najłatwiej wyruszyć? Z parkingu w Volnsbergu, szlakiem A3. Czy z wieży widać całą okolicę? Panorama jest częściowo przesłonięta przez drzewa, ale wieża pozostaje popularnym celem krótkiej wycieczki.
-
Berblinger tower
Ulm
Berblinger-Turm to niewysoka, celowo przechylona wieża widokowa w Ulm, stojąca nad Dunajem przy dawnej Adlerbastei. Powstała w 2020 roku, by uczcić 250. rocznicę urodzin Alberta Ludwiga Berblingera, ulmskiego krawca, który próbował latać na własnoręcznie zbudowanym lotni. Kim był Berblinger i dlaczego ma wieżę? Albrecht Ludwig Berblinger urodził się w Ulm w 1770 roku i do dziś nazywany jest „krawcem z Ulm". W 1811 roku próbował pokonać Dunaj w locie na skonstruowanym przez siebie szybowcu. Skok z murów miejskich zakończył się upadkiem do rzeki, a za życia konstruktor spotkał się głównie z kpinami. Dziś uchodzi za jednego z pionierów lotnictwa, a jego historia jest ważnym elementem tożsamości miasta. Jubileusz urodzin dał impuls do postawienia pamiątkowej budowli właśnie tam, skąd według tradycji wykonał swój skok. Jak wygląda wieża? Konstrukcja ma około 20 metrów wysokości i jest nachylona o około 10 stopni. Ten pochył ma przywodzić na myśl lot i niepewną równowagę pierwszego lotnika. Na platformę widokową prowadzą schody liczące 88 stopni, o przezroczystym charakterze. Źródła podają wysokość platformy na 14–15 metrów nad ziemią. Co widać z góry? Z platformy rozciąga się widok na Dunaj, nadrzeczne bulwary i panoramę starego miasta. Wieża stoi nad rzeką, więc dobrze widać stąd miejsce, które według przekazów było punktem startu słynnego skoku, a także drugi brzeg z miastem Neu-Ulm. To dobry punkt na zdjęcia o każdej porze dnia, a szczególnie przy zachodzie słońca. Czy wstęp jest płatny i kiedy można wejść? Wstęp na wieżę jest bezpłatny, a obiekt jest dostępny przez cały czas. Nie trzeba kupować biletów ani rezerwować wejścia, więc wizyta zajmuje tyle czasu, ile chcesz: wejście i zejście to kilka minut, a przy dobrej pogodzie warto zostać dłużej. Jak dojść? Wieża znajduje się w centrum Ulm, nad Dunajem, w okolicy ulicy Neue Straße. Z głównych atrakcji miasta, takich jak katedra z najwyższą kościelną wieżą świata, dojdziesz tu pieszo w kilkanaście minut spacerem wzdłuż rzeki. Trasa wiedzie przez zabytkowe uliczki i nabrzeże, więc sam dojście jest częścią zwiedzania. Dla osób poruszających się z wózkiem lub z trudnościami w chodzeniu warto pamiętać, że na platformę prowadzą wyłącznie schody. Najczęstsze pytania Ile ma wysokości Berblinger-Turm? Około 20 metrów, a platforma widokowa znajduje się na wysokości 14–15 metrów. Ile stopni trzeba pokonać? 88 stopni. Dlaczego wieża jest przechylona? Nachylenie o około 10 stopni nawiązuje do lotu Berblingera i nadaje budowli niezwykłą, rozpoznawalną sylwetkę. Czy trzeba płacić za wejście? Nie, wstęp jest bezpłatny. Kiedy powstała wieża? W 2020 roku, na jubileusz 250. urodzin Berblingera. Co jeszcze warto zobaczyć w pobliżu? Dunaj z promenadą, mury miejskie, stare miasto i słynną katedrę w Ulm.
-
Signalstein
Obertrubach
Signalstein, nazywany też Signalfels, to skała o wysokości około 12 metrów w Jurze Frankońskiej, na terenie gminy Obertrubach w bawarskim powiecie Forchheim. Leży w rejonie Frankońskiej Szwajcarii, jednej z najpopularniejszych w Niemczech okolic do wspinaczki i pieszych wędrówek. Czym jest Signalstein? To samotna skała wapienna wyrastająca na płaskowyżu Hirschbühl w pobliżu miejscowości Sorg. Mimo niewielkiej wysokości jest wyraźnie widoczna i pełni rolę punktu widokowego. Na szczycie znajduje się punkt triangulacyjny, a sama skała jest jednym z lokalnych punktów orientacyjnych dla wędrowców. Jak dojść na szczyt? Na wierzchołek prowadzą schody, więc nie potrzeba sprzętu wspinaczkowego ani doświadczenia. Wejście jest krótkie i nadaje się także dla rodzin z dziećmi, którym spodoba się widok z góry. Wygodnym punktem wyjścia jest parking na północnym skraju wsi Sorg, skąd do skały idzie się niedługo. Czy Signalstein nadaje się do wspinaczki? Tak. Skała jest znana wśród wspinaczy w Jurze Frankońskiej i uchodzi za dobry cel na początek przygody z wspinaczką skalną. Polecaną drogą dla początkujących jest Südpfeiler o trudności III+. Dla osób, które dopiero zaczynają, to rozsądny wybór, bo trasa jest krótka, a skała dobrze znana lokalnej społeczności wspinaczkowej. W pobliżu, na cmentarzu w Obertrubach, znajduje się grób Wolfganga Güllicha, legendy światowego wspinania. Dla miłośników tego sportu to dodatkowy powód, by odwiedzić okolicę. Gdzie wpleść Signalstein w wycieczkę? Skała bywa najwyższym punktem pętli pieszych prowadzących z Obertrubach przez Bärnfels i ruiny zamku Wolfsberg. Takie trasy łączą las, formacje skalne i widoki na falistą Frankońską Szwajcarię. Signalstein można też potraktować jako krótki przystanek podczas dłuższej wędrówki po okolicy albo jako cel osobnego, niedługiego spaceru. Kiedy jechać? Region najlepiej odwiedzać od późnej wiosny do jesieni, gdy ścieżki są suche, a widoczność dobra. Zimą skała i schody mogą być śliskie, więc warto zachować ostrożność i dobrze dobrać obuwie. W weekendy w sezonie w okolicy bywa więcej wspinaczy i turystów, dlatego spokojniejsze będą poranki w dni robocze. Najczęstsze pytania Jak wysoki jest Signalstein? Skała ma około 12 metrów wysokości. Czy można wejść na szczyt bez wspinaczki? Tak, na szczyt prowadzą schody. Gdzie zaparkować? Z parkingu na północnym skraju miejscowości Sorg jest niedaleko do skały. Czy to miejsce dla początkujących wspinaczy? Tak, droga Südpfeiler (III+) uchodzi za dobry początek. Gdzie leży Signalstein? W gminie Obertrubach, w powiecie Forchheim w Bawarii, w Jurze Frankońskiej.
-
Schindhübel Tower
Elmstein
Schindhübel Tower (niem. Schindhübelturm) to drewniana wieża widokowa o wysokości około 17 metrów, stojąca na wzgórzu Schindhübel koło Elmstein w sercu Lasu Palatynackiego (Pfälzerwald) w Nadrenii-Palatynacie. Gdzie leży wieża Schindhübel? Wieża stoi na szczycie Schindhübel, który wznosi się na około 571 m n.p.m. nad wsią Elmstein. Wzgórze należy do centralnego masywu Pfälzerwaldu, największego zwartego kompleksu leśnego w Niemczech, i leży na tak zwanym palatynackim dziale wodnym. Współrzędne obiektu to około 49,327° N, 7,875° E. Okolica to klasyczny teren pieszych wędrówek: gęste lasy bukowe i sosnowe, ciche doliny i sieć oznakowanych szlaków prowadzonych między innymi przez Pfälzerwald-Verein. Jak powstała wieża? Wieżę zbudowano w połowie 1975 roku. Prace wykonali saperzy Bundeswehry stacjonujący w Spirze, co było częstą praktyką przy budowie lokalnych obiektów turystycznych w regionie. Konstrukcja jest drewniana, a taki materiał wymaga regularnych przeglądów i konserwacji. W 2020 roku wieżę gruntownie odnowiono. Na remont przeznaczono około 15 tysięcy euro, a pieniądze pochodziły z prywatnych darowizn i dotacji Pfälzerwald-Verein. Lokalna prasa pisała wtedy o wieży „w nowym blasku”. Co można zobaczyć ze szczytu? Wieża wystaje ponad korony drzew, dzięki czemu otwiera się widok na faliste, zalesione wzgórza środkowego Pfälzerwaldu. To zupełnie inna perspektywa niż z leśnych ścieżek, gdzie zwykle widać tylko pnie i podszyt. Wieże tego typu są popularnymi celami jednodniowych wycieczek: wędrowcy łączą wejście na szczyt z pętlą po okolicznych szlakach i odpoczynkiem na trasie. Czy wieża jest dostępna? Stan techniczny wieży budzi zastrzeżenia. Lokalne media informowały, że urząd leśny (Forstamt) ocenia konstrukcję jako zagrożoną zawaleniem i rozważa rozbiórkę albo remont. Leśnicy polecają w tej sytuacji pobliską wieżę Eschkopfturm, oddaloną o około 3 km. Serwisy turystyczne podają, że wieża bywa zamknięta do odwołania. Zanim wybierzesz się na wędrówkę, sprawdź aktualny status w Forstamt Johanniskreuz albo w urzędzie gminy Elmstein i nie wchodź na wieżę, jeśli jest oznaczona jako zamknięta. Najczęstsze pytania Jak wysoka jest wieża Schindhübel? Ma około 17 metrów i jest zbudowana z drewna. Kiedy ją zbudowano? W połowie 1975 roku, a ostatni większy remont przeprowadzono w 2020 roku. Gdzie dokładnie leży? Na wzgórzu Schindhübel (około 571 m n.p.m.) w pobliżu Elmstein, w środkowej części Lasu Palatynackiego. Czy można wejść na wieżę? Zależy od aktualnej decyzji urzędu leśnego. Przed wyprawą sprawdź komunikaty lokalne. Alternatywą jest wieża Eschkopfturm, około 3 km dalej. Dla kogo jest to miejsce? Dla piechurów lubiących ciszę lasu, krótkie wejścia na punkt widokowy i spokojne trasy w jednym z największych kompleksów leśnych Europy Zachodniej. Wzgórze i wieża dobrze wpisują się w całodzienną wyprawę po Pfälzerwaldzie, łączącą kilka punktów widokowych i leśnych szlaków wokół Elmstein, wsi położonej w głębokiej dolinie wśród lasów. Warto zabrać zapas wody, wygodne buty i mapę szlaków, bo zasięg telefonu w głębi lasu bywa słaby, a oznakowanie tras prowadzi często przez rozległe, jednolite połacie drzewostanu.
-
Steinitzer Treppe
Drebkau
Steinitzer Treppe to platforma widokowa na wzgórzu w dzielnicy Steinitz, należącej do miasta Drebkau w Brandenburgii. Wieża stoi w morenowym krajobrazie zwanym Steinitzer Alpen i daje szeroki widok na tereny pogórnicze Łużyckiej Krainy Jezior. Co to za miejsce? Drebkau (dolnołużycka nazwa Drjowk) leży w powiecie Spree-Neiße. Steinitzer Treppe powstała w 2012 roku na jednym z najwyższych punktów na północ od odkrywkowej kopalni Welzow-Süd, mniej więcej 150 m n.p.m. Sama konstrukcja ma 19 m wysokości, a na górę prowadzi 101 stopni. Jak na płaską okolicę Łużyc to wystarczy, by ponad koronami drzew zobaczyć rozległą panoramę. Co można zobaczyć z platformy? Z góry widać krajobraz, który zmienia się na oczach mieszkańców: pola, lasy, ślady dawnej eksploatacji węgla brunatnego i tereny przekształcane w ramach rekultywacji. To jeden z najlepszych punktów, żeby zrozumieć, jak wygląda region pogórniczy Łużyckiej Krainy Jezior, bez wchodzenia na teren czynnej kopalni. Platforma jest dobrym celem na krótki postój w dłuższej wycieczce rowerowej lub pieszej. Jak dojść i dojechać? Od platformy do Steinitzhof, lokalnego ośrodka z muzeum i punktu kontaktowego, jest około ośmiu minut spacerem. Dojazd komunikacją publiczną jest możliwy: autobus kursuje z Cottbus przez Drebkau do Steinitz, ale tylko w dni robocze. Dworzec kolejowy w Drebkau leży około 3,5 km od wzgórza, więc od pociągu trzeba doliczyć dojście lub dojazd rowerem. Samochodem lub rowerem dotrzesz najwygodniej, zwłaszcza w weekendy. Szlaki w okolicy Wzgórze leży przy tras pieszych i rowerowych regionu. W pobliżu prowadzi pętla Rundwanderweg Steinitzer Alpen, a opisana przez lokalną turystykę wędrówka łączy Steinitzer Alpen ze starym górnictwem w Görigk. Platforma świetnie nadaje się na punkt widokowy w środku takiej trasy. Najczęstsze pytania Czy wstęp jest płatny? Nie, wejście na platformę jest bezpłatne, a według relacji turystów miejsce jest dostępne przez cały rok, także zimą. Ile stopni trzeba pokonać? 101. Osoby z trudnościami w poruszaniu się powinny wziąć to pod uwagę przed wyjściem. Ile czasu potrzeba? Samo wejście i podziwianie widoków to kwadrans, ale razem z dojściem od Steinitzhof i spacerem po okolicy warto zaplanować około godziny. Kiedy najlepiej przyjechać? Gdy widoczność jest dobra, bo wtedy panorama pogórniczego krajobrazu jest najczytelniejsza. Jesienią i zimą, gdy liście opadną, widok jest szczególnie przejrzysty. Czy w pobliżu jest coś jeszcze? Tak, Steinitzhof z muzeum oraz trasy piesze i rowerowe po Steinitzer Alpen. Dla kogo? Steinitzer Treppe polecamy miłośnikom spokojnych wycieczek, fotografom krajobrazu, rowerzystom jadącym po Łużyckiej Krainie Jezior oraz wszystkim, których interesuje, jak zmienia się dawny region górniczy. To miejsce nietypowe i mało zatłoczone, a widok z 19-metrowej wieży rekompensuje wysiłek wejścia po 101 stopniach.
-
Kienberg Scenic Viewpoint
Pfronten
Kienberg Scenic Viewpoint to punkt widokowy w najdalej wysuniętej na wschód części masywu Kienberg w Alpach Algawskich, w Bawarii, tuż przy miejscowości Pfronten. Wierzchołek góry leży na wysokości około 1530 m n.p.m. i należy do tych miejsc, które nagradzają wysiłek szerokim widokiem na dolinę i okoliczne szczyty. Co widać z punktu widokowego? Widok otwiera się stopniowo w trakcie podejścia i na górze obejmuje kilka wyraźnych punktów orientacyjnych. Na południowym zachodzie, w odległości około 40 km, widać skalną ścianę Hoher Ifen. Na zachodzie wyróżnia się Sorgschrofen, czyli szczyt wyznaczający południowy kraniec austriackiej enklawy Jungholz. Na wschodzie rozciąga się jezioro Forggensee, które z wysokości wygląda jak jasna plama wśród zielonych wzgórz. Na szlaku wschodniego wierzchołka turyści opisują też osobne miejsca widokowe, w tym punkt nazywany „Bilderrahmen" (rama obrazu) oraz sam Aussichtspunkt Kienberg. Jak się tu dostać? Najczęściej opisywana trasa zaczyna się na parkingu Fallmühle w Pfronten i prowadzi przez okolicę zwaną Himmelreich na szczyt. To wymagająca wędrówka, w dużej mierze po nieoznakowanych i nieutrzymywanych ścieżkach. Kienberg bywa też częścią dłuższych przejść grzbietem Pfrontner Berg, razem ze szczytem Schnalskopf. Na co uważać? Brak oznakowania na tej górze jest według wielu wędrowców celowy, a w księgach wpisów szczyt określany jest jako niebezpieczny i trudny do przewidzenia. Nie jest to miejsce na spacer w lekkim obuwiu. Potrzebne są wprawa w orientacji w terenie, solidne buty trekkingowe, zapas wody i dobra pogoda. Po deszczu stromy, nieutrzymywany teren staje się śliski, a mgła szybko odbiera orientację. Najczęstsze pytania Gdzie leży Kienberg Scenic Viewpoint? We wschodniej części masywu Kienberg w Alpach Algawskich, w okolicy Pfronten w Bawarii. Co widać ze szczytu? Hoher Ifen na południowym zachodzie, Sorgschrofen na zachodzie i jezioro Forggensee na wschodzie. Czy szlak jest oznakowany? Nie. Trasa prowadzi głównie nieoznakowanymi ścieżkami i jest wymagająca. Skąd najlepiej wyruszyć? Z parkingu Fallmühle w Pfronten, przez Himmelreich w stronę szczytu. Czy to miejsce dla początkujących? Raczej dla doświadczonych piechurów, którzy czują się pewnie w terenie bez znaków. Podsumowanie Kienberg to propozycja dla tych, którzy w Algawii szukają widoku bez tłumów i nie boją się trudniejszego terenu. Nagrodą jest panorama od Hoher Ifen po Forggensee, a okolica Pfronten daje dobrą bazę wypadową na kolejne wycieczki w Alpy Algawskie. Kiedy się wybrać? Najlepszy jest dzień ze stabilną, widną pogodą, kiedy dalekie szczyty, w tym Hoher Ifen, rysują się wyraźnie. Wyruszaj odpowiednio wcześnie, żeby mieć zapas czasu na zejście w świetle dnia, bo droga powrotna po nieoznakowanym terenie zajmuje zwykle więcej czasu, niż się spodziewasz. Warto też powiedzieć komuś, dokąd idziesz, i mieć naładowany telefon z zapisaną trasą.
-
Dörenther Klippen
Ibbenbüren
Dörenther Klippen to piaskowcowa formacja skalna ciągnąca się na około 4 km wzdłuż górnego, południowo-zachodniego stoku Lasu Teutoburskiego (Osning) w regionie Tecklenburger Land w Nadrenii Północnej-Westfalii. Większość skał leży na terenie miasta Ibbenbüren, mniejsza część na terenie Tecklenburga. Grzbiet wznosi się do 159 m n.p.m., a pojedyncze skały dochodzą do kilkudziesięciu metrów wysokości. Czym są Dörenther Klippen? To długi, poszarpany pas piaskowcowych ostańców, który wyraźnie odcina się od łagodniejszego krajobrazu okolicy. Całość tworzy jeden z bardziej charakterystycznych punktów widokowych i spacerowych w tej części Niemiec. Skały są objęte ochroną przyrody, dlatego warto traktować je jako cel spaceru, a nie wspinaczkowy plac zabaw. Które skały warto zobaczyć? Dwa obiekty wyróżniają się spośród pozostałych: Hockende Weib (dosłownie „Przycupnięta Kobieta") leży w zachodnio-północno-zachodniej części formacji. To najbardziej znana skała w całym ciągu, rozpoznawalna daleko poza regionem. Dreikaiserstuhl („Krzesło Trzech Cesarzy") znajduje się we wschodnio-południowo-wschodniej części i jest drugim wybitnym punktem formacji. Wzdłuż trasy spotkasz też inne grupy skał, a do wielu z nich przypisane są lokalne legendy tłumaczące ich nazwy. Jaka legenda wiąże się z Hockende Weib? Skała z kobiecą sylwetką zasłynęła tragiczną opowieścią. Według podania matka zamieniła się w kamień, gdy próbowała ochronić swoje dzieci przed powodzią. Podobne motywy pojawiają się w legendach z innych regionów, ale tutaj historia jest silnie związana z konkretną skałą i stanowi główny powód, dla którego wiele osób przyjeżdża właśnie w to miejsce. Jak zwiedzać? Najprościej wybrać się na pieszą pętlę. Popularna trasa, oznaczona jako Teutoschleife Dörenther Klippen, ma około 9 km. Zaczyna się i kończy na parkingu turystycznym przy drodze B 219 (Münsterstraße), prowadzi szlakiem Hermannsweg do Dreikaiserstuhl i dalej do skały Königstein, a następnie wraca na parking. Inna popularna propozycja to spacer rozpoczynany przy Hockende Weib, o długości około 8 km i czasie przejścia rzędu dwóch godzin z kawałkiem; oceniany jest jako średnio wymagający. Przy skale Hockende Weib działa schronisko z przekąskami, więc można zrobić przerwę w trakcie wędrówki. Wskazówki praktyczne Weź wygodne buty trekkingowe: ścieżki prowadzą przez las, a skały bywają śliskie po deszczu. Wspinaczka jest dozwolona tylko na wybranych skałach. Bez odpowiedniego zabezpieczenia nie próbuj wchodzić na formacje. Obszar jest chroniony, więc trzymaj się szlaków i nie zostawiaj śmieci. Dojazd jest możliwy samochodem na wspomniany parking albo komunikacją lokalną z Ibbenbüren. Najczęstsze pytania Gdzie leżą Dörenther Klippen? W Lesie Teutoburskim, w Nadrenii Północnej-Westfalii, głównie na terenie miasta Ibbenbüren, a w mniejszej części w Tecklenburgu. Jak długa jest formacja? Około 4 km, a najwyższy punkt grzbietu sięga 159 m n.p.m. Co to jest Hockende Weib? Najsłynniejsza skała formacji, związana z legendą o matce zamienionej w kamień. Czy można się tu wspinać? Tylko na wybranych skałach. Obszar jest chroniony, a wchodzenie na skały bez zabezpieczenia nie jest zalecane. Ile trwa spacer? Zależnie od wybranej pętli około dwóch do trzech godzin.
-
Vogtei-Tower
Loßburg
Vogteiturm (Vogtei-Tower) to 35-metrowa wieża widokowa na wzniesieniu Rodter Höhe nad miejscowością Loßburg, w północnej części Schwarzwaldu. Leży około siedmiu kilometrów na południe od Freudenstadt i od lat należy do najchętniej odwiedzanych punktów widokowych w okolicy. Wejście jest bezpłatne, a wieża dostępna przez cały rok. Czym jest Vogteiturm? Konstrukcja powstała w 2002 roku z okazji stulecia oddziału Schwarzwaldverein w Loßburgu, czyli lokalnego stowarzyszenia turystycznego, które od dawna opiekuje się szlakami regionu. Prace zakończono pod koniec 2002 roku, ale dla zwiedzających wieża była w pełni gotowa dopiero w 2003 roku. Jak na obiekt widokowy jest wyjątkowo młody, a mimo to szybko stał się znakiem rozpoznawczym okolicy. Nazwa nawiązuje do dawnego urzędu fogta (niem. Vogt), czyli zarządcy lokalnych spraw w dawnych czasach. W lokalnych materiałach spotyka się także zapis Vogtei-Tower, ale najczęściej używana jest wersja Vogteiturm. Jak zbudowana jest wieża? Szkielet wykonano z ocynkowanej stali, a elementy drewniane z jodły daglezjowej, pozyskanej w okolicznych lasach. Platforma widokowa, również drewniana, znajduje się na wysokości 31 metrów. Aby się na nią dostać, trzeba pokonać 172 stopnie. Połączenie lekkiej stalowej konstrukcji z ciepłym drewnem sprawia, że wieża dobrze wpisuje się w leśny krajobraz, a jednocześnie jest odporna na górskie warunki pogodowe. Co widać z góry? Wieża wznosi się ponad koronami drzew, dlatego panorama jest szeroka. Przy dobrej pogodzie widać Jurę Szwabską, a w dniach z wyjątkowo dobrą widocznością niektórzy odwiedzający dostrzegają nawet Alpy. Z platformy dobrze widać także lesiste wzgórza północnego Schwarzwaldu i dolinę, w której leży Loßburg. Najlepsze warunki bywają po przejściu frontu atmosferycznego, gdy powietrze jest przejrzyste, oraz rano, gdy słońce nisko oświetla zbocza. Jak dojechać i gdzie zaparkować? Jeśli przyjedziesz samochodem, najwygodniej zostawić go na parkingu Vogteiturm, przy skrzyżowaniu ulic Breuningerweg i Masselstraße. Stamtąd na wieżę prowadzi około 300-metrowy spacer pod górę. Droga jest krótka i nie wymaga specjalnego przygotowania, ale warto mieć wygodne buty, zwłaszcza po deszczu, gdy leśna ścieżka bywa śliska. Wieża leży także na trasach pieszych w okolicy Loßburga, więc można ją połączyć z dłuższą wędrówką po okolicznych lasach i łąkach. Dla rodzin z dziećmi to dobry cel na krótką wycieczkę: dojście jest łatwe, a nagrodą jest widok z wysokości. Wskazówki dla odwiedzających Wejście jest bezpłatne, a wieża jest otwarta przez cały rok. Na platformę prowadzi 172 stopnie, więc przeznacz trochę czasu i sił na wspinaczkę. Na górze bywa wietrznie, nawet gdy na dole jest spokojnie. Warto zabrać cieplejszą warstwę ubrania. Najlepszą widoczność masz w pogodne dni; przed wyjściem sprawdź prognozę i zachmurzenie. Osoby z lękiem wysokości powinny pamiętać, że platforma znajduje się na wysokości 31 metrów, a stopnie są ażurowe. Najczęstsze pytania Czy wejście na Vogteiturm jest płatne? Nie, wejście jest bezpłatne. Jak wysoka jest wieża i ile ma stopni? Wieża ma 35 metrów wysokości, platforma znajduje się na 31 metrach, a do pokonania jest 172 stopnie. Kiedy powstała wieża? Zbudowano ją w 2002 roku z okazji 100-lecia oddziału Schwarzwaldverein w Loßburgu; dla zwiedzających była gotowa w 2003 roku. Gdzie najlepiej zaparkować? Na parkingu Vogteiturm przy skrzyżowaniu Breuningerweg i Masselstraße. Do wieży jest stamtąd około 300 metrów pod górę. Czy z wieży widać Alpy? Przy bardzo dobrej widoczności tak, choć zwykle widać Jurę Szwabską i okoliczne wzgórza Schwarzwaldu. Czy wieża jest otwarta zimą? Tak, jest dostępna przez cały rok, ale w zimie ostrożnie podchodź do oblodzonych stopni i ścieżki. Vogteiturm to prosty, ale bardzo satysfakcjonujący cel: krótki spacer, wspinaczka po drewnie i stali oraz panorama, która pokazuje północny Schwarzwald z lotu ptaka. Jeśli planujesz wypad do Loßburga lub Freudenstadt, to dobry przystanek na godzinę lub dwie.
-
Langer Köbes
Bad Neuenahr-Ahrweiler
Langer Köbes to wieża widokowa na szczycie Neuenahrer Berg, lokalnej góry miasta Bad Neuenahr-Ahrweiler w niemieckiej Nadrenii-Palatynacie. Okrągła, surowa konstrukcja z betonu ma około 15 metrów wysokości i od dawna jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów widokowych w dolinie rzeki Ahr. Gdzie stoi Langer Köbes? Wieża stoi na wulkanicznym wzgórzu Neuenahrer Berg, które wznosi się na około 340 metrów nad poziomem morza. Na szczycie leżą też resztki zamku Neuenahr, dawnej siedziby hrabiów Neuenahr. Z samej warowni zachowały się już tylko fundamenty, dlatego wieża jest dziś najbardziej widoczną budowlą na wzgórzu. Miejsce znajduje się tuż nad uzdrowiskowym miastem, które powstało w 1969 roku z połączenia Bad Neuenahr i Ahrweiler i jest oficjalnie uznanym uzdrowiskiem oraz siedzibą powiatu Ahrweiler. Historia wieży Pierwsza wieża widokowa na Neuenahrer Berg powstała w 1871 roku według projektu Juliusza Augusta Clottena, powiatowego budowniczego z Ahrweiler. Clotten nie dożył jednak otwarcia, ponieważ zmarł rok wcześniej. Obecna betonowa wieża jest budowlą wyraźnie prostszą, pozbawioną ozdób, a jej charakter jest czysto użytkowy: ma dać wygodny dostęp do widoków ponad koronami drzew. Co widać z platformy? Z góry rozciąga się panorama obejmująca miasto powiatowe, dolinę Ahry, krainę Grafschaft i wzgórza Siebengebirge. Przy dobrej widoczności podobno można dostrzec nawet katedrę kolońską, choć trzeba trafić na przejrzysty dzień. Wejście na platformę nie wymaga biletu, a wieża jest dostępna o każdej porze. Jak dojść? Najpopularniejsza trasa prowadzi z parku zdrojowego w Bad Neuenahr i zajmuje mniej więcej godzinę. Szlak biegnie przez łąkę Paradieswiese prosto pod wieżę. Wzgórze leży także na szlaku Ahrsteig, długodystansowej trasie wzdłuż doliny: tędy prowadzi jego siódmy etap. Langer Köbes pojawia się też w kilku lokalnych pętlach, takich jak popularne trasy „dwóch" i „trzech wież", które łączą kilka punktów widokowych nad miastem. Najczęstsze pytania Czy wejście na Langer Köbes jest płatne? Nie, wieża jest ogólnie dostępna i można na nią wejść o dowolnej porze. Jak długo idzie się na górę? Z parku zdrojowego w Bad Neuenahr to około godziny spokojnego marszu przez Paradieswiese. Co jeszcze jest na szczycie? Fundamenty dawnego zamku Neuenahr, który należał do hrabiów Neuenahr. Czy to dobry cel na wycieczkę z dziećmi? Podejście zajmuje godzinę i prowadzi w górę, więc najlepiej sprawdzi się dla osób przyzwyczajonych do krótkich wędrówek. Nagrodą jest widok na całą okolicę, a przy dobrej pogodzie aż po Siebengebirge. Czy wieża leży na jakimś szlaku? Tak, na szlaku Ahrsteig, na jego siódmym etapie, a także na kilku lokalnych trasach spacerowych wokół Bad Neuenahr. Dla kogo to miejsce? Dla piechurów, którzy lubią widoki bez tłumów i bez opłat, oraz dla gości uzdrowiska szukających krótkiej wycieczki z miasta. Warto zabrać wygodne buty, bo ścieżki leśne bywają śliskie po deszczu, i wybrać dzień o dobrej widoczności, bo to ona decyduje o tym, jak daleko sięgnie panorama znad doliny Ahry.
-
Flintbeker Eibe
Kleinflintbek
Flintbeker Eibe to jedno z najstarszych i najbardziej okazałych drzew w Szlezwiku-Holsztynie. Cis pospolity rośnie tuż przy kościele w gminie Flintbek, niedaleko Kilonii, a w 2019 roku otrzymał tytuł Nationalerbe-Baum, czyli drzewa dziedzictwa narodowego Niemiec. Czym jest Flintbeker Eibe? To cis pospolity (Taxus baccata), którego wiek szacuje się na kilkaset lat. Wikipedia mówi o 800–1000 latach, a prof. Andreas Roloff z Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie ocenił go na 600–800 lat. Rozbieżność nie dziwi: cisy mają często puste w środku pnie, więc dokładne określenie wieku jest trudne. W potocznym przekazie drzewo nazywane jest „tysiącletnim cisem". Jak duże jest drzewo? Obwód pnia wynosi 393 cm na wysokości 1,30 m. Według przytaczanej oceny to jeden z najgrubszych cisów w Niemczech. Warto zwrócić uwagę na samą bryłę pnia i koronę, które robią wrażenie nawet na tle sąsiedniego kościoła. Gdzie rośnie i jak je znaleźć? Cis stoi na terenie parafialnym, przy kościele we Flintbek, w kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn w północnych Niemczech. Miejsce jest łatwo dostępne i dobrze nadaje się na krótki przystanek podczas podróży po okolicach Kilonii. Kościół i otaczający go teren tworzą spokojne tło dla spotkania ze starym drzewem. Dlaczego jest wyjątkowe? Drzewo wpisano jako pomnik przyrody (Naturdenkmal) już w 1935 roku. Kolejne wyróżnienie przyszło 27 października 2019 roku, gdy podczas uroczystości przed kościołem ogłoszono je trzecim w historii Nationalerbe-Baum. Program ten zwraca uwagę na szczególnie cenne, stare drzewa w Niemczech i ich znaczenie dla przyrody oraz kultury. Najczęstsze pytania Ile lat ma Flintbeker Eibe? Źródła podają różne szacunki: od 600–800 do 800–1000 lat. Dokładnego wieku nie da się ustalić. Czy drzewo jest chronione? Tak. Od 1935 roku jest pomnikiem przyrody, a od 2019 roku nosi tytuł Nationalerbe-Baum. Gdzie dokładnie rośnie? Przy kościele w gminie Flintbek w Szlezwiku-Holsztynie, na terenie należącym do parafii. Jaki obwód ma pień? 393 cm, mierzone na wysokości 1,30 m. Czy to rzadki gatunek? Cis pospolity jest w Niemczech gatunkiem rodzimym, ale tak stare i potężne okazy należą do rzadkości.
-
Holzberg Tower
Malente
Holzbergturm (Holzberg Tower) to stalowa wieża widokowa na zalesionym wzgórzu Holzberg, między Malente a Neversfelde w Szlezwiku-Holsztynie. Otwarto ją w maju 2020 roku i od tej pory jest jednym z najłatwiej dostępnych punktów widokowych w regionie Holsteinische Schweiz, czyli Szwajcarii Holsztyńskiej. Co to za wieża? Konstrukcja ma kratownicową, stalową budowę, składa się z około 2500 elementów i waży łącznie 35 ton. Większość nowszych źródeł podaje wysokość 32 metrów, a wieża ma pięć poziomów. Dawne doniesienia sprzed otwarcia wymieniały też 28 lub 30 metrów, dlatego warto traktować 32 m jako wartość aktualną. Wieżę zbudował lokalny Förderverein Dorf und Natur, stowarzyszenie, które prowadzi także pobliski Wildpark Malente. Sfinansowanie obiektu przez stowarzyszenie to jeden z powodów, dla których wejście na wieżę jest bezpłatne, a przy obiekcie stoi skrzynka na dobrowolne datki. Jak wygląda wejście i widok? Na górę prowadzą schody liczące 147 stopni. Na wieży stoi też lornetka na monety, z której można skorzystać za symboliczną opłatą. Z najwyższej platformy rozciąga się panorama krajobrazu jeziornego Szwajcarii Holsztyńskiej, a przy dobrej widoczności dostrzeżesz wybrzeże Bałtyku w okolicach Kilonii. Historia miejsca Na wzgórzu Holzberg stały wieże widokowe już od 1908 roku, kiedy powstała tu wieża Bismarcka. W 2005 roku zbudowano drewnianą wieżę Holzbergturm. W 2017 roku rozebrano ją z powodu grzyba, który zaatakował modrzewiowe drewno. Platforma dachowa tamtej konstrukcji przetrwała i dziś służy jako pawilon. Obecna stalowa wieża jest więc trzecią w tym miejscu i ma wytrzymać znacznie dłużej niż drewniana poprzedniczka. Gdzie jest i jak trafić? Adres to Grebiner Weg, 23714 Malente. Od drogi prowadzi ścieżka przez las, którą pokonasz na piechotę. Wieża leży w pobliżu Wildparku Malente, więc łatwo połączyć wizytę w parku z wejściem na punkt widokowy. Najczęstsze pytania Czy wejście na Holzbergturm jest płatne? Nie. Wstęp jest bezpłatny, a przy wieży znajdziesz skrzynkę na datki. Dodatkowo płaci się tylko za korzystanie z lornetki. Ile stopni trzeba pokonać? Na górę prowadzi 147 stopni na pięciu poziomach. Jak wysoka jest wieża? Najnowsze źródła podają 32 metry. Starsze informacje, sprzed otwarcia, wymieniały 28 i 30 metrów. Kiedy otwarto wieżę? W maju 2020 roku. Poprzednia, drewniana wieża została rozebrana w 2017 roku. Co widać z góry? Jeziora i lasy Szwajcarii Holsztyńskiej, a przy dobrej pogodzie także wybrzeże Bałtyku koło Kilonii. Co zostało po starej wieży? Platforma dachowa drewnianej wieży z 2005 roku, wykorzystywana teraz jako pawilon.
Zbieraj odznaki za odwiedzane miejsca
Pobierz NextOnTrip, odkrywaj nowe miejsca i odznaczaj swoje trasy.